Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> فیچرز >> ساک:اِک جھاکی دا ناٹک، لکھاری این ٹون چیخوف (تریجی لڑی)

ساک:اِک جھاکی دا ناٹک، لکھاری این ٹون چیخوف (تریجی لڑی)

ناٹک’’پرپوزل‘‘دا پنجابی ترجمہ:جاوید بُوٹا
January 17th, 2017
5 / 5 (1 Votes)

پاتر:چودھری۔ 65-6oورھیاں دے گیڑے وِچ ۔رانو۔ چودھری دی دھی 27ورھیاں دے گیڑے وِچ۔گُل
شن۔ چودھری دا گوانڈھی 35ورھیاں دے گیڑے وِچ
رانو۔ جی نہیں تُہانوں اینی کھیچل کرن دی کوئی لوڑ نہیں، تُسی میرے ورگی سدھ پدھری کُڑی دا مخول بنا رہے او، صدِیاں توں اوہ بھوئیں ساڈی ورتوں وِچ رہی اے، تے ہُن تُسی کہندے او کہ اوہ تُہاڈی اے، واہ گُلشن ملک جی واہ، حالاں اوہ پیلِیاں ساڈے لئی ککھ وی نہیں، نِکا جیہا ٹوٹااے تیراں کِلیاں دا، کوئی خاص مُل وی نہیں پر ایتھے نیاں دی گل اے، میں غلط گل نہیں سہار سکدی (اُچی اُچی) میں دس دیاں گُلشن ملک جی میں ایہہ سبھ کُجھ نہیں ہوون دینا۔ (جان لگدی اے گُلشن اوہدا راہ ڈکدا اے)
گُلشن۔ (نرمی نال پھیرسمجھاوندیاں) مہر بانی کرکے میری گل تے سنوں ..... ہیں جی ..... تُہاڈے ابّے ہوراں دے دادے دے چاکر، جیویں میں تُہاڈے اگے عرض کِیتا اے ، میری تائی دی دادی لئی اِٹاں پکاوندے سی تے .....
رانو۔ (گل ٹُک دیندی اے) رہن دیو ، تُہاڈی تائی دی دادی،تے ابّے ہوراں دے دادے دی گڑ بڑ میری سمجھوں باہر اے، سِدھی گل ایہہ اے کہ لال کھوہ والی بھویں ساڈی اے، گل مُکی۔
گُلشن۔ (متھے توں مُڑھکا پُونجھدا اے) تُہانوں بُھلیکھا پیا لگدا اے۔رانو۔ نہیں جی تُہاڈے سارے ثبوت کُوڑ نیں، میں کِسے دی کوئی شئے نہیں لینا چاہوندی، پر میں آپنی شئے نُوں وی ہتھ نہیں لاؤن دیاں گی۔
گُلشن۔ (چِتھا پے کے) رانو جی سمجھن دی کوشش کرو، مینوں پیلِیاں دی کوئی لوڑ نہیں ، میں تے نیاں دی گل کر رہیاں، اُنج میں بڑا خوش ہوواں گا، اوہ پیلِیاں تُہانوں تحفے وِچ دے کے۔
رانو۔ (بُہتی کَوڑ نال) تے جے میں چاہواں تاں میں تُہانوں اوہ پیلِیاں تحفے وِچ دے سکنی آں، کیونجے اوہ میریِاں نیں، ہُن تائیں میں تُہانوں چنگا گوانڈھی سمجھدی رہی آں، پر پرار میں آپنا نواں ٹریکٹر تُہاڈی وگار اُتے گھلیا، جد کے ساڈا آپنا کم ٹھپیا رہیا۔ ہُن تُسی ساڈے نال اِنج ورت رہے اوہ جیویں اسی تپڑی واس ہویئے۔ ساڈی بھوئیں سانوں تحفے وِچ دین دی ایہہ کرتُوت کسے چنگے گوانڈھی دی نہیں ، سگوں ویکھیا جائے تاں لہائی اے۔
گُلشن۔ (تاء وِچ آ کے) ت۔۔۔ تُسی کہنا چاہوندے اوہ میں چور آں، اُچکا واں...... ہیں جی...... میں لوکاں دِیاں زمِیناں کھوہندا پِھرنا..... بی بی، میں تُہانوں دس دیاں، میں آپنی حیاتی وِچ کدیں کسے دی زمِین نہیں کھوہی ...... (پانی پِیند اے) لال کُھوہ والی زمِین میری اے تے صِرف میری۔ رانو۔ تاں ایہہ ثابت کرن لئی کہ اوہ ساڈی اے میں آپنے بندے اوتھے بھیج رہی آں تُہاڈا بھنگ پھُوسڑا چُکواون لئی۔(بُوہے ول جاندی اے، گُلشن پھیر اوہدا راہ ڈک کے)
گُلشن۔ میں تُہانوں صلاح دینا اِنج نہ کریا جے۔ رانو۔ میرے بندے اوتھے پُج رہے نیں۔ گُلشن۔ اوہ آپنے گاٹے لہاؤن گے میں دس دیاں تُہانوں۔
رانو۔ تُہاڈی ایہہ ہمت۔ گُلشن۔ (دِل نُوں پھڑ لیندا اے) ویکھو کیہ کر دِتا .....ہائے ..... میرا .....دِل ..... ڈُبدا جاندا اے ..... میں تُہانوں ای دیاں گا ہور کِسے نُوں نہیں (اُچی اُچی) پر لال کُھوہ والا رقبہ میرا اے میرا۔
رانو۔ آپنے گھر جا کے رؤلا پاؤ، ساڈے گھر سنگھ ٹڈن دی کوئی لوڑ نہیں۔ (چودھری گھابر کے اندر آوندا اے)
چودھری۔ کیہ ہویا اے، کیوں ڈنڈ پائی جے ؟ رانو۔ ابّا جی، ابّا جی ایہناں نُوں دسو لال کُھوہ والی بھوئیں کیہدی اے؟ ۔۔۔چودھری۔ (حیران ہو کے) ساڈی اے ہور کیہدی، پر توں کیوں پُچھنی ایں ؟
گُلشن۔ ایہہ کیویں ہو سکدا اے، تُہانوں چیتا ہو وے گا، میری تائی دی دادی نے تُہاڈے دادے دے چاکراں نُوں ورتن لئی لال کُھوہ والی بھوئیں دِتی سی، چالھی ورھے اوس بھوئیں اُتے واہی بِیجی کر دیاں اوہ جھلے سمجھن لگ پئے، لال کھوہ والی بھوئیں تُہاڈی اے جد کہ اوہ میری اے۔ ۔۔چودھری۔ ایہہ گل سچ اے، کُجھ چِر تائیں اوہناں پیلِیاں دا رولا پیا رہیا۔ پر اوہدا فیصلہ ساڈے حق وِچ ہویاں تاں ورھے ہو گئے نیں، ہُن تاں سبھ جاندے نے اوہ پیلِیاں ساڈِیاں نیں۔
گُلشن۔ (بُہت اُچی) حد ہو گئی اوہ میریاں نیں۔
چودھری۔ پُتر جی رولا پاون نال کُجھ نہیں ہوندا، مینوں اوس بھوئیں دی کوئی پرواہ نہیں، جھگڑن توں چنگا اے میں اوہ بھوئیںآپنے کِسے نوکر چاکر نُوں دے دیاں۔
گُلشن۔ تُسی کیویں دے سکدے اوہ آپنے نوکراں چاکراں نُوں ...... واہ جی واہ کوئی بگانی زمِین جائیدات چُک کے کِسے ہور نُوں دے دیوے ...... ہیں جی ..... (ہور تاء وِچ) میں ویکھاں گا تُسی کیویں دیندے اوہ۔
چودھری۔ گل سُن اوہ جوانا، مینوں عادت نہیں ایس طرحاں دِیاں گلاں سُنن دی، دُونی عُمر دا آں تیرے توں، آرام نال گل کر۔
گُلشن۔ (دِل پھڑ کے) میں آرام نال کیویں گل کراں جد کہ تُسی میری زمِین نُوں آپنی دسدے پئے اوہ، میری جائیدات نُوں ..... میرے پیو دادے دی جائیدات نُوں، چنگے گوانڈھی او بئی ، گوانڈھی ہو کے دھرو کر دے اوہ۔
چودھری۔ کیہ کہیا ای ؟ رانو۔ (آپنے پیو نُوں) تُسی ہُنے بندے گھلو لال کُھوہ اُتے۔ چودھری۔ (گُلشن نُوں ہُجھ مار کے) کیہ کہیا ای اوئے۔
رانو۔ اسیں لال کُھوہ والی بھوئیں نہیں دیاں گے، نہیں دیاں گے، نہیں دیاں گے۔ گُلشن۔ چنگا پھیر ایس گل دا نتارا ہُن کچہری وِچ ای ہو وے گا۔
چودھری۔ کچہری، بڑا خوش ہوویں گا، کیوں نہ ہوویں، تُہاڈے سارے ٹبر نُوں تاں ال اے گل گل اُتے کچہری اپڑن دی۔ گُلشن۔ میرے ٹبر دی گل چھڈو چودھری جی، میرے ٹبر وِچ گھٹو گھٹ کِسے اُتے تُہاڈے دادے واکن غبن دا کیس نہیں سی چلیا۔ چودھری۔ تیرا تے ٹبر اے جھلیاں دا اے، سارے جاندے نے ملک ادھ پچدھ شُدائی نے۔ رانو۔ (پیو دی حمایت وِچ) آخو سارے ..... سارے دے سارے۔ چودھری۔ تے تیرا دادا شرابی تے تیری پُھپھی نِکی، جیہڑی اُدّھل گئی سی نہر والے اورسِیئر نال۔۔۔۔۔رانو۔ ہور کیہ، کیویں تماشہ لگا سی۔ گُلشن۔ کیہ فرق پیندا اے چودھری جی، گَوہ کرو جناب ذرا گَوہ کرو، تُہاڈی ماں کُبّی سی (دِل پھڑ لیندا اے) ہائے میرا دِل گیا ..... بچاؤ ..... پانی ..... پانی ....... (میز ول جاندا اے جِتھے پانی پیا سی، پر چودھری تے اوہدی دھی پانی چُک لیندے نیں، گُلشن نُوں اوتھے کُجھ نہیں لبھدا)۔۔۔گُلشن ۔ اوئے ظالموں پانی چُک لیا جے، تھوڑا پانی ...... چھیتی ........
چودھری۔ سارا جگ جاندا اے تیرا پیو شرابی وی سی تے جواری وی رانو۔ بِلکُل ٹھِیک، تے تیری دُوجی پُھپھی اوہدے جیہی لُوتِیاں لاوی سارے گراں وِچ نہیں لبھدی۔
گُلشن۔ (کدیں دِل نُوں کدیں پیر نُوں تے کدیں سِر نُوں پھڑدا اے) ہائے .... ہائے .... دیکھو لوکو .... ہائے .... کیہ کر دِتا پیو دھی نے ..... ہائے .... اوئے ہوئے میں مر گیا (گل بدل کے) ہائے .... کون نہیں جاندا چودھری جی ...... تُسی پِچھلے الیکشن وِچ بے اِیمانی کیتی سی۔ ہائے میرا پیر ..... میری ٹوپی ..... اوئے میریِاں اکھاں اگے تارے نچ رہے نیں (ٹوپی لبھدا اے) ہائے اوئے تُسی میری گل تے سمجھ گئے او ناں (ٹوپی لبھ جاندی اے۔ پھیر باہر جان لئی بُوہا لبھدا اے) کِدھر اے بُوہا، کِدھر اے ..... ہائے اوئے ویکھو کیہ گھر اے ..... بِنا بُوہیوں۔ چودھری۔ (بُوہا وکھاندیاں) بُوہے ول تکیں تاں تینوں بُوہا لبھے نا(بُوہے ول دھکا دیندا اے) خبردار جے ہُن تُوں ساڈے گھر پیر وی پایاتے۔
گُلشن۔ (ڈِگدا ڈھیندا باہر جاندا اے) اوئے میرا سِر .....ہائے .......ہائے اوئے میرا پیر ......ہائے میرا دِل .......ہائے .......رانو۔ (پِچھوں کہندی اے) تے ایس رولے نُوں کچہری لے کے جا نا نہ بُھلنا۔ لوکاں نُوں پتہ تاں لگے تُسی کیہو جیہے کمِینے او۔چودھری۔ پاگل دا پُتر نہ ہو وے تاں۔ رانو۔ ویکھو تاں سہی ایس کمِینے دی ہمت ساڈے وڈ وڈیریاں نُوں پُندا اے۔ کیہ ہویا جے ساڈی دادی کُبّی سی۔ ہیں بھلاکوئی گل اے۔ نِکا جیہا تاں کُبّ سی۔ کوئی کمِینا ای آپنے گوانڈھی نُوں ایہو جیہے مہنے مار سکدا اے۔ چودھری۔ ویکھو ذرا ..... اَنّھا کُکڑ ..... ساک لین آیا سی، ملکاں دی جُوٹھ۔ رانو۔ ساک (ترِبک کے پیو نُوں) کیہ آکھیا جے ساک، کیہدا ساک تے کیہدے لئی؟
چودھری۔ (سڑیا بلیا) تیرا ..... آپنے لئی ..... ہور کیہدے لئی۔انو۔ (اکھاں ٹڈ کے) میرا ساک ...... ویاہ ..... (سِر پھڑدی اے) ایہہ کیہ ہو گیا اے (پھیرپیو نُوں) ایہہ کیہ کِیتا اے تُسی۔ چودھری۔ میں کِیتا اے؟ ..... میں کیہ کِیتا اے؟
رانو۔ موڑ لیاؤ، جاؤ جاؤ اوہنوں موڑ لیاؤ۔ (جاری جے)۔۔۔
این ٹون پالو ویچ جیخوف ہوری مشہور روسی لکھاری نیں جنہاں نوں روسی جدت پسندیاں دا موڈھی آکھیا جاندا ہے۔29جنوری1860نوں جنوبی روس دے ساحلی شہر وچ جمے اتے انہاں دے خاندان دا یوکرین نال سانگا سی۔ سعادت حسن منٹو وانگ انہاں تھوڑی عمر وچ وڈی لکھتاں لکھیاں اتے نرے44ورہے زندہ رہے۔
Part 2
http://www.wichaar.com/news/186/ARTICLE/32131/2017-01-14.html


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels