Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> سعادت حسن منٹو >> سعادت حسن منٹو: "چبل"

سعادت حسن منٹو: "چبل"

سعادت حسن منٹو
December 20th, 2008
منڈے کڑیاں دیاں عاشقیاں معشوقیاں دی گل چل رہی سی۔ پرکاش جیہڑا بڑے چر توں چپ وٹی اندرو اندریں کسے گوڑھے وچار وچ سی، اکواری پھٹ پیا: ''سب بکواس اے، سو وچوں نڑینوے معاشقے بڑے ای چبل، لچر تے واہیات ہوندے نیں۔ اک باقی بچدا اے اوہدے وچ تسیں اپنی شاعری تُن لوو یاں اپنی ذہانت۔۔۔۔۔۔ مینوں تے حیرانی اے۔۔۔۔۔ تسیں سارے تجربے کار بندے او۔ عام بندے نالوں ودھ سمجھدار او۔ چنگا مندا جاندے او۔ فیر ایہہ کیہ چبل پُنا اے کہ اکو گل دا رٹا پایا ہویا اے پئی زنانی نوں موہن لئی کُونی شاعری، سوہنی صورت تے چنگا پہراوا، عطر فلیل تے ہور خورے کیہ کیہ شیواں دی لوڑ اے۔ تے ایہہ گل میری سمجھوں تے اُکا ای باہر اے پئی زنانی نال عشق لڑاؤن توں پہلاں سوچ وچار کے اک سکیم بناؤن دی کیہ لوڑ اے۔''
چودھری بولیا: ''ہر کم توں پہلاں بندے نوں سوچنا پیندا اے۔''
پرکاش ابڑواہے بولیا: ''منیا۔ پر ایہہ عشق لڑاؤنا میری سوجھ وچ کوئی کم نہیں۔۔۔۔۔ ایہہ اک۔۔۔۔۔۔ ایہہ اک۔۔۔۔۔۔ یار تسیں گوہ کیوں نہیں کردے۔ کہانی لکھنا اک کم اے۔ ایہنوں چھوہن توں پہلاں سوچنا لوڑیدا اے پر عشق نوں تسیں کم کیویں گن دے او ۔۔۔۔۔۔ ایہہ اک ۔۔۔۔۔۔ ایہہ اک ۔۔۔۔۔۔۔ میرا مطلب اے عشق کوٹھا اسارنا نہیں جیہڑا تہانوں پہلاں نقشہ بنواؤنا پوے ۔۔۔۔۔۔ اک کڑی یاں زنانی اچن چیتی ساہمنے آؤندی اے۔ تہاڈا دل ڈولدا اے۔ فیر ایہہ سدھر ہوندی اے کہ اوہ تہاڈے نال لمی پئی ہووے۔ ایہنوں تسیں کم آکھدے او ۔۔۔۔۔۔۔ ایہہ اک ۔۔۔۔۔ ایہہ اک جنوراں والی منگ اے جیہنوں توڑ چاڑھن لئی جنوراں والے طریقے ای ورتنے چاہیدے نیں۔ جدوں اک کتا کسے کتی نال عشق کردا اے تے اوہ بیہہ کے سکیماں نہیں بناؤندا۔ انج ای جدوں ساہن بو سنگھ کے گاں دے کول جاندا اے تے اوہنوں پنڈے تے عطر فلیل لاؤن دی لوڑ نہیں ہوندی ۔۔۔۔۔۔ مڈھوں اسیں سارے جنور ای آں۔ ایس لئی عشق محبت وچ جیہڑی جہان دی سبھ توں پرانی منگ اے، بندیائی دا بہتا دخل نہیں ہونا چاہیدا۔''
میں آکھیا: ''تے ایہدا مطلب ایہہ ہویا پئی شعرو شاعری، چترکاری تے ہور ساریاں کلاواں اُکا ای بے کار نیں؟''
پرکاش نے سگریٹ لائی تے اپنا جوش گھٹ کردیاں بولیا: ''اُکا ای بے کار نہیں ۔۔۔۔۔۔ میں سمجھ گیاں توں کہنا کیہ چاہناں، تیرا مطلب اے پئی کلاواں دی ہوند زنانی نال اے، فیر ایہہ بے کار کیویں ہوئے۔ اصل گل ایہہ اے پئی ایہناں دی ہوند آپ زنانی نہیں اے، سگوں بندے دا زنانی بارے حدوں ودھ بھلیکھا اے۔ بندہ جدوں زنانی بارے سوچدا اے تے ہور سارا کجھ بھل جاندا اے۔ اوہ چاہوندا اے کہ زنانی نوں زنانی نہ سمجھے ۔۔۔۔۔۔ زنانی نوں اُکا زنانی سمجھن نال اوہدے جذبیاں نوں سٹ پیندی اے، ایس لئی اوہ چاہوندا اے پئی اوہنوں ودھ توں ودھ سوہپن وچ ویکھے۔ لہندے دے دیساں وچ جتھے زنانیاں فیشن دیاں چاہوند ہوندیاں نیں، اوہناں کولوں جا کے پچھو اوہناں دے والاں، اوہناں دے لیڑیاں، اوہناں دیاں جتیاں دے نت نویں فیشن کون کڈھدا اے۔''
چودھری نے اپنے اچیچے کھلے ڈلھے سبھا نال پرکاش دے موڈھے تے دھول ماری:
'' توں بہکیا ہوئیاں ایں یارا ۔۔۔۔۔۔ جتیاں دے ڈیزائن کون بناؤندا اے، ساہن، گاں دے کول جاندا اے تے عطر فلیل نہیں لاؤندا۔ ایتھے گل ہو رہی سی پئی منڈے کڑیاں دیاں اوہو عشق معشوقیاں توڑ چڑھدیاں نیں جیہناں دا مڈھ شریفاں وانگ چٹھیاں لکھ کے بجھدا اے۔''
پرکاش دے بلھاں تے مخولی ہاسہ کھنڈیا: ''چودھری صاب! تسیں بکواس کردے او۔ شرافت نوں رکھو تسیں اپنے سگریٹاں والے ڈبے وچ تے ایمان نال دسو جیس چھوکری لئی تسیں پورا سال رومالاں نوں ودھیا عطر فلیل لا کے سکیماں بناؤندے رہے، اوہ تہانوں لبھی؟''
چودھری صاب نے کجھ نموشی نال جواب دتا :''نہیں۔''
''کیوں''
''اوہ کسے ہور نال محبت کردی سی۔''
''کیہدے نال ۔۔۔۔۔۔ کیس الو دے پٹھے نال ۔۔۔۔۔ اک پھیری والے بانیئے نال جیہنوں ناں تے غالب دے شعر چیتے سن تے نہ کرشن چندر دے افسانے۔ جیہڑا تہاڈے وانگوں عطر فلیل لگے رومال نال نہیں سگوں میلی دھوتی دے پلے نال نک پونجھدا سی۔''
پرکاش ہسیا۔ ''چودھری صاب، مینوں چیتا اے تسیں اوہنوں بڑیاں موہ بھریاں چٹھیاں لکھدے ہوندے سی۔ اوہناں وچ امبروں تارے توڑ کے تسیں لا دتے۔ چند دی ساری چاننی ہونجھ کے اوہناں وچ کھلار دتی پر اوس پھیری والے نے تہاڈی اوس چھوکری نوں جیہدی ذہنی اُچان دے تسیں سوہلے گاؤندے سی، جیہدے صاف سبھاء تے مر گئے سی، اک اکھ مار کے اپنے تھاناں دی گنڈھ وی بنھیا تے تُردا ہویا ۔۔۔۔۔ ایہدا جواب ہے تہاڈے کول؟؟''
چودھری میسنا جہیا ہو کے بولیا: ''مینوں لگدا اے، جو گل سوچ کے میں چلیا سی اوہ غلط سی۔ ایہدی نفسیاتی پرکھ وی جیہڑی میں کیتی سی اوہ ٹھیک نہ نکلی۔''
پرکاش مسکایا: ''چودھری صاب جیہڑی سوچ تسیں سوچی سی اوہ اکا ای غلط سی۔ اوہدی نفسیاتی پرکھ وی جیہڑی تسیں کیتی سی اوہ سولاں آنے کھوٹی سی تے جو تسیں آکھنا چاہوندے او اوہ وی ٹھیک نہیں اے۔ ایہدے لئی تہانوں چٹھیاں لکھن تے نفسیاتی پرکھ کرن دی لوڑ ای نہیں سی۔ میری گل لکھ لوو پئی سو وچوں سو مکھیاں شہد ول نسیاں آؤن گیاں تے سو وچوں نڑینوے کڑیاں چبل پُنے ول کھچیاں جاون گیاں۔''
پرکاش دی گل وچ اک ایہو جہی کڑتن سی جیہڑی چودھری نالوں پرکاش دے اپنے اُتے بہتا ڈھکدی سی۔
چودھری نے سر ماردیاں آکھیا : ''تیرا فلسفہ میں کدے نہیں سمجھ سکدا۔''
''سوکھی گل نوں توں ول ولیویں پا دتا اے۔ توں کلاکار ایں تے میری گل وی لکھ لے کہ کلاکار ات درجے دے یبھل ہوندے نیں۔ مینوں ترس آؤندا اے اوہناں تے۔ کرماں ماریاں دے یبھل پُنے وچ وی خلوص ہوندا اے۔ سارے جہان دیاں دے مسئلے نبیڑ دین گے۔ پر جدوں کسے زنانی نال ٹاکرا ہووے گا تے جناب، ایہو جہی گھمن گھیری وچ پھس جان گے کہ اک گز دور کھلوتی زنانی تیکر اپڑن لئی پشاور دا ٹکٹ کٹا لین گے تے اوتھے اپڑ کے سوچن گے کہ اوہ زنانی اکھوں اوہلے کیویں ہو گئی۔ چودھری صاب، کڈھو اپنی کاپی تے لکھ لوو میری گل پئی تسیں ات درجے دے چبل او۔''
چودھری نے چپ وٹی رکھی تے مینوں فیر اک واری جاپیا کہ پرکاش، چودھری نوں شیشہ بنا کے اوہدے وچ اپنا مہاندرہ ویکھ رہیا اے تے اپنے آپ نوں گاہلاں کڈھی جا رہیا اے۔ میں اوہنوں آکھیا:
''پرکاش لگدا اے پئی چودھری دی تھاں توں اپنے آپ نوں گاہلاں کڈھ رہیا ایں۔''
اوہنے اگوں اوہ جواب دتا جیہدی مینوں آس ای نہیں سی: ''توں سچا ایں، ایس لئی پئی میں وی اک کلاکار آں۔ مطلب میں وی۔ جدوں دو تے دو چار بن دے نیں تے خوش نہیں ہوندا۔ میں وی چودھری صاب وانگوں امرتسر دے کمپنی باغ وچ زنانی نوں مل کے فرنٹیئر میل راہیں پشاور جاناں تے اوتھے اکھاں مل مل سوچداں میری معشوق کدھر گئی۔''
ایہہ آکھ کے پرکاش کھل کے ہسیا تے فیر چودھری نوں آکھیا،
''چودھری صاب سٹو ہتھ، اسیں دوویں پھسڈی گھوڑے آں۔ ایس دوڑ وچ اوہو اگے نکلدا اے جیہدے دماغ وچ ایہو ہووے پئی اوہنے دوڑنا اے، ایہہ نہیں پئی کم تے ویلے دا لیکھا جوکھا کرن بیٹھ جاوے۔ اینیاں کرماں تے اینا پینڈا ہوندا اے تے اینیاں کرماں تے کنا پینڈا ہووے گا۔ عشق جیومیٹری اے نہ الجبرا۔ بس بکواس اے۔ کیوں جو بکواس اے ایس لئی ایہدے وچ پھسن والے نوں بکواس دا لڑ ای پھڑنا چاہیدا اے۔''
چودھری اَک کے بولیا، ''کیہ بک رہیا ایں؟''
''چل سُن! پرکاش سدھا ہو کے بیٹھ گیا۔ ''میں تینوں اک ہڈ بیتی سناؤناں۔ میرا اک سجن اے، میں اوہدا ناں نہیں دسنا۔ دو ورھے پہلاں اک ضروری کمے چمبے گیا۔ دو دیہاڑیاں مگروں اوہنے ڈلہوزی پرت آؤنا سی۔ مگروں اوہنے اچن چیتی امرتسر اپڑنا سی پر تن مہینے تیکر اوہدی کوئی سُوہ ای ناں لبھی۔ ناں اوہنے گھر چٹھی پائی تے ناں مینوں۔ جدوں پرتیا تے اوہدی زبانی پتہ لگا کہ اوہ تن مہینے توں چمبے ای سی۔ اوتھے اوہنوں اک سوہنی مٹیار نال عشق ہو گیا سی۔''
چودھری نے پچھیا: ''دال نہیں گلی ہونی۔''
پرکاش دے بلھاں تے ہاسہ کھنڈیا : ''نہیں نہیں ۔۔۔۔۔ گل بن گئی۔ حیاتی وچ اوہنوں بڑا سوہنا سبق ملیا۔ تن مہینے اوہ چمبے دے پالیاں وچ ٹھردا اوس مٹیار نال عشق کردا رہیا۔ ڈلہوزی پرتن ای والا سی پئی پہاڑی دی اک وٹ تے اوہ سوہنی مٹیار متھے لگ گئی۔ سارا جہان سنگڑ کے اوس کڑی وچ آ گیا۔ اوہنوں محبت ہو گئی ۔۔۔۔۔۔۔ چودھری صاب سنو! پندراں دیہاڑے لگاتار اوہ غریب اپنی محبت نوں ٹھرے ہوئے چمبے وچ دل اندر لکا کے لُک لُک کے دوروں اوس کڑی نوں تکدا رہیا پر اوہدے کول جا کے گل کرن دا حوصلہ نہ ہویا۔۔۔۔۔۔۔
ہر دن لنگھن تے اوہ سوچدا دوری کنی ودھیا شئے اے۔ اچیاں پہاڑیاں تے اوہ بکریاں چار رہی اے۔ ہیٹھاں سڑک تے اوہدا دل دھڑک رہیا اے۔ اکھاں ساہمنے ایہہ شاعرانہ نظارہ لیاؤ تے داد دیو۔ ایس پہاڑی تے سچا عاشق کھلوتا اے۔ دوجی پہاڑی تے اوہدی سوہنی معشوق ۔۔۔۔۔۔ وچکار نترے ہوئے پانی دی ویاہ وگ رہی اے۔۔۔۔۔۔ سبحان اللہ کیہو جہیا من کھچواں نظارہ اے، چودھری صاب۔''
چودھری نے ٹوکیا: ''بکواس نہ کر ۔ جیہڑی گل اے اوہ دس۔''
پرکاش مسکایا: '' تے سنو! پندراں دیہاڑے میرا سجن عشق دے مارو دھاڑے دا اثر دور کرن وچ رُجھا رہیا تے سوچدا رہیا پئی اوہنوں چھیتی پرت جانا چاہیدا اے۔ ایہناں پندراں دیہاڑیاں وچ اوہنے کاغذ پنسل لے کے تے نہیں پر من ای من وچ اوس کڑی نال اپنی محبت دا کئی واری ویروا کیتا۔ کڑی دے پنڈے دا ہر انگ اوہنوں سوہنا لگدا سی۔ پر سوال ایہہ سی اوہنوں حاصل کیویں کیتا جاوے۔ کیہ اکواری بنا جان پچھان اوہدے نال گلاں کرن لگ پوے؟ نہیں نہیں۔۔۔ ایہہ کیویں ہو سکدا سی ۔۔۔۔۔۔ کیوں، ہو کیوں نہیں سکدا۔۔۔۔۔۔ پر جے اوہنے منہ پھیر لیا، جواب دتے بنا ای بکریاں ہکدی کولوں لنگھ گئی ۔۔۔۔۔۔ کاہلی اگے ٹوئے ہوندے نیں ۔۔۔۔۔۔ پر اوہدے نال گل کیتے بناں اوہنوں حاصل کیویں کیتا جا سکدا اے؟ اک راہ ہے، اوہ ایہہ پئی اوہدے دل وچ اپنا موہ بنایا جاوے۔ اوہنوں اپنے ول کھچ پائی جاوے۔ ہاں، ہاں، ٹھیک اے۔ پر سوال ایہہ اے پئی کھچ پائی کیویں جاوے ۔۔۔۔۔ ہتھ نال، سینت مار کے ۔۔۔۔۔۔۔ نہیں، بڑا ہینا لگدا اے ۔۔۔۔۔۔۔
لو جی چودھری صاب! ساڈا ہیرو ایہناں پندراں دیہاڑیاں وچ ایہو سوچدا رہیا ۔۔۔۔۔۔ سولہویں دیہاڑے پہاڑی تے کڑی نے اوہدے ول ویکھیا تے مسکائی۔۔۔۔۔ ساڈے ہیرو دے دل دیاں داڑھاں باہر نکل آئیاں، پر لتاں کنبن لگ پئیاں۔۔۔۔۔ ہن جناب نے لتاں بارے سوچنا شروع کر دتا۔ پر جدوں کڑی دے مسکاؤن دا خیال آیا تے اپنیاں لتاں چھڈ کے کڑی دیاں پنیاں بارے سوچن لگا جیہڑیاں گھگھری وچوں اوہدی نظریں پئیاں سن۔ کنیاں سوہنیاں سی۔ اوہ دن دور نہیں جدوں اوہ اوہناں تے پولے پولے ہتھ پھیر سکے گا ۔۔۔۔۔۔ پندراں دیہاڑے ہور ٹپ گئے۔ اودھر اوہ مسکا کے کولوں لنگھدی رہی۔ ایدھر ساڈا ہیرو جواب وچ دند کڈھدا رہیا۔ اخیر اک دن اوس کڑی نے آپے ای چپ توڑی تے بڑی ادا نال اک سگریٹ منگیا۔ جناب نے ساری ڈبی ہتھ پھڑائی تے گھر آ کے ساری رات کنبنی چھڑاؤن والے سُفنے ویکھدے رہے۔ دوجے دیہاڑے اک بندے نوں ڈلہوزی گھلیا تے سگریٹاں دیاں پندراں ڈبیاں منگوا کے اک نکے بال دے ہتھ اپنی معشوق نوں گھل دتیاں۔ جدوں اوہنے ایہہ اپنی جھولی پائیاں تے جناب نوں دور کھلوتیاں بڑا چاء چڑھیا۔ ہوندے ہوندے اوہ دیہاڑا وی آ گیا جدوں دوویں نیڑے بیٹھ کے گلاں کرن لگ پئے۔ کیہو جہیاں؟ دسو کھاں چودھری صاب! ساڈا ہیرو کیہو جہیاں گلاں کردا سی اوہدے نال؟''
چودھری نے اَک کے جواب دتا: ''مینوں کیہ پتہ۔''
پرکاش مسکایا: '' مینوں پتہ اے چودھری صاب ۔۔۔۔۔۔ گھروں نکلن لگیاں اوہ گلاں دی اک لمی ساری لسٹ بناؤندا سی۔ میں اوہنوں ایہہ آکھاں گا، ایہہ آکھاں گا۔ جدوں اوہ ویاہ کول کھڑی لیڑے دھوندی ہووے گی تے میں ہولی ہولی پچھوں دی جا کے اوہدیاں اکھاں میچ لواں گا۔ فیر اوہدیاں بغلاں وچ کتکتاریاں کڈھاں گا پر جدوں اوہدے کول اپڑدا تے اکھاں میچن تے کتکتاریاں کڈھن دا خیال آؤندا تے اوہنوں لج آ جاندی۔۔۔۔۔ کیہ بال پُنا اے۔۔۔۔۔۔ اوہ اوہدے توں بھورا وِتھ تے ہو کے بیہہ جاندا تے بھیڈاں بکریاں دا گلاں چھوہ لیندا۔ کئی واری اوہدے من وچ آئی پئی کدوں تیکر ایہہ بھیڈاں بکریاں اوہدی محبت چردیاں رہن گیاں ۔۔۔۔۔۔ دو مہینے توں کجھ دن ہور ٹپ گئے تے اوہ حالے اوہنوں ہتھ وی نہیں سی لا سکیا۔ پر اوہ سوچدا سی پئی ہتھ لائے کیویں، کوئی بہانا وی تے ہووے۔ فیر اوہدے من وچ آؤندی بہانے نال ہتھ لاؤنا تے اکا ای بکواس اے، کڑی ولوں چپیتی اجازت ملنی چاہیدی اے کہ اوہ اوہدے پنڈے نوں جتھوں دل کرے ہتھ لا لوے۔ ہن چپیتی اجازت دا سوال آ جاندا۔۔۔۔۔۔۔ اوہنوں کیویں پتہ لگے کہ اوہنے چپ چپیتے اجازت دے دتی اے۔۔۔۔۔۔۔۔ لو جی چودھری صاب، ایس گل دا کھوج لاؤندیاں پندراں دیہاڑے ہور ٹپ گئے۔''
پرکاش نے سگریٹ لایا تے دھوں کڈھدا ہویا آکھن لگا: ''اینے چر وچ اوہناں دی واہوا جان پچھان ہو گئی سی۔ پر ایہدا اثر ساڈے ہیرو دے حق وچ بھیڑا ہویا۔ گل بات وچکار اوہنے کڑی نوں کئی واری اپنے اُچے خاندان بارے دسیا سی، اپنے چبل سجناں نوں کئی واریں لعنتاں پائیاں سن جیہڑے پہاڑی پنڈاں وچ جا کے غریب کڑیاں نوں خراب کردے سن۔ کدی سبھاء نال تے کدی گج وج کے اپنے سوہلے وی گائے سن۔ ہن اوہ کیوں کڑی نوں اپنی کام سدھر دسدا۔ معاملہ بڑا ٹیڈھا ہو گیا سی۔ پر عشق دا جذبہ جیوندا سی ایس لئی آس سی پئی اک دن کڑی آپے ای اپنا آپ تھالی وچ پا کے اوہدے اگے دھر دیوے گی۔۔۔۔۔۔۔ ایس آس وچ کجھ دن ہور لنگھ گئے تے اک دیہاڑے لیڑے دھوندیاں جدوں کڑی دے ہتھ صابن نال لبڑے ہوئے سن، اوہنے آکھیا: ''تیری ماچس مُک گئی اے ، میری جیب وچوں کڈھ لا۔۔۔۔۔۔۔۔'' ایہہ جیب اوہدی چھاتی دے ابھار دے بالکل اُتے سی۔ ساڈا ہیرو شرما گیا۔ کڑی نے آکھیا:
''کڈھ لے ناں''۔۔۔۔۔۔۔۔ کجھ ہمت کر کے اوہنے اپنا کنبدا ہویا ہتھ اگانہہ کیتا تے دو انگلیاں ڈردیاں ڈردیاں اوہدی جیب وچ پائیاں۔ ماچس واہوا ہیٹھاں سی۔ گھابر گیا۔ کدھرے انگلیاں کسے ہور تھاں ناں جا لگن، باہر کڈھ لئیاں تے اپنی خالی ماچس وچوں تیلی کڈھ کے سگریٹ لایا تے کڑی نوں آکھن لگا ''تیری جیب وچوں ماچس فیر کدی کڈھاں گا۔'' ایہہ سن کے کڑی نے شرارتی نظراں نال اوہدے نال ویکھیا تے مسکا پئی۔ ساڈے ہیرو نے ادھا میدان مار لیا۔ دوجا ادھا مارن دیاں اوہ سکیماں بناؤن لگا۔
اک دیہاڑے سویرے سانجھرے ویاہ دے اک پاسے بیٹھا سی تے دوجے پاسے کڑی نوں بکریاں چاردی نوں ویکھ رہیا سی تے اوہدی اُبھری ہوئی جیب دے مال تے گوہ کر رہیا سی۔ اینے وچ ہیٹھاں سڑک تے اک موٹر لاری نے بریک ماری۔ سکھ ڈرائیور نے باہر نکل کے پانی پیتا تے اوس کڑی ول ویکھیا۔ میرا دل سڑ گیا۔ ویاہ دے کنڈھے کھلو کے اوس موبل آئل نال لبڑے سکھ ڈرائیور نے اک واری فیر ساوتری ول ویکھیا تے اپنا گندا ہتھ چک کے اوہنوں سینت ماری۔ میرے من وچ آئی کہ نیڑے پیا روڑا چک کے اوہدے سر وچ ماراں ۔۔۔۔۔۔ سینت مارن مگروں اوہنے دوویں ہتھ منہ دے دوالے رکھ کے بڑے کچجے طریقے نال ہاک ماری: ''او جانی۔۔۔۔۔۔۔۔ میں صدقے۔۔۔۔۔۔۔۔ آواں؟ ۔۔۔۔۔۔۔۔'' مینوں تے اگ لگ گئی۔
۔۔۔۔۔۔۔ سکھ ڈرائیور نے اُتانہہ چڑھنا شروع کیتا۔ میرا ساہ رکن لگا۔ کجھ منٹاں وچ ای اوہ حرام زادہ اوہدے کول کھلوتا سی پر مینوں پک سی پئی جے اوہنے کوئی مندی گل کیتی تے اوہ سوٹی نال اوہدی اوہ مرمت کرے گی پئی ساری حیاتی ناں بھلے گا ۔۔۔۔۔۔ میں اودھروں نظر ہٹا کے اوس مرمت بارے سوچن لگا تے اوہ دوویں میریاں اکھاں توں اوہلے ہو گئے۔ میں نسا ہیٹھاں نوں، سڑک ول۔ ویاہ دے کنڈھے کول اپڑ کے سوچیا ایہہ کیہ کھچ ماری۔ ڈر کاہدا؟ فیر من وچ آئی کہ اوہ الو دا پٹھا کدھرے دھگانہ ناں کر بیٹھے ایس لئی پہاڑی تے بڑی کاہل نال چڑھنا شروع کیتا۔ بڑی اوکھی چڑھائی سی۔ تھاں تھاں کنڈیالیاں جھاڑیاں سن۔ اوہناں نوں پھڑ اگے چڑھنا پیندا سی۔ بڑی دور اُتے چلا گیا پر اوہ دوویں نظر ناں آئے۔ ہنبھدیاں ہنبھدیاں میں اپنے ساہمنے والی جھاڑی نوں پھڑ کے کھڑا ہون دا جتن کیتا ۔۔۔۔۔۔۔ کیہ ویکھداں کہ جھاڑی دے پرانہہ پتھراں تے ساوتری لمی پئی اے تے اوس لبڑے ڈرائیور دی داڑھی اوہدے منہ تے کھلری ہوئی اے ۔۔۔۔۔۔۔ میرے پنڈے دے سارے وال سڑ گئے۔ اک کروڑ گاہلاں اوہناں دوہاں لئی میرے من وچوں نکلیاں۔ پر اک پل لئی سوچیا تے انج جاپیا جیویں دنیا دا سبھ توں وڈا چبل تے میں آپ آں۔
۔۔۔۔۔۔۔ اوسے ویلے ہیٹھاں اتریا اتے سدھا لاری اڈے ول منہ کر لیا ۔۔۔۔۔۔۔''
پرکاش دا متھا مُڑھکیو مُڑھکی ہویا پیا سی۔

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels