Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چونویں کہانیاں >> نکی جیہی کہانی

نکی جیہی کہانی

پروین ملک
December 22nd, 2008
5 / 5 (1 Votes)

نِکی جیہی کہانی
پروین ملک

نام ...........پروین مَلک
تاریخ پیدائش........... 8اکست 1947ء
تعلیم..............ایم اے (صحافت)
کارروزگار ............ایڈیٹر ہفت روزہ "پاک جمہوریت"لاہور
تصنیف ............. "کیہ جاناں میں کون"(کہانیاں )
پتا.............ایڈیٹر ہفت روزہ "پاک جمہوریت"
32اے حبیب اللہ روڈ، لاہور

پروین ملک نے اَج دے رشتیاں دی ٹٹ بھج تے شہری پینڈو وسیب دی کھچ دھروُ وچ پھاتھے انسان دے اصلے دا ٹمُب لبھن دا چارا کیتا اے تے ایس سفر ، ایس تلاش توں اوہ جدوں وی مُڑ کے آئی اے اوہدے پلّے کوئی نہ کوئی سوغات بدھی ہُندی اے ۔ایہو سوغاتاں اوہنے آپنیاں کہانیان وچ کھلار دتیاں نیں۔ ایہناں وچ ساڈی وسوں دے گئے گواچے قصّے ،غم دے نمے نمے دیوے ، ساڈے پچھوکڑ دیاں روایتاں تے وّن سَوّنے جیوندے جاگدے کردار سانوں نظریں آوندے نیں عورت اُتے جیہڑا جبر ساڈے معاشرے نے روا رکھیا اے ، اوہ پروین ملک داخاص موضوع اے۔ پر اوہدا انداز نہ انقلابی اے تے نہ ای دیہات سُدھار دے اُدھم والا ۔ اوہ بڑے نرم لہجے وچ زندگی دی اصل کہانی بیان کر دی جاندی اے تے پڑھن والا آپے اوہدے خلوص دی روشنی وچ مسئلے دی تہہ تیکر اپڑ جاندا اے۔ پروین ملک دا مشاہدہ ای اوہدی تحریر دی تاثیر دا ضامن اے۔
" نکی جیہی کہانی"نوں بجا طور تے پروین ملک دیاں کہانیاں دے مجموعے اُتے آپنی راء دیندیاں ہویاں افضل احسن رندھاوا ہوراں عورت دے صدق دی کہانی کہیا اے ۔ ایس کہانی وچ سچ نُوں آپنا امام من لین والی کلثوم ایہہ سوچ ای نہیں سکدی جے اک واری دلوںکسے نوں آپنا بنا لین مگروں کوئی ہور وی اوہدے اُتے اوہ حق رکھ سکدا اے جیہڑا صرف محبوب نُوں ای حاصل ہُندا اے ۔ اوہدے واسطے ماہیا، شوہ تے نواز اکوہستی دے ناں نیں ۔ ایسے کر کے جدوں کسے ہور حوالے نال کوئی اوہنوں اپنان دی کوشش کردا اے تے اوہ ایس اقدام نُوں آپنی آبرو اُتے حملہ سمجھ کے آپنا آپ بچاندی اے۔ ایس کردار دی سچائی دا صحیح اندازہ کرن واسطے ایہدے مقابلے وچ نواز دی ماویت پرستی تے ظاہر بینی ساڈی مدد کر دی اے۔ ایہہ دو کردار آہمو ساہمنے کھلوا کے کہانی کار نے قد نا پن والافیتہ پڑھن والے دے ہتھ پھڑا دتا اے۔
میں واری اَلبیلے تُوں
مَیں صدقے آں اس ویلے تُوں
ویرے نی گھڑولی چا کے ٹُرنا کیڈا چنگا لگنا وے، جیہجو پھُلاں تے پئی ٹُرنی ہوواں ۔ کیڈی سدھر ایہی مانہہ اَجے نے دیہاڑے نی ۔ کدوں نی میں راہ پئی تکنی ایہی آں اس ویلے نی ۔ ویر جیوے تے ہکی توں لکھ پیا تھیوے ، میںاُس نے لال کھیڈ نے ویکھاں۔ کہیں آں کے پتا میں کیہجوں بھورا بھورا چُن کے ، جوڑ کے آپنا بُت اِکٹھا کیتا وے تے ویرے نی گھڑولی چائی اے۔ نیلے دوپٹے تے مُقیش لائی اے تے نال سُوٹ تے میں تاں اتھے ای آں ۔ ناں کیڈا چنگا لگنا ایہا نواز آں نیلا رنگ ۔ آکھنا ایہا:" کلثوم ! مینڈھا دل کرنا وے کوچی گھن کے ہر چیزاں تے نیلا رنگ پھیر دیواں۔" ہک واری میں آکھیا۔"خیال رکھیں نیلے رنگ نی وس ی چڑھ دینی ہوئی اے ۔"تاں اگوں ہس کے آکھن لگا:"اوہ نہیں ، تُدھاں کے پتامیں کیڈا وڈا ماندری آں ۔مانہہ نہیں وس چڑھنی۔"
سوری گلی پئی وینی آں
اسے گلی وچ مل مینڈھا ماہیا میں واری البیلے تُوں
اسے گلی وچ مل مینڈھا ماہیااسے گلی وچ .........
ہاں اسے گلی وچ تاں میں نواز آں پہلی واری تکا ایہا۔ جے اوہ نکیاں ہونیاں توں گراں وچ رہوے آ تاں شید اسیں اکٹھے کھیڈ کے وڈے ہوواں آ۔ پر اُس نے ابے ہورادں اُس آں نکیاں ہونیاں ۔ای شہر نے وڈے سکولے پا دتا ایہا۔ کوئی اُس نی ماء بھین ہووے آتاں شید ایہہ جدائی برداشت نہ کر سکے آ ۔ پر اُس نے ابے ہوراں دل پکاکر گھدا، وت اُنہاواں ڈکنے آلا کون ایہا۔ آکھنے ایہے اُس سکُولے وچوں جیہڑا پڑھ کے نکلنا وے اوہ وڈا افسر لگنا وے ۔ ہاں جی کیوں نہ افسر لگن ۔ وڈیاں نے پُتر وڈے ای ہونیںناں کوئی ہما تڑ میل تے نہیں جے ساری حیاتی ٹاکیاں لانیاں تے گڈھنیاں پروہنیاں ای لگھ ونجے۔ نواز پتا نہیں کتنی واری گراں آیا ہوسی پر کہیں آں بہوںملنا شلنا نہیں ایہا۔ اس توں اُس نے آنے وینے ناپتا ای نہیں لگنا ایہا، پر اُس دیہاڑے ۔ دو پہراں ویلے کھُوہے توں مڑ کے پئی آنی ایہاں تے ہک دم کوئی راہ ڈک کے کھلو گیا ۔ مینڈھے ہتھے وچ داتری والا ہتھ ہولے ہولے تلے ڈھیہہ پیا۔ مینڈھے قدم وی جیہجوں زمین نپ گھدے ایہے ۔نہ ہلیا وینا ایہا نہ بولیا وینا ایہا۔
اوہ دو قدم اگے آیا۔ "مانہہ کے پتا ایہا مینڈھے گراں وچ حوراں بی وسیناں ۔"اج تک کہیں نی جرات نہیں ہوئی ایہی جے مینڈھے نال گل بی کر ونجے ۔ میں وت اُس دئیں ویکھیا تے اوہ ہس پیا۔ پتانہیں کیوں مینڈھا بی ہاسا نکل گیا تے نال مینڈھے قدم آزاد ہو گئے ۔ میں دوڑنی گھار پہنچی آں تاں لگنا ایہا ہواؤ وچ پئی اُڈنی ہوواں ۔ وت دُوئے دہاڑے ، تریے دیہاڑے ۔ اُسے گلی وچ اُس نا ہاسا پھُل کیرنا رہیا تے ہکی دیہاڑے مانہہ پتا لگا جے میں تاں بہوں اُچی جائی نیہوں لا بیٹھی آں ۔ پر ہن کیہ ہو سکنا ایہا۔ کدے لکھیاں بی مُڑیاں نیں۔
اُچی ڈھکی گھار ساہمنے
وسے پیا سردار مینڈھاماہیا میں واری البیلے توں کیڈاخیال رکھنا ایہا نواز ۔ گرائیں وچ کہیں آںہوا بی نہ لگی جے اوہ مانہہ ملنے آستے اتناپینڈا کر کے آنا وے ۔ جدوں میرا دل ڈرنا ایہا تاں میں آکھنی ایہی آں " نواز ! کدے اوہ دیہاڑابی آسی جدوں میں تینڈیاں قدماں تے دم رکھنی چنے چاننے وچ تینڈھے نال ٹرساں ؟ "سدا ایہا ای جواب دینا ایہا۔ "مانہہ تینڈھا خیال نہ ہووے تاں میں دیہوں دیہاڑے تینڈھی بانہہ نپ گھناں ۔ بس مینڈھی پڑھائی مُکنے نی ڈھل اے، وت تُوں تکیں میں کیہجوں تُدھاں گاجیاں واجیاں نال گھن ے آساں جے دُنیا تکسی"۔ سچ نواز ؟ "مانہہ لگنا ایہا وہ خواباں نی گل کرنا پیا وے۔
سچن نہیں تے ہور کے ۔ وت اسیں ساری دنیا نی سیرکرساں ۔ ولایت بی ویساں ۔ "
ـ ہائے اللہ۔ ولایت بی ویساں ؟ نہیں نواز ، میں اوتھے کتنی اوپری لگساں ۔اُتھے تاں اتنیاں سوہنیاں سوہنیاں میماں ہونیاں ۔""ہونیاں ہوسن ، پر تُوں اوہناں ساریاں توں سوہنی لگسیں ۔ تینڈھے جیہے وال، تینڈھیاں اَکھاں میماں کتھوں گھنسن ؟ تُوں جتھوں لنگھ دیسیں لوک تُدھاں مُڑ مُڑ کے تکسن۔"
ـ مانہہ کیوں مُڑ مُڑ کے ویکھسن ۔ اوہناں نیاں آپنیاں مانواں بھیناں کوئی نہیں۔"مانہہ کوڑ چڑھ گئی تے نواز ہس پیا۔"نہیں جھلیے! میں تے مخول پیا کرنا ایہاں ۔ کوئی تینڈھے دئیں تکے تاں سہی ۔ میں اُس نیاں اکھیاں نہ کڈھ گھناں؟"
نواز تُوں کتھے ویں ؟ مانہہ ہک واری ایہہ تاں دس چھوڑ میں کتھے ونجاں ۔ ایہہ دُنیا مانہہ تینڈھے کولوں کھُسی کھڑنی آ ۔ مانہہ بچا گھن نہیں تاں کجھُ ہو ویسی ، ایہجی گل جیہڑی کدے نانہہ ہوئی ہووے۔
کنے ورہے ہو گیئسن تینڈھی کوئی خبر نہیں ۔ لوک آکھنین نواز ویاہ کر گھدا دے تے حاکم لگا ویا۔ پر میں تاں تاں منساں جس دیہاڑے توں آپ آ کے مانہہ دسیں بئی میں جیواں یاں مرونجاں۔ میں تاں ایہہ جندڑی تینڈھے نان لا چھوڑی اے۔ پر ایہہ دُنیا نہیں جیون دینی آ۔ میںکیڈے ترلے کتن ساریاں نے، مانہہ اسے در تے پیا رہن دیو۔ بھرجائیاں دی خدمت پئی کرساں ۔ پرکوئی نہیں سننا۔ آکھنین:
ــ"دھیاں نا اصل گھار تاں سوہرا گھار ہونا وے، دیہاڑے۔ نہ چڑھے اگلے دیہاڑے نا دیہوں ۔ کے کراں ۔ میں کے کراں۔
چٹی ہوواں کبوتری
اُڈ اُڑ ونجاں آ کاش مینڈھا ماہیا
میں واری البیلے توں
ہرپاسے گھپ ہیرا وے ۔ کوئی دیوا تاں بال چھوڑے آ۔ کوئی پر چھانویں جیہے ہر پاسے پھرنے تاں ایہن پئے ۔ نمیاں نمیاںآوازاں بی آنیاں پئیاں جیہجوں دُور بدل پیا گجنا ہووے ۔ ہاں شید بدل ای اے۔ مینڈھے تے کنیاں تاں پینیاں پئیاں ، پر مانہہ کجھُ دسنا کیوں نہیں ؟ ۔ میں انھی تاںنانہہ ہو گئی ؟ ۔ نہیں مولا۔ نہیں۔ مینڈھیاں اکھیاں نانہہ گھنیں ، میں اتنے ورہے ہوگئیں نواز آں نہیں ویکھا۔ کتنے زور دی بجلی چمکی اے۔ ہے شُکر اے مانہہ کجھُ دسا تاں ایہہ۔ پر ایہہ کے ؟ ۔ نہیں ۔ نہیں وے منیر تُوں مینڈھے نیڑے نہ آ ۔ سڑ ویسیں منیر۔ نیڑے نہ آ ۔ ہائے ایہہ تاں کجھُ نہیں پیا سننا ۔ یا اللہ اس آں عقل دے ۔ مُنیر پچھے مُڑ ونج۔ مُنیر۔ بچ ونج ۔ منیر (لمی چیک ) شید کدھرے جوار پئی کیٹنی اے ، کیہجی دھرز دھرز نی واز پئی آنی اے ۔ پر نال بوہے کیوںپئے کھڑ کنین؟
لمی گلی بازار نی
لتھا پیا تھانیدار مینڈھا ماہیامیں واری البیلے تُوں
" تھانیدار صاحب ! ایہا مینڈھے پُترے نی قاتل نیں۔ اس آں پھاہے لاؤج ے مینڈھے کلیجے وچ ٹھڈ پوے۔"
ـ او جُل مائی اَساں سبق نہ پڑھا۔ اسیں تفتیش کرنے پئے آں جُھل گھار ونج۔ ہاں بئی تُوں مننی ایں بئی تُدھ مُنیر آں قتل کیتا وے ؟"
ـجی اُس نی قضا آئی ایہی۔"
ـ سدھی گل کر۔ اساں واں کیہ چلتر وکھانی ایں۔ ہکلیاں ای مار گھدا ایہا ای یاں کوئی یار بی نال ایہا ای ؟ ـ
"تُساں شرم نہیں آنی ہیجیاں گلاں کرنیاں؟"
ـ ہاہاہا۔ اس شرماں حیاواں آلی بی بی آں تاں ویکھو۔ دس کیوں مارا ایہاای اُس آں ؟ ـ
ـ"اُس مینڈھی عزتاں تے ہتھ پایا ایہا۔"
"اوہ تینڈھا خاوند ایہا گشتیے۔"
"گالیاں کیوں کڈھنے او۔ میں کدے کینڈی گل نہیں سنی۔"
" ہچھا ایہہ گل اے ؟ ہن تاں بہت کجھُ سُننا پیسی آ ۔ ایہو جیہاں کماں وچ تاں جگرا بہوں وڈا رکھنا پینا وے ۔
ـ"
"کے کیتا وے میں ؟ میں تے آپنی عزت بچائی اے میں اُس آں بہوں ڈکا ایہا، اوہ باز ای نہیں آنا ایہا۔"
"بھائی بہوں کھچری رن ایں ایمان نال ۔گھن جُلو اس آں۔"ہنیرا۔ چیکاں ۔ بینتاں نی شوکر۔ میں واری البیلے توں۔ میں صدقے آں نخریلے توں۔
"چل نی بیان دے"۔ نہیں۔ نہیں ۔ خُدا نا واسطہ ۔ بس کرو۔ ایہجو نہ کرو۔
"سچی گل دس دے۔ ہکلی ایہی ایںیاں ہور بی کوئی نال ایہا ای ؟"
ــ"میں ہکلی ایہی آں ۔ خدا نی قسم میں ہن بی ہکلی آں۔ ایہا سچ اے۔ اتنے دیہاڑے ہو گئنیں ہلے بی تُساں سچی گل نہیں پتا لگی ؟ تسیں مانہہ مرن کیوں نہیں دینے او۔ــ"
" ایڈی غیرتاں حیاواں آلی ہوویں آتاں اُسے ویلے مر ونجیں آ۔ اس آں مرن دیو (وس گھولنی اواز) تے آپ پھاہے لگ ونجو ۔ جل اج صاحب اگے پیشی آ۔ خبردار جے اوتھے ہکی توں دوئی گل کیتی آ تاں۔ بیان توں ۔ اللہ مینڈھے ویرے آں حیاتی دیوے ۔ تُسیں اُس آں چھوڑ دیو۔"
" توں اساں حق وچ بیان دے تے بھراؤ آں چھُڑا گھن۔""میں کدوں انکار کیتا وے ۔ گھن جُلو مانہہ صاحب کول تُساں واں تاں میں کدے معاف نہیں کرنا مر کے بی۔ بس ویرے نا خیال اے۔"
"او جُل ۔ وڈی پیر بابے نی پوتری ۔ جیہجو ں تینڈے معاف کرنے نال ای تر ویساں۔"
چھن۔ چھن۔ چھن۔ مینڈھے گھگھریاں آلے کنگن کتھے گئے ؟ ایہہ ساہمنے کون بیٹھا دے ؟ اوہا اکھیاں ۔ نواز توں ......اتھے کتھے ؟ نواز۔ نواز۔ میں آوازاں پئی دینی آںپر ایہہ مینڈھے دئیں تکنا کیوں نہیں ؟ میں آواز دتی بی اے کے نہیں ؟ مانہہ کیہجو ں پتا لگے ؟ شید انہاں مینڈھیاں ہوٹھاں ت بی جندرا لا چھوڑ ا وے ۔ نواز ہک واری اُتے تاں تک ۔ پر اوہ کاغذ پڑھی دینا وے۔ نواز اُنہاں کاغذاں وچ سارا کوڑا ای ۔ تُوں مینڈھے دئیں تک۔ میں تُدھاں س دساں۔ نواز۔ نواز۔
اَجھنا وچ کچہری
کرناں شرے نیاں دے
مینڈھا بی شر اچُکا مینڈا ماہیا۔
میں واری البیلے توں
میں صدقے آں اس ویلے نوں ۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels