Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> فیچرز >> کشمیر سنگھ کہانی 6: کھِل اُٹھے تیرا وی چمن، کھِل اُٹھے میرا وی چمن

کشمیر سنگھ کہانی 6: کھِل اُٹھے تیرا وی چمن، کھِل اُٹھے میرا وی چمن

کشمیر سنگھ
April 30th, 2008

پاکستان دی کال کوٹھری وچ مینوں میرے وطن بھارت لیان وچ انصار برنی دا سبھ توں ودھ ہتھ رہیا اے۔ اوہناں نس بھج کر کے میرا ماملہ انسانی حقاں دی چبوتریاں تے چُکیا تے مینوں نویں زندگی دان کیتی۔

 

اجے کجھ دن پہلاں پاکستان دی انسانی حقاں دے وزیر انصار برنی پنجاب آئے سن تے چوکھی آؤبھگت ہوئی سی۔ اتفاق دی گل ایہہ ہے کہ میں چار مارچ نوں بھارت پرتیاں سی تے ٹھیک اک مہینے مگروں چار اپریل نوں اوہ بھارت آئے۔

 

ہُن اوہناں نوں اپنے پِنڈ دے ویہڑے وچ بیٹھا میں سوچدا ہاں کہ پتہ نہیں ہور کِنے لوکاں نے میری لئی درخواست کیتی ہووے گی، کِنے لوکاں  دِیاں دُعاواں رنگ لائیاں ہون گیاں جو میرے جیہا گنہگار اج اپنے پِنڈ، اپنے دیس بیٹھ کے تہاڈے تیک گل پہنچا رہیا اے۔

 

جدوں دا میں آئیا ہاں 24 گھنٹے دِن وچ میں کم وچ لگا رہیاں ہاں۔ لوکاں، رشتے داراں دا تانتا لگیا رہندا ہے۔ بچیا کھُچیا ویلا صحافی بھرا بھیناں نوں انٹرویو دین وچ لگ جاندا ہے۔

 

فیر میرے پیراں وچ اِینی سوزش سی کہ چلن پھرن وچ اوکھت ہو رہی سی۔ گِٹیاں تے پئے نشان رہ رہ کے جیل دی بیڑیاں نوں چیتے لیاندے ہن۔

خیر میں ملن ملن دی گل کررہیا سی۔۔۔۔گھر تے دِناں تائیں ملن والیاں دا ہیڑھ لگیا رہندا ۔ لوکاں نوں ایس ہیڑھ چیرن وچ میری اکھیاں نوں کھاہدے ہوئے اپنیاں دی تلاش رہندی ہے۔ خؤرے کوئی پرانا دوست مل جاوے جیہنوں گرمجوشی نال بانہاں وچ لواں، گلے لا سکاں لیکن اکھیاں ترسدیاں اِی رہ جاندیاں نیں۔

 

پرانے دوستاں، یاراں نال جاکے ملنا اِی چاہواں تے کیہنوں مِلاں جیہناں نال بچین لنگھایا، جوانی وچ موج مستی کیتی اوہناں چوں بوہتے رب نوں پیارے ہو چُکے نیں۔

میں اپنی ڈائری وچ پہلے لکھیا سی کہ میرے پچھے ایہناں 35 سالاں وچ میرے پنڈ دا ناں بدل گیا، دنیا بدلی، تبدیلی دی ایس چال نال پیر پُٹنے دی کوشش کر سکدے ہین لیکن ایہناں لوکاں نوں کتھوں پھڑ کے لیائیے جو میرے پچھوں مینوں ہمیشاں لئی الوداع کہہ کے چلے گئے نیں۔

 

زندگی دے کھاہدے ہوئے لمحے، پچھے چھڈے رشتیاں دا حساب کتاب کیویں کراں۔

 

اجے تے جیہڑے لوک مینوں ملدے نیں اوہناں وچ بوہتے میرے لئی انجان ہین کوئی پرانے دوستاں دا پتر، دھی اجکل مینوں ویکھن آؤندے نیں نویں نویں چہرے۔ میں تے پچھان وی نہیں سکدا کہ اوہ کون ہے۔

 

اپنے نال اجے تیک کسی دوست یاں رشتے دار دے گھر جا کے اوہناں نوں ملن نہیں جا سکیا ہاں۔ ہاں کجھ  منتاں منگیاں ہوئیاں سن تے کوئی گوردوارے وچ اجکے متھا ضرور ٹیکیا ہے میں۔ کجھ دِن پہلے اِی آنندپور صاحب جا کے میں عرضی کیتی۔ بس اجے ایہی سبھ چل رہیا ہے۔

 

یہ دُعا ہے میری رب سے۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

        

اُنج جیہناں لوکاں دے نال پاکستان دی جیل وچ دن لنگھائے ہن کدی کدی اوہناں دی یاد وی آؤندی ہے لیکن کجھ کر نہیں سکدا مجبور ہان۔

پاکستان دی جیل وچ قید میں اِکلا ہندوستانی قیدی نہیں ساں۔ بھارتی قیدیاں دی اصل گنتری دا علم تے مینوں نہیں ہے لیکن ایہہ دعوے نال کہہ سکدا ہاں کہ اپنی جیل قید دے دوران چار بھارتی قیدیاں نوں ضرور ویکھیا اے میں۔

 

بھارت دا اِک قیدی مینوں یاد ہے جیہڑا میرے نال کجھ چر رہیا سی، اوہدا ناں گوپال داس ہے۔

جدوں میں پاکستان توں واپس آرہیا سی اودوں اوہ لاہور جیل وچ سی، ہُن پتہ نہیں ۔اوہ گورداسپور دا رہن والا سی۔

کرپال سنگھ ناں دے شخص نوں وی میں ویکھیا سی۔ فیروزپور دا اک قیدی مکھن سنگھ وی پاکستان دی لاہور جیل وچ قید سی۔ سربجیت سنگھ تے پاکستان وچ ہے اِی۔

 

کرپال سنگھ سزائے موت دا قیدی ہے تے اپنی کال کوٹھری چوں مینوں اوہنے جیل وچ کئی طرحاں دے کم کردیاں ویکھیا ہے اوہ جیل پرسر وچ جھاڑو پھیرن، فرش صاف کرن تے برتن دھونے دا کم کردا ہے۔ سربجیت تے میری طرحاں اندر اِی رہندا سی۔

 

انصار برنی جد جیل آئیا سی تے اوہناں نے کئی قیدیاں دے ناں تے فوٹو صدر پاکستان نوں گھلے سن تانجے اوہناں معافی نامہ مل سکے۔

 

ایہناں وچ سربجیت سنگھ وغیرہ دا ناں وی سی۔ لیکن رب دا کرم سی کہ مینوں رہا کردِتا گیا، اوتھوں دی طرز وچ کہاں تاں میرے ہی کوٹھ توڑی گئی۔ اوتھے کوٹھی توڑن دا مطلب سی کہ جیل چوں رہائی۔

 

میری دِلوں دُعا اے کہ جیویں مینوں رہا کیتا گیا، اوویں اِی میرے ہم وطن قیدیاں نوں وی چھڈی دِتا جاوے۔ جیل وچ بوہتے پاکستانی قیدیاں دے نال رہیا ہاں اوہناں لئی وی میری دِ توں دُعا اِی نِکلدی ہے۔

 

رہائی دا سلسلہ  دو طرفہ ہونا چاہیدا ۔بھارت نوں وی پاکستانی قیدیاں نوں رہا کرنا چاہیدا اے تانجے سبھناں نوں زندگی جیون دا حق مل سکے۔

سربجیت وی میرا ہم وطن ہے، میری دعا تے یقین ہے کہ چھیتی اِی اوہ اپنے وطن پرت سکے گا۔

 

اِیتھے اِی میں ایہہ دَسنا چاہوندا ہاں کہ جیہناں بھارتی قیدیاں دے ناں میں لئے ہین۔ میں اوہناں نوں ویکھ کے آئیاں ہاں۔ سبھ تندرست ہین تے ٹھیک ٹھاک نیں۔ میری طرحاں (جیکر  تُسیں مینوں ٹی وی تے ویکھیا ہویا اے) بھگوان اوہناں نوں میری طرحاں رحم بخشے۔

 

فرض پورا کر آئیا ہاں

 

بھارت آون مگروں اک دِن گلاں گلاں وچ مینوں انِج اِی پُچھیا گیا کہ کیہ میں مُڑ پاکستان جانا چاہواں گا؟

 

جوش نال میں جواب دِتا۔۔ پچھلی وار گیا سی تے کیہ ہویا سی، ہُن مُڑ جا کے کیہ کراں گا۔ پتہ نہیں دو چار سال زندگی بچی ہے یاں نہیں۔

آکھ تے دِتا لیکن من وچ عجیب جیہی کھلبلی مچ گئی۔ کیونجے سچ ایہہ وی ہے کہ دل وچ کتھے ناں کتھے اک خواہش ضرور ہے کہ فیر ادب نال پاکستان جاواں، اوتھے جا کے دُعا منگاں تے حج وی کرکے آواں۔

 

ایس توں ودھ کوئی تانگھ یاں اپنے من وچ ہُن بچیا اِی نہیں اے۔ معاشی تنگی اپنے تے سفنیاں دیاں رنگاں نوں چوکھا کردیندی ہے۔ سرکار توں کجھ اُمید ضرور ہے کہ اوہ معاشی طور تے کجھ مدد کر دے تے بُڈھیپا سکون نال نکل جاوے گا۔

 

ایس ڈائری وچ تُسیں میرا پچھوکڑ جانیاں، جیل دے دِناں دی غمنامی دے پچھے دی کہانی سُنی، اوتھوں دی تکلیفاں، نااُمیدی میریاں نطراں توں ویکھی تے ایس نااُمیدی دے وِچکار اُمید دی نوں پلدے ویکھیا، ہاسے دے کجھ جھٹ وی سانجھے کیتے۔

 

یعنی میرے جیون نال جڑت کئی قصے تُسیں پڑھے، کئیاں انگاں تے گلاں ہوئیاں۔ لیکن میں جانندا ہاں مینوں لے کے ہُن وی سوال اُٹھ رہے ہین۔ میں کون سی، پاکستان کیوں گیا سی۔۔۔۔۔

 

ایہناں سبھ گلاں دا اک اِی جواب ہے میرے کول۔ " میں اوتھے اپنا فرض پورا کر آئیا ہاں۔ ناں میں پاکستان وچ کجھ دَسیاں ناں ہُن اِیتھے کجھ دَساں گا۔

 

اُلتھا: جیوے پنجاب

 


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels