Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> پروفیسر سعید بُھٹا >> کمال کہانی >> خضر، علی خاں دا بھٹی

خضر، علی خاں دا بھٹی

سعید بُھٹا
May 21st, 2008

    نواب ولی داد خان سیال جھنگ دا ہویا ہے۔ نواب احمد خان توں جھنگ فتح کیتا ہا مہاراجا رنجیت سنگھ۔ احمد خان،نواب کبیر خان دا ہویاہے۔ کبیر خان، نواب ولی داد داہے۔ ولی داد خان، سعداللہ خان دا ہے۔ سعداللہ خان، جلال خان دا ہے۔ ایہہ جھنگ آلے سیال جلال خنانے سدیندِن۔ نواب ولی داد خان جیہڑا ہے ایس دی شاہی ریاست اوس ویلے بھکھر، منکیرے توں لے کے شیخوپورے تیکر سیں آوندی ہائی۔ ایس زمانے وچ پنجاب وچ ایڈا نواب کوئی نہیں ہویا۔ ایسے نواب ولی داد خان دے زمانے نواب لال خان بلوچ ہویا ہے ساہیوال دا نواب ۔ اوہ وی نواب ہان پر ساری راوی، ساری چنھاں ادھی ویہت ایہہ سیال کول ہائی۔ بھروانے، بھٹی سارے رعیت ہوئن۔بھٹی فخر نال آہدِن:

    بھٹیاں عُمر ساری سلام نہیں کیتا سردار دا،
ہک سلام کیتا ہے جلال خنانا

نہنگ جیہڑے ہین مُڈھ کھڑے ہین ساہیوال دے۔ ایہہ نہنگ جھنگ آل ہا۔ گروٹ آل پرانہہ بلوچ نکل ویندے ہان، ایدے تھل آل۔ مینہ وُٹّھِن۔ بارشی زمانہ ہویا ہے، نہراں تاں ہوئیاں نہیں۔ کھوہ کھلڑاں دا وقت ہے۔ نواب لال خان بلوچ حکم دتا ہے کہ سیال دی سیں بھنّ کے گڈ لوو۔ ترائے کوہ سیں اوہناں بھنّ کے گڈ چھڈی۔ ہوندی طاقتے سیال وٹِن۔ نواب ولی داد خان نوں دس پئی ہے اوس بندے چاڑھے کہ بھائی لال خان نوں آکھو انج کیوں کیتا ہئی؟ نواب لال خان آکھیا، ''مینوں تاں سمجھ نہیں پئی تے مارکا گڈ بیٹھن تے زمین تاں تئیاں دی ہوئی۔'' چلو اوس آکھیا، ''چالوو۔'' دُوئے سال اوہا مُڑ گڈی گئی۔ تریئیے سال مُڑ گڈی گئی۔

اوس ویلے سمجھیا ہے نواب ولی داد بھئی ایہہ تاں قبضہ کرُو ہے۔ نواب ولی داد آکھیا ہے، ''ہُن بلوچ نوں بلائیو نہیں۔ نہنگیں قلعہ تیار کرو۔ قلعہ تیار ہو رہیا تاں اعلان جنگ کریساں۔'' نہنگیں کچا قلعہ تیار ہویا ہے سال دے وچ۔ لکھ روپیہ سیال دا خرچ آ گیا ہے اوس زمانے۔ کیوں؟ قلعہ نواب کان، کھوہ زمیندار کان تے جھُگی غریب کان، ایہہ تن ہلا دیندی ہے۔ تریئیں اوکھیاں ہن۔ قلعہ تیار ہو رہیا تاں نواب لال خان سوچیا، سیال لڑو ہے جیس ویلے یقینی لڑائی ہو جاوے تاں اوس ویلے انسان دشمن دی طاقت دا اندازہ لیندا ہے کہ میری ودھیک ہے کہ اوہدی۔ لال خان دِلوں ہر گیا بھئی ہستی اوہدی ڈھیر ہے اوس اپنے سجن سیواہو اکٹھے کیتے۔ وزیر، مُسدّی سدے ہیس۔ دسو بھئی ایہہ لڑائی کیویں ڈکیے؟ اوہناں آکھیا، ''وادھا تیرا ہے توہیں لکھ ضائع کروایاہے۔ اوہنوں ضرورت ایتھے قلعے دی کائی ناہی لکھ تاوان ادا چاں کر، اسیں تہاڈی رسائی چاں کریندے ہاں۔'' نواب لال خان آکھیا، ''لکھ کڈھاں کِدوں؟'' اوہناں آکھیا، ''مڑ ہک ہور تجویز ہے۔ '' ''کیہڑی؟'' ''جن دا سردار بھراونا چاں سد، کُنڈ دا والی لالی چاں سد، تلکے دا سردار بھٹی چاں سد۔ ایہناں تریئیاں بندیاں نوں ایتھے چاں سد۔ اوہ ہوڑِن تاں سیال کھلوندا ہے۔'' بھروانا وی سدیا گیا۔ لالی وی سدیا گیا۔ بھٹی خضر، علی خاں دا ہویا ہے۔ خضر، علی خاں دا سخیاں دا سِر ہویا ہے۔ ایہہ تراہے جا وڑِن ساہیوال۔ بلوچ توں پُچھیا، ''ہاں جی کیوں سدیا نیں؟'' اوس آکھیا، ''وادھا میرا ہے۔ سیال لڑدا ہے۔ میری طاقت نہیں لڑن دی۔ کوئی ایسی تجویز کرو۔ ایہنوں ڈکو۔'' لالی تے بھروانے دوہاں آکھیا، ''اسیں اوہدی رعایا دے بندے ہاں۔ اسیں اوہنوں کیویں ڈک سکدے ہاں۔ اوہ لڑے تاں اساں نال لڑناہویا۔'' خضر، علی خاں دا پکا یار ہویا ہے نواب ولی داد دا۔ کئیں واری نواب ولی داد بمعے فوجاں بھوڑانی گیا۔ ایہہ سجا بازو، گِنیا ویندا ہا نواب دا۔ خضر، علی خاں دا سخی مرد ہویا ہے۔ سخی وچ ترس دا مادہ ہوندا ہے۔ خضر، علی خاں دے آکھیا، لالی تے بھروانے نوں، ''اساڈی وجہ نال ایتھے بچ جاسن جاناں۔ بچے یتیم ہوون توں بچ جاسن۔ سوانیاں بیوہ ہوون توں بچ جاسن۔ جیس اُمید تے ایس اسانوں سدیا ہے، ایہہ ناہی پیا ویہدا اوہدی رعیت ہاں۔ کائی اُمید تے ایس نوں وی ہا۔'' لالی تے بھروانے آکھیا ، ''سچی پُچھناں ہیں تاں ہرے بیٹھے ہاسے توں ڈھیر لگدا ہیں۔ توں اگے لگ جا۔ اسیں نال ہاں۔'' راء خضر آکھیا، ''دُعا خیر آکھو۔'' دُعا خیر آکھی نیں۔ اوس ویلے نواب لال خان توں پُچھیا ہے خضر، ''کائی تیاری وی ہے تُہاڈی؟ سیال دی میرے نال صلاح ہے پرسوں کٹک سیال دے نہنگاں آلے قلعے دے وِچ آن لہسن۔ پیلے دیہاڑے تیرے نال لڑائی ہو سی۔ ارادہ سیال دا ہے میں ساہیوال بِھڑ کر کے جاونا ہے۔ پنج دروازے ہین ساہیوال دے میں پنجاں نوں اگ لا کے آونا ہے۔'' تلی آلوں پگھر نِکل گیا ہے بلوچ دا بھئی میری تاں تیاری کائی نہیں۔ ''ہُن؟'' خضر آکھیا، ''لکھ بھروایے تاں وی اساں تینوں فائدہ کوئی نہ دتا۔ کوڑھا میلا کروایے تاں وی گل کائی نہیں۔ ہِک آکھیا من چاں۔ پرسوں جیس ویلے کٹک سیال دے آلہسن۔ نہنگاں آلے قلعے تائیں اساڈے نال لگا آ۔ صرف سیال نوں آکھ، السلام علیکم۔ نہ گل کر نہ منت کر۔ گلاں اسیں کرسائیں۔ سیال کھلو جاوے تاں واہ بھلی۔ نہ کھلووے تاں اساں تریئیاں دے سِر تیریاں لتاں وچ لتھے پَے ہوسن۔ ''بلوچ ہسیا ہے۔ ''شکر ہے تُہانوں سدیا ہے۔ جے تُسیں ترائے گھر نال رل جاؤ تاں میں مُقابلہ کرناں۔''

پرس دا روز ہویا ہے جیویں بدل ساون دے گجدِن، بھیریں دی کُٹ پَے گئی۔ اگے آئے نہنگاں آلے قلعے دے وچ۔ تمبو نصب ہوئن۔ فوجاں لتھیاں پئیَن۔ پُچھیا نیں، ''نواب صاحب؟'' اکھے، ''اوہ چڑھیا آوندا ہے۔'' ڈِٹھا نیں نواب ولی داد خان سیال گھوڑے تے اسوار ہے۔ پنجھی اسوار ننگیاں تلواراں آلے اگے، پنجھی پِچھے، پنجھی سجے، پنجھی کھبے۔ چونہہ اسواراں اُچیاں سانگاں تے چھَتر چایا ہویا ہے جیس چھاں ہیٹھ گھوڑا لایا ہویا ہے۔ بِگل وجدے پین۔ ''ویکھ۔'' لال خان آکھیا، ''اسیں سداؤ نواب ہاں۔ نوابی ایس دا ناں ہے بھئی ہاڑ دے دیہاڑے ہن۔دُھپ وی نہیں جھلُو۔ رونق وی نہیں ونجاؤ تے دُشمن دے علاقے وِچ پیا آوندا ہے۔ قلعہ فولاد دا بنائی آوندا ہے۔ گولی وی نہیں جھلُو۔''

ایہہ چارے گھوڑیاں توں اُترِن۔ گھوڑے نوکراں نپ لین۔ ایہہ چارے نواب ولی داد خان سیال آل ٹُر پین۔ وجیدا سِر دا نوکر ہویا نواب ولی داد خان دا میراثی۔ نواب ولی داد خان آکھیا، ''وجیدا۔'' اکھے، ''جی۔'' ''ایہہ کون ہن جیہڑے اگوں لگے آوندِن؟'' اوس آکھیا، ''جَن دا سردار بھروانا، کُنڈ دا والی لالی ہے تے تلکے دا سردار خضر، علی خاں دا بھٹی ہے۔'' ''چوتھا؟'' اکھے، ''نمونہ لال خان آلا ہے، پر لال کیوں آونا ہا، اوہ تاں دُشمن ہویا۔بندہ کوئی ہور ہے۔'' نواب ولی داد آکھیا، ''ہے وی لال تے آیا وی میلا کھلا ہے تے آندا وی میرے سجناں ہے۔ گھوڑا نپو! میں وی لہناں۔'' ''توں کیوں لہنا ہیں؟'' اکھے، ''خدا جبار قہار ہے۔ میرے جیڈا سردار ہے۔ مِنت کرن میلا آیا کھلا ہے۔ میں آکڑیا رہواں۔

خُودی تاں نہ بھاوے رب نوں، سِر دیونا ہی درکار ہے

مت میں قہر الٰہی وِچ نہ آ جاواں۔ میرا حق ہے میں اوس نوںمِنت کراں۔ اوس نوں میں بولن ہی نہیں دیونا۔'' خضر، علی خاں دا اوس دی طبیعت دا واقف ہا۔ خضر آکھیا، ''مارکا مُبھارک۔'' ''کیہی؟'' اکھے، ''سیال رس گیا ہے۔'' ''کیوں؟'' اکھے، ''اوہ لتھا کھلا ہے۔'' اکھے، ''پیشاب تے لتھا ہوسی؟'' اکھے، ''نہیں ایہہ لتھا ہے لال خان نوں ویکھ کے۔ ایہدی طبیعت دا مینوں پتہ ہے۔ ایہہ کڑکدا وی جھبدی ہے۔ رسدا وی جھبدی ہے۔'' اوہا گل بنی اوہ ٹُردا آیا۔ بھٹی ہتھ کیتن اوس وی دِتن۔ بھروانے وی کیتن۔ لالی وی ہتھ دِتن ۔ چوتھے نمبر تے لال خان اِنجیں کُجھ شرمندے ہو کے ایس ہتھ اگانہہ کیتا ہے۔ نواب ولی داد خان آکھیا ہے، ''لال خان اوہ سجن ہان۔ سجناں دے ڈِٹھیاں رج جویندا ہے۔ بھاویں ہتھ دیویے بھاویں نہ دیویے۔

سجن اوہے جیہڑے ویکھ کے رجنیں
گھوڑے اوہے جیہڑے میداناں چ بھجنیں
بدل اوہے جیہڑے وس کے گجنیں

توں تے میں دُشمن توں دوست پئے بندے ہاں تے پڑھیں نا کلمہ نبی دا۔'' اِتنی گل کر کے سیال تھبا بھریا ہے چِھک کے ہاں نال چاں لایا ہے۔ ویکھن آلیاں دیاں ہنُجوں ٹپن لگ پئیَن۔ شابش جوان دیا بچیا! اوہنوں آکھنا وی نہیں گھتیا۔ مِل کے جیس ویلے ہٹ پئے تاں ولی داد خان آکھیا، ''کیوں بھیڑیا لال ! اِنج کرنا ہائیا تاں میرا لکھ ضائع کیوں کروایا ہئی؟'' خضر، علی خاں دا بولیا، ''نواب صاحب! لال دی قیمت لکھ ہے۔ کدی مُفت وی لعل ہتھیں آئن۔ لکھ لایا ہئی تاں لعل پایا ہئی۔ اِدھوں ودھ کیہ منگنا ہیں؟'' اج دیاں رسائیاں ترائے سال بھِکنّ رہندیَن وت تروں پئیاں۔ کیوں؟ وِچلیاں رساون آلیاں پرھیں کھوٹیاں ہوندیَن۔

ایہہ ہٹ کے تمبُواں وچ بہہ رہن۔ گلاں ہور ہل پئیاں۔ تھوڑی دیر دے بعد باورچی خانے دے وچوں باورچی نِکلیا ہے، نواب ولی داد خان دا۔ ''نواب صاحب کھانا تیار ہے۔'' ولی داد خان اُٹھیا ہے۔ اوس آکھیا، ''اُٹھی لال خان رسائی دی شرط ہے کھانا رل کے کھاویے۔'' اوس آکھیا، ''تُسیں جُلو میں آندا پیا ہاں۔'' اوہ ٹُر پیا۔ خضر آکھیا، ''اُٹھی۔''اوس آکھیا، ''اُکا نہ اُٹھدا۔ ویری ہویا۔'' خضر آکھیا ، ''اندر اوس بُچڑ خانہ بنایا ہویا ہے؟ رسائی جیہڑی ہائی اوہ ہو گئی۔ توہیں کھانے تے نہ جاونا، اوس سمجھنا ہے ایہہ وِسیا نہیں۔ سامان لَے کے اوہ آیا بیٹھا ہے۔ لڑائی دا مُڈھ پیا بنھدا ہیں تاں نویں سِریوں۔'' اوس آکھیا، '' تاں وینا ہاں جے توں نال آویں تاں۔'' خضر خیال کیتا ہے بھئی ہُن میں اپنی عزت بنائی ہے بِن پُچھیاں نہیں جاونا۔ ایہہ تاں لڑائی پؤ ہے۔ ایتھے بندیاں قتل ہوونا ہے۔ او جھانے ایہہ قُربانی وی لِلہ ہے۔ اپنی عزت نوں تباہ کر۔ ''اُٹھی۔'' ٹُر پین۔ جیس ویلے دروازے تے آئن تاں نواب ولی داد خان سیال آکھیاہے، ''او وجیدا! بھٹی ، بھروانے تے لالی نوں روٹی کھوائی۔'' اوس آکھیا، ''جی آ کھویندے پئے ہاں۔'' نواب ولی داد خان آکھیا، ''راء خضر تے لال خان نوں اوہراں چاں گھل۔'' روٹی کھا رہے تاں خضر ، علی خاں دے آکھیا لال خان بلوچ نوں ، ''ایس تیرے اُتے ایڈا دیہاڑا چاڑھیا ہے تے ہُن ایس فوج دا ڈنگ دا ٹُکر پکا۔'' بلوچ آکھیا، ''میری گُنجائش توں باہر ہے ایہناں نوں ٹُکر دیونا۔'' بھٹی آکھیا، ''تیرے بُوہے تے ٹُکر میں دیساں تے ہِک واری سیال نوں آکھ۔ تیرا خرچہ نہ ہوسی۔'' بلوچ آکھیا سیال نوں، ''اج دی روٹی تُہاڈی اساڈے آل ہے۔''

خضر، علی خاں دے آکھیا، ''نواب صاحب! تُسیں ساہیوال جاؤ۔ میں فروکیں ویناں۔ اوتھوں میں سامان لے آوساں کھانے دا۔'' فروکیاں دے وِچ اوس زمانے بڑے بڑے سیٹھ ہوئن۔ تجارت دا مرکز ہویاہے ویہت چنھاں دا۔ فروکیاں دے آن کے ہِندو سیٹھ سبھ اکٹھے کیتے۔ راء خضر آکھیا، ''کھانا دیونا پے گیاہے سیال نوں۔ بھوڑانی چوں جے خرچ انوائی تاں پُہنچدا نہیں۔ کھیرے تائیں میں خرچ گِن کے دیساں۔ مینوں راشن دیوو۔'' ہِندو بولن، ''راء خضر! جے لڑائی ساہیوال وچ ہووے ہا تاں اسیں کھاڈ دے ہیٹھ ہاسے۔ نہ اساڈی رن رہنا ہا، نہ کن رہناہا، نہ دھن رہنا ہا۔ کائی شے نہ رہنا۔ اسیں گلاں ساریاں سُنی بیٹھے ہیسے۔ بھلا ہووے توہیں بندے دا آیا ہیں تے لڑائی رُک گئی ہے۔ اسیں بچ گئے ہاں۔ اساڈا سردار ہے پُوچھل تائیں کوئی نہ۔ ایس تینوں کھانا کیوں گھتنا ہا۔کھانا اسیں دینے ہاں مگر تیرے ہتھوں کرکے دینے ہاں۔ کِسے بندے تے تاں نیک ہووے۔ راء جی! توں جا کے ساہیوال بہہ رہو۔ اُٹھاں دا تانا لگ جاسی۔ جیس ویلے اکھیوئی بس چاں کریسائیں۔ '' آہدن: اُٹھاں دا تانا لگ گیاہا۔ جیس ویلے راء خضر سمجھیا ہے دو ڈنگاں دا خرچ ہو گیاہے۔ مت دیوبھرے دی وی دیونی پے جاوے۔ اوس ویلے آکھیا، ''بند کر دیو۔''

سیال آ کے اُتریا ہے۔ سوتے دا وقت ہے کھانے دا ہوکا مِل گیا۔ ''کوئی کھاون آلا؟'' کوئی آواز نہیں آیا۔ ولی داد خان حیران ہو گیا۔ اوس آکھیا، ''وجیدا! کھانے دا ہوکا ہُنے مل گیاہے۔ ادھی رات اساڈے کول ہو ویندی ہے کھاندیاں۔''اکھے، ''جی آ۔'' اکھے، ''جا کے پتہ کریں نا جے کچا رسد ودھ گیا ہے تاں ایہہ خضر، علی خاں دا ہووناہے، روٹی دیون آلا کیوں کہ ایہہ جد دیوے اپنے گھر نوں اگ لا کے دیندا ہے۔'' وجیدا گیا ہے۔ اوہ ہٹ کے آیا تے اوس آکھیا، ''جی، پکا وی ودھ تاں ڈھیر گیا ہے پر کچا وی سالم ڈنگ دا پیا ہے۔'' اکھے، ''راء خضر نوں سد۔ '' خضر آگیا، ''دسو جی۔'' آہدِن: کچا رسد بہوں ودھ گیا ہے۔ اکھے، ''جی آ۔'' ''قابو کر۔'' اکھے، ''تُساں صُبح جاوناہے تھل شکار تے۔ ایہہ تُساں نال لے جاونا ہے۔ '' نواب ہس پیا۔ اوس آکھیا، ''وجیدیا! جے بلوچ دا خرچ ہوندا تاں ایس کوئی آکھنا ہا نال لے جا۔ تینوں آکھیا ہے ایسے دا خرچ ہے۔''خضر آکھیا، ''اللہ دیاں سنواریاں او۔ دِسن بھولے ہو وِچوں پیڈے ہو۔ ایہہ، آہے توں تاں گل کراؤ ہائیں۔'' ہسن لگ پین۔ تاں جوں اُتوں نواب لال خان اوہناں نوں کھا کے دند کھوتریندا وڑ پیا۔ اکھے، ''نواب ولی داد خان۔''اکھے ، ''جی۔''اکھے، ''کوئی حکم حکام ہووے تاں بے تکلفی نال اکھیائے۔ اپنا گھر سمجھیائے۔'' نواب کاوڑیا بیٹھا ہا۔ اوس آکھیا، ''جی آ۔ کل ہزار بیڑا میں گروٹ آلے پتن تے لیناہیں اوہ دے۔'' بلوچ سمجھی بیٹھا ہا، ہُن کیہ منگنا ہیس۔ بلوچ چُپ کر گیا۔ خضر ارک ماری، ''آکھ۔'' اوس آکھیا، ''میں ہزار کڈھاں کِدوں؟ ایہہ تاں بادشاہ ہویا۔'' خضر آکھیا، ''گِننے ہیس۔ فوج ٹپاونی ہیس۔ دینہاں جی دیسائیں۔'' سیال نوں سنوا کے خضر، علی خاں دے اوسے دی فوج لئی ہے۔ آؤ بیڑے اکٹھے کریے۔ گروٹ آلے پتن تے آئے تاں قُدرت خُدا دی سو بیڑا تاجراں دا کھلا ہے۔ خُدا سخی دے پردے آپ رکھدا ہے۔ ساری دُنیا دا رِزق دھرتی تے ہے۔ سخی دا رِزق عرش تے ہے۔ سخی نوں علم تک نہیں ہوندا مگر خدا اوہنوں تھُڑایا کدی نہیں۔ بیڑیاں نوں زنجیراں بندی کر کے پُل چاں بنایا نیں۔ دیوبھرے لشکر سارا ٹُردا لگھ گیا ہے۔

ٹپ کھلِن تاں اوس ویلے نواب ولی داد خان آکھیا ہے، ''نواب لال خان! تُسیں پچھانہہ ہٹوـ۔ اسیں اگانہہ جاویے۔ ایہہ ترائے بندے نہ ہوندے تاں میرا ارادہ ہا میں ساہیوال بِھڑ کر کے جاونا ہیں، پر غیب اللہ صاحب جاندا ہے۔ ایہہ ہو سکدا ہے میری موت ہووے۔ بھلا ہووے ایہناں بندیاں دا ایہناں قتلام توں بچایا ہے۔ میں ایہناں ترئیاں نوں انعام دیونا ہے۔ پہلا انعام خضر دا ہے منگ توں خضر۔'' اوس آکھیا، ''نہ بھئی اسیں بھٹی بھٹنیر توں کل پَے آوندے ہاں۔پہلا انعام بھروانے دا ہے۔ ایہہ جَن دا سردارہے۔ دُوآ انعام ہے لالی دا۔'' نواب آکھیا، '' ـمنگ بھئی بھروانیا۔'' اوس آکھیا، ''جیہڑا چڑھی اپنی دا ماہرا ہئی مینوں چاں دے۔'' اوس آکھیا، ''لے لے۔'' ''راضی؟'' ''جی آ، راضی۔'' اوس آکھیا، ''ہاں بھئی لالی۔'' اوس آکھیا، ''اپنا گھوڑا مینوں چاں دے۔'' '' ہلا خضر۔'' خضر آکھیا، ''جی، پنجاہ بندہ تُہاڈے دورے سپرد ہے۔ رات اللہ تعالیٰ آرام کان بنائی ہے۔ رات نوں ایہناں پنجاہ بندے نوں اَپُٹھے کاٹھ وگے ہوئے ہوندِن۔متھے ایہناں دے زمین تے ہوندِن۔ عرش کُوکاں ہوندیَن۔ اُتوں تلواریں دے جھنکار۔ سپاہی گاہلیں کڈھدے کھلے ہوندِن۔ ایہہ بندے کون ہین؟ ایہنا تھے کیس کیہ ہین؟''

نواب ولی داد خان آکھیا، ''ایہہ راوی دے راٹھ ہین کاٹھیے، ڈب سنپال، وٹُو، کھرل، ویہنی وال، وسیر، بگھیلے، لکھیرے، پیروکے، چرہیڑے، قوماں دے سردار ہن۔ ایہناں دے ال تَرِنی بندی ہے۔ اوہدے وچ چھیویں مہینے دے بدھے ہوئن۔ '' خضر آکھیا، ''اساڈیاں وی کئیں واریں تھُڑدیاں ہن۔ گھر طاقت ہووے اتنی بے عِزتی کوئی وی منظور نہیں کریندا۔ سردار ہین قوماں دے۔ جے میتھے بخشش کرنی ہا تاں ایہناں نوں اللہ واسطے ماف کر، چھڈدے۔ '' سیال دا سِر چکرا گیا۔ اوہناں دے آل رقماں بہوں بندیاں ہان۔ سیال آکھیا ہے، ''جم دیا کڑمیا! نہ کائی شے اپنے گھر چھوڑی ہوئی ہا نہ میلکھ دے گھر بھوندی ہا۔ ایس گھوڑا لیا ہے تھان سوہیسن۔ دُشمن توں بچیسی۔ کھیڈاں وکھیسی۔ لیندا کجھ نیہوں پیا اُلٹا میری جڑھ پیا کڈھدا ہیں۔'' خضر بولیا، ''خدا دی قسم ہے مینوں پتہ ہوندا ایہناں اُٹھ تے گھوڑا منگنا ہیں تاں میں پہلا انعام کدی وی نہ دیواں ہا۔ مطلب میرا ہا بھئی بھرا ہن اساڈے۔ ویہدے پین کئیں ہک چھوڑیسی۔کئیں دُوآ چھوڑیسی۔ باقی دے میں تاں چھوڑیساں۔ مینوں کیہ پتہ ہا سارا بوجھ میتھے آونا ہا۔ مر گھوڑے وی جاونا ہے۔ مر اُٹھ وی جاونا ہے تے نواب صاحب! میرے انعام دا قیامت نوں پتہ لگنا ہے۔'' نواب دیاں ہنجوں ٹپیاں ہن۔ اوس آکھیا، ''خضر! اسیں وی مُسلمان ہاں۔ اسانوں وی قیامت دے خوف ہن۔ چلو پنجاہ بندے دے کاٹھ پٹو۔ میں اللہ دی راہ تے ماف کرینا ہاں۔'' پنجاہ دے کاٹھ پٹا کے خضر گھر آیا ہے۔ چھوہریں بھٹیوڑ دِیاں اوس ویلے گاون گاوندیاں ہان:

جیوے بچڑا علی خاں دا
بندی وان چھوڑائے علی خاں دا


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels