Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> سعادت حسن منٹو >> سعادت حسن منٹو: مسٹر معین الدین

سعادت حسن منٹو: مسٹر معین الدین

سعادت حسن منٹو
June 28th, 2009
منہ توں کدی نہ لتھن والا سگار ایش ٹرے وچ پیا ہولی ہولی دُھکھ رہیا سی۔ نیڑے ای مسٹر معین الدین آرام کرسی تے بیٹھے اک ہتھ چوڑے متھے تے دھری ڈونگھی سوچ وچ کھبے ہوئے سن، حالانکہ اوہ ایہدے عادی نہیں سن۔ کماؤندے چنگا سن۔ کراچی وچ اوہناں دی موٹراں دی سب توں وڈی دکان سی۔ ایس توں اڈ سوسائٹی دے اُچے حلقیاں وچ اوہناں دا بڑا ناں سی۔ کئی کلباں دے ممبر سن۔ وڈیاں وڈیاں پارٹیاں وچ اوہناں دا رلنا ضروری سمجھیا جاندا سی۔ اولاد وی رب نے دتی سی۔ منڈا انگلستان وچ پڑھن گیا سی۔ کڑی حالے بہت نکی سی پر بڑی سوہنی تے سوجھ والی سی۔ ایس پاسیوں اوہ رج کے سُکھی سن۔ پر اپنی تیویں۔ چنگی گل ایہہ ہے پئی پہلاں مسٹر معین الدین دے ویاہ بارے کجھ گلاں دس دتیاں جان۔

مسٹر معین الدین دا پیو بمبئی وچ ریشم دا بڑا وڈا وپاری سی۔ اُنج رہن والا تے اوہ لہور دا سی پر کم دھندے لئی بمبئی ہی جا وسیا سی تے اوہو ای اوہناں دیس بنا لیا سی۔ معین الدین اوہناں دا اکو اک پُتر سی۔ ویکھن نوں تے اوہ عاشقی سبھاء دا نہیں سی پر خورے کیویں اوہ آدم جی باٹلی والا دی موٹیاں موٹیاں غلافی اکھاں والی کڑی تے رہ گیا۔ کڑی دا ناں زہرہ سی۔ اوہ معین تے مردی سی۔ پر ویاہ وچ کئی اڑیچاں سن۔ آدم جی باٹلی والا جیہڑا معین دے پیو دا گوانڈھی تے سجن وی سی، بڑے پرانے وچاراں دا بوہرہ سی۔ اوہ اپنی دھی اپنے فرقے وچ ای ویاہونی چاہوندا سی۔ اس لئی معین تے زہرہ دا معاشقہ بڑا چر بنا کسے نتیجے دے چلدا رہیا۔ ایس وچکار معین دا پیو چلانا کر گیا۔ ماں تے پہلاں ای موئی ہوئی سی۔ ہن کاروبار دا سارا بھار معین دے موڈھیاں تے آ پیا جیہدے وچ اوہدا کوئی موہ نہیں سی۔ دوجے پاسے زہرہ دی محبت سی جیہنوں کسے پاسے بُور پیندا نظر نہیں آؤندا سی۔ فیر ہندو مسلم فساد سن۔ معین اولّے ای بھنبھل بھوسے وچ پھس گیا سی۔ اوہنوں سمجھ نہیں آؤندی سی کیہ کرے تے کہ نہ کرے۔

بنا سوچے سمجھے اک دن اوہنے فیصلہ کیتا پئی اپنا کاروبار سمیٹ کے کسے چنگے گاہک ہتھ ویچ دیوے۔ اوہنے ایہو ای کیتا تے اپنا سارا پیسہ کراچی دے بینک وچ رکھوا دتا تے زہرہ نوں دسیا پئی اوہ بمبئی چھڈ کے کراچی جانا چاہوندا اے پر اکلا نہیں، زہرہ وی نال ہووے گی۔ زہرہ اوسے ویلے من گئی۔ اک ہفتے مگروں دوہیں رن کھسم کراچی دے اک سوہنے ہوٹل وچ سن۔ بمبئی وچ زہرہ دے ماپیاں نال کیہ بنی ایس بارے اوہناں نوں کوئی پتہ سُر نہیں سی تے نہ ای اوہ ایہہ جاننا چاہوندے سن۔ دوویں جی اپنی محبت دی تریہہ بجھاؤن وچ رُجھے سن۔ اوہناں نوں ایس اہم واپری دی وی کوئی خبر نہیں سی پئی ہندوستان ونڈیا گیا ہے۔

جدوں لکھاں بندیاں دی رت فرقو فساداں وچ پانی وانگ رُڑھ گئی تے کراچی وچ پاکستان بنن دی خوشی وچ دیوے بالے گئے تے مسٹر معین تے مسز معین نوں پتہ لگا کہ اوہ پاکستان وچ ہین۔ تے مسٹر آدم بھائی باٹلی والا تے مسز آدم بھائی باٹلی والا ہندوستان وچ۔ بڑے خوش ہوئے پئی ہن کوئی ڈر نہیں۔ جدوں ہفڑا دپھڑی کجھ گھٹ گئی تے مسٹر معین نے اپنے بمبئی دے کاروبار دے حوالے نال اک بڑی وڈی دکان اپنے ناں الاٹ کروا لئی تے اوہدے وچ موٹراں دا کم شروع کر لیا، کجھ ورھیاں وچ کم چنگا رِڑھ پیا۔ ایس وچکار اوہناں دے دو بال جمے۔ اک منڈا تے اک کڑی۔ منڈا جدوں چار ورھیاں دا ہویا تے اوہناں نے اوہنوں اپنے اک متر دے حوالے کر دتا جیہڑا انگلستان جا رہیا سی۔ مسٹر معین چاہوندے سن کہ اوہ اوتھے ای پلے ودھے کیوں جو اوہناں دے وچار موجب کراچی بڑی گندی تھاں سی۔ کڑی منڈے نالوں اک سال چھوٹی سی، گھرے ای کھیڈدی رہندی سی۔ اوہدے لئی مسٹر معین نے اک انگریز کھڈاوی رکھی ہوئی سی۔ ایہہ گل دسنا وی ہن کوئی بہتا ضروری نہیں جاپدا کہ مسٹر معین نوں اپنی تیویں نال بڑا پیار سی۔ سبھاء دے اوہ گھٹ بولن والے تے شریف بندے سی۔ زہرہ نال جدوں پیار کردے تے بڑے مدھم سُراں وچ۔ بڑے ساؤ بندے سن۔ کلباں وچ جاندے، زہرہ نال ہوندی سی پر اوہ دوجے ممبراں وانگ ہوچھے نہیں ہوندے سن۔ وسکی دے دو پیگ ہولی ہولی پیندے جیویں کوئی قرضہ لاہ رہے ہون۔ ناچ شروع ہوندا تے زہرہ دے نال کجھ چر نچ کے گھر نوں پرت آؤندے جیہڑا اوہناں نے اک ہندو کولوں کراچی آؤن مگروں خرید لیا سی۔

زہرہ کدی کدائیں اپنے کھسم کولوں پچھ کے دوجیاں نال وی نچ لیندی سی۔ ایہدے وچ مسٹر معین نوں کوئی بَھیڑ نہیں جاپدی سی۔ پر جدوں اوہناں نے ویکھیا کہ زہرہ اوہناں دے اک مِتر مسٹر احسن جیہڑے ادھکھڑ عمر دے بڑے مال دار وپاری سن، نال لوڑوں ودھ کھل دی جا رہی ہے تے اوہناں دے متھے تے وٹ پیا۔ پر اوہناں کدی زہرہ اگے ایہہ گل کیتی نہیں۔ کیوں جے اوہ سوچدے سن پئی احسن تے زہرہ وچکار عمراں دا بہت فرق ہے۔ فیر اوہ دو نیانیاں دی ماں ہے۔ ایہہ صرف اندر دا ساڑ ہے جیہڑا اوہناں دی اپنی محبت پاروں ہے۔ ایس توں اڈ اک ہور گل وی سی پئی سوسائٹی دے جیہڑے اُچے لوکاں وچ اوہناں دا اُٹھن بیٹھن سی، اوہدے وچ تیویاں دے دوجے مرداں نال میل ملاپ نوں بھیڑی نظر نال نہیں ویکھیا جاندا سی سگوں ایہنوں فیشن سمجھیا جاندا سی، پئی اک دی تیویں کسے دوجے بندے نال نچے تے دوجے دی تیویں پہلی دے کھسم نال۔ ایہو جہیا وٹاندرہ عام سی۔

پہلاں تے مسٹر احسن کدی کدائیں، جدوں کوئی پارٹی ہوندی سی، مسٹر معین ول آؤندے سی پر کجھ چر توں اوہناں دی آوا جائی ودھ گئی سی۔ اوہناں دے پچھوں وی اوہ آ جاندے تے گھنٹیاں بدھی زہرہ لاگے بیٹھے رہندے۔ ایہہ گل اوہناں نوں اپنے ملازماں راہیں پتہ لگی سی۔ پر فیر وی اوہناں نے زہرہ نوں کجھ نہ آکھیا۔ اصل وچ اہناں دے منہ تے اوہ گلاں چڑھدیاں ای نہیں سن جیہناں نال شک دا وکھالا کیتا جاندا ہے۔ اوہ مجبور سی۔ کیوں جو اوہ جم پل ہی اوس ماحول دی سی جتھے ایہو جہیاں گلاں کرنا بھیڑا سمجھیا جاندا ہے۔ روشن خیالی دی منگ ایہو سی پئی اور دڑ وٹی وکھن۔

انج تے اوہناں نے بڑے معرکے دا عشق کیتا سی پر سوچ وپاریاں والی سی۔ دل تے دماغ وچ کوئی اینی وِتھ تے نہیں ہوندی پر موٹراں دا وپار کردیاں تے دولت دے گپھے سانبھدیاں سانبھدیاں بڑا سارا چاندی سونا اوہناں دوہاں دے وچکار ڈھیر ہو گیا سی۔ ایس توں اڈ جھگڑے جھیڑے توں وی اوہ چالو سن۔ چپ چپیتے لنگھاؤن دے عادی سن جیہدے وچ کوئی کھپ خانہ نہ ہووے۔

کڑی سی اوہ اپنی انگریز کھڈاوی دے نال کھیڈے لگی رہندی سی۔ جدوں اوہناں دا دل کردا تے اوہنوں کول سد لیندے، جھٹ اک جھولی وچ بٹھا لیندے تے انگریزی وچ پیار کر کے فیر کھڈاوی دے ہتھ پھڑا دیندے۔ جدوں کاروبار توں ویہلے ہو کے گھر آؤندے تے زہرہ نوں بُلھاں توں چُمدے تے روٹی پانی وچ رُجھ جاندے۔ جے مسٹر احسن اوہناں توں پہلاں اوتھے ہوندے تے اوہناں نوں وی روٹی پانی دی صلح مار لیندے۔ ایہناں موقعیاں تے لوڑ بے لوڑ زہرہ مسٹر احسن دی خاطر داری کردی۔ اوہدی پلیٹ ون سوّنے کھانیاں نال بھر دیندی تے اوہنوں بڑے موہ نال تکلف نہ کرن تے مجبور کر دیندی۔ جدوں اوہ زہرہ دا ایہہ موہ ویکھدے تے اوہناں دے دل تے دماغ وچکار سونے چاندی دے ڈھیر پگھر جاندے تے دوہیں کانا پھوسیاں کرنا شروع کر دیندے۔

مسٹر احسن رنڈے سن۔ اولاد اوہناں دی ہے کوئی نہیں سی۔ کراچی وچ موتیاں دے سب توں وڈے وپاری سن۔ کروڑاں پتی، ہر سال مسٹر معین کولوں موٹراں دے نویں ماڈل خرید دے سن۔ زہرہ دی سالگرہ تے اوہناں نے دو بڑے وڈ مُلے ہار سوغات وچ دتے۔ جدوں مسٹر معین نے اپنے کُونے سبھاء وچ اوہناں نوں لین توں نانہہ کیتی تے مسٹر احسن نے آکھیا سی: ''جے ایہہ ہار مسز معین دے گل وچ نہ سجے تے مینوں دکھ ہووے گا۔'' ایہہ سن کے زہرہ نے دوویں ہار چک کے مسٹر احسن نوں پھڑائے تے آکھیا: ''لو اپنے ہتھیں پا دیو۔''

جدوں ہار زہرہ دے گل وچ پا دتے گئے تے مجبوری وچ مسٹر معین نوں اپنے متر دی ایس گل دا ہنگارا بھرنا ہی پیا پئی بحیرہ عرب دے پانیاں وچ سپیاں نے ایہناں ہاراں دے موتی اُچیچا زہرہ لئی ہی پیدا کیتے سن۔

ایش ٹرے وچ دھکھدا ہویا سگار، ہولی ہولی ادھا اک چٹی سواہ وچ بدل گیا سی۔ نیڑے ای آرام کرسی تے مسٹر معین اوسے طرحاں اپنے چوڑے متھے تے اک ہتھ رکھی ڈونگھی سوچے کھبھے ہوئے سن۔ اوہ اینی کھیچل کدے وی نہ کردے پر ہن اوہناں دی عزت دا سوال سی۔ اج اوہناں نے اپنے کنیں اک ایہو جہیا فقرہ سنیا سی، ظاہر اے زہرہ تے احسن دے وچکار جیہنے اوہناں دا سکھ چین کھوہ لیا سی۔

چوڑے متھے تے ہتھ رکھی اوہ کسے ڈونگھی سوچ وچ سن۔ اوہناں دے کناں وچ گھڑی گھڑی اوہو گل گونج رہی سی جیہڑی اوہناں دی تیویں تے اوہناں دے متر وچکار وڈے کمرے وچ ہوئی سی۔ دکان تے اک موٹر کار دا سودا کردیاں اوہناں دی طبیعت اچن چیتی وگڑ گئی سی، اوہ ایہہ کم منیجر دے سر پا کے آپ گھر نوں پرت گئے تاں جے آرام کر سکن۔ کریپ سول جتی پائی ہوئی سی ایس لئی کوئی کھڑکا نہ ہویا۔ بوہے کول اپڑے تے اوہناں نوں زہرہ دی واج سنی:
''احسن صاب! میں تہانوں پک کرواؤنی ہاں پئی میں اوہناں کولوں طلاق لے لواں گی۔''
احسن بولے: ''پر کیویں۔۔۔۔۔۔۔ کیویں لویں گی؟''
''میں کئی واری تہانوں دسیا ہے پئی اوہ میری کوئی گل نہیں ٹالن گے۔''
''حیرانی والی گل اے!''
''ایہدے وچ حیرانی والی کیہڑی گل اے۔ اوہناں نوں میرے نال ات دا پیار اے۔ اوہناں نے اج تیکر میری ہر فرمائش پوری کیتی ہے۔ میں جے اوہناں نوں آکھاں پئی ایہناں پنج منزلاں توں ہیٹھاں چھال مار دین تے اوہ مار دین گے۔''
''حیرانی والی گل اے۔''
''تہاڈی حیرانی مک جاوے گی جدوں کل ای میں تہانوں طلاق نامہ وکھا دیواں گی۔''

ایہہ گل سن کے مسٹر معین اپنی طبیعت دی خرابی بھل گئے تے پٹھے پیریں دکان نوں پرت گئے جتھے حالے تیکر موٹر دا سودا ہو رہیا سی۔ اوہناں ایہدے وچ کوئی گل نہ کیتی تے اپنے دفتر تُر گئے۔ سگار لایا پر اک سُوٹا کھچن مگروں ایش ٹرے وچ رکھ دتا تے سر پھڑ کے آرام کرسی تے بیٹھ گئے۔ ظاہر گل اے جو کجھ زہرہ نے آکھیا سی اوہدے نال مسٹر معین دی غیرت تے سٹ وجی سی۔ اوہناں اپنے چوڑے متھے توں ہتھ چکیا تے ایش ٹرے وچ سگار نوں بجھا کے اک نواں سگار کڈھ کے لا لیا۔ ہولی ہولی اوہ ایہنوں بلھاں وچ گھماؤن لگے۔ فیر اکو واری اُٹھے تے دکانوں نکل کے گڈی وچ بیٹھے تے گھر نوں تُر پئے۔

اوہناں دا متر مسٹر احسن چلا گیا سی۔ زہرہ اپنے کمرے وچ سنگھار میز دے کول بیٹھی میک اپ کر رہی سی۔ اوہنے جدوں شیشے وچ معین دا پرچھاواں ویکھیا تے بنا مڑے بلھاں تے سرخی لاؤندیاں پچھیا: ''اج چھیتی پرت آئے او۔''

''آہو طبیعت ٹھیک نہیں۔'' بس اینا آکھ کے اوہ وڈے کمرے وچ جا کے صوفے تے لمے پے گئے۔ سگار اوہناں دے بلھاں وچ بڑی چھیتی گھمن لگا۔ کجھ چر وچ ای بنی ٹھنی زہرہ آئی۔

مسٹر معین نے اوہدے ول ویکھیا تے اندرو اندر ای اوہدے حسن نوں سلاہیا۔ ایہہ سلاہنا اوہ کئی واری اپنے دل وچ ای کر چکے سن۔

لما قد، بڑا بھرواں تے کُولا پنڈا، وڈیاں وڈیاں غلافی اکھاں، شربتی رنگ۔ اوہدے تے ہر کپڑا سج جاندا سی۔ بوہری پہراوہ وی جیہڑا مسٹر معین نوں متھیوں دُکھدا سی۔جدوں زہرہ کول آئی تے اوہنے بڑی مڑھک نال کھسم دا حال پچھیا تے اوہ چپ ای رہے۔ جدوں اوہ کول بیٹھ گئی تے مسٹر معین صوفے توں اُٹھ بیٹھے تے منہ وچوں سگار کڈھ لیا تے بڑی سنجیدگی نال اپنی تیویں نوں پچھن لگے: ''زہرہ! توں میتھوں طلاق چاہوندی ایں؟'' زہرہ گھڑی پل لئی تے تربھک گئی۔ فیر چھیتی ای سنبھل کے اوہنے کھسم نوں پچھیا: ''تہانوں کیویں پتہ لگا؟''

''میں تیری تے احسن دی گل سن لئی سی۔'' معین دے گل کرن وچ غصے یاں ہرکھ دا پرچھاواں تیکر نہیں سی۔ زہرہ چپ رہی۔ معین نے سگار دا اک لما سُوٹا کھچیا تے آکھیا: '' میں تینوں طلاق نہیں دیواں گا۔''
زہرہ اُٹھ کھلوتی: ''کیوں؟''
معین نے گھڑی بھر سوچیا: ''میں سوسائٹی وچ اپنا ناں تے اپنی پت رُلدی نہیں ویکھ سکدا۔''
''پر ۔۔۔۔۔۔۔ '' زہرہ اڑ گئی۔'' پر میں اوہدے نال وعدہ کر لیا اے۔''

''تے فیر کوئی ہور راہ لبھنا پوے گا۔ طلاق میں کدے نہیں دیواں گا۔ کیوں جے ایہہ میری عزت دا سوال اے۔ انج مینوں تیرے وعدے دی وی لج ہے۔'' ایہہ آکھ کے اوہناں سگار ایش ٹرے وچ رکھ دتا۔ رن کھسم دوویں کجھ چر چپ رہے۔ اخیر زہرہ چنتا نال بولی:
''پر طلاق لئے بنا میں اوہدے نال ویاہ کیویں کراں گی؟''
''توں سچی اوہدے نال ویاہ کرنا چاہوندی ایں؟'' زہرہ نے ہاں وچ سر ماریا تے معین نے سوال کیتا : ''کیوں؟''
زہرہ چپ رہی ۔ معین نے اک ہور سوال کیتا: ''تیرے دل وچ ہن میرا موہ نہیں رہیا؟''
''میرے دل وچ تہاڈے لئی موہ انج دا انج ای اے، ایہدے لئی میں رب دی سونہہ چکن نوں وی راضی آں۔ پر خورے کیوں میرا دل کردا اے میں احسن نال رہواں۔'' ایہہ آکھدیاں زہرہ صوفے تے بیٹھ گئی۔ معین نے اپنے منہ وچوں سگار کڈھیا تے آکھیا: ''توں اوہدے نال رہ سکدی ایں۔''
زہرہ ابھڑواہے اٹھ کھلوتی۔

''پر اک شرط تے'' معین نے سگار ایش ٹرے وچ بجھاؤندیاں آکھیا: ''توں میرے کول وی رہیا کریں گی تاں جے لوکی شک نہ کرن۔ اوہناں نوں ایہو جہیاں گلاں بناؤن دا موقع نہ لبھے پئی معین اپنی رن دیاں فرمائشاں پوریاں نہ کر سکیا ایس لئی اوہنے طلاق لے کے اک کروڑ پتی نال ویاہ کر لیا۔ یاں ایہہ پئی معین دی تیویں ماڑی سی ایس لئی اوہنے اوہنوں طلاق دے دتی۔''

''ماڑی تے میں ہاں'' زہرہ نے اپنیاں موٹیاں موٹیاں غلافی اکھاں گھڑی اک لئی نیواں لئیاں۔ معین نے اوہنوں حوصلہ دتا۔ ''ایہدا ثبوت صرف میرا قبولنا ہے جیہڑا میں کدی نہیں قبولاں گا۔ کیوں جے ایہہ میری عزت تے میرے پت نوں رولن دا کارن ہووے گا ۔۔۔۔۔۔ ایس توں اڈ مینوں تیرے نال پیار اے۔ میں ایہہ نہیں جر سکدا پئی توں سدا لئی میتھوں وکھ ہو جاویں۔'' ایہہ آکھ کے معین نوں انج جاپیا جیویں اوہدی ہک دا سارا بھار لیہہ گیا ہووے۔

زہرہ نے احسن نوں ساری گل دس دتی۔ اوہ راضی ہو گیا۔ ہن زہرہ اوہدے کول کئی کئی دیہاڑے رہن لگی۔ زہرہ دے جسمانی خلوص تے اوہدے کھسم دی انتاں دی قربانی دا احسن تے اینا اثر ہویا پئی کجھ چر مگروں اوہنے وصیت لکھ کے اپنی ساری جائیداد زہرہ دے ناں لا دتی۔

زہرہ نے ایہہ گل اپنے کھسم نوں نہ دسی پئی ایہدے نال اوہدی انکھ تے سٹ وجدی۔ اوہ اپنی کڑی نوں ویکھن تے معین نوں ملن آؤندی تے کئی واریں کئی کئی راتاں اوتھے لنگھا لیندی۔ رن کھسم دی ایہہ حیاتی بڑی چنگی لنگھ رہی سی پئی اک دن مسٹر احسن دل دے دورے نال مر گئے۔ جنازے وچ سوسائٹی دے وڈے وڈے لوکاں دے نال مسٹر احسن وی رلتی ہوئے۔ اوہناں نے موئے متر دی بخشش لئی دلوں دعا کیتی تے گھر پرت کے بڑے چنگے سبھاء نال زہرہ نوں وی حوصلہ دتا۔

زہرہ دیاں اکھاں چوں اتھرو وگ رہے سن تے اوہ گن گن کے احسن دیاں صفتاں کر رہی سی۔ اخیر اوہنے اپنے کھسم نوں دس دتا پئی اوہ اپنی ساری جائیداد اوہدے ناں لا گیا ہے۔ ایہہ سن کے مسٹر معین چپ رہے تے زہرہ کولوں ایس بارے کجھ نہ پچھیا دسیا۔ عدالت راہیں جدوں زہرہ نوں مرحوم احسن دی ساری جائیداد دا قبضہ لبھ گیا تے چائیں چائیں اوہ گھر آئی تے ویکھیا پئی اک مولوی بندہ صوفے تے بیٹھا سی۔ ہتھ وچ اوہدے اک کاغذ سی۔ ایک جھاتی اوہدے تے پا کے اوہنے اپنے گھر نوں آکھیا:
''قبضہ مل گیا ہے۔''
مسٹر معین نے آکھیا : ''بڑی خوشی دی گل اے۔'' فیر اوہناں نے مولوی صاب دے ہتھوں کاغذ پھڑیا تے زہرہ ول ودھا دتا''لے پڑھ لے!''
زہرہ نے کاغذ لے کے پچھیا : ''ایہہ کیہ ہے؟''
مسٹر معین نے بڑے آرام نال آکھیا : ''طلاق نامہ۔''
زہرہ دے منہ چوں ہولی جہی چیک نکلی: ''طلاق نامہ!''
''ہاں'' ایہہ آکھ کے مسٹر معین نے جیب وچ ہتھ پایا تے اک چیک کڈھیا: ''ایہہ تیرا حق مہر اے ۔۔۔۔۔ ویہہ ہزار روپیئے۔''
زہرہ دا منہ ہور اڈیا گیا: ''پر۔۔۔۔۔ ایہہ سارا کجھ کیہ ہے؟''
''ایہہ سارا ایہہ ہے پئی مینوں اپنی پت بڑی پیاری اے۔ جدوں میری جان پچھان دے لوکاں نوں پتہ لگے گا پئی احسن تیرے لئی اینی جائیداد چھڈ کے مریا ہے تے کیہ کیہ کہانیاں گھڑیاں جان گیاں۔'' ایہہ آکھ کے اوہنے قاضی نوں آکھیا:
''چلو قاضی جی!''
قاضی اٹھیا۔ جاندے ہوئے مسٹر معین نے پچھانہہ پرت کے اپنی طلاق دتی ہوئی تیویں ول ویکھیا تے آکھیا:
''ایہہ بلڈنگ وی تیری ہے۔ رجسٹری دے کاغذ تینوں اپڑ جان گے ۔۔۔۔۔۔ جے توں اجازت دتی تے میں کدی کدائیں تیرے کول آیا کراں گا ۔۔۔۔۔۔ رب راکھا!''

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels