Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> سعادت حسن منٹو >> سعادت حسن منٹو: "گھوگا"

سعادت حسن منٹو: "گھوگا"

سعادت حسن منٹو
December 24th, 2008
جدوں میں ہسپتال داخل ہویا تے چھیویں دیہاڑے میرا حال بڑا مندا ہو گیا کئی دیہاڑے تیکر بے سُرت رہیا ۔۔۔۔۔ ڈاکٹراں نے جواب دے دتا سی پر رب نے مہر کیتی تے میں ٹھیک ہونا شروع ہو گیا۔
ایس وچکار دیاں بہتیاں گلاں دا مینوں چیتا نہیں۔ دن وچ کئی بندے ملن آؤندے پر مینوں اُکا نہیں چیتے پئی کون آؤندا سی ۔۔۔۔۔ کون جاندا سی۔ ہن پتہ لگا پئی میرے منجے تے یاراں سجناں تے انگاں ساکاں دا میلہ لگا رہندا سی۔ کئی روندے، کئی ہرکھدے۔ میری لنگھی حیاتی دیاں واپریاں نوں چیتے کر کر ہرکھ وکھالا کردے ۔۔۔۔۔
جدوں میں بھورا ول ہویا تے مینوں سُرت آئی فیر میں ہولی ہولی اپنے آل دوالے تے گوہ کرنا شروع کیتا۔ میں جنرل وارڈ وچ سی۔ بوہا وڑدے ای سجے ہتھ پہلا منجا میرا ای سی۔ کندھ دے نال لوہے دی الماری سی جیہدے وچ چونویاں دوائیاں تے دوا دارو دا دوجا نک سُک پیا سی جیویں کوسے پانی تے برف لئی ربڑ دیاں گتھلیاں، تھرمامیٹر، بستریاں دیاں چادراں، کمبل تے روں وغیرہ۔ ایس توں اڈ ہور وی کئی کجھ سی جیہڑا میری سمجھوں باہر سی۔
کئی نرساں سن ۔۔۔۔۔ سویرے ست وجے توں دو وجے دوپہر تیکر۔ دو وجے توں نماشیں ست وجے تیکر چار نرساں دی ٹولی ایس وارڈ وچ کم کردی سی۔ رات نوں اکو ای نرس ڈیوٹی تے ہوندی سی۔
رات مینوں نیندر نہیں سی آؤندی۔ ایس لئی بہتا تے اکھاں میٹ کے لما پیا رہندا پر کدی کدائیں میچیاں اکھاں نال ایدھر اودھر ویکھ لیندا پئی کیہ ہو رہیا اے۔
اوہناں دیہاڑیاں وچ جیہڑی نرس ڈیوٹی دیندی سی اوہ اینی مدھری سی پئی کوئی وی اوہنوں اپنے بٹوے وچ پا سکدا سی۔ گوڑھا کنک ونا رنگ، ہر انگ نکا جہیا ۔۔۔۔۔ ہر شئے جتھے شروع ہوندی اوتھے ای مُک جاندی ۔۔۔۔۔ ات دی غیر زنانی کڑی سی۔۔۔۔۔ پتہ نہیں قدرت نے اوہدے نال ایہہ غیر شاعرانہ ورتاء کیوں کیتا سی پئی اوہ شعر سی نہ رباعی ۔۔۔۔۔ نہ قطعہ پر استاد امام دین دی تُک بندی جاپدی سی۔
ہر نرس دا کوئی نہ کوئی چاہن والا وی ہوندا سی پر اوس نمانی دا کوئی وی نہیں سی۔ میں نرسنگ دے پیشے نوں ایہدیاں ساریاں اجوکیاں بھیڑاں مگروں وی آدر دیناں۔ ایس لئی ایس نرس نال جیہدا ناں مس جیکب سی، بڑی ہمدردی سی۔ اوہدے نال کسے روگی نوں کوئی موہ نہیں سی۔
اک دیہاڑے نماشیں جدوں اوہ آئی تے میرے منجے کولوں لنگھی تے میں اپنی ماڑی جہی واج وچ آکھیا!
''السلام علیکم مس جیکب ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔'' میری واج اوہدے کنیں پئے گئی۔
اچن چیتی رک کے اوہنے جواب دتا۔ ''سلاما لیکم۔۔۔۔۔۔۔۔۔''
بس فیر ایہدے مگروں میں ایہو کم پھڑ لیا پئی جدوں اوہ نماشیں ڈیوٹی تے آؤندی تے وارڈ وچ وڑدیاں ای سب توں پہلاں اوہنوں میری السلام علیکم ای سُندی۔ مینوں نیندر آؤن لگ پئی سی پر سویرے ساڈھے پنج وجے میں جاگ جاندا۔ مس جیکب ساری رات دی انیندری روگیاں دے ٹمپریچر لین وچ رُجھی ہوندی۔ جدوں میرے منجے کول آؤندی تے میں فیر اوہنوں سلام کردا۔
السلام علیکم دا ایہہ تماشہ بڑا سوادی ہو گیا ۔۔۔۔۔۔ اوہ ایس گلوں کھجھ جاندی پئی میں پہلاں سلام کیوں کر دیناں۔ ایس لئی اوہنے کئی واری جتن کیتا پئی اوہ میرے توں پہلاں سلام کرے پر اوہدا داء نہ لگا۔ پر اک دیہاڑے سویرے، جدوں رات بہتا چر جاگن نال میری اکھ لگ گئی سی۔ اوہ میرا ٹمپریچر لین آئی تے اوہنے اپنی ماڑی جہی واج نوں دھڑلے دار بنا کے آکھیا۔
''سلاما لیکم۔۔۔۔۔۔۔''
میں ابڑواہے اٹھ بیٹھا ۔۔۔۔۔ اکھاں پُٹیاں ۔۔۔۔۔۔ تے ویکھیا پئی مس جیکب دا مدھرا جثہ میرے ساہمنے کھلوتا مسکا رہیا سی۔ میں کھلے دل نال اپنی ہار منی تے اوہدے مطابق مسکا کے جواب دتا ''وعلیکم سلام مس جیکب اج تے توں کمال کر دتا۔''
اوہ بڑی راضی ہوئی ۔۔۔۔۔۔ ایسے چاء وچ اوہنے دو واری میرا ٹمپریچر لیا پئی خورے پہلی واری اوہنے تھرما میٹر چنگی طرحاں جھٹکیا نہیں سی۔
اک رات جدوں مینوں نیندر نہیں آ رہی سی تے میں گھڑی مڑی اپنی گھڑی ویکھ رہیا سی پئی دن چڑھن وچ کنا چر رہ گیا۔ باراں وجے دے نیڑے میں اپنیاں چُنہیاں اکھاں نال ویکھیا پئی کمرے دے وچکار جیہڑا میز پیا ہے اوہدے نال دی کرسی تے مس جیکب اپنے مدھرے وجود نال بیٹھی اے تے اک موٹا روگی اوہدے نال گل بات کرن دے جتناں وچ لگا ہویا اے۔
ہر پاسے چُپ چان سی۔ ایس لئی اوہدیاں گلاں میرے کنیں پیندیاں سن۔ اوہ یتیماں ورگے ترلیاں راہیں نرس دے نال عشق کرن دا واہ لا رہیا سی۔ پہلاں تے اوہ کجھ چر چپڑاسیاں وانگ جیہناں دا صاحب اپنی کرسی تے بیٹھا سی، کھلوتا رہیا فیر اوہنوں آکھن لگا۔
''۔۔۔۔۔ نرس صاحبہ ۔۔۔۔۔۔۔ ایس ویلے تسیں مینوں اک اسپرین دی گولی دے سکدے او؟''
مس جیکب خورے رپورٹ لکھن وچ رُجھی سی، اوہنے موٹے ول ویکھیا ۔۔۔۔۔ قلم میز تے رکھ کے اُٹھی تے میرے نیڑلی الماری وچوں اسپرین دی اک گولی کڈھ کے اوہنوں پھڑا دتی۔
رات دے دو وج گئے۔ میں جاگدا پیا سی ۔۔۔۔۔ پر اکھیاں میٹیاں ہوئیاں سن، کھڑکا ہویا تے میں پاسہ لے کے ویکھیا پئی اوہو ای موٹا الماری کھول کے اسپرین دیاں گولیاں کڈھ رہیا سی۔ انج جیویں کوئی چوری کر رہیا ہووے۔ میں وچ لت نہ اڑائی۔
میں دوجے دیہاڑے مس نعیمہ حق، جیہڑی سویرے میرا پنڈا نکے نکے تولیاں نال کوسے پانی تے صابن نال صاف کردی سی تے ات دی شرارتی سی، پچھیا ''اُنی نمبر دے منجے تے کون روگی اے؟'' اوہدا کنک ونا منہ سوال وانگ جاپن لگا ۔۔۔۔۔۔ ''تسیں کیوں پچھدے او؟''
میں اوہنوں آکھیا۔ ''تینوں تے پتہ اے میں لکھاری آں۔ مینوں ہر بندہ کھچ پاؤندا بھاویں اوہ روگی ای کیوں نہ ہووے۔''
''اوہدے وچ کیہڑی گل اے؟''
''جیہڑی تیرے وچ اے ۔۔۔۔۔ توں شرارتی ایں ۔۔۔۔۔ اوہ چور اے۔''
نعیمہ حق نوں میری گل بھیڑی لگی ۔۔۔۔۔۔ ''تسیں شرارت تے چوری نوں ساہواں ای سمجھدے او۔''
اوہ میری ہک دے والاں تے تولیہ پھیر رہی سی۔ میں اپنے ماڑے ہتھاں نال اوہدی گلھ تے ہولی جہی دھپا ماریا تے آکھیا۔
''میرا ایہہ مطلب نہیں سی ۔۔۔۔ توں میرے سوال دا جواب دے پئی اُنی نمبر منجے دے روگی دا ناں کیہ اے؟ ''
نعیمہ نے آکھیا۔ ''گھوگا۔۔۔۔۔۔۔''
''ایہہ کیہ ناں ہویا؟''
''بس ہے۔ اسیں رکھیا اے!''
میں اوہدے کولوں کجھ ہور پچھن ای لگا سی کہ نعیمہ نے اُبالی ہوئی سرنج پھڑی تے اوہدے وچ اک سی سی وٹامن بی کمپلیکس بھر کے سوئی میری سُکی ہوئی بانہہ وچ چوبھ دتی۔ ایس لئی میں گھوگے نوں بھل گیا۔ پر اینے چر نوں عذرا آ گئی ۔۔۔۔۔۔ ایہہ نرس نعیمہ نالوں وی چار سی سی اگانہہ سی۔ ایہناں دوواں وچکار جیہڑی گٹ مٹ ہوئی اوہدے توں مینوں پتہ لگا پئی اُنی نمبر منجے والے روگی دا ناں ایہناں دوواں نے رل کے رکھیا اے۔
عذرا نے پہلاں میرا حال چال پچھیا ۔۔۔۔۔ فیر آکھن لگی۔ ''خیر اے؟ تسیں گھوگے بارے پچھ رہے سی۔''
میں پیڑ نال بھورا اوکھا ہو کے بولیا۔ '' گھوگا جاوے جہنم وچ ۔۔۔۔۔۔۔ تے توں وی اوہدے نال ای ۔۔۔۔۔۔۔''
عذرا مسکائی ۔۔۔۔۔۔ ''میں تے اوہدے نال جہنم دی اخیری حد تیکر جان لئی راضی آں ۔۔۔۔۔۔''
نعیمہ نے پچھیا ۔۔۔۔۔۔۔ ''کیوں ۔۔۔۔۔۔۔۔؟ ''
عذرا نے جواب دتا۔ '' اوہ میرے نال محبت کردا اے۔ میں اوہدے نال محبت کردی آں۔''
نعیمہ نے عذرا نوں چونڈھی وڈھی تے بڑی زور دی آکھیا۔ ''اوہ تے میرے نال محبت کردا اے۔ چل آ ۔۔۔۔۔ ہُنے نتارا ہو جاندا ۔۔۔۔۔ گھوگے کولوں پچھ لینے آں ۔۔۔۔۔۔ حالے کل تے مینوں کہہ رہیا سی پئی اوہ اپنے دو مکان میرے ناں لکھ دیوے گا۔''
عذرا نے مکھیاں مارن والی سوٹی نعیمہ دے سر وچ ماری ۔۔۔۔۔۔ ''اوہ دو مکان تے کیہ دو اٹاں وی تیرے ناں نہیں لاوے گا۔ اوہ گھوگا اے ۔۔۔۔۔۔ بڑا وڈا گھوگا ۔۔۔۔۔۔ توں حالے اوہنوں جاندی نہیں۔''
ایہدے مگروں مینوں کجھ دناں وچ اوس موٹے روگی بارے بڑیاں عجیب گلاں پتہ لگیاں، جیہدی ال عذرا تے نعیمہ نے گھوگا پا چھڈی سی۔
اوہدا ناں غلام محمد سی۔ ماسٹر غلام محمد بی اے بی ٹی۔ کسے مڈل سکول دا ہیڈ ماسٹر ۔۔۔۔۔ اوہنوں دمہ سی۔ ات قسم دا دمہ۔ جدوں اوہنوں دورہ پیندا تے سارا وارڈ دھونکنی وانگوں چلدے ساہواں نال گھنٹیاں بدھی گونجدا رہندا، پر ایس حالت وچ وی اوہ اکھ مٹکے توں نہیں ولاؤندا سی۔
چالیہہ ورھیاں توں کجھ ودھ عمر دا سی ۔۔۔۔۔ پر کنوارہ سی ۔۔۔۔۔۔ میری اوہدے نال ملنی ہوئی تے اوہنے مینوں دسیا پئی اوہنے ویاہ ایس لئی نہیں کیتا کیوں جو اوہنوں دمہ سی۔ کسے کڑی دی حیاتی کیوں برباد کرے۔
اوہدیاں دو بھیناں سن جیہڑیاں اوہدے توں نکیاں سن۔ اوہ وی کنواریاں ای سن۔ اوہناں بارے مینوں بس ایہو پتا لگا پئی وڈی ہیلتھ وزیٹر اے تے نکی اُستانی۔ اوہ دوویں روز آؤندیاں تے گھوگے کول برقعیاں سنے اک ادھا گھنٹہ بیٹھ کے پرت جاندیاں۔ اوہ اوہدے لئی ناشتے اتے دو ویلے دے کھانے لئی پراٹھے تے سالن وغیرہ لیاؤندیاں سن۔
اوہنوں ایہو جہے ٹیکے لگ رہے سن جیہناں نال بھکھ ودھ جاندی اے، پر ایس گل دا وی خیال رکھنا پیندا اے پئی روگی بہتا نہ کھاوے تاں جے اوہدے بھار نہ ودھ جاوے پر گھوگا لوڑھے دا چٹورا سی۔ گھروں جو آؤندا ڈکار جاندا۔ فیر نال والے منجے تے اک بنگالی گبھرو سی جیہنوں بڑے چر توں ٹائیفائڈ سی۔ اوہنوں بھکھ نہیں لگدی سی۔ گھوگا اوہدا کھانا وی اپنے ڈھڈ وچ سٹ لیندا۔ پر نعیمہ نے مینوں دسیا پئی ہسپتال وچوں جیہڑا کھانا اوہنوں مفت لبھدا سی اوس توں اڈ وی اوہ ایدھروں اودھروں ہور اکٹھا کر لیندا سی تے اپنیاں بھیناں نوں دے دیندا سی۔
اک رات جدوں مینوں نیندر آؤن ای لگی سی، میں ویکھیا پئی گھوگا چوراں وانگ ہولی ہولی تُریا آ رہیا اے ۔۔۔۔۔ رات دی نرس کسے دوجے وارڈ دی نرس نال گپاں مارن وچ رُجھی سی۔ گھوگے نے الماری کھولی تے اوہدے وچوں واہوا سارا نک سُک کڈھ کے جیباں وچ بھر لیا ۔۔۔۔۔ مینوں اوہدا ایہہ کم بڑا بھیڑا لگا پر میں کجھ نہ بولیا۔ ایس لئی پئی مینوں فیصلہ کرن وچ کویل ہو گئی سی۔ اوہدا سٹہ ایہہ نکلیا پئی اوہ روز رات نوں شیواں چوری کردا تے میں اوہنوں ہٹک وی نہ سکدا۔
مینوں ایہہ سمجھ نہیں سی آؤندی پئی جدوں اوہنوں ساریاں دوائیاں لبھدیاں نیں تے اوہ ہور دوائیاں جیہڑیاں اوہدے دمے دے روگ دیاں وی نہیں سن، کیوں ایویں چوری کردا اے۔
نعیمہ حق کولوں میں پچھیا تے اوہنے اپنے اچیچے سبھاء نال دھون نوں ہولا جہیا ہلا کے تے اپنے گوڑھے کنک ونے بلھاں تے اوہناں نالوں وی گوڑھی مسکان لیا کے آکھیا۔
''جناب اینے وڈے لکھاری بنے پھردے او تے تہانوں ایہہ وی نہیں پتہ پئی اوہ جنیاں دوائیاں تے ٹیکے چوری کردا اے۔ اپنی بھین نوں دے دیندا اے جیہڑی ہیلتھ وزیٹر اے۔ اوہنوں روز منجے لئی اک روپیہ دینا پیندا اے۔۔۔۔۔ بڑا وڈا گھوگا اے ایس لئی اوہ ایس خرچے دی کسر انج پوری کر لیندا اے سگوں اوہنوں منافع ای ہوندا اے۔''
نعیمہ دی گل سچی سی۔ کیوں جے میری گھر والی دے بیان نال اوہدی تصدیق ہو گئی۔ اوہنوں گھوگا متھیوں دُکھدا سی۔ ہسپتال وچوں جو کجھ لبھدا اوہ اپنی بھین نوں دے دیندا ۔۔۔۔۔ کھانا وی ۔۔۔۔۔ اک ہور نرس رفیقہ سی۔ اوہ ایس روگی دا ناں لین دی وی روادار نہیں سی۔
نین نقش عام جہے پر مٹیار سی۔ ہر ویلے چٹے فراک دی پیٹی نوں ہیٹھاں نوں کھچدی تے فیر اپنی چھاتی دی ابھاراں نوں سلاہوندیاں نظراں نال ویکھدی پر کردار ولوں اوہ دوجیاں نرساں دے مقابلے بڑی پکی سی۔ اوہنوں گھوگا ایس لئی دُکھدا سی پئی اوہ اوہدے نال جھل وللیاں ماردا رہندا سی۔
اصل وچ اوہنوں ہر نرس دے نال گلاں کرن دا جھس سی۔ میں کئی واری ویکھیا پئی پہلے کسے نرس دے نال عام جہی گل کردا۔ فیر منجی توں اُٹھ کے اوہدے مگر مگر تُر پیندا۔ ایہو جہے بھیڑے طریقے پئی اوہ نمانی اَک جاندی تے جیہڑی دوائی اوہ منگدا اوہ الماری وچوں کڈھ کے اوہدے متھے ماردی تے جان چھڈاؤندی۔
نیڑے تیڑے ہر نرس اوہدے توں ولاؤندی سی۔۔۔۔۔ مینوں تے آپ اوہ بڑا بھیڑا لگدا سی ۔۔۔۔۔ میرے منجے ول منہ کردا تے میں چادر اُتے لے لیندا تاں جے اوہ سمجھے میں سُتا پیاں۔ اوہدا گل کرن دا سبھاء مینوں متھیوں دکھدا سی ایہو وجہ سی پئی میں اوہنوں کدی نہیں جریا سی۔
میرے کولوں دو چار واری اوہنے کجھ روپیئے قرضہ لیا تے موڑیا نہ۔ مینوں اوہدی کوئی پرواہ نہیں سی پر جدوں مینوں ایہہ پتہ لگا پئی اوہنے ایہہ پندراں روپیئے ایس لئی لے سن کہ اوہنوں اک اچیچی دوا لئی دس روپیئے خرچنے پئے سن جیہڑی ہسپتال وچ نہیں سی تے دل بڑا مندا ہویا تے میں اندرو اندریں اوہنوں سینکڑے گاہلاں کڈھیاں۔ فیر سارے ڈاکٹراں وچ اوہدے ذلیل کردار نوں بھنڈیا۔
پہلاں تے اوہ میری گل نہ منے، اوہناں نے ایہو جہیا روگی پہلاں ویکھیا نہ سنیا ۔۔۔۔۔۔ پر نرساں کولوں پچھ پرتیت کر کے اوہناں نوں وچلی گل پتہ لگی تے اوہناں نے گھوگے نوں ہسپتالوں کڈھن دا فیصلہ کر لیا۔ مینوں تے ایس گل دا پتہ سی پر میں اپنا اندر ٹھارن لئی اوہنوں کول سدیا تے پچھیا
''سنیا اے۔ تسیں کل پرسوں چلے جاؤ گے۔۔۔۔۔۔''
گھوگے نے اپنے ادھ گنجے سر تے ہتھ پھیریا تے حیران ہوندیاں آکھیا۔
''وڈے ڈاکٹر نے تے مینوں آکھیا سی پئی ہور چھٹی لے لا ۔۔۔۔۔ تے میں اک مہینے دی لے لئی اے ۔۔۔۔۔''
میرا دل ڈُبن لگا۔ اک مہینہ ہور ۔۔۔۔۔۔۔ تیہہ دن ہور چوریاں دے ۔۔۔۔۔۔ نرساں مگر نسن تے ہتھ مل مل کے دوائیاں منگن دے۔
وڈا ڈاکٹر دل دا بڑا چنگا سی۔ میں سوچیا پئی گھوگے نے اپنے اچیچے لسوڑے دی لیس ورگے سبھاء وچ ایہو جہیا منت ترلا پایا ہونا اے پئی اوہناں نے جان چھڈاؤن لئی اوہنوں اک مہینہ ہور ہسپتال وچ رہن دی اجازت دے دتی ہونی اے۔ پر اوسے دیہاڑے گھوگا بڑا ہرکھیا ہویا میرے کول آیا تے آکھن لگا۔
''میں کل جا رہیاں۔۔۔۔۔''
''مینوں ات خوشی ہوئی ۔۔۔۔۔۔ پر ماسٹر صاب تسیں تے اک مہینے دی چھٹی لئی سی۔ ہنے ہنے ۔۔۔۔۔۔''
اوہنے ہؤکا بھردیاں جواب دتا ''ڈاکٹر صاب نے آکھیا اے پئی تیرا بڑا علاج ہو گیا۔ ہن توں گھر جا کے ارام کر۔۔۔۔۔''
میں آکھیا۔ ''ایہو ای بھلا اے۔''
پر گھوگے دا منہ دسدا سی پئی گھر وچ چوری کرن لئی دوائیاں نہیں لبھن گیاں۔ نرساں وی نہیں ہوون گیاں۔۔۔۔ جھک مارے گا گھر جا کے ۔۔۔۔۔۔۔۔
میں سویرے ساڈھے چار وجے دے نیڑے سُتا۔ دس وجے اکھ کھلی۔ نعیمہ حق میرے کول کھلوتی سی۔ اصل وچ مینوں جگایا ای اوہنے سی۔ میں اوہدے ول ویکھیا تے جاپیا پئی اوہ مینوں کوئی خبر سناؤنا چاہوندی اے۔ مینوں بہتا چر نہ اڈیکنا پیا۔
مکھی مارن والی سوٹی نال میرے بسترے تے کجھ ہوائی مکھیاں مارن مگروں مینوں آکھن لگی۔
''گھوگا گیا۔''
میں آکھیا۔
''آہو سنیا سی پئی اوہ چلا اے ۔۔۔۔۔۔''
نعیمہ دے بلھاں تے سُنگڑی ہوئی مسکان آئی ۔۔۔۔۔۔۔ ''تے اوہ وی گئی۔''
میں پچھیا ۔۔۔۔۔۔۔ ''کون۔۔۔۔۔۔''
نعیمہ نے جواب دتا ۔۔۔۔۔۔۔۔ ''اوہ ۔۔۔۔۔۔۔ مس جیکب ۔۔۔۔۔ جیہدے بارے تسیں آکھدے سی۔۔۔۔۔۔ پئی اوہ اینی مدھری اے بھاویں بٹوے وچ پا لوو۔ پر گھوگے دے کول تے کوئی بٹوہ ای نہیں سی۔''
مینوں بڑی حیرانی ہوئی پئی مس جیکب نے گھوگے وچ ویکھیا کیہ؟ گھوگے نوں مس جیکب وچ کیہ نظر آیا ۔۔۔۔۔۔ پر تیجے دن مس جیکب رات دی ڈیوٹی تے سی۔ جدوں سویرے اوہ میرے منجے دی کول آئی تے میں اُچی ساری السلام علیکم آکھیا۔ اوہنے ابڑواہے ہولی جہی سلام دا جواب دتا تے میرا ٹمپریچر لئے بنا ای چلی گئی۔
ست وجے جدوں دوجیاں نرساں آئیاں تے نعیمہ نے میرا پنڈا پونجھن لئی پانی تتا کردیاں اپنے بلھاں تے کنکنی مسکان لیاؤندیاں آکھیا ۔۔۔۔۔۔ ''گھوگے کول بٹوہ نہیں سی، ایسے لئی تہاڈی مس جیکب پرت آئی اے۔''
میں پچھیا۔ ''ہویا کیہ؟''
نعیمہ نے تتے پانی وچ بھجا ہویا تولیہ میری بانہہ تے رکھ دتا۔
''کجھ اچیچا تے نہیں ہویا ۔۔۔۔۔۔ بس مس جیکب دے کناں دیاں دو سونے دیاں والیاں گواچ گئیاں نیں۔۔۔۔۔ خورے گھوگے دی بھین دے کن وجدے ہوون گے۔۔۔۔۔۔۔''

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels