Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> سعادت حسن منٹو >> سعادت حسن منٹو : ٹھنڈا گوشت

سعادت حسن منٹو : ٹھنڈا گوشت

سعادت حسن منٹو
December 29th, 2008
4.5 / 5 (2 Votes)
ایشر سنگھ دے ہوٹل دے کمرے وچ وڑدیاں سار ای کلونت کور پلنگ توں اُٹھی۔ تِکھی تکنی نال اوہنوں گھوریا تے بوہے دی چٹکنی لا دتی۔ رات دے باراں وج گئے سی۔ شہر دا آل دوالا کسے اولّی جہی چپ وچ ڈُبا ہویا سی۔
کلونت کور پلنگ تے چونکڑی مار کے بیٹھ گئی۔ ایشر سنگھ خورے اپنے خیالاں دیاں گنڈھاں کھولن وچ رُجھا ہویا سی، ہتھیں کرپان پھڑی اک نکرے لگ کے کھلوتا سی۔ جھٹ پل انج ای چپ چان وچ لنگھ گیا۔ کلونت کور نوں اپنا آسن پسند نہ آیا تے اوہ پلنگ توں لتاں لمکا کے ہلاؤن لگ پئی۔ ایشر سنگھ فیر وی کجھ نہ بولیا۔
کلونت کور چنگے ہڈاں پیراں والی بھرویں زنانی سی۔ چوڑا تھلا، تھل تھل کردے گوشت دا بھریا کجھ واہوا ای اُبھریا ہویا سینہ، تیز اکھاں، اُتلے بُلھ دے اُتے والاں دا سرمئی غبار، ٹھوڈی دی بنت توں پتہ لگدا سی پئی بڑی دھڑلے والی زنانی اے۔
ایشر سنگھ سر نیوائیں اک نکرے چپ چاپ کھلوتا سی، سر تے کس کے بنھی پگ ڈھلی ہو رہی سی، جیس ہتھ وچ کرپان پھڑی سی اوہ ہولی ہولی کنب رہیا سی۔ پر اوہدے قد کاٹھ توں جاپدا سی پئی اوہ کلونت کور ورگی زنانی لئی چنگا تے ودھیا جنا سی۔
کجھ ویلا ہور چپ چان وچ لنگھیا تے کلونت کور تربھک پئی۔ پر تیز تکنی نال تکدیاں اینا ای آکھ سکی ''ایشر سیاں!''
ایشر سنگھ نے دھون چک کے کلونت کور ول ویکھیا، پر اوہدیاں نظراں دیاں گولیاں نوں جر نہ سکیا تے منہ بھواں لیا۔
کلونت کور چیکی: ''ایشر سیاں!'' پر فیر اچن چیتی واج گھٹ لئی تے پلنگ توں اُٹھ کے اوہدے ول جاندیاں بولی: ''کتھے رہیاں توں اینے دن؟''
ایشر سنگھ نے سُکے بلھاں تے جیبھ پھیری: ''مینوں نہیں پتہ۔''
کلونت کور نوں کاوڑ چڑھ گئی: ''ایہہ وی ماں یاوا جواب اے؟''
ایشر سنگھ نے کرپان اک پاسے سُٹ دتی تے پلنگ تے لما پئے گیا۔ انج جاپدا سی جیویں کئی دناں دا بیمار ہووے۔ کلونت کور نے پلنگ ول ویکھیا جیہڑا ہن ایشر سنگھ دے جثے نال بھریا ہویا سی۔ اوہدا دل پولا پئے گیا۔ اوہدے متھے تے ہتھ رکھ کے اوہنے بڑے موہ نال پچھیا: ''جانی کیہ ہویا اے تینوں؟''
ایشر سنگھ چھت ول گھور رہیا سی۔ اودھروں نظراں پھیر کے اوہنے کلونت کور دے جان پچھانے مہاندرے نوں پھرولنا شروع کیتا: ''کلونت!''
واج وچ پیڑ سی۔ کلونت کور ساری دی ساری اپنے اُتلے بُلھ وچ آگئی ''ہاں جانی!'' آکھ کے اوہ بلھ نوں دنداں نال چتھن لگ پئی۔
ایشر سنگھ نے پگ لاہ دتی۔ کلونت نوں سہارا دیون والی تکنی نال تکیا۔ اوہدے ماس بھرے چوتڑاں تے زور دا دھپہ ماریا تے سر نوں جھٹکا کے اپنے آپ نوں آکھیا : ''ایہہ کڑی یاوا دماغ ای خراب اے۔''
جھٹکا دین نال اوہدے کیس کھل گئے۔ کلونت کور انگلاں نال اوہناں وچ کنگھی کرن لگی ۔ انج کردیاں اوہنے بڑے موہ نال پچھیا: ''ایشر سیاں کتھے رہیاں توں اینے دن؟''
''بُرے دی ماں دے گھر'' ایشر سنگھ نے کلونت نوں گھوری وٹی تے اچن چیتی دوہاں ہتھاں نال اوہدے بھرے بھرے سینے نوں مچوڑن لگا : ''سونہہ واہگورو دی بڑی بھرویں زنانی ایں توں۔''
کلونت کور نے بڑی مڑھک نال ایشر سنگھ دے ہتھ جھٹک دتے تے پچھیا: '' تینوں میری سونہہ! دس کتھے رہیاں ۔۔۔۔۔۔ شہر گیا سی؟''
ایشر سنگھ نے اکو لپیٹ وچ اپنے والاں دا جُوڑا بناؤندیاں جواب دتا: ''نہیں۔''
کلونت کور چڑ گئی: ''نہیں توں ضرور شہر ای گیا سی ۔۔۔۔۔ تے توں بڑا پیسہ لٹیا اے جیہڑا ہن میتھوں لکو رہیا ایں۔''
''اوہ اپنے پیو دا نہیں جیہڑا تیرے نال جھوٹھ بولے۔''
کلونت کور جھٹ اک لئی چپ ہو گئی، پر فیر بھخ پئی ''پر مینوں سمجھ نہیں آؤندی اوس رات تینوں ہویا کیہ سی ۔۔۔۔۔۔ چنگا بھلا میرے نال لما پیا سی، مینوں اوہ سارے گہنے پوائے ہوئے سن جیہڑے شہروں لُٹ کے لیایا سی۔ میریاں بھپیاں لے رہیا سی، رب جانے اکواری تینوں کیہ ہو گیا، اٹھیا تے کپڑے پا کے باہر نکل گیا۔''
ایشر سنگھ دا رنگ پیلا پھٹک ہو گیا۔ کلونت کور نے ایہہ بدلی ویکھدیاں ای آکھیا: ''ویکھیا، کیویں رنگ پیلا پئے گیا ۔۔۔۔۔ ایشر سیاں، سونہہ واہگورو دی، ضرور دال وچ کجھ کالا اے۔''
''تیری جان دی سونہہ ، کجھ وی نہیں۔''
ایشر سنگھ دی واج بے جان سی، کلونت کور دا شبہ ہور پکا ہو گیا۔ اُتلا بلھ چتھ کے اوہنے اک اک فقرے تے زور دیندیاں آکھیا: ''ایشر سیاں! کیہ گل اے، توں اوہ نہیں ایں جیہڑا اج توں اٹھ دیہاڑے پہلاں سی؟''
ایشر سنگھ تربھک کے اٹھیا جیویں اوہدے تے کسے نے دھاڑا مار دتا ہووے۔ کلونت کور نوں اپنیاں تگڑیاں باہواں وچ نپ کے اوہنے مدھولنا شروع کر دتا: ''جانی میں اوہو ای آں ۔۔۔۔۔۔ گھٹ گھٹ پا جپھیاں، تیری نکلے ہڈاں دی گرمی۔۔۔۔۔''
کلونت کور نے اگوں اوہنوں ڈکیا تے نہ، پر شکایت کردی رہی: ''تینوں اوس رات ہو کیہ گیا سی؟''
''بُرے دی ماں دا اوہ ہو گیا سی۔''
''دسیں گا نہیں؟''
''کوئی گل ہووے تے دساں۔''
''مینوں اپنے ہتھیں ساڑیں جے جھوٹھ بولیں۔''
ایشر سنگھ نے اپنیاں باہواں اوہدی دھون دوالے پا لئیاں تے بلھ اوہدے بلھاں تے گڈ دتے۔ مُچھاں دے وال کلونت کور دیاں ناساں وچ چُبھے تے اوہنوں چھک آ گئی۔ دوویں ہس پئے۔
ایشر سنگھ نے اپنی صدری لاہ دتی تے کلونت کور نوں شہوانی نظراں نال ویکھ کے آکھیا: ''چل آجا تاش دی اک بازی ہو جاوے!''
کلونت کور دے اُتلے بُلھ تے مُڑھکے دے نکے نکے تُبکے نکل آئے۔ بڑی مڑھک نال اوہنے ڈیلے گھما کے آکھیا : ''چل، دفان ہو۔''
ایشر سنگھ نے اوہدے بھرے ہوئے چوتڑاں تے بھرویں چونڈھی وڈھی تے کلونت کور تڑپ کے پاسے ہو گئی۔ ''نہ کر ایشر سیاں مینوں پیڑ ہوندی اے۔''
ایشر سنگھ نے اگانہہ ودھ کے کلونت کور دا اُتلا بُلھ دنداں ہیٹھ لیا تے چتھن لگ پیا۔ کلونت کور اُکا ای پگھر گئی۔ ایشر سنگھ نے اپنا کرتہ لاہ کے سٹ دتا تے آکھیا : ''لے فیر ہو جاوے ترپ چال۔۔۔۔۔۔۔۔''
کلونت کور دا اُتلا بلھ کنبن لگا۔ ایشر سنگھ نے دوواں ہتھاں نال کلونت کور دے جھگے دا گھیرا پھڑیا تے جیویں بکرے دی کھل لاہی دی اے، انج اوہنوں لاہ کے اک پاسے رکھ دتا۔ فیر اوہنے گھور کے اوہدے ننگے پنڈے نوں ویکھیا تے بانہہ تے کس کے چونڈھی وڈھدیاں آکھیا: ''کلونت! سونہہ واہگورو دی، بڑی کراری زنانی ایں توں۔''
کلونت کور اپنی بانہہ تے بنے لال نشان نوں ویکھن لگی: ''بڑا ظالم ایں توں ایشر سیاں!''
ایشر سنگھ اپنیاں سنگھنیاں کالیاں مچھاں وچ مسکایا: ''ہون دے فیر اج ظلم!'' ایہہ آکھ کے اوہنے لوڑھا پا دتا۔ کلونت کور دا اُتلا بُلھ دنداں وچ لے کے چتھیا۔ کن تے دندی وڈھی۔ اُبھرے ہوئے سینے نوں مدھولیا۔ بھرے ہوئے چوتڑاں تے تاڑ تاڑ چپیڑاں ماریاں۔ گلھاں تے منہ بھر بھر چُمیاں لئیاں۔ چوس چوس کے اوہدی ساری چھاتی تھک نال لبیڑ دتی۔ کلونت کور اگ دے بھانبڑ تے چڑھی ہانڈی وانگ اُبلن لگ پئی۔ پر ایشر سیاں ایہہ سارا کجھ کرن مگروں وی اپنے اندر گرمی نہ لیا سکیا۔ جنے گُر تے داء اوہنوں چیتے سن، سارے اوہنے ڈھین والے پہلوان وانگوں ورت لئے پر کوئی وی داء نہ چلیا۔ کلونت کور نے جیہدے پنڈے دیاں ساریاں تاراں آپنے آپ وجن لگ پئیاں سن، وادھو دی چھیڑ چھاڑ توں تنگ آ کے آکھیا: ''ایشر سیاں، بڑا پھینٹ لیا اے، ہن پتہ سُٹ!''
ایہہ سندیاں ای ایشر سنگھ دے ہتھوں جیویں تاش دی ساری گڈی تلک گئی۔ ہفدا ہویا اوہ کلونت کور دے پاسے تے نال لما پے گیا تے اوہدے متھے تے ٹھنڈے مڑھکے دے لیپ ہوون لگے۔ کلونت کور نے اوہنوں گرماؤن دا بڑا واہ لایا۔ پر کوئی گل نہ بنی۔ ہن تیکر سارا کجھ مونہوں بولے بنا ای ہوندا رہیا سی۔ پر جدوں کلونت کور دے اڈیکن ہارے انگاں نوں بڑی نا امیدی ہوئی تے اوہ کاوڑ کے پلنگ توں ہیٹھاں اتر گئی۔ ساہمنے کلی تے چادر ٹنگی سی، اوہنوں لاہ کے اوہنے چھیتی چھیتی اُتے لیا تے ناساں پھلا کے آپھری ہوئی بولی: ''ایشر سیاں! اوہ کون حرام دی جنی اے جیہدے کول توں اینے دن رہ کے آیا ایں تے جیہنے تینوں نچوڑ لیا اے۔''
ایشر سنگھ پلنگ تے پیا ہفدا رہیا تے کجھ نہ بولیا۔
کلونت کور غصے نال اُبلن لگ پئی: ''میں پچھنی آں کون اے اوہ چڈو۔۔۔۔۔۔۔۔ کون اے اوہ الفتی۔۔۔۔۔۔ کون اے اوہ چور۔ دس۔''
ایشر سنگھ نے تھکے لہجے وچ جواب دتا ''کوئی وی نہیں کلونت کورے، کوئی وی نہیں۔''
کلونت کور نے اپنے بھارے چوتڑاں تے ہتھ رکھ کے بول ماریا: ''ایشر سیاں، میں اج سچ جھوٹھ نتار کے رہواں گی ۔۔۔۔۔ واہگورو جی دی سونہہ ۔۔۔۔۔۔ کیہ ایہدے پچھے کوئی زنانی نہیں اے؟''
ایشر سنگھ کجھ بولن ای لگا سی پر کلونت کور نے بولن نہ دتا: ''سونہہ چکن توں پہلاں سوچ لویں اک واری پئی میں وی سردار نہال سنگھ دی دھی آں ۔۔۔۔۔۔ ڈکرے کر دیواں گی جے توں جھوٹھ بولیا تے ۔۔۔۔۔۔ لے ہن چک واہگورو جی دی سونہہ ۔۔۔۔۔ کیہ ایہدے پچھے کوئی زنانی نہیں اے؟''
ایشر سنگھ نے بڑے ہرکھ نال ہاں وچ سر ماریا۔ کلونت کور ہتھیوں ای اکھڑ گئی۔ نس کے نکر وچ پئی کرپان چکی، میان نوں کیلے دے چھلڑ وانگوں لاہ کے پاسے سٹیا تے ایشر سنگھ تے وار کر دتا۔
ویکھدیاں ای ویکھدیاں لہو دے فوارے چھٹ پئے۔ کلونت کور دا انج وی دل نہ ٹھریا تے اوہنے وحشی بلیاں وانگوں ایشر سنگھ دے کیس پٹنے شروع کر دتے۔ نالو نال اوہ اپنی ان پچھاتی سونکن نوں موٹیاں موٹیاں گاہلاں وی کڈھدی رہی۔ ایشر سنگھ نے کجھ چر مگروں بڑی اوکھت نال ترلا پایا: ''جان دے ہن کلونت کورے! جان دے۔'' واج وچ لوڑھے دی پیڑ سی۔ کلونت کور پچھانہہ ہٹ گئی۔
لہو ایشر سنگھ دے گل توں اُڈ اُڈ اوہدیاں مچھاں تے ڈگ رہیا سی۔ اوہنے اپنے کنبدے بلھ کھولے تے کلونت کور ول شکریئے تے گلے والی تکنی تکی : ''میری جان! توں بڑی کاہل کیتی ۔۔۔۔۔۔ پر جو ہویا چنگا ہویا۔''
کلونت کور دا جثہ پھڑکیا : ''پر اوہ ہے کون؟ تیری ماں!''
لہو ایشر سنگھ دی جیبھ تیکر اپڑ گیا۔ جدوں اوہنے اوہدا سواد چکھیا تے اوہدے پنڈے وچ جھرجھری جہی دوڑ گئی۔
''تے میں ۔۔۔۔۔۔ تے میں۔۔۔۔۔۔ بھین یاوا چھ بندیاں نوں قتل کیتا اے۔۔۔۔۔۔ ایس کرپان نال۔۔۔۔۔۔۔''
کلونت کور دے دماغ وچ صرف دوجی زنانی سی: ''میں پچھنی آں، کون اے اوہ حرام دی جنی؟''
ایشر سنگھ دیاں اکھاں اگے ہنیرا آ رہیا سی۔ اک ماڑی جہی چمک اوہناں وچ آئی تے اوہنے کلونت کور نوں آکھیا: ''گاہل نہ کڈھ اوس بھڑوی نوں۔''
کلونت چیکی: ''میں پچھنی آں، اوہ ہے کون؟''
ایشر سنگھ رون ہاکا ہو گیا: ''دسناں۔'' ایہہ کہہ کے اوہنے اپنے گل تے ہتھ پھیریا تے اوہدے تے اپنا جیوندا لہو ویکھ کے مسکایا : ''بندہ ماں یاوا وی اک اونتری شئے آ۔''
کلونت کور اوہدا جواب اڈیک رہی سی: ''ایشر سیاں توں مطلب دی گل کر!''
ایشر سنگھ دی مسکان اوہدیاں لہو بھریاں مچھاں وچ ہور کھلر گئی ۔۔۔۔۔۔۔ ''مطلب دی گل ای کر رہیاں ۔۔۔۔ گل چیریا اے ماں یاوا میرا ۔۔۔۔۔۔ ہن ہولی ہولی ای دساں گا ساری گل۔''
تے جدوں اوہ گل دسن لگا تے اوہدے متھے تے ٹھنڈے مڑھکے دے لیپ ہوون لگے : ''کلونت! میری جان ۔۔۔۔۔ میں تینوں دس نہیں سکدا، میرے نال کیہ بیتی ۔۔۔۔۔۔ بندہ کڑی یاوا وی اک اونتری شئے آ ۔۔۔۔۔۔ شہر وچ لُٹ مچی تے ساریاں وانگوں میں وی وچ رل گیا ۔۔۔۔۔۔ گہنے تے روپیہ پیسہ جو وی ہتھ لگا اوہ میں تینوں دے دتا ۔۔۔۔۔۔۔ پر اک گل تیتھوں لکا لئی۔''
ایشر سنگھ نے پھٹ وچ پیڑ محسوس کیتی تے ہائے ہائے کرن لگا۔ کلونت کور نے اوہدے ول کوئی دھیان نہ دتا تے بڑی بے رحمی نال پچھیا :''کیہڑی گل؟''
ایشر سنگھ نے مچھاں تے جمدے لہو نوں پھوک مار کے اڈاؤندیاں آکھیا: ''جیس مکان تے ۔۔۔۔۔۔۔۔۔ میں دھاڑا ماریا سی ۔۔۔۔۔ اوہدے وچ ست ۔۔۔۔۔۔۔ اوہدے وچ ست جی سن ۔۔۔۔۔۔ چھ میں ۔۔۔۔۔۔۔ قتل کر دتے ۔۔۔۔۔۔۔ ایسے ۔۔۔۔۔ کرپان نال جیہدے نال توں مینوں ۔۔۔۔۔۔۔ چھڈ ایہنوں ۔۔۔۔۔۔ سُن ۔۔۔۔۔۔ اک کڑی سی ۔۔۔۔۔۔۔۔ ات سوہنی ۔۔۔۔۔۔۔ اوہنوں چک کے میں نال لے آیا۔''
کلونت کور چپ کر کے سندی رہی۔ ایشر سنگھ نے اک واری فیر پھوک مار کے مچھاں توں لہو اڈایا : ''کلونت جانی، کیہ دساں میں تینوں اوہ کنی سوہنی سی ۔۔۔۔۔۔۔ میں اوہنوں وی مار دیندا، پر میں آکھیا : ''نہیں ایشر سیاں، کلونت کور دا سواد تے توں روز ای لینا ایں، ایہہ میوہ وی چکھ کے ویکھ۔''
کلونت کور نے بس اینا ای آکھیا ''ہوں۔۔۔۔۔۔۔۔۔''
تے میں اوہنوں موڈھے تے سٹ کے تُر پیا ۔۔۔۔۔۔۔ راہ وچ ۔۔۔۔۔۔۔ کیہ کہہ رہیا سی میں ۔۔۔۔۔۔ ہاں راہ وچ ۔۔۔۔۔۔ نہر دی ڈنڈی کول، تھوہڑ دیاں جھاڑیاں ہیٹھاں میں اوہنوں لما پا دتا ۔۔۔۔۔۔ پہلے سوچیا پھینٹاں، فیر خیال آیا پئی نہیں ۔۔۔۔ ایہہ کہندیاں کہندیاں ایشر سنگھ دی جیبھ سُک گئی۔
کلونت کور نے تھک نگلدیاں اپنا سنگھ تر کیتا تے پچھیا : ''فیر کیہ ہویا؟''
ایشر سنگھ دے سنگھ وچوں بڑے اوکھے ایہہ لفظ نکلے : ''میں ۔۔۔۔۔ پتہ سُٹیا ۔۔۔۔۔۔ پر ۔۔۔۔۔۔۔ پر''
اوہدی واج ڈُب گئی۔
کلونت کور نے اوہنوں ہلونیا : ''فیر کیہ ہویا؟''
ایشر سنگھ نے بند ہوندیاں اکھاں کھولیاں تے کلونت کور دے پنڈے نوں ویکھیا جیہدی بوٹی بوٹی تھرک رہی سی '' اوہ ۔۔۔۔۔۔ اوہ مری ہوئی سی ۔۔۔۔۔۔ لوتھ سی بالکل ٹھنڈا گوشت ۔۔۔۔۔۔ جانی مینوں اپنا ہتھ دے۔''
کلونت کور نے اپنا ہتھ ایشر سنگھ دے ہتھ تے رکھیا جیہڑا برف نالوں وی ودھ ٹھنڈا سی۔

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels