Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چونویں کہانیاں >> مِٹھے روڑ

مِٹھے روڑ

حنیف چودھری
December 22nd, 2008

مِٹھے روڑ
حنیف چودھری

نام ............حنیف چودھری
تاریخ پیدائش.......... 10اکتوبر 1930ء
تعلیم ...........ایم ،اے (اُردو) ایم اے (پنجابی)
کار روزگار...............صحافت
تصنیف........... "کچ دی گڈی "(کہانیاں ) "جیجاں"(ناول)
"ویرانے"(ناول) ۔ پہاڑی کا پتھر"(ناول)
"بھارت یاترا"(سفرنامہ)
پتا ..........سینئیر سب ایڈیٹر روزنامہ"امروز"مُلتان۔

حنیف چودھری پنجابی تے اُردو دوہاں زباناں وچ کہانیاں تے ناول لکھدے نیں۔ ایہناں دیاں کہانیاں دا مجموعہ "کیچ دی گڈی"پنجابی نثر وچ اک نویں انداز تحریر دا اضافہ کردا اے۔ حنیف چودھری نے بیان تے اسلوب دے نال نال موضوع دا ہدف وی بدل کے پنجابی کہانی وچ نویں گہرائی تے کھلار پیداکیتے نیں ۔ اچرج حالتاں تے نویاں کرداراں نال ایس صنف نوں متعارف کیتا اے۔ اوہناں پنجابی کہانی دی کھوج پرکھ بارے وی کم کیتا اے۔
"مٹھے روڑ"پنڈ دی انکھی وّسوں دی کہانی اے، جتھّے ہینے بندے دی جے آپنی بے لنگی دا آپ بدلہ نہیں لے سکدے تے اوہناں دا کوئی دردی (بھانویں اوہ ملوک جیہی کڑی ای ہووے ) اوہناں دابھار چک لیندا اے ۔ عزتاں دے راکھے جے اوہناں گھراں وچ نہیں جمدے تے اوہناں دے گھراں وچ جم پیندے نیں جیہڑے عزّتاں اُتے ڈاکے مار دے نیں ۔ عزّتاں دی سانجھ بارے ایہہ کہانی حنیف چودھری دے فن دی بنتر دا ک نمائندہ نمونہ اے۔

شرفو نے رانو نوں ویکھ کے چھیتی نال بوتل مونہہ نال لائی تے اندروں نکلدی اگ دے دو گھٹ بھر کے خالی بوتل پرانہہ کنک وچ سٹ دتی تے آپ چری دے بنّے لک کے کھلو گیا۔ اوہنے ڈب تے ہتھ مار کے چاقو ٹوہیا تے نال ای گل دا صافہ لاہ کے ہتھ وچ پھڑ لیا ۔ جیویں جیویں رانو بے دھیانی اوہدے نیڑے نیڑے آ رہی سی تیویں تیویں اوہ اتھرا ہندا جاندا سی ۔ رانو جدوں اوہدے کول دی لنگھی تے شرفو نے جپھا مار کے دھونوں نپ لیا۔
ڈر نال رانو دی چیک نکل گئی ۔ گھڑا پرانہہ ڈگ کے ٹٹ گیا تے اوہ بونتر گئی ایس توں پہلاں کہ رانوشور پاوندی شرفو نے مونہہ تے صافہ رکھ دتّا تے کھسیٹدا ہویا چری دے اندرلے وڑیا۔
پہلاں تے چری وچ کھورو پیندا رہیافیر ٹانڈے بھجن دی آواز آئی تے مگروں چری جیویں بجھ کے کھلو گئی ، خالی ہتھ رانو جدوں خوپیے گھر پرتی تے اوہدے پیراں دی سڑک سن کے اوہدے ابے چراغ دین نے چھیتی نال پُچھیا۔
"رانو پُتر ! پانی نوں اینی دیر کیوں لگ گئی۔"
جواب وچ رانو ڈھائیں مار کے رو پئی ۔ چراغ دین سہم گیا ۔منجی توں اُبھڑ واہیا اُٹھیا تے سر نوں چکّر آ گئے ۔اوہ منجی دی باہی پھڑ کے فیر بہہ گیا۔ تے سکے سنگھ نال بولیا۔
"تینوں کسے نے ماریا اے ، کجھ آکھیا اے ؟"پر اوہ ہو کے بھر بھر روئی جا رہی سی۔
" رانو کتھے آں ، مونہوں کجھ بول تے سہی۔"
ـ"کجھ نہیں ابّا۔"
رانو دی ایس گل وچ سینکڑاں میلاں دا پندھ سی۔ کئی طوفاناں دی تھکاوٹ سی۔
"تے فیر روٹی کیوں ایں؟"
اوہ کجھ نہ بولی ۔
چراغ دین سوچ دے انھّے کھوہ وچ ڈگ پیا۔ اوہدے ہتھوں سوٹی ڈگ پئی اوہ پاگلاں وانگ رانو ول نسّا ۔
"تُوں کتھے آں رانو؟
ـ
چراغ دین دیاں اکھّاں اگے ہنھیرا آ گیا ، کیوں جے چراغ دین دا پُتر وی دھی رانو ای سی۔ اوس نے ساری حیاتی سدھراں تے سوچاں دے پرچھانویں لگ لگ کے گذاری سی، پر اج ایہہ پرچھانواں گواچ گیا سی۔ آساں دی چاننی کرچی کرچی ہو کے کھلر گئی،
چراغ دین تھمی نال ٹکرا کے ڈگ پیا۔ رانو دے ویہڑے وچ ہاسے ہوکیاں نال بھسم ہو گئے اوہ سارا سارا دن گم سم رہن لگ پئی ۔نہ اوہ ہن سہیلیاں نال ترنجن جاندی نہ مولویاں دے گھرپڑھن آوندی ، اوہ ویہڑے وچ کندھاں دے پرچھانویں لگ کے انج ٹر دی جیویں کوئی شے لکا رہی ہووے ۔اپنا آپ لکا رہی ہووے۔
چار مہینے لنگھ گئے۔
اوہ سویر شام کچّی کندھ نال لگ کے روڑ کھاندی رہندی ، کچّے روڑ مٹھے روڑ ........ایہہ روڑ اوہنوں بڑے سوادی لگدے۔
اک دن سویر نوں جدوں اوہنے شیشہ ویکھیا تے اوہنوں انج جاپیا جیویں اوہ جھوٹھ بول رہیا ہووے اوہداجُثا پھلیا پھلیا لگدا سی۔ مونہہ تے پلتن ، نک دی کُرومبلی مُرجھائی ہوئی ۔ اوہنے شیشہ پرانہہ سٹ دتّا ۔
جھوٹھے پانی دا بنیا ہویا جھوٹھا۔
پرشیشے دا جھوٹھ تے سچ ہندا جا رہیا سی اوہ ایس سچ نوں کیویں لکاوے جس نوں اوہ چھپانا چاہندی سی۔
فیر اوہ جھوٹھ مونہوں بولنا شروع ہو پیا۔
رانو دیاں سوچاں نسر دیاں گئیاں ۔ پنڈ وچ بدنامی ،لوکاں دے طعنے ، نموشی د ااحساس اوہ کتھّے جاوے اوہ کیہ کرے ، تے اک رات سنگھنے ہنھیرے دے تھہہ وچ اک سوچ اُبھری تے کہن لگی ۔
"رانو قور تیرے دکھ دی سکھانت اے۔ اُٹھ چل"
تے رانو نے کوٹھے توں چھال مار دتی ۔ ڈگدیاں سار ای رانو بے ہوش ہو گئی ۔ سارے پنڈ وچ رانو دی خود کشی دی گل اُڈ گئی۔ کوئی رانو نوں چکن نہ آیا۔
سویر نوں شرفو
آیا تے چراغ دین نوں نال لے کے شہر چلا گیا رانو ہسپتال جا کے ٹھیک تے ہو گئی پر شرفو دی رقم بہت خرچ ہوئی چٹی چادر تے لگی ہوئی کالکھ دُھل تے گئی تے چادر اوہ نہ رہی ادھو رانی بن گئی۔
رانو جدوں پنڈ آئی تے اوس نوں سارا پنڈ بدلیا بدلیا جاپدا سی نہ اوہ کھیت ، نہ اوہ گلیاں تے نہ ای اوہ لوک اوہنوں لوکاں دیاں گلاں دی اپروں اپروں لگدیاں سن۔ اوس نوں اپنا گھر وی بگانہ جیہا لگدا سی۔
ہن اوہ بنا کسے ڈر ڈکر دے کلّم کلّ کھوہ توں جا کے پانی لے آوندی پٹّھے وڈھ لیاوندی اوہ سارا کم بے دھڑک ہو کے کر دی، جیویں سارا پنڈ اوہدے کولوں ڈر دا ہووے۔
اک دن شرفو ہونکدا ہویارانو کول آیا تے ڈب وچوں پستول کڈھ کے گلی بھری تے نال ای اک وڈھی ساری گالھ کڈھی۔ ایہدی بھین نُوں کُتے لے جان ، میں ایس موچی نوں مار کے چھڈا گا۔"
رانو دی جان ای نکل گئی ایہہ ویکھ کے پُچھن لگی۔
" کیہ گل اے شفو؟"
گل مگروں دساں گا۔ آلے پھڑ تن سوروپئے ،میں پتا نہیں کدوں آواں تے آلے پستول ۔ دنیا گولی تے پیسے کولوں ڈر دی اے ، میرے مگروں ڈرن دی لوڑ نہیں ہچھا۔"
"پرگل کیہ اے؟"
"ایہہ موچی دے منڈے رحمے نے ساڈی برکتے نوں ٹچکر کیتی اے مخول کیتا اے ، اج رات میں اہدی بھین شیماں نوں چک کے لے جاواں گا۔ پٹھاناں کول ویچ کے پیسے نہ وٹے تے میراناں شرفو نہیں شرفو!"
رانی نول کھل آ گئی ۔
"ہچھا ایہہ گل اے؟"
رات جدوں چپ دی بکّل وچ سوں گئی ، تے شرفو نے ککّے گھوڑے تے کاٹھی پائی ، تھاپی ماری تے بھری ہوئی بندوق نوں چم کے کہن لگا
ـ
"نکیے! اج فیر وکھا دے رنگ اپنا۔"
شرفو ، رحمے دی کندھ ٹپیا۔ بوہا کھولیا تے پبّاں بھار ٹردا ٹردا تیجے منجے دے سرہانے جا کھلوتا ۔ سرہاندی گُت لمکدی ویکھ کے اوہنے جھپٹّا ماریا تے مونہہ تے ہتھ رکھ دتّا تے دھون تے بندو۔
اچن چیت دو فائر ہوئے
دو لاشاں ترفیاں ۔
لہو دے پھورے چھُٹے
سارا پنڈ موچیاں دے گھر ول نسیا۔ لال ٹیناں دے چاننے وچ ویکھیا تے پراندی ول پئی ہوئی لاش شرفو دی سی تے منجے اُتے پئی، ہوئی لاش رانو دی۔ جیہدیاں اکھّاں کھُلیاں ہوئیاں سن جیویں شیماں نوں ویکھ رہیاں ہون ۔ جیہڑی اوہدے کول کھلوتی رو رہی سی، اپنی سہیلی دی قربانی تے ..........


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels