Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> جیون کتھا >> منو کہانی منیرے زبانی:میرا شجرہ نصب تے میرا شجرہ کسب(تریجی لڑی)

منو کہانی منیرے زبانی:میرا شجرہ نصب تے میرا شجرہ کسب(تریجی لڑی)

منو بھائی عرف منیر احمد قریشی
November 14th, 2017

منو بھائی84 ورہے دے نیں اتے1933نوں وزیر آباد جمے سن۔اوہ اٹک پڑھے اتے انہاں نوں گردت نہیں بھلدا جس دی ماں ننھے منے منو بھائی دی راکھی کیتی سی کیونجے منو بھائی دی آپدی ماں جی بمار سن۔انہاں آپدا کیرئیر ترجمے کرن نال شروع کیتا اتے فیر پچھے مڑ کے نہ ویکھیا۔خبرچی،ڈرامچی اتے شاعر منو بھائی ہر تھاں آپدا رنگ چڑھایا اتے اوہ اک زمانے دے گواہ۔آغا شاہی،غلام اسحاق خان دے برخلاف انہاں آپدی حیاتی بارے لکھن داسوچیا جیہڑا وڈا فیصلہ۔
خالہ رشیدہ (مرحومہ) دے گھر میں کیمبل پور کالج دے دناں وچ رہندا سی۔ انہاں دا نِکا پُتر تے میرے دوجے سالے، شفقت مسعود قریشی دا نِکا بھائی ارشد محمود قریشی وی میری یاداں وچ ہے۔ بچپن وچ ارشد نوں پولیو ہوگیا سی ۔میں اوس توں ملن گیا تے میں پچھیا تہاڈا کیہ ناں ہے۔ ایس نے آکھیا الف رے ار،ا تے شد،شد،شد۔ پر اپنی کمزوری نوں ایس نے اپنے رستے دی اوکڑ نہیں بنایا۔ ایس تعلیم مکمل کرکے سی ایم ایچ وچ ملازمت کیتی تے اپنے بچیاں نوں وی وڈی تعلیم دوائی۔ بھائی سلیم دے پُتر لیاقت سلیم قریشی عرف مٹھو نوں وی بچپن وچ پولیو ہویا سی جس توں ایس دا جسم تقریباً ناکارہ ہوگیا سی۔ پر ایس نے ناقابل علاج قرار دتی جان والی مشینری نو اپنی ذہانتاں تے قابلیتاں نال مڑ ورتوں وچ لیاون دی مہارتاں حاصل کیتیاں۔ اوہ اک ماہر الیکٹریشن سی، ایس نے پولیو دی بماری دے باوجود اک بہوں چنگی زندگی گذاری تے اپنے پچھے اپنے ہونہار پُتر طلحہ لیاقت نوں چھڈ کے پوراہوگیا۔ لالہ فیض تے میری خالہ فضل نور دی دھی زاہدہ دے پُتر نومی نوں وی نِکی عمر وچ ایس دنیا توں جانا پیا۔ میری دعا ہے کہ میرے ملک توں پولیو تے بچیاں دی بماریاں دور ہوجان۔ نوجوانی وچ اچانک ہارٹ فیل ہون توں میرے پھوپھی زاد بھرا الیاس صدیقی دے پُتر حیدر صدیقی دی موت تے مینوں دھچکہ لگیا سی۔ میں الیاس صدیقی لئی صبر، ہمت تے صحت دی دعا کردا ہاں۔ میری خالہ عائشہ بی بی دا پُتر حفیظ اللہ (مرحوم) تے بچیاں دا پھکی والا ماموں وی میرے ہم عمر دوستاں چوں اک سی۔ اوہ حکمت دا ماہر تے نہایت نفیس طبیعت دا مالک سی۔ اک دن حفیظ بہوں اداس سی، میں پچھیا کیہ ہویا، اوہ بولیا میرا اک ہی مریض سی تے اوہ وی فوت ہوگیا۔ میری تایا زاد بھین خالدہ انور دے داماد تے منزہ ہاشمی(فیض احمد فیض دی دھی) دے شوہر زبیر ہاشمی (مرحوم) وی جوانی وچ فوت ہوگئے سن۔ ہر پاسے ہاسے ونڈن والے زبیر ہاشمی دی خاندان دے بزرگاں تے بچیاں نال یاریاں سن۔ اوہ میرے والد محمد عظیم قریشی (مرحوم) توں وی اکثر ملن لئی آندے۔ والد صاحب تے زبیر ہاشمی بیٹھے چائے پی رہے سن کہ اچانک والد صاحب نوں ہلکی جیہی ہچکی آئی تے اوہ زبیر ہاشمی دے ہتھاں وچ دم توڑ گئے۔ میرے والد نوں اپنے بھائی تے میرے تایا فضل کریم قریشی(مرحوم) دی وفات دا بے حد دکھ سی۔ تایا جان 26 رمضان دے شبینہ توں فارغ ہوکے گھر آئے تے ایہہ کہہ کے سوں گئے پئی مینوں سحری وچ جگا دینا۔ جداں انہاں نوں سحری وچ جگان دی کوشش کیتی تے اوہ ایس فانی دنیا توں کوچ کرچکے سن۔ والد صاحب انہاں دے بعد صرف چالی دن زندہ رہے۔ میں اپنے استاداں نوں وی والدین دا درجہ دیندا ہاں، جیہناں وچ سر فہرست ’’دو قرآن تے وو اسلام‘‘ دے مصنف ڈاکٹر غلام جیلانی برق (مرحوم) سن۔ انہاں نے اپنی یاداشتاں وچ مینوں اپنے بہترین طالبعلماں وچ رلتی کیتا ہے اتے احمد ندیم قاسمی دے بعد دوجے نمبر تے میرا ناں لکھیاہے۔ اک دن سپورٹس دے بعد میں امجد ننودی بہن تے اپنی کلاس فیلو دے نال گلاں کررہیا سی کہ آواز آئی ’’اوئے منیر ایدھر آ‘‘۔ ایہہ برق صاحب دی آواز سی۔ میں پریشانی دی حالت وچ انہاں دے کول گیا تے انہاں نے فرمایا ’’ایہہ جو شہری عورتاں نیں انہاں نوں پہلے بچے دی پیدائش دے بعد ویکھو گے تے ڈر جاؤ گے‘‘۔ ننودی بہن نال میں ایس توں پہلے ایہہ وعدہ کرچکیا سی کہ میں تہانوں اپنے کالج میگزین دا سب ایڈیٹر بناواں گے۔ دوجے دن ایس کُڑی نے میرا شکریہ ادا کیتا تے میں حیران رہ گیا کہ کیہ وجہ ہے۔ مینوں اک دوست نے دسیا کہ نوٹس بورڈ تے اک نوٹس ڈاکٹر غلام جیلانی برق ولوں لگا ہویا ہے جس وچ انہاں نے لکھیا ہے کہ ننودی بہن نوں کالج دے میگزین دا سب ایڈیٹر بنایا جاندا ہے۔ کالج دے زمانے وچ میرا ناں ’’ٹوئنٹی دو‘‘ (22)پئے گیا سی۔ میرا رول نمبر ٹوئنٹی ٹو سی پر جداں دو حرف اک تھاں اکٹھے آجان تے میں لکنت دی وجہ توں ادا نہیں کرسکدا سی۔ اک دن میں کُڑیاں دے کمرے دے باہر کھڑا سی تے پرنسپل اشفاق احمد اچانک اوتھے آ موجود ہوئے تے پچھیا تیرا رول نمبر کیہ ہے تے میں ٹوئنٹی ٹو دسن دی بجائے ’’ٹوئنٹی دو‘‘ کیہ دتا۔ کالج دی کُڑیاں نے مینوں ’’ٹوئیٹی دو‘‘ دا ناں دے دتا۔ انہاں کُڑیاں دی وجہ توں ہی میں کالج یونین دا سیکرٹری بن گیا سی۔ دوجی وجہ ایہہ سی کہ میں اپنے کالج دے سامنے اک شعر پڑھیا سی ،ایہہ لکنت سی جو کم آئی اسی کہندے کہندے رک گئے جے عرض تمنا کردیندے، اوہ شرم دے مارے کیہ کردے....
ایہہ لڑی وار سلسلہ جنگ وچ چھپ رہیاہے اتے ایہہ لڑی 25اکتوبر نوں چھپی سی
دوجی لڑی دا لنک
http://www.wichaar.com/news/281/ARTICLE/33651/2017-11-07.html


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels