Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> فیچرز >> ساک:اِک جھاکی دا ناٹک، لکھاری این ٹون چیخوف (چوتھی لڑی)

ساک:اِک جھاکی دا ناٹک، لکھاری این ٹون چیخوف (چوتھی لڑی)

ناٹک’’پرپوزل‘‘دا پنجابی ترجمہ:جاوید بُوٹا
January 20th, 2017

پاتر:چودھری۔ 65-6oورھیاں دے گیڑے وِچ ۔رانو۔ چودھری دی دھی 27ورھیاں دے گیڑے وِچ۔
گُلشن۔ چودھری دا گوانڈھی 35ورھیاں دے گیڑے وِچ
چودھری۔ (بوندل جاندا اے) اوہ ..... اچھا ...... میرا خیال اے ..... میں ..... چنگا میں ...... میں جانا ...... (جاندا اے)
رانو۔ (جیویں مرگ اُتے وین پائی دے نیں) میں لُٹی گئی وے لوکو، میں لُٹی گئی۔ ایہہ کیہ کر دِتا میرے بُڈھے پیو نے، مینوں تاں تھاں ای مار سُٹیا سُو (سُر بدل کے) میں کُھوہ وِچ چھال مار دیاں گی .... میں ..... میں پھاہ لے کے مر جاواں گی ..... میں گولی مار دیاں گی ...... میں سارے پِنڈ نُوں اگ لا کے پُھوک دیاں گی۔
(چودھری بھجدا ہویا اندر آؤندا اے)
چودھری۔ اوہ آ رہیا اے، ہُن آپے گل کر لے، میرا کوئی مطلب نہیں۔
رانو۔ (کاہلی پے کے) اوہناں نُوں جلدی اندر لیاؤ نا۔
چودھری۔ میں اوہنوں کندھاڑے چُک کے لیاواں؟ آپے آ جاندا اے (آپنے آپ نال) گھر وِچ اِک سیانی بیانی دھی دا ہونا وی اِک سیاپا اے، خاص کر کے ایہو جیہی لڑاکی ..... جیہڑی ہر جنے کھنے نال کھہندی پِھردی اے (رانو نُوں) تُونہیوں ای تاں اوہنوں گال مندا کڈھ کے ایتھوں نسایا اے۔
رانو۔ میں .....؟ میں نہیں نسایا تُسی نسایا اے۔
چودھری۔ کیہ کراں پھیر پھاہے لگ جاواں (باہر ول ویکھ کے) لے اوہ آگیا ای انّھا کُکڑ۔
رانو۔ تُسی جاؤ مینوں آپے گل کرن دیو۔
چودھری۔ (جاند اے) آہو آہو چلیاں (رُک کے) پر میری غلطی نہیں سی۔
(گُلشن بوندلیا ہویا اندر آ رہیا اے۔ چودھری باہر جا رہیا اے دونہاں دی ٹکر ہوندی اے گُلشن دا مُونہہ گُھم کے باہر ول ہو جاندا اے تے اوہ بوندلیا باہر ول ای ٹُر پیندا اے۔ چودھری اوہنوں پھڑ کے اوہدا مُونہہ اندر ول پھیر کے رانو والے پاسے دھکا دیندا اے)
گُلشن۔ میں..... میں آگیاں..... میں..... میرا دِل..... حالی تک..... . ڈُب رہیا اے..... میرا ..... سِر.....پیا ..... بھوندا اے۔
رانو۔ (پیار نال) بہہ جاؤ گُلشن ملک جی۔ (آرام کُرسی وِچ بٹھاوندی اے ، گُلشن کُرسی وِچ ڈِگ جیہا پیندا اے،تے کُرسی اگانہہ پِچھاں ہُلارے کھاندی اے)
گُلشن۔ ایہہ چنگا پنگُھوڑا اے ہر کوئی مینوں ایہدے وِچ ای دھک دیندا اے۔
رانو۔ (نرمی تے پیار نال) معافی منگنی آں ملک جی، ..... لال کُھوہ والی بھوئیں تاں سچ مُچ تُہاڈی اے، ..... مینوں ہُنے ہُنے چیتا آیا اے۔
گُلشن۔ (چوکس ہو کے) کیہ کیہا اے تُسی؟ (پھیر ڈِھلا ہو کے)ہائے ..... میرا ..... دِل .....ہائے .....میرا ..... سِر ..... ہائے ..... میرا ..... پیر .....ہائے .....ہائے ......
رانو۔ اصل وِچ اسیں کُجھ بُہتے ای تاء وِچ آ گئے ساں، ہور کُجھ نہیں ..... اوہ بھوئیں تُہاڈی اے ..... تُہاڈی۔
گُلشن۔ (جیویں ہفیا ہووے) میری .....ہائے کوئی گل نہیں، مینوں پرواہ وی کوئی نہیں ..... میں ..... میں تے ..... میں تے نیاں دی گل کیتی سی۔
رانو۔ ہاں جی ہاں جی نیاں ..... میں ..... میں سمجھنی آں۔ گُلشن۔ ویکھو جی ..... میرے لئی اوس رقبے دی اَوقات ای کوئی نہیں۔
رانو۔ میرے لئی وی نہیں۔ چلو چھڈو ملک جی، آؤ کوئی ہور گل کریئے۔ گُلشن۔ بس نیاں ..... رانو۔ ہاں جی بِلکُل .... آؤ کوئی ہور گل کریئے نا۔
گُلشن۔ کوئی ہور گل؟ کیہڑی ہور گل؟ اوس رقبے دے میرے کول پکے ثبوت نیں۔ میری تائی دی دادی نے اوہ بھوئیں تُہاڈے دادے دے چاکراں نُوں .....
رانو۔ (پیار نال گل ٹوکدیاں) اوہ تاں سبھ ٹھِیک اے میں سمجھ گئی آں، پر میں کہہ رہی آں کوئی ہور گل .....جے تُہانوں ..... سمجھ نہیں پیندی تاں ..... (سوچدی اے) ..... میں .....ہاں تُسی شکار لئی کدوں جا رہے او ...... میرا مطب اے(نخرے نال) اسیں شکار لئی کدوں جا رہے آں؟
گُلشن۔ اوہو شکار ..... واڈِھیاں توں مگروں جان دا خیال اے۔ پر میری بھیڑی قِسمت، میرا سبھ توں ودِھیا شکاری کُتا لنگڑا ہو گیا اے، میں راجے واسطے بُہت دُکھی آں۔ ہزار روپے دی چنگی بھلی رقم خرچ دِتی اے راجے اُتے۔
رانو۔ بُہت خرچ کر دِتا اے تُسی گُلشن جی۔ گُلشن۔ نہیں رانو جی کوئی بُہتا وی نہیں۔ اوہ تے کُتا ای اوّل درجے دا اے۔ رانو۔ کیوں ؟ ابّے ہوراں نے تاں موتی اُتے پنج سو روپیا خرچیا اے، جد کے اوہ تُہاڈے راجے نالوں کِتے ودِھیا کُتا اے۔ گُلشن۔ موتی، راجے نالوں ودِھیا کُتا اے ؟ کیہ گل کیتی جے ؟ تُسی مخول تے نہیں کردے پئے جے ؟ (ہسدا اے)
رانو۔(حیران ہو کے) خبرے تُہانوں ہاسا کاہنوں آرہیا اے۔ موتی تاں اجے بچہ اے، اوہنے حالے جوان ہونا اے، ودھنا پُھلنا اے، جِتھوں تِیک نسل دی گل اے، راجے توں تے بُہت ودِھیا اے۔
گُلشن۔ رانو جی اِک گل تُسی بُھل رہے او، موتی دا اُتلا جباڑھ ذرا لمبُوترا جیہا اے، مطلب اے، اوہ کوئی چنگا شکاری کُتا نہیں۔ رانو۔ ہا ا ا ا ہائے ..... لمبُوترا، پہلی واری سُن دی پئی آں۔
گُلشن۔ ہُن تے سُن لیا جے نا ، کدیں اوہدے تھلے والے جباڑھ ول دھیان مارنا، اُتلے نالوں ڈھیر نِکا اے۔ جِتھوں تِیک ٹوہ لاون دا جاں پِچھا کرن دا آکھو ..... ٹھِیک اے ..... پر جے تُسی آکھو آپنے مُونہہ نال کوئی شئے پھڑ لئے ..... نہیں نہیں نہیں ...... تُہانوں نموشی ہو وے گی، موتی دا تھلے والا جباڑھ اصلوں نِکا اے۔ رانو۔ (ذرا چِڑ کے) پر اوہدی نسل تاں ویکھو، تُہاڈا کُتا تاں بے نسلا اے، اُتوں بُڈھا تے ہمبھیا ہویا۔
گُلشن۔ بُڈھا تاں ٹھِیک اے، ہمبھیا اصلوں نہیں، اوہدے وٹے وِچ میں تُہاڈے موتی ورگے پنج کُتے نہ لواں، میرا راجا تے اصلوں نسلی کُتا اے۔ تے تُہاڈے موتی جیہے کُتے تاں رُوڑِیاں اُتے رُولدے پِھردے نیں۔
رانو۔ (ہور چِڑ کے) میں ویکھ رہی آں گُلشن ملک جی۔ تُسی میری ہر گل کٹن نُوں بیٹھے او، پہلاں تُسی آکھیا لال کُھوہ والی بھوئیں تُہاڈی اے، ہُن آکھدے اوہ تُہاڈا راجا ساڈے موتی نالوں ودِھیا اے (ہولی ہولی اواز اُچی تے تِکھی ہوندی جاندی اے) نسل ول دھیان ماریئے تاں تُہانوں چنگا بھلا چانن ہو جاندا اے اِنج دی کوئی گل ای نہیں (چِیک کے) تے نہ ای ہو سکدی اے۔
گُلشن۔ (گھابر کے) تُسی رولا کاہنوں پاء رہے اوہ ؟ (جاری جے)
این ٹون پالو ویچ جیخوف ہوری مشہور روسی لکھاری نیں جنہاں نوں روسی جدت پسندیاں دا موڈھی آکھیا جاندا ہے۔29جنوری1860نوں جنوبی روس دے ساحلی شہر وچ جمے اتے انہاں دے خاندان دا یوکرین نال سانگا سی۔ سعادت حسن منٹو وانگ انہاں تھوڑی عمر وچ وڈی لکھتاں لکھیاں اتے نرے44ورہے زندہ رہے۔
Part 3 link
http://www.wichaar.com/news/186/ARTICLE/32148/2017-01-17.html


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels