Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> سعادت حسن منٹو >> سعادت حسن منٹو : "بو"

سعادت حسن منٹو : "بو"

سعادت حسن منٹو
January 21st, 2009
5 / 5 (2 Votes)

ایہو ای برسات دے دیہاڑے سن۔ باری دے باہر پپل دے پتے اوسے طرحاں نہا رہے سن۔ ساگوان دے ایس سپرنگاں والے پلنگ تے جیہڑا ہُن باری دے کول ای بھورا اودھر نوں دھک دتا گیا سی، اک گھاٹن چھوکری رندھیر دے نال چمبڑی ہوئی سی۔

باری توں باہر پپل دے پتے ادھ چاننی رات وچ جُھمکیاں وانگ ہل رہے سن تے نہا رہے سن تے اوہ گھاٹن چھوکری رندھیر دے نال کنبنی وانگ چمبڑی ہوئی سی۔ نماشیں کول سارا دن اک انگریزی اخبار دیاں ساریاں خبراں تے اشتہار پڑھن مگروں جدوں اوہ چُبارے وچ بھورا دل پشوری لئی آ  کھلوتا سی تے اوس گھاٹن چھوکری نوں جیہڑی خورے نال دے رسّیاں دے کارخانے وچ کم کردی سی تے مینہ توں بچن لئی املی دے رُکھ ہیٹھاں آن کھلوتی سی، کھنگورا مار کے اپنے ول اوہدا دھیان کھچیا سی تے اخیر سینت مار کے اُتے سد لیا سی۔

اوہ بڑے دناں دا اودریا ہویا سی۔ جنگ پاروں بمبئی دیاں نیڑے تیڑے ساریاں کرسچن چھوکریاں جیہڑیاں پہلاں سستیاں ای لبھ جاندیاں سن، زنانیاں دی اگزالری فورس وچ بھرتی ہو گئیاں سن۔ ایہناں وچوں کجھ نے فورٹ دے علاقے وچ ڈانسنگ سکول کھول لئے سن جتھے اُکا فوجی گوریاں نوں جان دی اجازت سی ۔۔۔۔۔۔ رندھیر بڑا اودر گیا سی۔ اوہدے اودرن دی اک وجہ تے ایہہ سی پئی کرسچن چھوکریاں نہیں لبھدیاں سن۔ دوجی وجہ ایہہ وی سی پئی رندھیر جیہڑا فوجی گوریاں دے مقابلے وچ بہتا سبھاء والا، پڑھیا لکھیا تے سوہنا سنکھا سی ، صرف ایس لئی اوہدے تے فورٹ دے بہتے چکلیاں دے بوہے بند کر دتے گئے سن پئی اوہدا چم چٹا نہیں سی۔

جنگ توں پہلاں رندھیر ناگپاڑہ تے تاج ہوٹل دے آل دوالے دیاں کئی کرسچن چھوکریاں نال جسمانی ملنی کر چکیا سی۔ اوہنوں چنگی طرحاں پتہ سی پئی انج دی ملنی توں اوہ اوہناں کرسچن لونڈیاں توں ودھ جانُو اے جیہناں نال ایہہ کُڑیاں فیشن دے طور تے اکھ مٹکا کردیاں نیں تے مگروں کسے یبھل نال ویاہیاں جاندیاں نیں۔

رندھیر نے اندرو اندریں ہیزل نال اوہدے نویں نویں جھیڑے دا بدلہ لین لئی ایس گھاٹن چھوکری نوں سینت مار کے سدیا سی۔ ہیزل اوہدے فلیٹ دے ہیٹھاں رہندی سی تے روز سویرے وردی پا کے اپنے کٹے ہوئے والاں تے ٹیڈھی کر کے خاکی ٹوپی پا کے باہر نکلدی سی تے انج تُردی سی جیویں فٹ پاتھ تے جان والے سارے اوہدے پیراں دے ہیٹھاں ٹاٹ وانگوں وِچھدے جان گے۔

رندھیر نے سوچیا سی پئی اخیر اوہ کیوں ایہناں کرسچن چھوکریاں ول اینا کھچدا اے۔ ایہدے وچ کوئی شک نہیں پئی اوہ اپنے پنڈے دے وکھاؤن والے سارے انگ چنگی طرحاں ابھاردیاں نیں۔ کسے وی طرحاں جھکے بنا ای اپنی ماہواری دے دن اگے پچھے ہون دا دس دیندیاں نیں، اپنے پرانے معاشقیاں دا حال سناؤندیاں نیں، جدوں ڈانس دی دُھن سُندیاں نیں تے اپنیاں لتاں تھرکانا شروع کر دیندیاں نیں ۔۔۔۔۔۔ ایہہ سب ٹھیک اے، پر کسے وی زنانی وچ ایہہ ساریاں گلاں ہو سکدیاں نیں۔

رندھیر نے جدوں گھاٹن چھوکری نوں سینت مار کے اُتے سدیا سی تے اوہنوں کوئی پک نہیں سی پئی اوہ اوہنوں اپنے نال سنواوے گا۔ پر کجھ چر مگروں جدوں اوہدے بھجے لیڑے ویکھ کے اوہنے سوچیا پئی کدھرے نمانی نوں نمونیہ ای نہ ہو جاوے تے رندھیر نے آکھیا سی : ''ایہہ کپڑے لاہ دے، ٹھنڈ لگ جاوے گی۔''

اوہ اوہدا مطلب سمجھ گئی سی، کیوں جو اوہدیاں اکھاں وچ لج نال لال ڈورے آ گئے سن۔ پر جدوں رندھیر نے اپنی چٹی دھوتی کڈھ کے دتی تے اوہنے کجھ سوچ کے اپنا کاشٹا کھولیا جیہدا مَیل، گِلی ہو کے ہور اُبھر آیا سی ۔۔۔۔۔۔ کاشٹا کھول کے اک پاسے رکھ دتا تے چھیتی چھیتی چٹی دھوتی اپنے پٹاں تے پا لئی۔ فیر اوہنے اپنی پھسی پھسی چولی لاہن لئی واہ لایا جیہدے دوویں سرے رلا کے گنڈھ بنھی ہوئی سی۔ ایہہ گنڈھ اوہدی بھری ہوئی ہِک دے نکے جہے پر ۔۔۔۔۔۔ مَیلے ٹوئے وچ کھُب جہی گئی سی۔

واہوا چر اوہ اپنے گھسے ہوئے نونہواں نال چولی دی گنڈھ کھولن دے جتن کردی رہی جیہڑی مینہ نال بھِج کے ہور پکی ہو گئی سی۔ تھک ہار کے اوہنے مرہٹی بولی وچ رندھیر نوں کجھ آکھیا جیہدا مطلب سی : ''میں کیہ کراں نہیں کھلدی!''

رندھیر اوہدے کول بیٹھ گیا تے گنڈھ کھولن لگا۔ تھک ہار کے اوہنے اک ہتھ وچ چولی دا اک سرا پھڑیا تے دوجے ہتھ وچ دُوجا تے زور نال کھچیا۔ گنڈھ اکواری تِلکی۔ رندھیر دے ہتھ ایدھر اودھر ہٹے تے دو دھڑکدے ہوئے ممے باہر نکل آئے۔ اک پل لئی تے رندھیر نوں انج جاپیا جیویں اوہدے اپنے ہتھاں نے ایس گھاٹن کُڑی دی ہِک تے نرم نرم گُنھی ہوئی مٹی نال ماہر گھمیار وانگوں دو پیالے بنا دتے نیں۔

اوہدے بھرے بھرے ممیاں وچ اوہی گدراہٹ، اوہو ای کھِچ، اوہو ای نویکلا پن تے اوہو ای کوسی کوسی ٹھنڈ سی جیہڑی گھمیار دے ہتھوں نکلے تازے کچے بھانڈیاں وچ ہوندی اے۔ مٹی رنگ دے ایہناں جوان ممیاں وچ جیہناں تے کوئی داغ نہیں سی، اک اولّی طرحاں دی چمک رلی سی۔ گُوڑھے کنک ونے رنگ ہیٹھاں ادھ چاننی جہی اک تہہ سی جیہنے ایہہ اولّی چمک پیدا کر دتی سی، جیہڑی چمک ہوندیاں ہوئیاں وی چمک نہیں سی۔ اوہدی ہِک تے ایہہ ممے دِیوے جاپدے سن جیہڑے تلاء دے مَیلے پانی وچ بل رہے ہون۔

برسات دے ایہو دن سن۔ باری دے باہر پپل دے پتے کنب رہے سن۔ ایس گھاٹن کُڑی دے دوویں کپڑے جیہڑے مینہ نال بھِجے ہوئے سن، اک گندی ڈھیری وانگوں فرش تے پئے سن تے اوہ رندھیر دے نال چمبڑی ہوئی سی۔ اوہدے ننگے تے مَیلے پنڈے دا سیک رندھیر دے پنڈے وچ اوہ سواد پیدا کر رہیا سی جیہڑا بھرے سیالاں وچ نائیاں دے گندے، پر گرم حمام وچ نہاؤندیاں آؤندا اے۔

ساری رات اوہ رندھیر نال چمبڑی رہی۔ انج جاپدا سی دوویں اک دوجے وچ کھب گئے سن۔ اوہناں نے اک دو گلاں وی اوکھیاں ای کیتیاں ہونیاں۔ کیوں جو جیہڑا کجھ اوہناں نے کہنا سننا سی اوہ، ساہواں، بُلھاں تے ہتھاں نال اپنے آپ ای آکھیا جا رہیا سی۔ رندھیر دے ہتھ ساری رات اوہدے ممیاں تے ہوائی چھوہ وانگوں پھردے رہے۔ نکیاں نکیاں چُوچیاں تے اوہ موٹے موٹے دانے جیہڑے اوہناں دے دوالے کالے گولکدارے ونگ کھلرے ہوئے سن، ایس ہوائی چھوہ نا جاگ پیندے تے اوس گھاٹن کُڑی دے پنڈے وچ ایہو جہی کنبنی چھڑدی پئی رندھیر آپ وی گھڑی پل لئی کنب جاندا۔

ایہناں کنبنیاں نال رندھیر دا سینکڑے واری واہ پیا سی۔ اوہ ایہدے سواد دا چنگا جانُو سی۔ کئی کُڑیاں دیاں ڈِھلیاں تے کَیڑیاں ہِکاں نال اپنی ہِک لا کے اوہ انج دیاں کئی راتاں لنگھا چکیا سی۔ اوہ ایہو جہیاں کڑیاں دے نال وی رہ چکیا سی جیہڑیاں بڑیاں الہڑ سن تے اوہدے نال چمبڑ کے گھر دیاں اوہ ساریاں گلاں کر جاندیاں سی جیہڑیاں کسے اوبھڑ نوں نہیں دسنیاں چاہیدیاں، اوہدے پنڈے دا واہ انج دیاں کڑیاں نال وی پیا سی جیہڑیاں ساری مشقت آپ ای کردیاں سن تے اوہنوں کوئی وخت نہیں سی کرنا پیندا۔ پر ایہہ گھاٹن کُڑی جیہڑی املی دے رُکھ ہیٹھاں بھجی ہوئی کھلوتی سی تے جیہنوں اوہنے سینت مار کے اُتے سد لیا سی، بڑی وکھری سی۔

ساری رات رندھیر نوں اوہدے پنڈے وچوں اک اولّی جہی بو آؤندی رہی سی۔ اوس بو نوں جیہڑی خوشبو وی سی تے بدبو وی سی، اوہ ساری رات پیندا رہیا سی۔ اوہدیاں بغلاں چوں، اوہدے ممیاں چوں، اوہدے والاں چوں، اوہدے ڈھڈ توں، ہر تھاں توں ایہہ بو جیہڑی بدبو وی سی تے خوشبو وی، رندھیر دے ہر ساہ وچ موجود ہوندی سی۔ ساری رات اوہ سوچدا رہیا پئی ایہہ گھاٹن کُڑی بڑا نیڑے ہوندیاں وی اونا نیڑے نہ ہوندی جے اوہدے ننگے پنڈے چوں ایہہ بو نہ آؤندی ہوندی۔ ایہہ بو جیہڑی اوہدے دل دماغ دی ہر نُکرے وڑ گئی سی، اوہدے سارے پرانے تے نویں وچاراں وچ رچ گئی سی۔

ایس بو نے اوس کڑی تے رندھیر نوں اک رات لئی اک مِک کر دتا سی، دوویں اک دوجے دے وچ وڑ گئے سن۔ ڈونگھیائی وچ لتھ گئے سن، جتھے اپڑ کے اوہ اک کھرے کام سواد وچ بدل گئے سن۔ اوہ سواد جیہڑی گھڑی پل لئی ہوون مگروں وی سدا لئی سی۔ جیہڑا اُڈدیاں ہوئیاں وی کھلوتا ہویا سی ۔۔۔۔۔۔۔ اوہ دوویں اک ایہو جہیا پکھو بن گئے سن جیہڑا اسمانیں اُڈدا وی اکو تھاں کھلوتا جاپدا اے۔

ایس بو نوں جیہڑی اوس گھاٹن کڑی دے ہر لُوں وچوں باہر نکلدی سی، رندھیر چنگی طرحاں سمجھدا سی پر اوہ ایہدی پرکھ نہیں کر سکدا سی۔ جیویں کئی واریں مٹی تے پانی چھڑکو تے نمی نمی مہک پیدا ہوندی اے ۔۔۔۔۔ پر نہیں، اوہ بو کجھ ہور ای طرحاں دی سی۔ اوہدے وچ عطر فلیل ورگا جعلی پن نہیں سی۔ اوہ بالکل اصلی سی ۔۔۔۔۔ جنے تے جنی دے آپسی سانگیاں وانگ اصلی تے سدا لئی۔

رندھیر نوں مُڑھکے دی بو بڑی بھیڑی لگدی سی۔ اوہ نہاؤن مگروں اپنیاں بغلاں وچ پاؤڈر لاؤندا سی یاں کوئی ایہو جہی دوا ورتدا سی جیہدے نال مُڑھکے دی ہمک نہ آوے۔ پر حیرانی والی گل اے پئی اوہنے کئی واری ۔۔۔۔۔۔ ہاں، کئی واری اوس گھاٹن کڑی دیاں والاں نال بھریاں بغلاں نوں چُمیا تے اوہنوں کریہت نہ آئی۔ سگوں اک اولّا جہیا سواد آیا۔ اوہدیاں بغلاں دے کُولے کُولے وال مُڑھکے نال بھج رہے سن۔ اوہناں وچوں وی اوہو ای بو نکلدی سی جیہڑی ات دی سیہانی ہوون مگروں وی سیہانی نہیں سی جاندی۔ رندھیر نوں جاپدا سی پئی اوہ ایس بو نوں جاندا اے، پچھاندا اے، ایہدا مطلب وی سمجھدا اے۔ پر کسے ہور نوں سمجھا نہیں سکدا۔

برسات دے ایہو دن سن ۔۔۔۔۔۔ ایہو ای۔ باری دے باہر جدوں اوہنے جھاکیا تے پپل دے پتے ہل ہل کے نہا رہے سن۔ ہوا دے بُلے وی وگ رہے سن۔ ہنیرا سی پر اوہدے وچ ادھ چاننی وی رچی ہوئی سی جیویں مینہ دیاں کنیاں دے نال لگ کے تاریاں دا بھورا بھورا چانن کِر رہیا اے ۔۔۔۔۔۔ برسات دے ایہو دن سن جدوں رندھیر دے ایس کمرے وچ ساگوان دا صرف اکو اک پلنگ ہوندا سی پر ہُن اوہدے نال اک ہور دُوجا وی پیا سی۔ تے نُکر وچ اک نویں ڈریسنگ ٹیبل وی سی۔ دن ایہو ای برسات دے سن، موسم وی اوہو ای سی۔ مینہ دیاں کنیاں دے نال تاریاں دی بھورا بھورا چاننی وی کِر رہی سی، پر آل دوالا مہندی دے عطر نال مہکیا ہویا سی۔

دوجا پلنگ ویہلا سی۔ ایس پلنگ تے جیہدے تے رندھیر مُودھے منہ پیا سی باری دے باہر پپل دے ہِلدے پتیاں تے مینہ دیاں کنیاں دا ناچ ویکھ رہیا سی، اک گوری چٹی کُڑی اپنے ننگ نوں کجن دا ناکام جتن کردیاں خورے سوں ای گئی سی ۔۔۔۔۔ اوہدی لال ریشمی سُتھن دوجے پلنگ تے پئی سی۔ اوہدے گُوڑھے رتّے رنگ دے نالے دا اک پھُوندا وی ہیٹھاں لمک رہیا سی۔ ایس پلنگ تے اوہدے دوجے لاہے ہوئے کپڑے وی پئے سن۔ اوہدی سنہری پھلاں وی قمیض، چولی، جانگیا تے چُنی ۔۔۔۔ سارے رتّے سن، گُوڑھا رتّا، ایہناں سارے لِیڑیاں وچوں مہندی دے عطر دی تیز خوشبو آؤندی سی۔

کڑی دے کالے والاں وچ مقیش دے بھورے مٹی وانگو جمے ہوئے سن۔ منہ تے غازے، سرخی تے مقیش دے ایہناں بھوریاں نے رل مل کے اک نویکلا جہیا رنگ پیدا کر دتا سی۔ بے جان، اُڈیا اُڈیا تے اوہدی گوری ہِک تے چولی دے کچے رنگاں نے تھاں تھاں لال لال داغ پا دتے سن۔

ممے دُدھ وانگوں چٹے سن جیہناں وچ بھورا اک نیلاہٹ وی ہوندی اے۔ بغلاں دے وال مُنے ہوئے سن جیہدے پاروں اوتھے سرمئی جہی دھوڑ جہی جاپدی سی۔ رندھیر نے کئی واری اوس کڑی ول ویکھ کے سوچیا سی، انج نہیں لگدا جیویں میں ہُنے ای کل پُٹ کے ایہنوں لکڑی دے بکسے وچوں کڈھیا اے۔ کتاباں تے چینی دی بھانڈیاں وانگوں۔ کیوں جو جیویں کتاباں تے داب دے نشان ہوندے نیں تے چینی دے بھانڈیاں تے جھریٹاں وج جاندیاں نیں ۔۔۔۔۔ انج ای ایس کڑی دے پنڈے تے کئی تھاں ایہو جہے نشان سن۔

رندھیر نے اوہدی تنگ تے چست چولی دیاں ڈوریاں کھولیاں سن۔ کنڈ اتے ساہمنے ہِک اُتے کُولے کُولے ماس تے جھریاں جہیاں بنیاں ہوئیاں سن تے لک دوالے کس کے بنھے ہوئے نالے دا نشان ۔۔۔۔۔۔ بھارے تے نُکراں والے جڑاؤ نیکلس نے اوہدی ہِک تے تھاں تھاں کئی جھریٹاں مار دتیاں سن جیویں نونہواں نال بڑے زور دی کھاج کیتی ہووے۔ برسات دے اوہو ای دن سن۔ پپل دے کُولے کُولے پتراں تے مینہ دیاں کنیاں ڈگن نال اوہو ای واج آ رہی سی جیہڑی رندھیر اوس ساری رات سُندا رہیا سی۔ موسم بڑا چنگا سی۔ ٹھنڈی ٹھنڈی واء وگ رہی سی، پر ایہدے وچ مہندی دے عطر دی تیز مہک رلی ہوئی سی۔

رندھیر دے ہتھ بڑا چر اوس گوری چٹی کڑی دی کچے ددھ ورگی چٹی ہِک تے ہوائی چھوہ وانگ پھردے رہے۔ اوہدیاں اُنگلاں نے اوہدے گورے گورے پنڈے وچ کئی کنبنیاں چُھٹدیاں ویکھیاں۔ ایس کُولے کُولے پنڈے دے کئی تھاواں وچ اوہنوں گُجھیاں ہوئیاں کنبنیاں دا وی پتہ لگا سی۔ جدوں اوہنے اپنی ہِک اوہدی ہِک نال لائی تے رندھیر دے پنڈے دے لُوں لُوں نے اوس کڑی دے چھڑے ہوئے تاراں دی واج سُنی ۔۔۔۔۔ پر اوہ ہُوک کتھے سی! اوہ ہُوک جیہڑی اوہنے گھاٹن کُڑی دے پنڈے دی بو وچ سُنگھی سی ۔۔۔۔۔۔ اوہ ہُوک جیہڑی دُدھ توں تھُڑے بال دے رون توں وی کئی حصے ودھ سمجھ آؤندی سی ۔۔۔۔ اوہ ہُوک جیہڑی واج دیاں حداں وچوں نکل کے بے واج ہو گئی سی۔

رندھیر سیخاں والی باری توں باہر جھاک رہیا سی۔ اوہدے بڑا نیڑے پپل دے پتے ہل رہے سن، پر اوہ اوہناں دے ہل جل توں دور دُراڈے ۔۔۔۔۔ بڑا دور ویکھن دا جتن کر رہیا سی جتھے اوہنوں مٹیالے بدلاں وچ اک اولّی جہی چاننی رلی ہوئی نظر آؤندی سی جیہو جہی اوس گھاٹن کُڑی دی ہِک وچ اوہنوں نظر آئی سی۔ ایہو جہیا چانن جیہرا گُجھی ہوئی گل وانگوں لُکیا ہویا پر نظر وی آؤندا سی۔

رندھیر دے پاسے تے اک گوری چٹی کڑی جیہدا پنڈا ددھ تے گھیو رلے آٹے وانگ ملائم سی، لمی پئی سی ۔۔۔۔ اوہدے سُتے سُتے پنڈے چوں مہندی دے عطر دی خوشبو آ رہی سی۔ جیہڑی ہن ہنبھی ہوئی جاپدی سی۔ رندھیر نوں ایہہ دم دیندی تے مرن نیڑے اپڑی خوشبو بڑی بھیڑی لگی۔ ایہدے وچ کجھ کھٹاس سی۔ اولّی جہی کھٹاس، جیہڑی بدہضمی دے ڈکاراں وچ ہوندی اے۔ اودری ہوئی، بے رنگی، بے سوادی!

رندھیر نے اپنے پاسے تے پئی کُڑی ول ویکھیا۔ جیویں پھٹے ہوئے ددھ وچ چٹیاں چٹیاں بے جان پھُٹیاں بے رنگ پانی وچ کھلوتیاں ہوندیاں نیں، انج ای اوس کڑی دا زنانہ پن اوہدے پنڈے وچ ٹھہریا ہویا سی۔ چٹے چٹے داغاں وانگ ۔۔۔۔۔ اصل وچ رندھیر دے دل تے دماغ وچ اوہ بو وسی ہوئی سی جیہڑی اوس گھاٹن کڑی دے پنڈے وچوں بنا کسے باہرلے جتن دے باہر نکل رہی سی۔ اوہ بو جیہڑی مہندی دے عطر نالوں کِتے ودھ ہلکی تے دور کھلردی سی جیہدے وچ سُنگھے جان دی چاہ نہیں سی، جیہڑی آپنے آپ نک راہیں وڑ کے اپنی اصلی تھاں تے پُج گئی سی۔

رندھیر نے اخیرلا جتن کردیاں اوس کڑی دے ددھ ورگے پنڈے تے ہتھ پھیریا، پر اوہنوں کوئی کنبنی نہ چھڑی ۔۔۔۔۔۔ اوہدی نویں نویکلی ووہٹی جیہڑی فرسٹ کلاس مجسٹریٹ دی دھی سی، جیہڑی بی اے تیکر پڑھی ہوئی سی تے اپنے کالج وچ سینکڑے مُنڈیاں دے دلاں نوں دھڑکاؤندی سی رندھیر دی نبض نوں تیز نہ کر سکی ۔۔۔۔۔ اوہ مہندی دی مردی ہوئی خوشبو وچ اوس بو نوں کھوجدا رہیا جیہڑی برسات دے ایہناں دناں وچ جدوں باری دے باہر پپل دے پتے مینہ وچ نہا رہے سن، اوس گھاٹن کڑی دے مَیلے پنڈے وچوں آئی سی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels