Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چونویں کہانیاں >> لکن مٹی

لکن مٹی

راشد جاوید احمد
December 22nd, 2008

لُکن میٹی
راشد جاوید احمد
نام..........راشد جاوید احمد
تاریخ پیدائش........... 2 اکتوبر 1950ء
تعلیم...........بی اے
کارروزگار .............بنک ملازمت
تصنیف...............
ـ"مٹّی اُتے لیک"(کہانیاں )
پتا .......... 123نشتر بلاک، علامہ اقبال ٹاؤن ۔ لاہور۔

راشد جاوید احمد ساڈے پنجابی کہانی کاراں دی نویں نسل نال تعلق رکھدے نیں، جیہناں کول نویں سوچ وی ہے تے کہانی دے انگ سوارن لئی نویں تجربے کرن دا چج وی۔ ایہناں علامتی انداز دیاں کہانیاں نوں آپنا خاص وصف بنایا اے تے ایس انداز وچ کجھ نویں مہاڑ دیاں تخلیقاں ساہمنے لیاندیاں نیں۔ ایس سلسلے وچ ایہناں دیاں کہانیاں "چوکور تے زاویے"تے "٩٩ تے اڑی ہوئی گوٹ"دلچسپ تجربے نیں۔ پر علامت دی آفاقیت نہ ہون پاروں گل داسٹا دور کدھرے ڈونگھی کھوہی دی تہہ وچ پانی دے تارے وانگر لشکدااے ، پر راہ روشن نہیں کردا ۔
لُکن میٹی وی علامت دے رنگ وچ رنگی ہوئی کہانی اے پر اج دے روشن دماغ وچ سائنسی علم نے جیہڑے چومکھیے دیوے بالے نیں، اوہناں دی لوء وچ اسیں " ماہ نخشب"دی چاننی دے کھلیر وچ داخل ہو جانے آں تے اگوں ایہہ اپنی زمین داسورج سانوں راہ وکھاندا جاندا اے۔
ایہہ نویں سوچ دی اک کامیاب کہانی اے تے اسیں اُمید کرنے آں پئی ایہہ جواصں سال تخلیق کار سانوں ایہو جیہیاں کئیں ہور کہانیاں دے گا۔

اوس دن ایسراں ہویا کہ سورج سرگھی ویلے ای اُگ پیا۔ نمازیاں دی تہجدّ تے فجر قضا ہو گئی ۔
اوہ اک دُوجے نوں پچھدے پھرن پئی اسیں ہن نماز پڑھ سکنے آں کہ نہیں، پر ایس گل دا جواب دین والا کوئی نہیں سی۔ کنک ونَے رن دی مٹیار نے مونہہ تے پانی دا چھٹاماریا تے مدھانی ددھ وچ پا دتی۔ ددھ رڑکدی اوہ سوچن لگ پئی کہ اوہ اج کویلے کیوں اُٹھی اے۔
سُورج اُگن توں پہلاں تاں اوہ آنڈھ گوانڈھ نوں لسّی دے کے چاٹی دھو دی چھڈ دی سی۔ پر اج کیہ ہویا اے ؟
باہروں آ کے طالبے نے باسی روٹی اچار نال کھاہدی تے لسّی دے چھنے نوں مونہہ لا کے ڈیکو ڈیک پی گیا گیا۔
"اج تُوں چھاہ ویلا لے کے پیلی وچ نہیں آئی؟"اوہنے چاٹی دھوندی سوانوں پچھیا۔
پر اوہ کیہ دسدی۔ اوہ تاں آپ دلیلے پئی ہوئی سی۔
باہر پنڈ دے بازار وچ دُکاناں کھُل گئیاں سن پر گاہک نظر نہیں سن۔ آوندے ۔
سرگھی ویلے اُگن والا سورج اَت دی گرمی سٹ رہیا سی۔ گھراں دے وچ تے باہر سارے لوک ایس دوزخ نال گھبرائے ہوئے سن۔
"یار اج کیہ ہویا اے ........ایڈی گرمی.........؟
ـ" دفتر نوں جان والے باؤ نے اپنی سائیکل وچ ہوا بھردیاں ہویاں منشی نوں پچھیا۔ "گرمی......خدا دا قہر آکھو جی ......پر باؤ ایہہ ہویا کسراں ؟"منشی نے اُلٹا اوہنوں سوال کر دتا۔
"میری گھڑی خبرے بند ہو گئی اے........انج لگدا اے ویلا ای کھلو گیا اے..........
ـ"
"ویلا......؟........ویلا تے کدی نہیں کھلوتا.....
ــ"
"غضب سائیں دا........پوہ دا مہینا تے ایڈی اگ........ "پیلی نوں پانی لا کے وٹ بہن والے حمیدے نے متّھے توں پسینہ پُونجھ کے آکھیا۔
" مہینا بھانویں پوہ دا ہووے تے بھانویں وساکھ دا .....جدوں سورج سرگھی ویلے اُگ پوے تے ایسراں ای ہوندا اے ........ "جاندی عمر دے اک جٹ نے حمیدے دی گل سن کے آکھیا۔
"پر چاچا......سُورج سرگھی ویلے.........؟"
"پُتر ایہہ میں نہیں جاندا........اسیں آپنے وڈیاں توں ایہہ گل سنی تے اوہناں آپنے وڈیاں توں۔ پر ساڈے پند وچ .........
ـ""شہر والے آکھدے نیں سورج راتیں ڈبّا ای نہیں ...... "شہروں آون والے چودھری دے منڈے نے آکھیا۔
"لوو........ہور سن لوو.....آپنا آپنا ٹھکانا کرو .......پتا نہیں کیہ ہون والا اے۔"
پر اوہناں نوں کیہ پتا سی پئی ہونی بیت چکی سی۔
ساری دہاڑی ایہناں وچاراں وچ لنگھ گئی کہ سورج سرگھی ویلے کیوں آ گیا تےاُگدیاں سار ای سڑدا بلدا دن کیوں چڑھیا۔ دوپہر بھخدیاں لنگھی ،بلداں دیاں جوڑیاں ، پشو ، ڈنگر تے پنڈ دے وسنیک گرمی نال موکھل گھتے ۔ پر کسے نوں پتا نہ لگا کہ انج ہویا کیوں........شہر وچ پڑھن والے سکولیے ۔ دفتراں وچ کم کرن والے باؤ.........وڈے وڈیرے تے سیانے ، سارے انج چپ سن جیویں کسے اوہناں کولوں بولن دی طاقت کھوہ لئی ہووے ۔
سورج اُگیاں اٹھاراں گھنٹے ہو گئے سن۔ پر اوہ اجے وی ایسراں چمک رہیا سی جیویں دوپہر ہووے ۔ سکولیاں دیاں اکھّاں اگے اکھّر ٹپدے رہے ۔ کامیاں دا مُڑھکا چوندا رہیا ۔ تھکیویں نال اوہناں دے جسم پیڑ کرن لگ پئے کہ دیہاڑی ای لمی ہو گئی ۔ اوہناں دیاں اکھّاں نیندر نال بھریاں ہوئیاں سن پر سورج دیاں دُرا چھیاں رشماں اوہناں دے جُسیاں توں پار ہو گئیاںسن۔
نیندر سُولی تے وی آ جاندی اے .........ایہہ صدیاں پرانی بات اج غلط ہو گئی سی۔ ترنجناں وچ کھیہہ اُڈ دی رہی ۔ کھوہاں تے دیو بھر گئے ۔ ککلی پاون والیاں کڑیاں پچھلے اندراں وچ لُکیاں سُورج ڈبن دا انتظار کر دیاں رہیاں.........مجھاں نے دھاراں لاہن توں انکار کر دتا۔ کانواں ، چڑیاں تے طوطیاں نے چیک چیک کے درختاں دے ٹاہن ہال دتے ۔ پانی کدھرے بندہ ماریاں نہیں سی لبھدا۔ زمین انج سُک گئی کہ اوہدے اُتے چڑ یپٹر پے گئے۔
ادھر یونیورسٹی دے وڈے ہال وچ منڈیاں نے اک بُڈھے پروفیسر نُوں گھیر لیا۔
"جناب تسیں ای کجھ دسو۔!"
ـ"گل ایہہ وے پئی۔ ایہہ زمین ، سورج ، کائنات دے ذرّے نیں۔ صرف ڈرّے ۔ "
" پر جناب ایہہ گل تے کو پر نیکس نے وی آکھی سی۔"
"ہاں .........ہر کو پرنیکس ایہو گل آکھے گا۔ آکھدا رہوے گا، تے لوکی اوہنوں مردود........
ـ"
منڈیاں نے پروفیسر نوں مونڈھیاں تے چک لیا۔ تے ۔ فائر بریگیڈ دیاں گڈیان ہنیرے دی اوس بکل ول ٹر پئیاں جتھوں ایہہ سورج ۔ نخشب دے چن ورگا جعلی سُورج آیا سی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels