Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> فیچرز >> ساک:اِک جھاکی دا ناٹک، لکھاری این ٹون چیخوف (پہلی لڑی)

ساک:اِک جھاکی دا ناٹک، لکھاری این ٹون چیخوف (پہلی لڑی)

ناٹک’’پرپوزل‘‘دا پنجابی ترجمہ:جاوید بُوٹا
January 8th, 2017

پاتر:چودھری۔ 65-6oورھیاں دے گیڑے وِچ ۔رانو۔ چودھری دی دھی 27ورھیاں دے گیڑے وِچ
۔گُلشن۔ چودھری دا گوانڈھی 35ورھیاں دے گیڑے وِچ
چودھری دی بیٹھک جیہدِیاں شیواں تے سجاوٹ توں پِنڈ تے شہر دی رلویں دکھ پیندی اے۔ اک پاسے میز اُتے پانی دا جگ تے گلاس ، دو کُرسِیاں دے وِچ اِک نِکی میز اُتے سِگرٹاں دی ڈبی، اِک پاسے آرام کُرسی (Rocking Chair) پَچھے کارنس اُتے سجاوٹی شیواں تے رانو دی تصویر۔ چودھری آرام کُرسی اُتے بیٹھا آپنی شکاری بندُوق لشکا رہیا اے ۔ گُلشن ملک کُجھ گھابریا ہویا ڈردا ڈردا اندر وڑدا اے۔ اوہنے نویں لِیڑے پائے ہوئے نیں جیویں کِتے وانڈھے جاں ویاہ اُتے چلیا ہووے۔ چودھری دے ہتھ وِچ بندُوق ویکھ کے ہور وی گھابر جاندا اے۔ کُجھ آکھنا چاہوندا اے پر سُکے سنگھ وِچ جیویں کُجھ پھسیا ہووے ، آواز نہیں نِکلدی۔ چودھری بندُوق وِچ رُجھا اے۔ گُلشن آپنا سنگھ صاف کرن لئی کھنگُورا ماردا اے۔ چودھری ترِبک کے ویکھدا اے تاں بندُوق دی نالی دا مُونہہ گُلشن ملک ول ہو جاندا اے ۔ گُلشن ملک دا لہو سُک جاندا اے تے اصلوں ای گھابر جاندا اے۔ چودھری گُلشن ملک نُوں کھلوتا ویکھ کے نک مُونہہ وٹدا اے تے پھیربندُوق وِچ رُجھ جاندا اے۔
چودھری۔ (بندُوق وِچ رُجھیاں بے پروائی نال) آؤ جی آؤ ،جی آیاں نُوں ، کیہ حال اے گُلشن جی ؟
گُلشن۔(کُجھ ہِمت کر کے) سبھ ٹھِیک اے چودھری جی، مہر اے تُہاڈی ، تُسی سُناؤ تُسی کیویں او ؟
چودھری۔ لنگھ ای رہی اے ( گُلشن ول تک کے) کیہ گل اے گُلشن جی اج فوجاں دی چڑھائی کِدھر اے ؟
گُلشن۔ نہیں ....... چودھری جی تُہاڈے ول ای آرہیا ساں۔
چودھری۔ ساڈے ول ، ایناں لِشک بِشک کے ؟
گُلشن۔ گل ای کُجھ ایہو جیہی اے چودھری جی، میں ..... میں تُہانوں اِک کھیچل دین آیاں۔ تُسی ہمیشاں میری مدد کیتی اے، میں جد وی تُہاڈا بُوہا کھڑکایا اے تُسی ہمیشاں .... (پھیر ہور گھابر جاندا اے) اوہ ..... میں ..... میں .... معافی چاہونا .... اج تے میں ..... میں بغیر کھڑکایاں ای اندر لنگھ آیاں ...... اصل وِچ میں تُہاڈے نال اج اِک بڑی لا ضروری گل کرنی سی ( گل کرن دی ہِمت نہیں پیندی ) میں ..... میں اِک گُھٹ پانی پی لاں۔ ( چھیتی نال میز توں جگ چُک کے پانی دا گلاس بھردا اے تے کاہلی کاہلی پِیندا اے۔)
چودھری۔ (آپنے آپ نال) پیسے اُدھار چاہیدے ہون گے، ایدکاں تاں نہیں مِلدے بچُو(پھیر اُچی آواز وِچ گُلشن نال) دسو کیہ گل اے گُلشن جی ؟
گُلشن۔ مُعاف کرنا چودھری جی، میں ذرا گھابریا ہویاں ..... سچی مُچی ..... ویکھو نا میں ..... صِرف تُسی ای میری مدد کر سکدے اوہ جد کے میں ایہدے لایق تے نہیں .... کہن دا حق وی نہیں مینوں ..... تُسی تے سبھ جاندے ای اوہ ..... پر ..... میں ......
چودھری۔ دسو دسو کیہ لوڑی دا اے ؟
گُلشن۔ دسناں جی ذرا ساہ تے لے لواں (پھیر آپنا سنگھ صاف کر دا اے) اصل وِچ میں.... م .... ی ..... ں ..... میں ..... میں تُہاڈی دھی دا ہتھ منگن آیاں ..... تُہاڈی لاڈلی دھی رانو دا (چودھری ترِبک کے گُلشن ول ویکھدا اے ۔ گُلشن ڈر جاندا اے پھیر آپنے آپ نُوں کٹھیاں کر کے) تُہاڈا کیہ خیال اے ..... خبرے ...... میں آپنی گل چج نال نہیں آکھ سکیا ؟
چودھری۔ (نہال ہو کے) نہیں نہیں بڑی سوہنی طرحاں آکھی جے۔ پر اِک واری پھیر آکھو گُلشن جی۔ میں ایہو گل پھیر سُننی چاہونا آپنی خوشی لئی۔ میرا مطلب اے میں پُوری طرحاں سُن نہیں سکیا۔
گُلشن۔ (بوندلیا جیہا) میں تُہاڈے اگے ایہہ بینتی کرن آیاں کہ میں ............
چودھری۔ (گل ٹُکدیاں) بس بس میں ایہو ای سُننا چاہونا ساں باقی دا سارا فارمُولا مینوں پتہ اے(گُلشن نُوں ہِک نال لاؤندا اے) میں تاں کدوں دا اُڈِیک رہیا ساں۔ میں تاں اُمیداں وی لائی بیٹھا ساں(آپنیاں اکھاں وِچ آئے اتھرُو پُونجھدا اے) مینوں تاں آپ تُوں بڑا چنگا لگنا ایں۔ جیویں تُوں میرا ای پُتر ہوویں۔ ربّ تینوں خوش رکھے۔ ودھو پُھلو جوانِیاں مانوں ....... اوہو .... میں کیہ کہی جارہیاں ..... میں ہُنے آپنی دھی ’’ رانو‘‘ نُوں بُلانا۔
گُلشن۔ چودھری جی ..... تُہانوں ..... لگدا ..... اے اوہ .....ہاں کر دئے گی؟
چودھری۔ کیویں نہیں کرے گی ہاں، میری دھی اے ( گُلشن نُوں آرام کُرسی وِچ بٹھاندیاں)میں ہُنے آیا۔ (چودھری جاندا اے۔ گُلشن ملک آرام کُرسی وِچ جیویں ڈِگ جیہا پیندا اے۔ کُرسی پنگُھوڑے وانگ اگانہہ پِچھاں ہُلارے لیندی اے۔ گُلشن نُوں تریلی جیہی آؤندی اے۔ کنبنی جیہی چِھڑ پیندی اے۔ دند وجن لگ پیندے نیں جیویں بُہت پالا ہو وے۔)
گُلشن۔ (غُصے وِچ آپنے آپ نال) میرے دند کیوں وج رہے نیں، ایہہ مینوں کنبنی جیہی کیوں چِھڑ پئی اے، .....لے ...... میرا کوئی اِمتحان ہوون لگا اے (کُرسی توں اُٹھدا اے) نہیں نہیں .... ہُن تے میں مِتھ لیا اے، جے ہُن میں سوچن سمجھن وِچ ویلا کُھنجایا تے پھیر میں ویاہ نہیں کر سکدا..... ہاں ..... (پھیر دند وجدے نیں) کِنی سِیت اے ایہناں دے گھر وِچ ...... (گھر نُوں ویکھ کے) ویکھو جی کُڑی سُگھڑ اے، محنتی اے، پڑھی لِکھی اے، گھر نُوں وی واہ واہ صاف سُتھرا رکھیا اے (رانو دی تصویر ویکھ کے) اُنج ویکھن نُوں وی بھیڑی نہیں، ہور کیہ چاہیدا اے بندے نُوں ، ہُن مینوں ویاہ کر ای لینا چاہیدا اے (غصے وِچ آ کے) پینتِیواں وراھا لگ گیا اے مینوں(ہور چِڑ کے) سگوں ہُن تائیں مینوں گھر بار والا ہونا چاہیدا سی ...... ہیں جی ..... ویکھو نا ایویں مینوں تاء آجاندا اے، گل گل نال وٹ چڑھ جاندا اے ..... آئے ہائے ... نِیندر مینوں اُنج نہیں آؤندی ..... منجی اُتے لمیاں پیندیاں ای کھبے پاسے کُڑل پے جاندی اے، بس بئی بس مینوں ہور نہیں ہٹکنا چاہیدا، ویاہ کر ای لینا چاہیدا اے ۔ (جاری جے)
این ٹون پالو ویچ جیخوف ہوری مشہور روسی لکھاری نیں جنہاں نوں روسی جدت پسندیاں دا موڈھی آکھیا جاندا ہے۔29جنوری1860نوں جنوبی روس دے ساحلی شہر وچ جمے اتے انہاں دے خاندان دا یوکرین نال سانگا سی۔ سعادت حسن منٹو وانگ انہاں تھوڑی عمر وچ وڈی لکھتاں لکھیاں اتے نرے44ورہے زندہ رہے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels