Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> جیون کتھا >> ڈاکٹرپرویز ہُود بھائی دی ہڈ بیتی،آپدی زبانی (دوجی لڑی)

ڈاکٹرپرویز ہُود بھائی دی ہڈ بیتی،آپدی زبانی (دوجی لڑی)

پرویز ہود بھائی، پنجابی روپ۔وچار
June 29th, 2017

میرے والد اک سطح تے باغی سن پر دوجی سطح تے پکے پیروکار وی۔ یعنی کدی کدار اوہ اوکھے یا اڑیل جاپدے سن۔ کجھ لوک انہاں نوں سَودائی وی کہندے سن۔ اوہ آغا خان دے اوس استحصالی تعلق دے جانوسن جو آغا خان دا اپنی کمیونٹی دے نال سی۔ انہاں نوں ایہہ گل بہوں غلط لگدی سی کہ لوک آغا خان نوں بھاری رقماں دا عطیہ دیندے نیں تے آغا خان اوس دولت نوں گھوڑیاں دی ریس تے لا دیندا سی۔ میرے والد نے ’’جَنیوا‘‘ وچ اک چنگی زندگی گذاری سی۔ میں نہیں سمجھدا کہ میرے والد اپنی زندگی دے اخیری50 سالاں وچ کدی ’’جماعت خانہ‘‘ گئے ہون گے۔ میری والدہ دا اگرچہ ’’مذہبی ایمان‘‘ نہیں سی پر اک پیروکار دے طور تے اوہ ہن وی جاعت خانہ جاندے نیں۔ انہاں سب حالات نے مینوں متاثر کیتا۔ پرجداں میں جوانی وچ بغاوتاں کیتیا تے ہورے میری نکی بہناں تے ایس دا اثر ہویا ہو سی۔
جدوں میں پاکستان وچ اپنی تعلیم مکمل کرلتی تے میں امریکہ دی مختلف یونیورسٹیاں وچ داخلہ لین دی کوشش شروع کردتی۔ میرے لئی ایس وقت تک بیرونِ ملک جا کے پڑھنا، جدوں تک مینوں ’’فُل سکالر شپ‘‘ نہ ملدی‘‘ ممکن نہیں سی۔ میں خوش قسمت سی کہ ’’ایم آئی ٹی‘‘ نے مینوں داخلہ تے سکالر شپ دی آفر کردتی پر ایہہ سکالر شپ کُل فیس دا صرف 50 فیصد سی، جیہڑا اوس وقت فی سمسٹر، 3200 ڈالر دی رقم سی۔ میں جاندا سی کہ ہن باقی دی رقم مینوں خود کمانی ہوئے گی۔ بس، پہلے دن ہی جدوں میں بوسٹن وچ اُتریا تے میں نوکری دی تلاش شروع کردتی۔ پہلی نوکری جیہڑی مینوں ملی اوہ اک کیفے ٹیریا وچ سی۔ میں اوتھے ٹائیلٹس صاف کردا ہوندا سی۔ میں میڈیکل دی فیلڈ وچ تجربیاں لئی خود اک ’’سبجیکٹ‘‘ دے طور تے وی کم کردا سی۔ میں ہفتے وچ 30 گھنٹے کم کردا سی۔ پر میں فیر وخوش قسمت سی۔ میں محسوس کردا سی کہ میں ہن ’’دانشوری دی جیل‘‘ توں آزاد ہوچکیا واں۔ مینوں ایم آئی ٹی وچ اپنے کورسز نال محبت سی۔ اوہ سارے کورسز اک ’’تازہ ذہن شخص‘‘ لئی خاصی لذیذ پیشکشاں سن۔ میں اپنے آپ نوں کورسز نال ’’اوور لوڈ‘‘ کرلتا۔ اودوں میری عمر صرف سترہ سال سی۔ ایہہ بالکل ایس طراں سی جس طراں تُسی کسے خوبصورت باغ وچ سیر کررہے ہوں تے تہاڈے چاروں پاسے خزانے ہی خزانے ہون۔ میں کورسز دا لالچی ہوگیا تے میں پہلے سمسٹر وچ ہی کورسز دا دُہرا بوجھ چُک لتا، جداں کہ ہفتے وچ میں تیہہ گھنٹے کم وی نال نال کردا سی۔ ایس دا مطلب سی کہ ہن میں ٹھیک طراں سو نہیں رہیا سی۔ ایس وجہ نال پہلے سال دے آخر تک میں ’’اعصابی تباہ حالی‘‘ دا شکار دا شکار ہوگیا۔ میری فیملی (اوہناں دناں وچ) شدید مالی مسائل وچ مبتلا سی تے میں اوہناں دی مدد لئی کجھ رقم گھلنا شروع کردتی۔ پر اودوں میں محسوس کرنا شروع کردتا کہ مزید میں امریکہ وچ نہیں رہ سکدا۔ میں اوتھے نہیں رہنا چاہندا سی۔ مینوں اوتھے رہن نال شدید نفرت ہون لگی۔ میں اپنے کورسز توں مکمل طور تے خوش سی پر اوس معاشرے لئی میرے دل وچ نفرت پروان چڑھ چکی سی۔ میرا اوتھے کوئی اک وی دوست نہیں سی۔ مینوں اوس مشینی معاشرے توں نفرت ہوگئی سی۔ مینوں اپنا آپ کسی وڈی گراری ددا اک دندا محسوس ہوندا سی۔ میں اپنے آپ نوں مکمل طور تے اجنبی تے مشینی جیہا محسوس کردا سی جس دی شخصیت معلوم ہوچکی سی۔ مینوں پاکستان وچ اپنی زندگی اینی بُری طراں نال یاد آندی سی کہ میں ٹُٹ گیا تے سمسٹر نوں چھڈ کے پاکستان واپس آگیا۔ ایتھے میں اپنی صحت ایس طراں بحال کیتی کہ میں اپنے اوسی پرانے سکول وچ پڑھانا شروع کردتا جس دے نال میرا مضبوط جذباتی رشتہ سی۔ ہن ماضی دے جھرونکے وچ پچھے مُڑ کے ویکھدا ہاں تے لگداہے کہ اوہ میرا اک خوشگوار تجربہ سی۔ بہرحال اک سمسٹر گزارن دے بعد میں ہن دوبارہ واپس جان لئی تیار سی۔ جدوں میں واپس ’’ایم آئی ٹی‘‘ آیا تے میں اوہی سابقہ معمولات دوبارہ بحال کردتے، یعنی زیادہ کورسز لینا تے ہفتے وچ تیہہ گھنٹے کم کرنا۔ پر ہن دی وار میں ذہنی دباؤ دا شکار نہ ہویا۔ میں اوہناں سارے موتیاں نوں حاصل کرن لئی آمادہ سی۔ تے میں مڑ اپنیاں جیباں نوں اوہناں موتیاں نال بھر لیا۔ نتیجہ ،چار سال آخر وچ میرے کول دو ڈگریاں سی۔ اک الیکٹریکل انجنیئرنگ وچ تے دوجی میتھ وچ تے اک ماسٹر ڈگری فزکس وچ (انہاں توں علاوہ)۔ ایہہ سب میں بنیادی طور تے صرف ساڑھے تین سال وچ کیتا۔ اینج کردے ہوئے میں خود تے اضافی دباؤ پادتا سی پر آخروچ مینوں اپنی محنت دا پھل لبھ گیا۔
ایس عرصہ وچ میں اپنے سیاسی شعور دی تبدیلی دے مرحلے توں وی لنگیاں۔ ایہہ تبدیلی دراصل ایس وقت دے حالات دی وجہ توں وارد ہوئی سی۔ ایہہ اوہ وقت سی جدوں ’’ویتنام دی جنگ‘‘ دے خلاف تحریک اپنے عروج تے سی۔ ایہہ اوہی وقت سی جدوں مغربی پاکستان دی فوج نے بنگالیاں دا وحشیانہ قتل عام شروع کررکھیا سی۔ ایسی زمانے وچ بنگلہ دیش دا قیام عمل وچ آیا۔ مینوں ٹی وی دے اوہ پروگرام یاد نیں جو فوج دے ظُلم وکھاندے سن۔ میرے ذہن وچ ہن وی اک پاکستانی فوجی دی دھندلی جہی تصویر ہے جس دے کٹے ہوئے سر نوں والاں توں بنھ کے ٹنگ دتا گیا سی۔ ایہہ تصویر نیویارک ٹائمز وچ چھپی سی۔ انہاں تصویراں نے مینوں بہت زیادہ اذیت وچ مبتلا کیتا۔ ایہہ اوہی زمانہ ہے جدوں کجھ ایسے لوکاں نوں ملیا جو میری سوچ تے بہت زیادہ اثر انداز ہوئے تے میری زندگی دا دھارا ہی بدل دتا۔
Limk of Part 1
http://www.wichaar.com/news/281/ARTICLE/33227/2017-06-26.html


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels