Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چونویں کہانیاں >> راجو

راجو

آغا اشرف
December 22nd, 2008

راجُو
آغا اشرف

نام ..........آغا اشرف
تاریخ پیدائش ...............آپ آغا صاحب نُوں دی سنہ یاد ۔ تاریخ 25دسمبر سی۔
تعلیم ............. سینئر کیمبرج (سینٹ ایندریوز کالج، ہارن بی روڈ ، بمبئی)
کارروزگار .............تصنیف و تالیف
تصنیف "................ دھرتی دیاںریکھاں"۔ "بدلاں دی چھاں
ـ تے
"نِما نِما دیوا بلے "(ریڈیو ڈرامے ) "دا رو ولے"(کہانیاں )ایس توں وکھ پنجابی ، اُردو تے انگریزی دیاں بہت ساریاں کتاباں لکھ چکے نیں۔
پتا 178
IV A .................. "بسیرا"ستلج بلاک، علامہ اقبال ٹاؤن ، لاہور

ّآغا اشرف ریڈیو ڈرامے دے موڈھی تمثیل نگاراں وچوں نیں ،ایہناں نے ریڈیو دے سُنن والیاں نُوں انیکان دلچسپ تے سبق آموز ڈرامے دتے تے ڈرامے بارے سُوجھ بُوجھ نالے زبان دے ورتارے وچ خاص اَسلوب پاروں سامعین کولوں داد حاصل کیتی ۔ ایہناںدے ڈرامے پنجابی دے ریڈیائی ادب وچ اک ماڈل دی حیثیت رکھدے نیں۔ آغا صاحب دیاں کہانیاں دی ساڈے معاشرے دے روز مّرہ دے واقعات توں آپنا مواد حاصل کر دیاں نیں ایسے کر کے ایہہ پڑھن والے نُوں حقیقت دے بہت قریب ہون دے سبب پسند آوندیاں نیں تے اوہدے دل اُتے آپنا اثر چھڈ دیاں نیں۔
"راجو "اک اجیہے صحت مند تے زندہ دل جوان دی کہانی اے جیہڑا آپنی طاقت تے جوانی دے جوشنُوں معاشرے وچ ابتری پھیلان ڈیراہے نہیں پاندا۔ اوہ خدا دی ایس دین نوں کمزوراں دی مدد کرن وچ خرچ کردا اے تے دشمن اُتے قابوپان دے نال نال آپنے آپ اُتے دی قابو پا کے آپنے آلے دوالے دی خلقت دے دل وچ آپنی تھاں بنا لیندا اے۔ پر ایس راہ تے چلن واسطے اوہنوں اخیر آپنی جان دی قربانی دینی پیندی اے۔ راجُوپیشہ ور بدمعاش نہیں سی ۔ اک پیشہ ور بدمعاش بگھو بگھیاڑ نال لڑائی نے اوہنوں پیشہ ور بدمعاش بنادتا۔ ہویا انج پئی راجو سارا دن محنت مزدوری کر کے شام ویلے اپنے ٹھور ٹھکانے جارہیا سی۔اک تھاں بگھو اوہدا راہ ڈک کھلوتا ۔ راجُو نُوں چھُری وکھال کے آکھن لگا۔
" کڈھ کیہ اے تیرے کول؟"
راجو جماندرو جیدار سی ۔ چھُری کیہ اوہ چھویاں توں وی نہیں سی ڈرن والا۔ اوہنے بگھو دے چھوڈے لاہ دتے ۔ اوسے چھری نال اوہنوں ونھ کے رکھ دتا۔ دوویں پھڑے گئے ۔ بگھو ہسٹری شیٹر سی۔ سماج دُشمن خطر ناک بدمعاش ۔آئی جی پولیس نے راجو نوں اوہدی جیداری دا انعام کام دے کے چھڈ دتا تے بھگو پنجاں سالاں لئی اندر ہو گیا ۔بستی وچ بڑی گھُوکر شُوکر ہو گئی راجو دی۔ بگھو شریفاں دا ای نہیں بستی دے دُوجے بدمعاشاں دا وی نک وچ دم کیتا ہویا سی۔ اوہناں کولوں وی غنڈہ ٹیکس وصول کردا سی ۔ بگھو قید ہو گیا تے اوہ بڑے خوش ہوئے ۔ راجو نوں بدو بدی اوہناں اپنا سردار بنا لیا ۔ پر اوہ شریفاں نُوں تنگ نہیں سی کردا۔ سمگلراں تے بلیکیاں دی سنگھی نپدا سی۔ کیہ مجال سی کسے غنڈے بدمعاش دی جے اوہدے علاقے وچ کوئی واردات کرے ۔ بڑے ٹوہر ہو گئے سن راجو دے۔
تے فیر انج ہویا پئی راجو نوں اپنے علاقے دی اک کڑی نال پیار ہو گیا ۔اوہ کتاباں چُکی کالج جاندیاں آندیاں ہر روز راجو دے ڈیرے اگوں لنگھدی سی تے راجو نوں بڑی چنگی لگدی سی۔ اوس علاقے دے اک امیر آدمی دی دھی سی۔ صابرہ سی اوہدا ناں۔ اوہ جدوں وی لنگھدی راجوچُپ چاپ کھلوتا اوہنوں بِٹ بِٹ تکدا رہنداپر مُونہوں کجھُ نہ کہندا۔ اوہنوں کوئی اشارہ وی نہیں سی کردا ۔ اوہ بڑی شریف کُڑی سی۔ پر جیہڑے ساؤ نہ ہون اوہناں نوں کسے دی شرافت نال کیہ ۔ اک نو دولیتے پیو دا لوفر منڈا صابرہ تے گرم ہوگیا کئی ویری اوہنے نوٹاں تے نویں کار دی جھلکی دتی پر صابرہ نے اوہنوں اغوا کرن دی کوشش کیتی۔
اک دن سویر ویلے صابرہ کالج جان گھروں نکلی تے حالے اوہ راجو دے ڈیرے کول اپڑی ای سی جے اینے وچ اک کار اوہدے کول آ کے رُک گئی۔ لوفر منڈا چھیتی نال باہرنکلیا تے صابرہ دی دینی پھڑ کے اوہنوں کار ول دھکن لگ پیا۔ صابرہ دی چیک نکل گئی۔ آندے جاندے لوکیں ایہہ تماشا دیکھ رہے سن پر کسے نُوں اگے ودھن دی ہمّت نہ ہوئی ۔
چیک راجو نے ویسنی سی ۔ نسیا آیا تے آندیاں ای اوس لوفر منڈے نوں پنج کے رکھ دتا ۔ جُوٹھ نُوں جان چھڈانی مُشکل ہو گئی ۔ کار وچ بہہ کے نس گیا۔
اوس توں بعد جدوں وی راجو تے صابرہ دا آہمنا ساہمنا ہندا صابرہ اوہنوں سلام کر کے لنگھ جاندی ۔ راجو وی اوہنوں بس سلام دا جواب ای دیندا ہور کجھ وی کہندا ۔ پر دل اوہدا صابر نوں ہور وی کجھ کہنا چاہندا سی پر آکھن دی ہمت نہیں سی پیندی ۔
اوڑک اک دن راجو ہمت کر کے دل دی گجھی گل زبان تے لیان دی کوشش کیتی تے اوہنوں خیال آیا صابرہ امیر تے توں غریب ایں ۔ اوہ پڑھی لکھی تے توں ان پڑھ ایں۔ اوہ شریف اے تے توں بدمعاش ایں ۔ تیرا اوہدا کیہ جوڑ؟"راجو نوں دنل پے گئی ۔ کجھ وی نہ آکھ سکیا تے اوس دن توں اوہنے صابرہ دا خیال ای دلوں کڈھ چھڈیا ۔ صابرہ دی اک رئیس زادے نال شادی ہوگئی ۔ سال بعد اوہ اک کاکے دی ماں بن گئی ۔ وقت لنگھدا ٹریا گیا۔ پنج سال بیت گئے ۔ بگھو قیدوںچھُٹ کے آ گیا۔ بستی دی رکھ نوں اپنی جوہ بنا کے وار دا تاکرن لگ پیا۔
اک دن صابرہ دا کاکا حویلیوں باہر پیا کھیڈ دا سی۔ بگھو اوہنوں چُک کے لے گیا ۔ کاکے دے پیو نے بڑی نس بھج کیتی پر کجھ پتا نہ چلیا، کاکا کتھے چلا گیا اے۔ اوڑک تھک ہار کےبہہ گیا۔ ہنجواں تے ہوکیاں نے گھیر لیا۔اچان چکی ٹیلیفون دی ٹلّی کھڑکی ۔ کاکے دے پیو نے چھیتی نال ریسور چک کے کن نال لا لیا پئی کوئی خوشی دی خبر آئی اے تے گل وی ایہو جیہی سی۔ دُوجے پاسیوں کسے نے اوہنوں آکھیا۔
"شیخ صاحب تہاڈا کاکا میرے قبضے وچ اے۔ جے لینا
چاہندے او تے کل شام نوں اک لکھ روپیہ لے کے رکھ وچ پہنچ جاؤ ۔ نہیں تے تہاڈے کاکے دی خیر نہیں ۔ نالے کن کھول کے سن لوو جے تسیں پولیس نُوں لے کے آئے تے رکھ وچوں اپنے کاکے دی لاش ای لجاؤ گے۔ "
کاکے دی جدائی وچ دھک دھک دھڑکداے دلاں نوں کجھ تے حوصلہ ہویا۔ دل دے ٹکڑے دی لکھ روپیہ وی تھوڑی قیمت سی۔ رب دادتا سبھ کجھ سی اوہناں کول ۔ ماں پیو دوویں اک لکھ روپیہ دے کے اپنا کاکا لیان لئی تیار سن۔ دوویں کل آن والی شام دا بڑی بے چینی نال انتظار کرن لگ پئے۔
مدمعاشاں دے بدمعاش مخبر ہُندے نیں۔ راجو نُوں اک بدمعاش نے دسیا پئی بگھو بھگیاڑ چمڑے دے آڑھتی شیخاں دا کاکا چک کے رکھ وچ لے گیا ے ۔ لکھ روپیہ منگدا اے ۔ کل شام تک دی مہلت دتی سُو ۔ راجو نے اوہدی نالی صاف کرن لگ پیا۔
دُوجے دن شام نُوں صابرہ تے اوہدا خاوند لکھ روپیہ لے کے رکھ وچ اپڑے ۔ چن دی چاننی رات سی۔ دوویں اپنے کاکے نوں ویکھن دے چاء وچ رکھ وچ وڑ گئے تے لبھن لگ پئے اوہ ٹیلی فون کرن والا گمنام بندہ کتھے وے۔ اوہناں دا کاکا کتھے دے ؟
اچان چکی اک فائر ہویا۔ اوہ دوویں ڈر کے جتھے سن اوتھے ای کھلو گئے۔ اینے وچ اُتوں رُتی فائر ہون لگ پئے ۔ انج لگدا سی جیویں آہمنے گولیاں چل رہیاں نیں۔ اینے وچ کاکے دے روندی آواز آئی تے اوہدے نال ای خاموشی چھاگئی ۔ نہ کاکے دے رون دی آواز آئی نہ فائر ہون دی ۔ صبارہ دی مامتا سمجھیا ظالم نے کاکے نوں مار دتا اے۔ نس کے اودھر چلی گئی جدھروں کاکے دے رون دی آواز آئی سی۔ اگے جا کے ویکھیا تے بگھو اک بوٹے کول لہو نال بھجا ڈگا پیا سی۔ اوہدے ساہمنے اک بوٹے نال ٹیک لائی راجو لہو نال بھجا کھلوتا سی۔ اوہدے اک ہتھ وچ پستول سی تےدوجے ہتھ وچ کاکا ۔ اوہنے اج وی صابرہ نال کوئی گل نہ کیتی ۔ اوہدا کاکا اوہنوں دے دتا تے ڈولدا ڈگدا اک پاسے ٹر پیا۔
"راجو.........راجو...
ـ"صابرہ نے آپنے سجن نوں ہاکاں ماریاں پر ہن ہن وی راجو دے مونہوں کوئی گل نہ نکلی ۔ پرت کے بجھیاں بجھیاں اکھیاں نال صابرہ نوں ویکھیا تے دڑ کر کے زمین تے ڈگ پیا۔ !!


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels