Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چونویں کہانیاں >> بنے چنےدے بھرا

بنے چنےدے بھرا

افضل احسن رندھاوا
December 22nd, 2008

بَنّے چَنّے دے بھرا

افضل احسن رندھاوا

نام ...........افضل احسن رندھاوا
تاریخ پیدائش ............یکم ستمبر 1937ء
تعلیم .............بی اے ۔ ایل ایل بی
کار روزگار ............کاشت کاری تے وکالت
تصنیف ................ "دیواتے دریا"(ناول) "شیشہ اک لشکارے دو"(نظماں )
"رَن تلوار تے گھوڑا"(کہانیاں )"رت دے چار سفر"(نظماں )
"پنجاب دی وار"(لمیاں نظماں ) "دو آبہ"(غزلاں)
سورج گرہن (ناول) تاریخ نال انٹرویو (ترجمہ) ٹٹ بھج (ناول) ترجمہ
پتا ............. 42 لالہ زار ، زرعی یونیورسٹی ، فیصل آباد

افضل اَحسن رندھاوا ساڈے اَج دے پنجابی اج دے پنجابی اَدب دا بڑا اُنگھڑواں ناں اے، ایس اُگھے لکھاری نے ساڈی زبان نُوں کہانیاں ، ناول تے شاعری دے بڑے اُچے تے عمدہ شہ پارے دتے نیں۔
افضل احسن صاحب طرز دی اے تے صاحب دل وی ۔ ایسے گلے ایہدی تحریر سدھی دل وچ اُتر جاندی اے۔ مشاہدے دی باریکی تے گہرائی رندھاوا دے فن دا لنگر اے ، جیہڑا کہانی دے بے تھوہ سمندر وچ جدوں سُٹیا جاندا اے تے پڑھن والے دی توجہ اوتھے ای کھلو جاندی اے۔ اوہ پڑھاک نُوں قدماں تے ای روک لیندا اے تے انج آپنے مگر مگر ٹور دا اے جیویں اوہدیاں کہانیاں وچ اصیل عربی گھوڑیاں پندھ کٹ کے شامیں ڈیرے تے تھکیواں لاہن واسطے نفر دے مگر مگر ٹُر دیاں نیں۔ افضل احسن وی قدم قدم ٹُری جاندا اے ۔ اوہدی گجھی رمز ایہہ وے پئی اوہدے پندھ بے منزلے نیں ، پر اسیں جاننے آں جیہڑا پندھ جاری اے ، اوہ بے منزلا بے تھہوا نہیں ہو سکدا۔ جے ایہہ من وی لیئے پئی اگے کجھُ نہیں تے اک شاعر اک کہانی کار دے اندر جیہڑا باغ کھڑیا اے ، اوہ تے انیکاں صحرا نورداں دی آپ منزل اے۔
"بَنّے چَنّے دے بھرا"وچ انسانی کرداراں توں ہٹ کے اک گھوڑی مرکزی کردار دی حیثیت رکھدی اے ۔ ایس کردار نوں جس سنبھال نال اُساریا گیا ے ، اوس توں پتا لگدا اے پئی افضل احسن قلم دا چابک سوار اے۔ سبزہ گلزار رنگ دی ایہہ انمول گھوڑی ، جیہنوں ویکھیاں بھُکھاں لہندیاں سن، دو اَچرج دھڑیاں دے وچ آن کھلوتی اے ۔ اک پاسے اوہ روحانی پیشوا دی اے جیہڑا گھوڑی پسند کر کے وی اوہنوں حاصل کرنا نہیں چاہندا۔ کیوں جے اوہ جاندا اے پئی گھوڑی دا مالک گھوڑی نوں ویکھ ویکھ جیوندا اے ۔ تے فیر اوہ دن وی آیا کہ گھوڑی اوہدے مالک کولوں "پنج ہتھے"چاندی دے اک روپئے بدلے لے گئے ، کیوں جو اوہ جاندا سی پئی اوہ گھوڑی دا سودا کرن لئی آپنا سارا گھر وی ویچن نُوں تیار نیں۔اَنکھ تے وگدے دریاواں دے کھلار والے دل ایس دھرتی دی روایت دا حصّہ نیں تے ایہہ اوس روایت دی کہانی اے۔

سبزہ گلزار رنگ دی اوہ گھوڑی بڑی ساری وڈی گھوڑی سی۔ لکھاں چوں اک ادھا جانور ہی ایڈا پورا ۔ ایڈاسوہنا ، ایڈا ساؤ تے ایڈیاں صفتاں والاہُندا اے۔ اوہ گھوڑی دیسی سی، ماں پیو ولّوں خالص پنجابی ۔ پر چنگیاں ، سوہنیاں ، ستھریاں سندھی ، بلوچی عربی عراقی تے تھارو بریڈ گھوڑیاں رنگ روپ ، کم تے دم وچ کدھرے اوہدے نیڑے تیڑے دی نہیں سن ڈھکدیاں ۔ اوہ گھوڑی ویکھن نوں تصویر تے اُڈن نوں پری سی۔ ویکھیاں اوہنوں بھُکھاں لیہندیاں تے چڑھیاں اُتے سوار نوں لے کے ہوا ہو جاندی ۔ مونہہ دی نرم ، طبیعت دی گرم تے ساہ دی پکّی ۔ لَمی دوڑ۔ زور تے ساہ دم وچ تھارو بریڈاں وی اوہدے اگے سر سٹ جاندیاں ۔ دس کوہ اوہنوں سر پٹ دوڑاؤ۔ فیر وی نویں نکور، تیار تے تازہ دم۔ ذرا لگام نُوں اشارہ دیو تے فیر سوار نوں لے کے اُڈ جائے ۔ اوہدے لہو وچ یاں اگ سی یاں بجلیاں ۔ نراں توں چوڑی اوہدی چھاتی وچ نراں توں کدھرے ودھ حوصلہ تے دلیری سی ! جوان کڑیاں ورگیاں شوخیاں ، تیزیاں تے چنگیاں بھرن دے شونق دے نال نال دانیاں پردھانیاں سوانیاں ورگا سہپن، ٹھہراؤ ، نگھ تے ساؤپنا وی اوہدے وچ وافر سی۔ کیہ کدے اوس وڈھن نوں مونہہ کھولیا تے مارن نوں پوڑ چُکیا ہونا اے ؟ کیہ کدے اوس وڈھن نوں مونہہ کھولیا تے مارن نوں پوڑ چکیا ہونا اے ؟ کلّے بدھ ی دی پُوشل نال بھانویں ایانے لَمک کے کھیڈ دے رہن ۔ پر اک واری لگا م دے کے ، کاٹھی اوہدے اتے پا کے رکاب وچ پیر دھرن دی ویر ، تے گھوڑی اپنے چارے پوڑ زمین اتے دھرنے ہی نہیں اکٹھے ۔ تے ایہہ وی آکھیا جاندا ، کہ شاہسوار اوہ جیہڑا اوہدے اُتے چڑھ کے اوہدے چارے پوڑ کٹھے زمین اُتے لوا دیوے۔ سوار اوہ نہیں ہندا جیہنوں گھوڑی رکابے پیر پاؤندیاں ہی لے کے دوڑ پوے تے اُتے بیٹھے دیاں اکھاں ہی نہ کھلن دیوے ۔ سوار تے اوہ ہندا اے جیہڑا گھوڑی تے چڑھ کے اوہنوں اپنی من مرضی دی چال چلائے۔ گھوڑی سر پٹ دوڑنا چاہوے تے سوار اوہنوں روال ٹورے ۔ گھوڑی چنگیاں بھر دی چھٹن لئی لگام دی ڈھل منگے تے سوار اوہنوں پوئیے چوں کڈھ کے ٹاپ وچ لے جائے ۔ تے فیر جدوں چاہوے ٹاپ توں پوئیے پالئے ، تے جدوں چاہوے پوئیے توں سر پٹ سٹ دیوے ، تے فیر جدوں چاہوے سر پٹ نوں تھم کے فیر گام ٹور لئے اجیہے سوار ہی شاہ سوار اکھوان دے لائق ہندے نیں !! شاہ سوار دیاں لگام پھڑن والیاں انگلیاں وچ ہنر ۔ رکاب وچ دھرن والے پب وچ ست ، گھوڑی دوالے جمور وانگ کسے ہوئے پٹاں وچ طاقت تے چنیٹر، گھوڑی دی ہر حرکت ہر ادا تے نظر رکھن والی اکھّ وچ سمجھ سیہان دا نور ہووے تے گھوڑی اپنا جُثہ سوار دے جُثے ، نال رلا لیندی اے۔
سبزہ گلزار رنگ دی اوس انمول گھوڑی نوں اوہدی ساری حیاتی وچ اک ہی اجیہا شہا سوار لبھیا سی۔ اوہ میرے بھائی صاحب سی !!! اوہ گھوڑی ضلع سرگودھا دے چک چالھی دی جم پل سی، اوس ہی چک دے اک تگڑے سوکھے مسلمان جٹ دی گھوڑی دی وچھیری سی، جیہنوں جٹ نے بڑی ریجھ تے بڑی جان مار کے پا لیا سی! جدوں گھوڑی جوان لگی اوہدی دھم دور دور تیک کھلر گئی سوگودہے لائل پور دیاں منڈیاں وچ نہ اُس گھوڑی دی کدے مونہہ وکھائی ہوئی تے نہ ہی اوہ دوڑی ، تاں وی اوہدی دس بھینی صاحب ساڈے گورو صاحب نوں پے گئی۔ گورو صاحب مہاراج بھینی صاحب توں چڑھے تے سوگودھا چالھی چک وچ جا اُترے ۔ اوہ گھوڑی ویکھی، جانچی۔ تے اوہدا مُل کر کے ، اک تیلہ مالک دی تلی اُتے رکھیا سائی دا ،تے آ گئے ۔ آوندیاں فرمایو نیں: "ساڈا بندہ آئے گا پیسے دے جائے گا تے گھوڑی لے جائے گا۔ اودوں تیک ساڈی ایس گھوری دی اگے وانگ ہی سیوا کریں ۔ "
سائیں آمین آکھیا تے سبزہ گلزار رنگ دی اوس گھوڑی نوں گورواں دی گھوڑی جان کے اگے نالوں دی ودھ سیوا دین لگ پیا۔ ایس گل دا ہن مینوں تھوہ نہیں پئی گورو مہاراج اودوں ہی اوہدا مُل تار کے گھوڑی لے کیوں نہ آئے "خورے ایس گل وچ وی کوئی حکمت سی ؟ فیر ایہہ گل پتا نہیں کداں کئی مہینے گورو صاحب مہاراج ہوراں دے منوں وسر گئی ؟
کوئی چار پنج مہینے مگروں جدوں گورواں دا بندہ پیسے لے کے گھوڑی لین گای تے گھوڑی مالک نے کدھرے ہور ویچ چھڈی ہوئی سی۔ جدوں گورو صاحب دے بندے نے مالک نوں سودے توں پھر جان تے ہوئے توئے کیتی ۔ تے کھچرے جٹ ہتھ جوڑ کے کہیا ! "مہاراج ! بادشاہواں دے گھر لالاں دا کیہ کال ؟ گورو ہوراں کول تے دنیا جہان دیاں چنگیاں چنگیاں تے اک توں اک ودھ گھوڑیاں نیں ۔ تُسیں بھوں کے بوہڑے ہی نہ تے میں سمجھیا گھوڑی تہانوں پسند ہی نہیں آئی ۔ اتوں اوس گھوری نے تے میریاں نیندراں ہی حرام کر چھڈیاں سن۔ بندوقاں والے دو دو بندے رات اوہدا پہرا دیندے ۔ تاں وی چار وار چور اوہدے تے لُکے ۔ جیوں وی گھوڑی گھروں گئی، مگروں لتھی ۔ ہن امن دی نیند سوندا آں ۔ گوراں دا میں دین دار آں ۔ ہن جدوں اوہدی ماں سوئی ۔ توڑ آ کے وچھیرا وچھیری گوراں دے اصطبل وچ بنھ آواں ا۔ گولی کیہدی تے گہنے کیہدے ؟"
جدوں گھوڑی لین گئے بندے بھینی صاحب پرت کے خالی ہتھ بنھ کے گورو ہوراں نوں ساری گل سنائی تے گورواں دے سکھاں دا لہو کھول گیا۔ پر گورو مہاراج گھڑی کو چپ رہے فیر فرماون لگے !"اسیں وی تے بھُل ہی گئے ساں۔ چلو گھوڑی کوئی شوقین بندہ لے گیا، موجاں لُٹے ! اوہدے نصیب !!"
ایہہ گل سارے پنجاب وچ پنجاں دریاواں دے ہڑھ وانگ کھلر گئی کہ کوئی بندہ گورواں دے سودے اُتے سودا کر کے اوہناں دی گھوڑی لے گیا۔ پرکیہڑا مائی دا لال ؟ بڑے چر تیک مینوں ایہہ پتا نہ چل سکیا۔
ایس گل دے کوئی چھ مہینے مگروں میں بھینی صاحب گورواں دے درشن نوں گیا۔ گورو مہاراج لہور نوں چڑھائیاں کر رہے سن۔ مینوں وی ساتھ چلن دا حکم دتو نیں ۔ میرے دھن بھاگ ! لہور اپر کے اپنا رسالہ تے پیدلاں نُوں گوردوارے اپڑن دا حکم دتا۔ تے مینوں تے پنج ہور سیوکاں توں اپنے نال چلن لئی آکھیا۔ دھن بھاگ!
"کدھر؟"میرے من وچ سوال پنگریا۔ گورو مہاراج تے دلاں دے بھیت جانن والے سن ہس کے کہن لگے ۔ "بھاٹی ٹہل سیہاں ! تیرے بھبرا چودھری ول چلے آں ۔ اوہدے گھر دا راہ اوندا ای ؟ "
"آہو مہاراج !"میں ہتھ بنھ کے عرض گذاری !"دھن بھاگ اوہدے !"شاہو دی گڑھی بھائی صاحب دے گھر اَپڑے تے اوہ آپ گھر کوئی نہیں سن۔ گورو مہاراج ایس گل دی پرواہ کیتیوں بغیر گھوریاں دے کھُرل ول گئے۔ اک گھوڑی دے کول اَپڑ کے۔ اوہنوں تھاپی دتیو نیں۔ فیر اوہدی دھون نوں کلاوا بھر کے اوہدا مونہہ اپنے سینے نال لالیو نیں، جیویں کوئی ماں اپنے وچھڑ کے ملے لال نوں اپنے نال چموڑ لیندی اے۔ گورو ہور ی ، بڑی دیر گھوڑی دا مونہہ سر چھاتی نال لائی اوہنوں پیار کر دے تے اوہدے متھے اُتے ہتھ پھیر دے رہے نوکراں پروہنے ویکھ کے اندروں نویاں نواری منجیاں کڈھیاں نویں کھیس لیا کے سرہاندیں رکھے۔ پر گورو مہاراج بیٹھے نہ۔ گھوڑی نوں پیار کر کے پچھانہہ پر تے تے باہروں بھائی ہوری آگئے ۔ اک وار تے اوہ گرو مہاراج نوں ویکھ کے حیران ہوئے فیرست سری اکال بُلا کے میرے کول آ کے کھلو گئے ۔
"بسم اللہ مہاراج ! بھائی آکھیا!"اج تے سچی مُچی کیٹری دے گھر نرائن آگیا اے! تشریف رکھو ! انّ پانی دی سناؤ ؟"
"اَنّ پانی ولوں پُر باش ! گرو ہوری کھلوتیاں ہی کہن لگے چودھری تُوں گھوڑی کیوں ماڑی کر چھڈی اے؟"
بھائی ہوری اُچی ساری ہس پئے کہن لگے !"مہاراج ! ایہہ گوراں دی گھوڑی تے نہیں ناں ؟ جیہے کلّے بدھی نے دانے چردیاں چردیاں مجھ بن جانا ایں ، ایہہ تے غریب جٹ دی گھوڑی اے جیہدے اُتے میں دو ویلے سواری کرنا آں ۔ سواری والی گھوڑی ماڑی تے بھانویں نہ ہووے ، پر اوہدے اُتے وادھو ماس وی تے نہیں چڑھدا جناب!"گورو مہاراج کھڑ کھڑا کے ہَسّ پئے۔ کہن لگے "گل ٹھیک آکھی آ چودھری !"
اگاڑیاں پچھاڑیاں پا کے بدھی ، نہاتے دھوتے جُثے اُتے چمکدے پھُلاں والی سبزہ گلزار رنگ دی گھوڑی اگے نالوں ماڑی تے نہیں سگوں چسُت ، بانکی تے بہتی سوہنی پئی لگدی سی۔ اپنے مالک نوں نیڑے ویکھ کے گھوڑی ہنک کے سر ہلایا تے اوہدے مکیر نے دیاں جھالراں ہلیاں ۔
بھائی اگانہہ ہو کے گھوڑی نوں تھاپی دتی تے گورو ہوراں دُوجے بنیوں اوہنوں پیار دتا تے اسیں پرت آئے ۔ گھوڑی والی ساری گل میری سمجھ وچ آ گئی سی تے میں نموشی وچ ڈبدا جاندا ساں۔ پر گورو مہاراج دے چہرے تے اوہو ای چاننا سی۔ اوہو نُورسی۔ اوہ گھوڑی نوں ویکھ کے بہت خوش سن ۔ میری نموشی تار کے کہن لگے !"تیر بھرا شوقین اے گھوڑیاں دا ۔تے ایس گھوڑی دی سانبھ وی اوہو ای کر سکدا سی۔ ویکھ کیہی سوہنی سانبھ کے رکھی سو گھوڑی ؟ جیوندا وسدا رہوے !"
میں اپنے من وچ شرم سار ساں کیہ آکھدا ؟
اگلے آون دی خبر لہور بھائی ہوراں نوں گھلی ۔ مٹرھ والے مدان وچ گوراں دے ڈیرے سن آلے دوالے دے پنڈاں دے گورو ہوراں دے درشناں نوں آئے ہوئے تن چار ہزار سکھاں وچ گرو مہاراج بیٹھے ہوئے انج لگدے جیویں تاریاں وچ چودھویں رات دا چن ۔ ہوا دیاں لہراں وچ بہت ساریاں آوازاں تے راگ رلے ہوئے چوپھیرے کھلرے ہوئے سُنے جاندے ۔
ساڈے بھاگ بھلے
گوراں دے درشن پائے
ساڈے بھاگ بھلے
بھائی ہوری آئے اوہناں دے ہتھ وچ سبزہ گلزار رنگ دی اوس گھوڑی دارسہ پھڑیا ہویا سی جیہنوں کل اوہ لہوروں گڈی وچ پا کے پنڈ لے کے آئے سن۔ گورو مہاراج اُتھے تے اگانہہ ودھ کے اوہناں بھائی نوں دعاواں دتیاں تے گھوڑی دا مونہہ سر چھاتی نال لا کے اوہنوں پیار کیتونیں ۔ سنگتاں دیاں نظراں گوراں اتے گڈیاں ہوئیاں سن۔
بھائی ہوراں گھوڑی دا رسہ گورو صاھب نُوں پیش کر دیاں کہیا ! "ایہہ تہاڈا مال اے قبول کرو۔ "
گرد صاحب رسہ پھر لیا تے گھوڑی دے پنڈے اُتے پیار نال ہتھ پھیر کے رسہ بھائی نوں پھڑاوندیاں فرماون لگے۔
"چودھری ! وسدا رہو ! تیری گھوڑی سانوں اپڑ گئی ۔ "
ـ ایہہ گھوڑی تے مہاراج ! تہانوں لینی پوے گی! "بھائی ہوراں ادب تے پیار نال آکھیا !"ایس گھوڑی توں تسیں میرے بھرا نال غصّے او !"
گورو ہوراں !"فرمایا!"چودھری ! تیرا بھرا بھائی ٹہل سنگھ بھلا لوک آدمی اے ۔اوہدے نال تے اسیں بھورا وی ناراض نہیں ۔ اوہنوں تے اساں ایہہ گل کدے جتائی وی نہیں ۔ گھوڑی ساڈی ہو گئی ۔ پر ایہہ رہوے گی تیرے کول۔ بھائیا ! ساتھوں ایہدی سانبھ تیرے ورگی تے نہیں ناں ہو سکدی ؟ "
تے گورو ہوراں خوش ہو کے دعاواں دتیاں سوار نوں وی تے گھوڑی نوں وی !"
1940-41ء دی ایہہ کہانی ، چاچا ٹہل سنگھ مکیریاں ضلع ہوشیار پور توں اپنے خط وچ مینوں 1976ء وچ لکھدا اے ۔ تے نالے مینوں ایس کہانی نوں لکھن لئی آکھدا اے۔ ایس کہانی وچ بھینی صاحب والے گورو ، گورو پرتاب سنگھ جی ہوری نیں۔ چاچا ٹہل سنگھ ، نویں پنڈ والا۔ بھاٹی ٹہل سنگھ رندھاوا نام دھاری اے، جیہڑا میرے والد دا پگ وٹ بھرا، دوست ، جماعتی تے ساتھی سی ۔ ہُن مکیریاں ضلع ہوشیار پور وچ بیٹھا اے ۔ کہانی وچ اوہدا "بھائی صاحب"تے سبزہ گلزار رنگ دی گھوڑی گورواں توں اُتوں دی مل دے آون والا بندہ میرا والد اے۔
ایہہ میرے ہوش سنبھالن توں پہلوں دیاں باتاں نیں۔ میں اوس گھوڑی نوں ویکھیا وی نہیں ۔ پر چاچے ٹہل سنگھ داایہہ خط پڑھ کے مینوں اوس گھوڑی بارے ہور جانن دا شوق کدیا۔ اک دن پنڈ بیٹھیادں گھوڑیاں دیاں گلاں ہو رہیاں سن۔ تے میں وچ سبزہ گلزار رنگ دی اوس گھوڑی دی گل واہ دتی ۔ پرانہہ چپ کر کے میٹھے ابّا جی دیاں تسبیح پھیر دیاں انگلاں کھلو گئیاں ۔ اوہناں دیاں بھُوریاں بدامی خوبصورت چمکدیاں اکھیاں وچ مشالاں جیہیاں بلیاں ۔
"بھئی ! اوہ بڑی گھوڑی سی!"اوہ آکھ کے چپ کر گئے تے تسبیح دے دانے فیر اوہناں دیاں انگلاں وچ پھرن لگ پئے۔ چاچا ٹہل سنگھ اوہناں نوں بہت پیارا سی تے اوہدے ذکر تے اباجی سدا ہی اداس رہ جاندے ۔میں دکھاں درداں دے پھولنے تے نہیں پھولنا چاہندا ساں۔ پردو تن گلاں پچھیوں بنا ، میتھوں رہ دی نہ ہندا ۔
"جدوں تہانوں چاچا ٹہل سنگھ ایڈا ہی پیارا سی فیر تساں اوہدے گرو دے سودے تے سودا کیوں کیتا ؟"
"ایہنوں ہُڑ مت تے مورکھ پنا ہی کیہا جا سکدا اے !"
ابّا جی نکا جیہا جواب دے کے گل مُکائی ! گھوڑی ویکھ کے میں رہ نہ سکیا تے گھوڑی میں لئی وی گرو صاحب دے مل توں بہتا مُل تار کے تے بڑیان زوراں نال۔ تاں وی میں سمجھیا میں گھوڑی ککھّاں دے مُل لے آندی ۔ گورو صاحب دے گھر روپئے پیسے دی کاہدی تھوڑ ؟ اوہ تے اپنیاں سکھاں نوں اشارہ کر دے تے اگلے گھوڑی سونے نال تول کے وی لے آوندے۔"
"میرا دوسرا سوال"میں کہیا١"اصول نال تے سائی دین مگروں گھوڑی اوہناں دی ہو گئی ۔ فیر اوہ اوس گھوڑی دے وی بڑے عاشق سن ۔ تاں وی اوہناں تہاڈی ایس حرکت دا بُرا نہ منایا ؟ تہاڈی ایس حرکت توں اوہ چاچے ٹہل سنگھ نال رنج کیوں نہ ہوئے ؟ "
"ایہدے وچ کیوں نہ ہوئے دا کیہ سوال اے بلیا ؟ ایہہ گورو ہوراں دی وڈیائی سی۔ اینویں تے نہیں لھان بندے اوہناں دی منتا کر دے رہے ؟ اوہ بڑے حوصلے تے بڑیاں صفتاں ، والے انسان سن۔ جدوں اوہ گھوڑی نوں ملن میرے گھر آئے میں اودوں گھوڑی ایہناں دی نذر کردا تے گل ہولی رہ جاندی ایس کر کے ہی میں توڑ پنڈ آ کے گھوڑی اوہناں دی نذر کیتی، جیہڑی اوہناں قبول تے کر لئی پر گھوڑی ن لئی ۔ میں بھائی ٹہل سنگھ دی وجہ توں ہی گھوری اوہناں دی نذر کرنا چاہندا ساں تاں جے اوہ میرے مُورکھ پنے توں بھائی نال ناراض نہ ہون ۔ تے اپنے سکھ ، اپے اک منن والے ، اپنے اک چیلے دا مینوں بھرا سمجھ کے ہی اوہناں میتھوں گھوڑی نہ لئی۔ ایہو جیہیاں وڈیائیاں بندیاں وچ نہیں ، فرشتیاں وچ ہندیاں نیں۔ تے اوہ سچی مچی فرشتیاں ورگے ہی منکھ سن !"
میں آخری سوال ریڑھیا ! "فیر اوس گھوڑی دا کیہ بنیا ؟ "
"بننا کیہ سی ؟ "ابا جی نما جیہا ہس کے بولے!"جس گھوڑی دے ایسراں دے اینے قصّے بن جان ٹر تے آخر اوس جانا ہی سی، بڑے بڑے سیٹھ ، ساہوکار ، راجے مہاراجے تے امیر کبیر لوک اوہدے گاہک بنے ۔ پر میں کدوں ویچدا ساں اوہنوں ؟ پر پنج ہتھاں اگے میری کوئی پیش نہ گئی ...........
ـ"
"کیوں ؟"میرے مونہوں نکلیا۔
"پنج ہتھے پنجے بھرا تن وڈے نوٹاں دیاں بوریاں تے دس سیر پکّے سونے دیاں ٹومباں دی پنڈ لے کے میرے بوہے تے آ کے بہہ گئے ۔ پنج ہتھے تے اوہناں دی ال پے گئی ہوئی سی اوہ پنجے بھرا بڑے بھارے جوان تے وڈے ڈاکو سن ۔ پر سن وچ تے اوہ کدے کسے نوں کنیّں پائیاں وی نہ دکھدے۔دُور دُور دے شہراں وچ جا کے ڈاکے مار دے ۔ اک اک بندہ پنجاں پنجاں ہتھاں والا لگدا تے ایس پاروں ہی لوک اوہناں نوں پنج ہتھے آکھن لگ پئے ۔ جدوں اوہ آئے رات اَن پانی کھوا کے میں ہسدیاں ہسدیاں پُچھیا۔"لہور لُٹن آئے او پنج ہتھیو؟"
ایشر سنگھ دی چِٹی داڑھی سی تے ساریاں بھراواں وچوں وڈا۔ سروں اپنی پگ لاہ کے گل وچ پالیو سو تے ہتھ جوڑ کے بولیا! "بھرا جیہڑی گھوڑی دا مُل گرُو تے راجے مہاراجے نہیں دے سکے، اساں کیہ دے لینا اے ؟ پر فیر وی اسیں اپی ساری عمر دی کمائی لے کے آئے آں تے جاواں گے گھوڑی لے کے ، نہیں تے سونہہ بھائیے دی ! ساری عمر تیرے بوہے تے بہہ رہاں گے، تیرے مال ڈنگر نوں پٹھاد تھا پا چھڈیا تے تیریاں روٹیاں توڑ چھڈیا کراں گے !"ایشر سنگھ دی گل اٹل سی۔
"فیر گھوڑی لے گئے پنج ہتھے !"میں پچھیا۔
"لے گئے !"ابّا جی ہس کے بولے !"سویرے اوہناں نوں چھاہ ویلا کھوا کے میں گھوڑی کھول کے اوہناں دے ہتھ پھڑائی ، تے اوہ چھالاں مار دے اُڈ گئے !"
"کنّے دی ؟ میں قیمت پچھن لئی بے چین ساں۔"آخر ایڈی نامی گرامی تے وڈی گھوڑی دا کیہ مُل لگیا؟"
"اک روپیہ ؟"ہس کے ابّا جی کہیا۔"اک روپیہ چاندی دا ۔"
"آہو کاکا ! بنّے چنّے دے بھرا سن تے بُوہے تے آ کے بیٹھے ہوئے سن۔ میں اوہناں توں گھوڑی دا مُل لیندا چنگا لگدا ساں !"ابّا جی کہن لگے۔
"تے روپیہ کنج ہویا فیر؟"
"مل دین لئی ، اوہناں دے زور لاون تے میں چاندی دا اک روپیہ اوہناں توں لے لیا۔"ابّا جی ہنیرے وچ ویکھدیاں ہویاں ہس کے بولے۔
ہن ایہہ میرے لئی لکھیا گیا اے کہ قیام پور تے مکیریاں وچ ایدھر اودھر کھلریاں ہوئیاں کہانیاں نوں کٹھیاں کرکر کے لکھدا رہاں !!!


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels