Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چونویں کہانیاں >> ایفل ٹاور اُتے ٹنگی ہوئی اَکھ

ایفل ٹاور اُتے ٹنگی ہوئی اَکھ

حدین شاد
December 22nd, 2008

ایفل ٹاور اُتے ٹنگی ہوئی اَکھ
حسین شاد

نام ........حُسین شاد
تعلیم ...........ایف ۔ اے
کار روزگار .........سرکاری ملازمت
تصنیف ..........کہانیاں "شہر تے سُفنے"(چھپدی پئی )
پتا ...........50۔ ایل ، وحدت کالونی ، لاہور

حُسین شاد بڑے سچُجے تے سُتھری کرت والے کہانی کار نیں۔ ایہناں دیاں کہانیاں دا کھلار پنجاب توںباہر تے کردار اوپرے وی ہُندے نیں۔ ایس طرح ایہہ پنجابی کہانی نوں باہر دے نویکلے انگ دیندے نیں تے آپنا کینوس ہور وسیع کر دے نیں۔ ایہدے نال نال شہری ماحول دیاں ایہو جیہیاں کہانیاں وی نیں جیہناں وچ اجے لوکی ذات پات دے گیٹر وچوں ای نہیں نکلے۔ تے "سمندر کنڈے اک کڑی دی لاش"ورگیاں تجریدی تے علامتی کہانیاں وی نیں ۔ حسین شاد نے کہانی دی آپنی منگ نوں ساہمنے رکھ کے اوہدا چولا وتریا اے تے اوہناں دی کاریگری صلاحن جوگ اے۔ "ایفل ٹاور اُتے ٹنگی اَکھ"وچ زو زو دے کردار راہیں ایہہ دسیا گیا اے پئی جیہناں نُوں اسیں مغربی قدراں کہنے آں ، اوہ میل خوار رنگ اوس ویلے دسدا اے ،جدوں اسیں اپنے گھٹیا پن چھپان واسطے اُتے کوئی مغربی طرز دا اُچھاڑ چاڑھ لینے آں۔ زو زو فرانسیسی لڑکی اے تے آپنی بے کلّف سادگی وچ قدرتی انسانی خصلتاں دا نمونہ لگدی اے۔ پر ثنائی صاحب بندیاں کولوں فاصلہ رکھ کے تے آپنی بناوٹ پاروں اوہدے دل توں لہہ جاندے نیں۔ تے اک نمانا جیہاسٹیٹو انسان دی اصلی شکل وچ ہون دی وجہ نال اوہنوں زیادہ دلچسپ لگدا اے ۔ بندیاں تے تہذیباں دا ایہو فرق ایس کہانی دا صل موضوع اے ، جیہنوں حسین شاد نے بڑی احتیاط نال نبھایا اے۔

مِس زو زو نوں پہلی واری میں صاحب دی کوٹھی وچ ای ویکھیا سی تے آخری واری وی صاحب دی کوٹھی وچ ای ۔ پہلی واری اودوں ویکھیا جدوں صاحب مینوں اپنے گھر بُلا کے اک ڈراما لکھواندا سی ۔ فیر میں اوہنوں ٹائپ کر کے فائل وچ رکھ کے اوہدے حوالے کردا تے آخری واری اودوں ویکھیا جدوں ایہہ ڈراما سٹیج ہویا سی۔ ثنائی صاحب کسے کلچر کُلچر دے دفتر وچ وڈا صاحب سی۔ دراصل ثنائی صاحب میرا ڈائریکٹ افسر نہیں سی۔ میں تے محکمہ انڈسٹری دے وچ سٹینوساں تے ساڈے ڈائریکٹر نیاز صاحب تے ثنائی صاحب داگوڑھا یارانہ سی۔ ثنائی صاحب نوں اک اُردو ٹائپ جانن والا اک بندہ چاہیدا سی۔ میر ے اُتے پئی۔ اوہناں دی نظر میرے اُتے ای پے سکدی سی۔ایس لئی جے ساڈے پورے دفتر وچ میں اک بندہ ساں جنہوں اُردو ٹائپ آوندی سی۔
ثنائی صاحب گلبرگ وچ اک خوبصورت تے لمبی چوڑی کوٹھی وچ رہندے سن۔ جیہداڈرائنگ روم تے سٹیڈی دے کمرے اینے سوہنے تے سجے سجائے سن کہ عموماً اندر وڑن لگیاں میراجُتی لاہن نوں دل کردا۔ خاص طور تے سٹیڈی جتھے بڑا قیمتی قالین وچھیا ہویا سی۔ قالین دے وچکار کر کے اک ہور پھُلاں والی چادر۔ کھبّے ہتھ اک وڈے سارے شیشے والی کھڑکی دے نال اک بڑی سُبک جیہی میز تے اُپر ٹیبل لیمپ بھُلاں دے گلدستے ۔ قلمدان ۔ کاغذ ۔میز دے نال کتاباں والا سٹیل داریک ۔ ہرچیز صاف سُتھری تے چمکیلی ۔ دروازے چوں اندر وڑ دیاں ساہمنے کندھ اُتے پوسٹر نما تصویراں ۔ اک نازیہ حسن دی تےدوجی تے اک غیر ملکی گویا جہدے ہتھ وچ مائک سی ، تیز روشنی وچوال کھلا ری پاگلاں ہار گاندا وکھایا گیا سی۔ ثنائی صاحب ایتھے بہہ کے ای مینوں ڈراما
DICTATE کراندے سن۔
مس زو زو نال پہلی واری ایتھے ای ملاقات ہوئی سی۔ ثنائی صاحب اوس ویلے مینوں ڈرامے دے پہلے ایکٹ دی املا دے رہے سن۔ اوہ کہہ رہے سن۔
"پردہ اُٹھدا اے ۔ اک امیر گھرانہ ، ڈرائنگ روم ۔ اک نوجواب منڈا جین تے شرٹ پائی ہتھ وچ گولڈ لیف دی ڈبی تے رون سن والا لائیٹر پھڑی داخل ہندا اے تے کمرے دے وچکار آ کے کھلو جاندا اے۔ ایدھر اودھرویکھدا اے فیر اوہ سگریٹ سُلگا کے اک لمّا سُوٹا لاندا اے تے بولنا شروع کردا اے۔ " میرے لئی ایہہ سبھ چیزاں بڑیاں ضروری نیں پر ایہہ ساریاں چیزاں شور پاندیاں نیں۔ ہر ویلے مینوں گھُور گھُور کے گالھاں کڈھدیاں نیں۔ مینوں ویکھدیاں ای میریاں دُشمن بن جاندیاں نیں۔ اوس ویلے میرے پیراں وچ کھاج ہونی شروع جاندی اے۔ میں ایس شور توں تنگ آں۔ سٹرے بُسے اکھراں داشور ۔ مشرق دے بوسیدہ عاجزی بھرے لہجے دی بدبو داشور۔ میرے پیراں دی کھاج مینوں کھلون نہیں دیندی ۔ میں ایتھوں نس جاواں گا ۔ اچانک اُپروں اک تربوز ڈگدا اے۔ سڑا ڈگدیاں ای پھس جاندا اے تے اوہدے سارے کپڑے تربوز دیاں چھٹاں نال خراب ہو جاندے نیں تے اوہ ہور وی زور نال بولدا اے تسیں سارے کمینے او ۔ میرے دشمن او۔ میرے پیراں دی کھاج ودھ گئی اے۔ جنی زور دی اوہ بولدا اے۔ باہر اونی زور دی بدل گرجدے نیں تے بارش دی آواز آونی شروع ہوجاندی اے۔ اوس پل سیٹج تے اک پولیس داسپاہی داخل ہُندا اے جیہڑا منڈے ول ویکھیاں بنا سیٹی وجاندا دُوجے پاسیوں باہر نکل جاندا اے۔"صاحب تے ایتھے تیک ای لکھایا سی تے کمرے وچ اک دم خشبو جیہی کھلر گئی ۔ تے میرے پچھوں آواز آئی۔"اوہ ثنائی تم ایتھے کیہ کر رہیا ہے ۔ میں اُدھر آرٹ کونسل تیرا انتظار وچ بالکل پاگل ہوگیا۔"صاحب اُٹھ کے کھلو گیا۔ میں وی کھلوندیاں ہویاں پرت کے تکیا تے پچھے اک گُڈی جیہی شلوار قمیض وچ کھڑی ہس رہی سی۔ اوہدے وال کھُلے سن ۔ چہرے تے کوئی میک اپ نہیں سی ۔ صرف بُلھاں اُتے سُرخی لگی ہوئی سی۔ ایہہ وی میری غلط فہمی سی ۔ جس ویلے اوہ ساہمنے آئی تے پتا لگا۔ اوہدیاں بلھیاں اللہ ولوں ای اینیاں سُرخ نیں۔"اب کیا بولتا میں اُدھر جو تیرا انتظار وچ مرا۔ اُس کا کیہ سزا دیں تینو ں......؟"اوہ عجیب طرح دی اُردو پنجابی رلا کے بول رہی سی جیہڑی بڑی پیاری لگدی سی۔ جیویں کوئی بچّہ اپنی توتلی زبان چوں خشبو تے رس ڈولھ رہیا ہووے فیر اوہنے میرے ول تکیا تے صاحب نوں کہن لگی۔ اوہ توں کیسا آدمی ہے ۔ا یہہ تیرا دوست ادھر کھڑا ہے ۔ تم میرا تعارف نہیں کراتا صاحب دے چہرے تے پھکی جیہی مصنوع جیہی تکلیف دہ مسکراہٹ آئی۔
"
MR.HASSAN IS MY TEMPORARY STENO' AND MR. HASSAN HERE IS MISS ZOZO, SHE IS FROM PARIS .SHE HAS VISITED PAKISTAN MANY TIME BEFORE . SHE IS A7 HOME IN URDU AND PUNJABI. AN ENGINEER BY PROFESSION."
"اوہ ثنائی تم سیدھی طرح پنجابی وچ گل کرو ناں۔"
فیر اوہ صاحب دے جواب دانتظار کیتے بنا مینوں کہن لگی۔
"مسٹر حسن توں گانا جاندا۔"
"نہیں جی۔ مینوں گانا نہیں آندا۔"
ــ"اوہ تم کیسا آدمی۔ تینوں گانا نہیں آتا۔ ادھر اتنالوگ گاناجانتامینوں تو تمہارے مُلک کا گانا بہت سوہنا لگتا۔ اچھا چھوڑو ۔ "اوہ فیرثنائی ول مخاطب ہوئی ۔
"اب کیو سوچتا ۔ چلو میرے ساتھ۔"
ــ "تھوڑی دیر بیٹھو ۔ فیر چلدے آں۔ میں کجھ کم کر لواں ۔ مسٹر حسن نوں خاص طور تے بلایا اے۔ میں اوہناں نوں ڈراما لکھا رہیا آں"
ثنائی صاحب جیویں سوچ سوچ کے گلاں کر رہے سن۔"
ـ"اوہ ثنائی۔ تم کیہ گل کردا ؟"
"مس زو زو پلیز ۔ "صاحب نے منّت کیتی۔
زو زو نے اَگے ودھ کے ثنائی دے گل وچ باہواں پا دتیاں تے اپنیاں گلھّاں اوہدیاں گلّھاں دے نال لا دتیاں ۔ "پلیز ثنائی"زو زو دے اندرلا بچّہ ہمبلیاں مار رہیا سی۔
صاحب نے کترا نویاں نظراں نال میرے ول تکیا تے اک دم اُٹھ کھلوتا ۔ "مسٹر حسن تسیں کل پنج وجے آ جانا ۔ "
میں اوہناں دے کمرے وچوں نکل آیا ۔ رستے وچ میں مس زو زو بارے سوچدا رہیا۔ کیسی بے تکلّف کُڑی اے۔ کنی سادہ۔ اُکّا اوپری نہیں لگدی ، تے ہر گل نال "اوہ"کہنا کڈا پیارا لگدا اے ، میں ہس پیا۔
اگلے دن میں پنج وجے صاحب دی کوٹھی اَپڑیا تے مس زو زو نال ڈرائنگ روم وچ ای میل ہو گیا۔
"جی میں ژرا ثنائی صاحب۔"
"اوہ ثنائی ابھی آئے گا۔ ذرا ایک کام سے گیا ۔ اوہ توں ادھر بیٹھ ناں۔"زو زو نے میری نانہہ پھڑ کے صوفے تے بٹھا دتّا۔
"مسٹر حسن تم ریشماں کو جاندا ہے !"
ـ"ہاں۔ کیوں نہیں ۔ اوہ بہت اچھّا گاندی اے ۔ ـ"
"مینوں وی اُس کاگانا بہت پسند ہے۔"اوہ بالکل بچیاں وانگ بولی ۔ اوہدے چہرے تے عجیب جیہی خوشی ۔ پاکیزہ جذبیاں چوں پنگری ہوئی روحانی خوشی ۔ سیہان دی خوشی ۔ دوجیاں نوں جانن دی خوشی۔ "ادھر اور بھی بہت اھا فن کار ہے ۔ میں بٹھایا خان سے بھی ملا تھا۔ سلامت کو بھی جانتا ہے۔ اور وہ کیانام ہے اس کا تاری جو طبلہ بجاتا وہ بھی مینوں بہت چنگا لگا......... "حالے اوہدی گل پوری نہیں سی ہوئی تے ثنائی صاحب آ گئے ۔
"چلو مسٹر حسن اُپر چلو۔اج کجھ کم مُکا لئیے۔ میں اُٹھ کے کھلو گیا زو زو نے کول پیا ٹیپ ریکارڈر آن کردتّا ۔ ریشماں دی آواز اَبھری ۔
"شہر بھنبھور دیوکڑیو !
میں بھُل گئی آں ۔ تساں بھُل نہ جانا۔
ہائے او ربّا نہیں لگدا دل میرا ......... "
اوہ اپنیاں کہنیاں میز تے ٹکا کے ٹیپ ریکارڈ دے کول بہہ گئی۔ میں صاحب دے نال اُپر چلاگیا۔ کاغذ سنبھالے تے صاحب دے ساہمنے بہہ گیا ۔ صاحب نے الماری چوں سکا چ دی بوتل کڈھی۔ اک بیگ بنایا تے گلاس ہتھ وچ پھڑ کے میرے ساہمنے آ بیٹھا۔ اوہنے شراب دا اک گھٹ بھریا تے ڈراما لکھانا شروع کردتا۔
"سپاہی دے جان مگروں سیٹج اُتے اک جوکر داخل ہندا اے اوہ نوجوان منڈے دے اگے آ کے سیٹی وجاند اے تے واپس مُڑدا اے ۔ نوجوان اوہدے پچھے ٹردا باہر چلا جاندا اے۔ جو کر تربوز مُکا کے پاگلاں ہار ہسدا اے تے فیرکمرے دے وچکار سر پرنے ہو کے کھلو جاندا اے۔ باہروں بدّل گجنّ دی زور دار آواز آندی اے تے جوکر ڈگ پیندا اے ۔ اک جوان کُڑی جیں تے جیکٹ وچ ہائی ہیل دی جُتی پائی موڈھے تے بیگ لٹکائی داخل ہُندی اے تے ڈگے ہوئے جوکر دے کول کھلو کے کہندی اے۔
"انجانو ، بے وقوف، احمق لوک ، ایہناں نوں کجھ پتا نہیں اجیہے لوکاں نوں دکے دے کڈھ دینا چاہیدا اے۔ ایہہ سبھ جاہل نیں ۔ کوئی ہے۔ اوہ تاڑی مار دی اے ۔ اک بُڈھی ڈنگوری پھڑی داخل ہندی اے۔ کُڑی اوہنوں کہندی اے میرے لئی جوس داگلاس لیا۔ بُڈھی پرت جاندی اے۔ کڑی ٹہلن لگ پیندی اے۔ ایہہ سارا وقفہ پردے دے پچھّوں بارش دے نال انگریزی موسیقی دی آواز اُبھر دی اے ۔ بڈھی اک ہتھ وچ گلاس پھڑی ڈنگوری ٹیکدی آندی اے ۔ کُڑی اوہدے ہتھوں گلاس پھڑ کے مونہہ نال لاندی اے تے اکّو ساہ وچ ادھا گلاس خالی کر دیندی تے باقی ادھا گلاس جوکر اُتے ڈولھ دیندی اے۔ جوکر اُٹھ کے کھلو جاندا اے تے بڈھی کُڑی نوں کہندی اے۔
"تیرا بچّہ جیوے۔"
کُڑی غصّے نال اگے ودھدی اے تے بڈھی کولوں ڈنگوری کھوہ کے اوہنوں مارن لگدی اے۔ بدّل اک واری ہور گجدا اے تے پردہ ڈگدا اے۔
صاحب چُپ کر گیا تے ہتھ وچ پھڑیا شراب داگلاس اکو ساہ وچ پی گیا۔
"ویل مسٹر حسن باقی کل ۔ کل پنج وجے۔
ـ"میں کاغذ سمیٹ کے تھلّے اُتر آیا۔ ڈرائنگ روم وچ ٹیپ چل رہیا سی۔ زوزو اوسے گوہ نال سن رہی سی۔
سخر دوپہرے ونگاں والا آنی گیا۔
بھابو مینوں تیری سونہہ ونگاں والا آنی گیا۔
میں چُپ کرکے باہر نکل آیا.........
ایک دن ثنائی صاحب بڑے موڈ وچ سن ۔ اوس دن اسیں کافی کم مُکایا سی۔
شراب دیاں چُسکیاں بھردیاں اوہناں مینوں دسیا سی کہ میں چھیتی زو زو نال ویاکر رہیا آں ۔ بس ایہہ ڈراما مکمّل کر کے ایہنوں سٹیج کرن توں مگروں اسیں ویاہ کرلاں گے ۔ جس دن ایس ڈرامے دی لکھانی دامُکیا۔ میں خدا دا شکر ادا کیتا۔ اوت پٹانگ قسم دا ڈراما جیہدا کوئی سرمینوں تے سمجھ نہیں سی آیا۔
فیر اک دن مینوں ثنائی صاحب نے بُلایا۔ میں کوٹھی پہنچ گیا صاحب ڈرائنگ روم وچ بیٹھا سی۔ ٹیپ تے کوئی انگریزی گانا وچ رہیا سی۔ مینوں ویکھ کے صاحب نے کہیا۔
"مسٹر حسن ! مس زو زو اُپر کپڑے بدل رہی اے ۔ اوہ تیار ہو کے آوے تے تسیں اوہنوں لے کے تھیٹر پہنچ جانا ۔ میں ذرا کجھُ دوستاں نوں نال لینا اے۔ اُمید اے میں تہاڈے پہنچن توں پہلاں ای اوتھے اپڑ جاں گا ۔ میںمس زوزو نوں دس دتا اے۔"
ثنائی صاحب ایہہ کہہ کے باہر نکل گئے ۔ میں صوفے تے بہہ کے مس زوزو دا انتظار کرن لگ پیا۔ تھوڑی دیر بعدمس زوزو نیلے رنگ دی شلوار قمیض وچ پوڑیاں اُتر دی آر ہی سی۔ آندیاں اوہنے ٹیپ بند کر دتا۔ اوہدے چہرے تے لکیراں جہیاں اُبھر آئیاں
اوہ کجھُ اداس جیہی سی۔
"گیہ گل اے مسزو زو اج کجھ طبیعت ٹھیک نہیں لگدی ۔"میں گل بات شروع کرن لئی آکھیا۔
"نہیں حسن میں بالکل ٹھیک۔ تھیڑ جانے سے پہلے ذرا شہر کی سیر کرتا، تھوڑا گھوم لیں، پھر اُدھر چلے گا۔"
میں چُپ چاپ اوہدے پچھّے ٹر پیا۔ باہر ڈرائیور گڈی لئی کھڑا سی۔ اوہنے اگے ودھ کے گڈی دا پچھلا دروازہ کھولیا ۔ زو زو نے مینوں بیٹھن دا اشارہ کیتا ۔ میں پچھلی سیٹ تے بہہ گیا ۔ زوزو میرے نال بہہ گئی تے ڈرائیور نوں کہیا۔ "بھاتی ول چلو۔ اوہ بالکل چُپ سی۔ گڈی بھاٹ اپڑ گئی ۔ "مینار کی طرف مینار پاکستان کی طرف ۔ "ڈرائیور نے گڈی موڑ لئی ۔ مینار پاکستان جاکے گیٹ دے کول گڈی رُک گئی ۔ زوزو اُتر کے جنگلے دے کول چلی گئی ۔ مینار پاکستان دیاں بتیاں جل چُکیاں سن تے اوہدے آلے دوالے لوک گھم پھر رہے سن۔ زوزو جنگلے دے نال کھڑی مینار ولے تکدی رہی میں ہولی ہولی ٹردا اوہدے کول اپڑ گیا ۔ اوہ مینار نوں تکی جا رہی سی۔ فیر اوہنے لوکاں ولے گھمدے پھر دے خوش باش لوکاں ولے تکیا ۔ اوہدے چہرے اُتے اوہ معصوم جیہی روشنی سی جس طرح دی فنکاراں دا ذکر کر دیاں اوہدے چہرے تے آئی سی جس طرح دی فنکاراں دا ذکر کردیاں اوہدے چہرے تے آئی سی ۔ کجھ دیر بعد اوہ گڈی ولے پرتی ۔ میں وی اوہدے پچھے ٹُرپیا۔
اسیں تقریباً ٨ وجے تھیٹر اپڑ ئے ۔ ثنائی صاحب مہماناں وچ گھرے ہوئے سن۔ سانوں ویکھ کے ساڈے ول آئے ۔ اک بندے نوں اشارے نال بلایا تے کہیا ۔"ایہناں نوں تیسری رو دی سیٹ نمبر اک تے دو اُپر بٹھا آ ۔ "تے آپ فیر گلاں و چ رُجھ گئے۔ اسیں ہال ول ٹر پئے ثنائی صاحب دی آواز آ رہی سی۔
"احمد توں ایہہ ڈراما ویکھ کے فرانس وچ تکے بڑے بڑے کھیلاں نوں بھُل جائیں گا۔"
میں تے مس زوزو ہال وچ جا کے اپنیاں سیٹاں تے بہہ گئے ہال ہولی ہولی بندیاں نال بھریا جا رہیا سی۔ ساڈے اَگے دیاں روواں تے بڑے ماڈرن قسم دے بندے تے سوانیاں بیٹھیاں ہوئیاں سن۔ کلچرڈ قسم دے لوک ، پائپ پین والے ۔ دانشور......... "تھوڑی دیر بعد کھیل شروع ہو گیا۔ اوہو ای بکواس جیہڑی میں لکھ چُکا ساں۔ جیہدا کوئی سر پیر نہیں سی۔ کجھُ لوکاں دے اوباسیاں لین دی آواز صاف آ رہی سی۔ ہولی ہولی پچھلیاں سیٹاں تے فقرے بازی دا شور ودھن لگ پیا۔ کُرسیاں دے کھڑکن تے پیراں دی چاپ دا ک ملیا جُلیا شور کجھ جاری رہیا۔ میں پچھے مڑ کے ویکھیا تے ہال خالی سی۔ صرف ساڈے اگے بیٹھے ہوئے لوک انگریزی چ ڈرامے تے گفتگو کر دے تے فیر بڑے گوہ نال سٹیج ولے تکن لگ پیندے ۔ مس زو زو نے مینوں اٹھن دا اشارہ کیتا۔ میں اُٹھ کھلوتا ۔ ڈرامے دا حالے اک ایکٹ وی نہیں سی مُکیا تے اسیں باہر آگئے مس زو زو گڈی دے کول آگئی تے ڈرائیور نوں کہن لگی۔
"گھرچلو۔"اوہنے آپ گڈی دا بُوہا کھولیا، تے مینوں بیٹھن دا اشارہ کیتا ۔ میں بیٹھ گیا۔ اوہ وی میرے نال بہہ گئی۔ گڈی ٹُر پئی۔ اوہ سارا رستہ چُپ رہی ۔ گھر اَپڑ کے اوہ سدھی ڈرائنگ روم چ گئی۔ اپنا بیگ چُکیا ، فیر اوہنے بیگ چوں کاغذ تے قلم کڈھیا۔ کاغذ اُتے کجھُ لکھیا تے تہہ کر کے مینوں دے دتّا ۔
"ایہہ ثنائی کو دینا۔"
"ڈرائیور ائر پورٹ چلو.....ویل مسٹر حسن خدا حافظ ۔"اوہ جا کے گڈی چ بہہ گئی ۔میں ڈرائنگ روم چ بہہ کے صاحب دا انتطار کرن لگ پیا۔ کوئی رات ساڑھے باراں وجے صاحب آیاتے آندیاں ای پُچھیا۔"زوزو کدھر اے۔"
میں اوہدا خط اگے کر دتا تے دسیا کہ ایتھوں تے ائرپورٹ گئی اے۔ صاحب نے حیرانی نال میرے ولے تکیا ، فیر خط کھولیا ۔ اوہدے اُتے کجھّ وی نہیں سی لکھیا ہویا۔ صرف اک دائرہ بنیا ہویا سی تے تھلے زوزو دے دستخط سن۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels