Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> مُل دی تینویں >> وینا ورما : مریا چوہا

وینا ورما : مریا چوہا

وینا ورما
June 9th, 2008
5 / 5 (3 Votes)


اوہ شیشے موہرے ننگی کھڑی ہو جاندی، الف ننگی۔ وال کھلرے ہوئے،ہتھ وچ سیگریٹ تے اکھاں وچ عجیب جیہا وحشی پن۔ رنگ اوس دا سانولا سی پر جدوں غصے وچ ہوندی تاں اوس دا مونہہ لال ہو جاندا تے سونے دی بھاء ماردا، جیویں سونے وچ تانبا ملا دتا گیا ہووے تے ہیٹھلا ہونٹ غصے نال تھوڑا باہر نوں کڈ کے رکھدی، جویں دوجیاں نوں ٹچ سمجھدی ہووے۔ جھاکنی وچ نفرت ہی نفرت، جیویں کہہ رہی ہووے میں تہانوں سبھ نوں نفرت کردی ہاں۔


بہت گھٹ بولدی سی۔ دس وار سوال کرو تاں اک واری جواب دیندی ۔ جی کردا تاں رج کے کھاندی ،نہاندی دھوندی تے سج دھج کے رہندی جو دل نہیں راضی تے تن تن دن کپڑے نہ بدلدی ۔ ان دا دانا مونہہ وچ نہ جان دیندی تے اپنے کمرے وچ لیٹی رہندی۔ سگریٹ بجھن دا دیندی۔ نرساں اوس نوں وار وار آکے کھان پین لئی پچھدیاں۔ دوائی لین لئی آکھدیاں پر اوہ دوائی کندھ نال وگاہ کے ماردی تے نرساں نال ہتھو پائی کردی۔ کدے کوئی نرس پچھد بیٹھدی۔


'' ہیلو مسز اختر اج کیویں فیل کر رہی ایں۔ صحت تاں ٹھیک ہے نا ۔''
صحت ٹھیک ہون نوں میں بیمار ہاں ؟ اوہ اگوں سُوئی کتی وانگ کُد کے پیندی۔
' نہیں مطلب مانسک طور تے کیویں فیل کر دی ایں۔ کوئی شکائت اے تاں دس سانوں ؟ توں ہسپتال وچ ایں رت اسیں سارے تیری مدد لئی ہاں۔ تیری دیکھ بھال کردے ہاں۔ توں دماغی طور تے ڈسٹرب ہیں ۔ تیرے علاج لئی تینوں ہسپتال لیاندا گیا ہے۔ اسیں تیرا بھلا چاہندے ہاں۔'' نرساں اوہنوں پڑھن دی کوشش کردیاں۔


''میرے بھلے لئی پھیر مینوں ہسپتال کیوں لیاندا اے تسیں ؟ تسیں سمجھدے او میں پاگل ہو گئی آں۔ میں پاگل نہیں ہاں پر تسیں مینوں پاگل کر کے چھڈو گے جہالت دی وی کوئی حد ہوندی ہے۔ ہر وقت میرے تے نظر رکھدے او، جیویں میں جیل وچ ہوواں۔ مر کیوں نہیں جان دیندے مینوں، میں مرنا چاہندی ہاں۔۔۔۔'' تے فیر اوہ اُچی اُچی چیکاں مارن لگ پیندی۔


ڈاکٹر سوشل ورکر تے نرساں مل کے زور لگا رہے سی کہ مسز رضیہ بیگ اختر خود کشی دا خیال چھڈ دیوے تے جینا سکھے۔ اوہ کئی وار خود کشی دی ناکام کوشش کر چکی سی پر ہر وار بچا لئی گئی۔ تن مہینے ہوگئے سی کہ اوس نوں سائیکاٹرسٹ یونٹ وچ داخل ہوئی نوں پر اوس دی حالت وچ کوئی فرق نہیں آیا۔ اوس دے دماغ دے ٹیسٹ سکین ،ای۔ سی ۔ٹی، ای ۔سی ۔ جی سارے ہو چکے سی۔ کِتے کوئی خرابی نہیں سی۔ ہار کے ڈاکٹراں نے کہہ دتا کہ اوس نوں گھر واپس بھیج دتا جاوے گا پر گھر دا نام سن کے اوس نے پھیر کپڑے پھاڑ سُٹے تے اُچی اُچی چیکاں ماردی کرسیاں میز توڑن لگی۔


ڈاکٹر نے پاکستان توں آئی ہسپتال وچ کم کردی ورکر دو بھاشن کڑی حسیبہ نوں کہیا سی کہ اوہ اپنی بولی بول کے رضیہ نال گل کرے تے جانن دی کوشش کرے کہ مریض دے من وچ کیہہ ہے۔ اوس دی اسیمنٹ تیار کرے تاں جو کیس نوں اگے چلایا جاسکے۔ حسیبہ نے رضیہ دی فائل کڈھ کے پڑھی۔ رضیہ چوویہہ پنجھی کو سال دی درمیانے قد کاٹھ دی کڑی سی۔ پاکستان توں کئی سال پہلاں ویاہ کروا کے انگلینڈ آئی سی۔ اس دا خاوند چودھری رحمت بیگ لنڈن دا کافی وڈا وپاری سی جس دی پہلی بیوی فوت ہو چکی سی۔ پنجاہ سال دی عمر وچ اوہ پاکستان جا کے سولاں سالاں دی رضیہ نال نکاح کروا آیا سی۔ رضیہ دی صحت شروع توں ہی خراب رہنی شروع ہو گئی سی۔ شائد اس نوں انگلینڈ دی آب وہوا راس نہیں آئی سی تے بیماری ودھ گئی سی کہ اج اوہ ہسپتال دے سائیکاٹرسٹ یونٹ وچ داخل سی۔


حسیبہ نے رضیہ دے کمرے دا بوہا کھولیا۔ اوس نوں رضیہ تے ترس آیا، بستر الٹ پلٹ، کپڑے الماری چوں کڈھ کے باہر سٹے ہوئے تے ننگ دھڑنگ اوہ فرش تے لمی پئی سی۔ حسیبہ نے اوس دا گاؤن چک کے اوس دے سریر تے پا دتا تے فرش تے ہی اوس دے کول بھنجے بیٹھ گئی، ہولی جیہی اوس دا ہتھ پھڑیا۔


'' کپڑے پا لے رضیہ۔ تینوں ٹھنڈ لگ جاوے گی۔'' اوس نے آواز وچ گڑ گھول کے کہیا۔
رضیہ نے کوئی جواب نہ دتا۔ چپ چاپ اکھاں بند کر کے پئی رہی۔ حسیبہ نے کئی وار اپنا سوال دہرایا پر رضیہ ٹس توں مس نہ ہوئی۔ بڑی ضدی لڑکی اے۔ حسیبہ نے من وچ سوچیا تے اوس نوں اوتھے ہی چھڈ کے باہر چلی گئی۔ ادھے گھنٹے بعد آئی تاں ویکھیا رضیہ گاؤن بدن تے لپیٹی کرسی تے بیٹھی سیگرٹ پی رہی سی۔ حسیبہ نوں تھوڑا حوصلہ ہویا۔
'' توں دو دناں توں کجھ نہیں کھادا رجو۔ آ جا کھالے۔ دیکھ تیری صحت کنی ڈاؤن ہو گئی اے ''۔ کجھ اوس نے ہمدردی نال مریض نوں اپروچ کیتی۔
توں ٹھیکیدار ایں '' رضیہ نے اچانک مونہہ کھولیا۔


'' نہیں ''
سوشل ورکر ایں؟
نہیں
نرس ایں ؟
نہیں


'' تاں پھیر پاگل ایں؟ ایتھے کیہہ کر دی ایں ؟ روز میرا سر کھان کوئی نہ کوئی تریا رہندا اے ''اوس دیاں اکھاں وچ پھیر اوہی وحشی پن جاگیا۔
'' میں دو بھاشن ہاں۔ تیریاں گلاں ڈاکٹر نوں دس دی ہاں تے ڈاکٹر دیاں تینوں۔ کیونکہ تینوں انگلش نہیں آوندی تے گورے ڈاکٹر نوں اردو نہیں آوندی۔ حسیبہ نے رضیہ نوں سمجھاون دی کوشش کیتی۔ رضیہ چپ ہو گئی۔


کیہ دسیں گی ڈاکٹر نوں میں پہلاں ہی سب کجھ دس چکی ہاں کہ میں پاگل نہیں ہاں۔ مینوں کسے دوا دی ضرورت نہیں اے۔'' اوہ بے وسی وچ بولی۔


' سانوں پتہ ہے توں پاگل نہیں ہیں پر تیرا۔۔۔۔'' حسیبہ نے اپنی گل تے زور دینا چاہیا۔
' پھیر مینوں ایتھے کیوں لیاندا گیا ہے، اللہ دی مار پوے اہناں ڈاکٹراں نوں۔ اوہ غصے وچ لال پیلی ہو گئی۔
چل دفعہ کر ایس گل نوں چل کے کجھ کھا لے۔ حسیبہ اوس نوں کجھ کھانا دینا چاہندی سی۔ میں نہیں کھانا مینوں بھکھ نہیں اے۔ توں کھا لے۔ اوس نے پہلی والی سیگریٹ توں دوجی لا لئی۔


جے توں نہیں کھاویں گی تے اج میں وی کجھ نہیں کھاواں گی۔ حسیبہ نے سہجے ہی کہیا۔
رضیہ نے اک بھرپور نظر حسیبہ دے چہرے تے سٹی۔ اوس دیاں اکھاں وچ بدل جیہے تیرے تے اوہ ہلکا جیہا مسکرائی، سگریٹ دا لما کش کھچیا تے دھواں مونہہ چوں کڈھن لگی اوہ روپئی۔ پھیر بوہت دیر تک روندی رہی۔ حسیبہ نے اوس دے موڈھے تے ہتھ رکھیا تے ہولی ہولی اوس دے والاں وچ ہتھ پھیرن لگی۔ اوس نے رضیہ دا سر اپنی چھاتی نال لگا لیا، جیویں کوئی ماں روندے بچے نوں تسلی دیندی ہووے۔


کیہہ گل اے رجو ؟ میں کوئی گستاخی کر بیٹھی ہاں ؟ مینوں معاف کر دے۔ میرا مطلب تینوں رواونا نہیں سی۔۔۔ کوئی غلط گل۔۔۔ اوس نے معافی منگی۔
'' نہیں غلط گل نہیں آکھی سسٹر۔ توں بڑی اچھی گل آکھی اے۔ بڑی پیاری گل ایہہ کدے بشیرے نے آکھی سی تے اج سالاں بعد توں آکھی اے۔'' اوہ اکھاں پونجھدی ہوئی بولی۔
بشیرا!! کون بشیرا؟ حسیبہ نے پچھیا۔
میرے پڑوسیاں دا لڑکا سی۔۔۔۔ میرا دوست۔ جدوں وی میں کدے اوس نال خفا ہو جاندی تاں کھانا پینا چھڈ دیندی تے اوہ مینوں مناؤن لئی کہندا ہوندا سی۔ جے توں نہیں کھانا تاں میں وی نہیں کھاواں گا۔'' اوس دیاں اکھاں وچ اتھرو مسکرائے۔
'' پھیر توں کھا لیندی ہوویں گی ؟'' حسیبہ نے جیویں اوس مضبوط قلعے وچ داخل ہون لئی اک اِٹ کڈھ لئی سی جو رضیہ نے آسے پاسے بنایا ہویا سی۔ چپ تے ضد دا قلعہ۔
ہاں میں کھا لیندی سی ہور کر دی وی کیہ۔ کمبخت بہت پیار کردا سی۔۔۔ اوہ کتے دور گواچ گئی۔
فیر توں بشیرے نوں چھڈ کے انگلینڈ کیوں آئی رجو ؟'' حسیبہ نے اوس نوں ہور کریدیا۔


'' سودا '' میری سوتیلی ماں نے میرا سودا چودھری رحمت بیگ نال کر دتا سی، جدوں میرا نکاح کر کے مینوںانگلینڈ پارسل کر دتا سی تے بشیرا ۔۔۔۔ روندا رہ گیا ہونا وچارا۔ ہن تاں ماشااللہ سوہناں جوان ہو گیا ہووے گا۔ کئی سال ہو گئے پر مینوں نہیں بھلیا ہونا بہت پیار کردا سی کمبخت۔ میرے متھے تے ایہہ چوٹ دا نشان دیکھ رہی ایں نا ؟ ایہہ اوسے دی نشانی اے۔ اک دن کھیلدے وقت اوس نے مینوں چبوترے تو دھکا دتا سی تے میرا متھا پھٹ گیا سی۔ کئی ٹانکے لگے تے ہمیشہ لئی اوس دی نشانی میرے متھے تے چھپ گئی۔ چودھری صاحب نے کئی وار کہیا کہ پلاسٹک سرجری کروا دیناں پر مینوں ایہہ چوٹ بڑی پیاری اے۔ میرے جسم دا سبھ توں پیارا حصہ اے ایہہ۔ میرے بشیرے دی یاد۔ جیویں سارا سریر مر چکا اے پر ایہہ حصہ حالے وی زندہ اے۔ اوس دے ہوٹھاں دی گرمی اج وی میں ایس تھاں تے محسوس کر دی ہاں۔ اوہ گرمی جو اوس نے میرا متھا چم کے کدے مینوں بخشی سی۔ رجو میں جدوں وڈا ہو کے ڈاکٹر بناں گا تے تیرا متھا ٹھیک کر دیوں گا۔'' رجو نے پھیر اکھاں بھر لئیاں۔


'' پھیر بشیرا ڈاکٹر بنیا؟'' حسیبہ گل دی ڈور ہتھوں چھڈنا نہیں چاہوندی سی۔
'' پتہ نہیں میں تاں انگلینڈ آگئی سی۔ اوس نے کہیا سی عید والے دن اوس نوں ملاں۔ ایس دن یار یاراں نوں گلے ملدے نیں پرمیں نہ مل سکی۔ دوجے دن راہ جاندی نوں اوس نے آگھیریا''۔
'' کل کیوں نہیں آئی ؟''
'' میں مجبور سی۔ میں اوس نوں اچانک ساہمنے دیکھ کے ہڑبڑا گئی کیوں مجبور سی تیری ماں مر گئی سی۔'' اوس نے غصے نال کہیا تے اینے اداس عالم وچ وی میں ہس پئی۔
'' ماں تاں پہلاں ہی مری ہوئی اے بشیریا۔ ہن تاں میں وی مر چلی ہاں۔میری امی نے میرا رشتہ پکا کر دتا اے، چودھری رحمت بیگ اختر نال میں انگلینڈ جا رہی ہاں۔'' میں اکھاں بھر کے کہیا۔
'' انگلینڈ جا رہی ایں۔ محبتاں توڑ کے۔ آپنے بشیرے نوں چھڈ کے۔'' اوس نوں اعتبار نہ آیا۔
'' میں تاں ہی تیرے کول آگئی ہاں' بشیریا۔ چل مینوں کتے کڈھ کے لے جا۔ میں تیری ہاں بشیریا۔ صرف تیری۔ مینوں سنبھال لے، کتے دور لے جا، لاہور توں دور۔ دنیا توں دور' میرے امی ابے توں دور، جتھے کوئی رحمت بیگ اختر نہ ہووے۔ میں بھرے بازار وچ اوس نال چمبڑ گئی۔ بشیرا برف ہو گیا، جیویں بلدی اگ تے کسے نے بے شمار پانی پا دتا ہووے۔ میں اوہدے کندھے پھڑ کے ہلائے۔
توں خاموش کیوں ایں بشیرے ؟ کجھ بول۔ تیرے بچپن دا پیار لٹ رہیا اے۔ مینوں بھجا کے لے جا کتے۔ میں روئی جارہی سی۔
کتھے لے جاواں ؟ میں خود بے روزگار ہاں۔ کوئی ٹکانہ نہیں میرا۔ کڈھ کے کتھے لے جاواں ؟ تیرا ابا تاں میرے ابے دا جینا حرام کر دیوے گا۔ پڑوس دی گل اے۔۔۔ میں کیہ کراں۔'' اوس نے بے وسی وچ سرہلایا۔
'' پھیر میں کیہہ کراں ؟ میں پچھیا۔
اوہی کر جو تیرے والدین آکھدے نیں۔ وڈیاں دا کہنا منی دا۔ آکھ کے او مینوں سڑک تے کھڑی نوں چھوڑ گیا۔


تے میرا نکاح چودھری صاحب نال ہو گیا۔ ابو مینوں رخصت کرن ویلے زاروقطار رویا سی پر میریاں اکھاں وچ ہنجو نہیں سی۔ میں پچھلی رات امی دی گفتگو سنی سی۔ ابو شائد میری شادی دے خلاف تے مترئی ماں نے اکو گل کر کے جھگڑا مکا دتا سی۔
میں کس کس دا فاتحہ پڑھاں؟ پوری فوج اے۔ جوان کڑی اے کل نوں کسے نال نکل گئی تاں بیٹھا ایدھر اودھر دیکھیں گا '' تے ابو چپ ہو گیا سی۔


میں جہاز چڑھ کے انگلینڈ آگئی، وڈا بنگلہ سی، بھاری پردے ریشمی غلیچے تے مہنگیاں کاراں میرا انتظار کر رہیاں سن تے نالے انتظار کر رہے سی تن بچے۔ بناء کچھ کیتیاں ای میں تن بچیاں دی ماں بن گئی سی۔ جمی نہ سُوئی جدوں میری عمر دے بچیاں نے مینوں امی کہہ کے پکاریا تاں مینوں لگیا جیویں میں راتو رات سٹھ سالاں دی ہو گئی سی۔ میرے کالے گھنگھریالے وال سفید ہو گئے سی تے میرے سر تے تن بھاریاں گٹھاں رکھ دتیاں گئیاں سن۔ جیہناں دا بھار میری کمزور گردن توں اُٹھایا نہیں جا رہیا سی۔


سہاگ رات نوں ریشمی جوڑے وچ لپٹی میں اک دی سیج تے بیٹھی سی۔ ہتھ مونہہ دھون لئی باتھ روم وچ چلی گئی۔ واش بیسن تے اک پیالی وچ نکلے دنداں دا سیٹ پیا سی۔ میں واپس کمرے وچ آئی تاں چودھری صاحب بستر تے لیٹے ہوئے سی۔اوہناں دے مونہہ وچ دند نہیں سن مینوں غشی پین والی ہو گئی، جدوں اوہناں مینوں اپنیاں بڈھیاں بانہواں وچ لے کے میری جان آکھیا تاں میرا جی کیتا میں اُچی اُچی روواں۔ لگ رہیا سی میں آپنے ابو نال سوں رہی ہاں۔ بہت دیر تک اوہ اپنے سرد ہتھاں نال میرا گرم گوشت ٹولدے رہے تے پھیر تھک کے سوں گئے۔ تھوڑی دیر بعد ہی اوہ گھراڑے مار رہے سی تے میں بشیرے نوں یاد کر کے ساری رات روندی رہی۔ باہر برف پے رہی سی تے اندر وی برف پے رہی سی۔


پھیر ایہہ کئی وار ہویا، جدوں وی چودھری صاحب نال سوندی لگدا قبر وچ کسے مردے نال پئی ہاں۔ میں دوسرے کمرے وچ بچیاں کول سونا شروع کر دتا۔چودھری صاحب خوش سن کہ میں بچیاں دا کنا خیال رکھدی ہاں۔ میرے اندر غم دا کوئی گولہ بیٹھ گیا سی۔سُک کے تیلا ہو گئی سی تے خون ختم ہو چلیا سی، میرے بدن وچوں۔ چودھری صاحب مینوں کئی حکیماں کول لے کے گئے۔ پر کوئی میرا علاج نہ کرسکیا۔ مرض ودھدا جارہیا سی۔


اوہناں دناں وچ ہی چودھری صاحب دا کوئی دور دا رشتے چوں لگدا اے بھائی جان دا لڑکا یوسف انگلینڈ پڑھائی لئی آیا۔ رحمت صاحب نے میری مرض دا ذکر ڈاکٹر یوسف کول کیتا۔ اوس نے چیک اپ کیتا تے دسیا کہ میں ٹھیک ہو جاواں گی، کوئی خاص گل نہیں اے۔
میرا سر بہت دکھدا اے۔ میں اپنا مرض دسیا۔
'' ٹھیک ہو جاوے گا میں پین سپیشلسٹ ہاں جسم وچ کتے وی درد ہووے ٹھیک کردینا واں۔'' اوس نے میرے متھے تے ہتھ رکھیا۔ بازاروں کجھ گولیاں لیا کے اوس نے مینوں کھان لئی دتیاں۔
دوا کھا کے وی میں ٹھیک نہیں ہو رہی سی۔ اک دن دوپہر ویلے سر بنھی پئی سی۔ ڈاکٹر یوسف اپنا سامان چکن آیا۔


'' سر پیڑ ہو رہی اے ۔'' آکھ کے اوس نے میری پیشانی نوں چھوہیا۔
'' ہاں ڈاکٹر صاحب ۔'' میں درد نال اکھاں بند کر لئیاں۔
اوس نے دراز چوں وکس کڈھی تے میرے متھے تے مالش کرنی شروع کر دتی۔ مینوں سکون ملیا۔ متھے توں ہوندا ہویا اوہ میری گردن تے مالش کرن لگا تے فیر ہولی ہولی اوس دے ہتھ میری ننگی کنڈ تے چلے گئے۔
'' ایہہ گناہ ہے۔ قیامت والے دن مونہہ کالا ہووے گا۔'' میں آپنی قمیض نیچے کھچ لئی۔
کوئی گناہ نہیں ہے میں تیرا علاج کر رہیاں۔ توں بیمار ایں۔ ڈاکٹر توں کجھ چھپاون دی ضرورت نہیں ہوندی۔۔'' اوس نے میرا ہتھ پھڑ لیا۔ میں خاموش ہو گئی۔ میری کنڈ مسلدامسلدا اوہ میرے انگ انگ پھرول گیا۔ اوس دے گرم ہتھ مینوں بشیرے دے ہتھاں ورگے لگے۔ اوس دے جسم دی مہک بشیرے دی یاد تازہ کر گئی۔


میریاں اکھاں بند ہو گئیاں۔ اوس دیاں مضبوط بانہاں،جیویں میں بشیرے دیاں بانہاں وچ سی۔ بشیرا ۔بشیرا۔بشیرا۔۔۔
تے ڈاکٹر یوسف کتے وی نہیں سی۔ میں آپنے بشیرے دے تصور وچ رُڑھدی چلی گئی۔
ہن جدوں وی اوس نوں چھٹی ہوندی اوہ ساڈے گھر آجاندا میری مساج کروا تے میرا علاج کردا۔ میرا سر دکھنوں ہٹ گیا سی تے میں بھلی چنگی ہو گئی۔ چودھری صاحب بہت خوش ہوئے۔ کیہہ ڈاکٹر یوسف دے ہتھاں وچ علاج دی برکت اے۔ بیگم چنگی بھلی ہو گئی۔
'' رضیہ میری پڑھائی پوری ہوون والی اے۔ میں پاکستان واپس چلا جاواں گا۔ توں مینوں یاد کریا کریں گی نا؟'' اک دن اوس نے مینوں غمگین انداز وچ کہیا سی۔


'' توں واپس چلا جاویں گا یوسف؟ تیرے بغیر میں کیویں جیواں گی، تصور وی نہیں کرسکدی۔۔۔'' مینوں میرا مرض چیتے آگیا۔
میں وی سوچناں واں کہ ساڈی محبت کتھے تک سانوں لجا چکی اے۔ میں تیرے بنا کیویں رہاں گا میری جان۔۔۔'' اوہ شاعراں وانگ بولیا۔
کجھ کر یوسف خدا دی قسم میں تینوں بھل نہیں سکدی۔ ایس ملک وچ تیرے بغیر میرا کوئی نہیں۔'' میں اکھاں بھر لئیاں۔
ٹھیک اے' میں تینوں ایس جہنم چوں کڈھ کے لے جاواں گا رجو۔ آپنی بیگم بناواں گا۔ چودھری صاحب نوں طلاق دے دیویں۔ آپاں نکاح کر لواں گے۔ ایہناں حالات وچ میں تینوں چھڈ کے کیویں جاسکناں''۔ اوس نے مینوں بانہاں وچ لے لیا۔ میں اوس دے موڈھے تے سر رکھ دتا۔ لگیا جیویں بشیرے دا موڈھا ہووے۔ جو کم بشیرا نہیں کرسکیا اوہ یوسف کر دیوے گا۔ مینوں ایس گندی ذلت دی زندگی چوں کڈھ کے لے جاوے گا۔ اللہ تعالی نے میری سن لئی۔


یوسف پڑھن دے نال نال کسے سٹور وچ کم وی کردا سی۔ سارا دن بیزی رہندا۔ میں اوس دا کم چھڈا دتا۔ا وس دا سارا خرچہ میرے وچوں جان لگ پیا۔ ہن اوہ جاں تاں پڑھدا سی جاں میرے نال عشق کردا سی۔ اک دن اوہ اداس جیہا آیا تے کافی دیر تک لما پیا سوچدا رہیا۔
'' کیہہ گل اے میرے سرتاج۔۔۔۔؟ توں اداس کیوں ایں؟'' میتھوں اوس دی اداسی نہ ویکھی گئی۔
کوئی گل نہیں آپنی زندگی بارے سوچ رہیا ہاں کہ سارا وقت پڑھائی وچ مصروف رہیا جاں تیرے عشق وچ گرفتار رہیا۔ اک وی پیسہ کمایا جاں جوڑیا نہیں۔ کل نوں پاکستان کس مونہہ نال جاواں گا۔ گھٹو گھٹ اک ہسپتال کھولن جوگے پیسے تاں کما لینے چاہیدے سی۔۔۔'' یوسف اداسی وچ بولیا۔


'' بس اینی جنی گل توں اداس ہو گئے ؟'' تے میں آپنیاں بینک بکاں اوس نوں دکھائیاں۔ اوہ بینک بکاں جیہناں وچ چودھری صاحب دی دو نمبر دی کمائی چھپائی ہوئی سی۔
کنے پیسے چاہیدے نیں؟


'' بس دس کو ہزار پونڈ دے دے ہجے۔ میں غریب آدمی ہاں۔ توں غربت وچ رہ نہیں سکیں گی۔ عشق وچ تاں تاج محل بنے نیں میری جان پر میں ایس دے قابل نہیں ہاں۔ تیرے لئی اک چھوٹا جیہا گھر بنا دیواں گا تے ایس لئی مینوں صرف دس ہزار پونڈ دی ضرورت اے۔''
تے میں پندھراں ہزار پونڈ بینک وچوں کڈھوا کے اوہنوں دے دتا کہ گھر دے نال نال ہسپتال وی کھول لوے۔
یوسف دی پڑھائی پوری ہو گئی۔ اوہ واپس جان دیاں گلاں کرن لگا۔


'' یوسف میں اپنے نکاح دا سوٹ ایتھوں ہی لے لواں یا پاکستان جا کے خریداں؟ میں وی اپنی تیاری شروع کرنا چاہوندی سی۔
''ہاں میں وی تیرے نال ایس بارے گل کرنی سی رضیہ''۔ اوس نوں جیویں یاد آیا۔
'' مینوں پہلاں ہی علم سی کہ تینوں خود ہی بڑی فکر ہونی اے۔۔۔ مینوں تاں فکر کرن دی ضرورت ہی نہیں۔'' میں بے فکری نال بیڈ تے جا لیٹی۔
'' نہیں ہن مینوں وی کوئی فکر نہیں۔ ہن توں سنبھل چکی ایں۔ اللہ دے فضل نال تیری صحت اگے نالوں دگنی ہو گئی اے۔ دو سال پہلاں والی لگ ہی نہیں رہی۔ بہت خوبصورت لگنی ایں۔۔ چشم بدور''۔ اوہ میرے کول بیڈ تے بیٹھ گیا۔
'' سبھ تیری عنائیت اے یوسف ورنہ میں تاں مر ہی جانا سی۔ خدا گواہ اے میں تیری دین دار ہاں۔۔۔ میں شکرانے وچ کہیا۔
'' ہاں میں کہنا چاہندا سی کئی دناں توں پر چانس نہیں ملیا۔ میں پاکستان جا رہیا ہاں اگلے ویک۔۔۔''


'' پاکستان ؟ پر میری تاں حالے کوئی تیاری نہیں۔ اینی چھیتی؟ میں آپنی شاپنگ تے کر لواں؟ فیر کدے کیہڑا مڑ کے لندن آونا ایں۔'' میں کجھ سمجھ نہیں رہی سی۔
'' میں اکلا ہی جا رہیا واں مسز چودھری۔ توں میرے نال نہیں جا رہی۔'' اوہ پتھر ورگی آواز وچ بولیا۔
'' اکلا ہی ؟ پر میں۔۔۔؟ میں گھبرا گئی۔
'' توں ایتھے ہی رہیں گی۔ تینوں کوئی بیماری نہیں۔ چنگی بھلی ایں۔۔۔۔ اللہ دے فضل نال سبھ کجھ اے تیرے کول پیسہ شوہر تے لندن دی گلیمر بھری زندگی۔
پاکستان وچ جا کے کیہہ کریں گی ۔'' اوس نے مینوں الٹا سوال کیتا۔


یوسف آپاں اک دوجے نوں پیار کر دے ہاں۔ میں تیرے نال کسے کلی وچ وی رہ لواں گی۔ میں کیہ کرنے نیں بنگلے تے کاراں۔ مینوں صرف تیرا پیار چاہیدا اے۔ مینوں تاں ایہہ لندن قبرستان جاپدا اے۔ خدا دے واسطے مینوں پار لنگھادے۔ کچے گھڑے وانگ راہاں وچ نہ ڈوب۔ توں مینوں زندگی بخشی اے۔۔۔ ڈاکٹر ایں ۔ خدا توں بعد تیرا نام آؤندا اے۔ مینوں دوہری وار موت دے مونہہ وچ نہ چھڈ کے جا۔۔۔۔ میں پتہ نہیں کنا کجھ کہہ گئی۔۔۔۔


ایہی تاں میں تینوں سمجھا رہیاواں۔ ساڈا تاں فرض ہوندا ہے مریض نوں بچاونا بھاویں جو مرضی کرنا پوے۔ توں مر رہی سی رجو۔۔۔ تینوں کسے جوان جسم دی لوڑ سی کسے سیک دی جیویں زمین نوں سورج دی گرمی دی لوڑ اے جو تیرے بڈھے شوہر کول نہیں سی۔ اللہ دی قسم۔ میں تیرا علاج کیتا اے۔ ہن توں گھوڑے وانگ ہو گئی ایں تے میرا کم ختم ہو گیا۔۔۔ بس۔۔ '' اوس نے گل مُکائی۔
میرا علاج ایہہ علاج سی میں سمجھیا سی شائد تینوں میرے نال عشق ہو گیا اے ؟ مینوں حالے وی اعتبار نہیں سی آرہیا۔
عشق؟ دیوانی ہو گئی ایں؟ ڈاکٹر جے ایداں مریضاں نال عشق کرن لگ جان تاں بس عشق جوگے ہی رہ جاون۔ ڈاکٹری تاں کر ہٹے۔ ایہہ تاں ساڈے پیشے دا پارٹ اے کہ مریضاں نال پیار کرئیے، ہن توں چاہویں ایس نوں عشق سمجھ لویں جاں علاج۔
'' پر میں جو اینے پیسے تینوں گھر خریدن لئی دتے تے پڑھائی تے خرچے ؟ میں حساب منگیا۔
'' جیہڑی سروس میں دتی اے ؟''


تے اوس پل مینوں محسوس ہویا کہ یوسف کوئی ڈاکٹر نہیںویسوا اے جو پیسے واسطے کسے وی امیر عورت نال سوں سکدا اے۔ جاں پھیر میرے ورگیاں توں ناجائز فائدہ اٹھا سکدا اے۔ میں خاموش ہو گئی کہ کر وی کیہہ سکدی سی۔
یوسف چلا گیا۔ میں پھیر تنہا ہو گئی۔ چودھری صاحب نوں تاں اوداں ہی فرصت نہیں سی میرے لئی تے نہ ہی مینوں اوس دی کوئی ضرورت سی۔


میں پھیر بیمار رہن لگ پئی۔ رنگ پھیر پیلا ہو گیا تے سک کے تیلا ہونا شروع ہو گئی۔ میرے بدن چوں اک اگ اُٹھدی سی جو دھوئیں وچ بدل جاندی ۔ دھوواں وچ بدل جاندی۔ دھوواں دماغ نوں چڑھدا تے میں چیکاں مار دی۔
ساڈے گھر وچ اک ٹیکسی ڈرائیور کرائے تے کمرہ لے کے رہندا سی اک دن اوہ کرایہ دین لئی آیا۔میں دروازہ کھولیا۔
'' کیا بات ہے مسز چودھری؟ تسیں بیمار لگ رہے او۔'' اوس نے ادب نال کہیا۔
'' بس اوداں ہی طبیعت ٹھیک نہیں رہندی'' ۔ میں جواب دتا۔
طبیعت ٹھیک رہوے وی کیویں' کنی سوہنی جوان کڑی بڈھے نال ویاہ دتی۔ ظلم ہی کردے نیں لوک کئی وار۔''
مینوں اوس دی بے باکی تے تعجب ہویا۔
'' تہاڈا اوہ رشے دار چلا گیا ڈاکٹر یوسف؟'' میں اوس دے مونہہ توں یوسف دا ناں سن کے سٹپٹائی۔
'' تہانوں کیویں پتہ لگا؟'' میں پچھیا۔
'' پتے نوں کیہ ہے' میں ٹیکسی چلاؤندا ہاں۔ ہر طرحاں دے بندے نال واہ واسطہ پیندا اے میرا۔ سارے شہر دی خبر رکھیدی اے۔ کیہڑی چڑی نے کنے پر مارے۔ سبھ جاندا ہاں۔'' او بنا رُکے بولیا۔
'' ہور کیہہ پتہ اے تینوں ۔'' میں ڈر گئی سی۔
'' کجھ وی نہیں رضیہ بیگم۔ا وہ تہانوں وی پوز کردا سی تے باہر وی عشق جھاڑ دا سی۔ میں اوس نوں کئی وار کئی چھوکریاں نال ویکھیا ہر تہانوں نہیں دسیا۔ نن آف مائی بزنس پتہ نہیں کنیاں چھوکریاں دے نال نکاح دے لارے لا لے پیسے مار کے بھج گیا ۔ سالا جوئے باز۔''
'' جوئے باز؟''
'' ہور کیہہ اے؟ جواء کھیڈ دا سی چھوکریاں نوں کہہ دیندا سی میں ڈاکٹر ہاں۔ آپنے عشق دے چکر وچ پھسا لیندا سی۔ پیسے پوسے لے کے کھاجاند مگروں شکل تک پچھاننوں مکر جاندا۔پتا نہیں کنیاں دے مار گیا سالا فراڈیا۔'' اوہ نفرت نال بولیا۔
یوسف ولوں میرا من پہلے ہی کھٹا ہو گیا سی تے ہن ایہہ کھٹاس نفرت وچ بدلی گئی۔
'' تسیں کنی اچی ٹاہنی تے ہتھ پایا' مسز چودھری کہ ڈاکٹر ہے۔ میرے ورگے کسے فقیر دا ہتھ پھڑ دے تاں پار لنگھا دیندا۔ اوہ بے باکی نال بولیا۔
پر میں تاں ناپاک ہو گئی ہاں۔ مردود میرا خانہ خراب کر کے چلا گیا۔'' میں گردن سُٹی کہیا۔
عورت تاں ہر مہینے پاک ہوندی اے رضیہ بیگم۔ قدرت نے اوہنوں اپنی بہترین نعمت نال نوازیا اے۔ ورنہ مرد تاں اوہنوں ناپاک ناپاک آکھ کے جین ہی نہ دیوے۔ اوس نے نویں گل آکھی، جو مینوں جچ گئی۔


تے فیر یوسف والی کہانی شروع ہو گئی۔ سوچیا پڑھے لکھے ڈاکٹر نے مینوں الو بنایا اے شائد غریب ٹیکسی ڈرائیور قدر کرے گا۔ پر غریب اجیت یوسف دا وی پیو نکلیا۔ میرے گھر دا سامان لے جا کے اپنی گرل فرینڈ نوں دے دیندا میریاں پشاکاں نویں جوڑے تے میک اپ دا سامان اوس دی معشوق دی نظر ہو جاندا۔ میرے بینک کارڈ تے اوس چھوکری لئی چیزاں خریددا جس نال کئی سالاں توں شادی دے وعدے کری بیٹھا سی۔میں تاں اوس دا سائیڈ بزنس سی۔ جاں اجیہا چیک جیہڑا اوہ ضرورت پین تے اوہ کیش کروا لیندا سی۔ میں تاں صرف اوس نوں پیسے دیندی سی تے اوہ مینوں سیکس دیندا سی۔ میرے توں پیسے منگ کے اوہ اپنی گرل فرینڈ دا جنم مناؤندا۔ میں جو چیز بازاروں خاص طور تے لے کے آوندی اوہ چھوکری واسطے لے جاندا۔ اپنی گرل فرینڈ نال میرے گھروں گھنٹہ گھنٹہ فون کردا رہندا۔ اوہ سمجھدا سی میں انگلش نہیں سمجھدی پر عورت کئی واری بوہت کجھ سمجھدیاں ہوئیاں وی کجھ نہ سمجھن دا ڈرامہ کردی اے۔ اوہ مینوں اوس بچے وانگ لگدا جو اپنی ماں دا سامان چک کے باہر ودجے بچیاں وچ ونڈدا ہووے۔ کنا چھوٹا سی اوہ میرے ساہمنے۔ میرے گٹیاں تک وی نہیں سی آوندا ہر ہن اوہ میری مجبوری بن گیا ہویا سی تے میں وی امید چھڈ دتی ہوئی سی کہ اوہ میرے نال گھر وساوے گا۔


اک دن اوہ کسے قتل کیس وچ پھڑیا گیا۔ اوس نے آپنی گرل فرینڈ واسطے دوجے ٹیکسی ڈرائیور دے ڈھڈ وچ چاقو کڈھ ماریا سی تے اخباراں وچ اوس دیاں تصویراں لگیاں سن۔ چودھری صاحب نے کہیا سی۔
مُڑ کے کسے کافر نوں گھر کرائے تے نہیں دینا۔ مصیبت وچ پا چھوڑن گے کمبخت۔''


اجیت وی چلا گیا پر ایس وار مینوں زیادہ فکر نہ پیا۔ جیویں ہن عادت ہی پے گئی سی اجیہاں چوٹاں کھان دی۔ میں کمرہ کسے ہور جوان منڈے نوں کرائے تے دے دتا۔ پھیر ہور۔۔۔۔ پھیر ہور۔۔۔۔ ہور ۔۔۔ ہور۔۔ سبھ پیسیاں دے بھکھے۔ عورت طوائف ہوندی اے پاکستان وچ ایہہ ہی پتا سی، مرد وی طوائف ہوندا اے۔ انگلینڈ آکے پتہ لگیا۔عشق وی پیسہ کماون دا ذریعہ اے۔ مینوں ہاسا آؤندا۔ کنے ڈرامے کردے نیں بندے عورت نوں بے وقوف بناون لئی۔ تاج محل بناون توں لے کے آکاش توں ستارے توڑن تک دیاں گلاں۔


دنیا دی عورت چاہوندی ہے کہ اوس دی یاد وچ تاج محل بنے پر اج دے شاہ جہاں اوس دی قبر تے تاج محل بناون دی بجائے اوس دیاں ہڈیاں تک ویچ کے کھا جانا چاہوندے ہن۔
تاج دے خاب کئیاں نیں وکھائے پر گھر وساؤن دی گل کسے نے نہ کیتی۔ ہر وار لٹن دا اوہی طریقہ۔ عورت جدوں پہلی وار پیسے دیندی ہے تاں عاشقی وچ دے جاندی ہے۔ دوجی وار رحم کھا کے، تیجی وار مجبوری وچ چوتھی وار لعنت پا کے دیندی ہے۔
خیر مینوں کسے نال کوئی شکوہ نہیں رہیا کدے۔ شکوہ ہے تاں بشیرے نال کہ اوہ مینوں کڈھ کے کیوں نہیں لے گیا۔؟


پر ہن میرے تے ایہہ جذباتی گلاں شائد اثر نہیں کردیاں' جیویں کھوہ دی زیادہ ڈونگھائی وچ جائیے تاں چکڑ ملدا اے۔ ایس لئی میں اُتوں اُتوں ہی پانی پی لیندی ہاں۔ ڈونگھیائی وچ نہیں جاندی' چکر وچ پھسن لئی۔ کنے آئے کنے گئے کوئی حساب نہیں۔ کنے بندیاں نے پھرولیا سی مینوں پر میرے اخیر تک کوئی نہ پہنچا۔ کنیاں نے لٹیا سی۔


پر میں پھیر بھر جاندی، جیویں ندی چوں کوئی دو چار کاگراں پانی دیاں لے وی جاوے تاں کیہڑا ندی خالی ہو جاندی اے۔ پر اوس حد تک کوئی نہیں گیا جتھے بشیرا بیٹھا سی۔ اوہ جیویں دھر اندر گڈیا گیا سی میرے، جدوں وی کسے مرد نال گئی تاں لگیا بشیرا ساہمنے کھڑا اے۔ اوہی مہک، اوہی بانہاں تے اوہی موڈھے۔ اکھاں بند کردی تے تصور کردی کہ جووی کر رہی ہاں بشیرے نال ہی کر رہی ہاں۔ ساہمنا بندہ تاں اک ذریعہ اے، بشیرے نوں ملن دا تے بشیرے دی یاد ہور آؤندی۔ میں گھبرا کے مرد دیاں بانہاں وچ چلی جاندی۔


پتہ نہیں کنیاں بانہاں وچ گئی۔۔۔ کوئی حساب نہیں۔۔۔ اوہ بولدی بولدی اچانک چپ ہو گئی۔
مڑ کے پاکستان نہیں گئی کدے ؟ حسیبہ جو اوس دا اندرلبھن گئی آپ ہی گواچ گئی سی نے پچھیا ۔


'' پاکستان کیہ کرن جانا سی۔ کڑیاں پیکے جاں ماں نوں ملن جاندیاں نیں جاں یار نوں۔ میرے دویں نہیں رہے۔ دوہاں نال دلاں دی سانجھ ہوندی اے باقی رشتے تاں ایویں فرضی ہوندے نیں۔ نالے رشتے تاں کپڑیاں وانگ ہوندے نیں۔ سالے گھس گئے تاں وی اتار دتے، جے بھاری ہو گئے تاں وی اُتار دیو۔ بشیرے نال تاں میرا جسمانی رشتہ ہی نہیں سی۔ کہندے نیں عورت آپنے پہلے پیار نوں کدے نہیں بھلدی، سو سچ ہے۔میں بشیرے نوں اک دن لئی وی نہیں بھلی۔ اوس نوں میرے دل چوں کوئی نہ کڈھ سکیا۔نہ ملکاں دیاں حداں تے نہ ہی وقت دی دیوار۔ بشیرے نوں اک دن لئی وی نہیں بھلی۔ بشیرا اوتھے ہی ہے پر ایہہ گل ہور اے کہ میں جدوں وی کوئی نواں ساتھی لبھدی ایہی کہندی سی کہ تیرے توں بغیرمیری زندگی وچ کوئی وی کوئی نواں ساتھی لبھدی ایہی کہندی سی کہ تیرے توں بغیر میری زندگی وچ کوئی نہیں۔ میں کیہ دنیا دی ہر عورت ایہی کہندی اے، اللہ قسم۔ کہے وی کیوں نا ؟


مرد سننا ہی ایہہ چاہندا اے۔ دنیا دا لچے توں لچا بندہ وی چاہے گا کہ میرے پہلو وچ دنیا دی سبھ توں پاک عورت ہووے۔ بھاویں سچ نوں جاندا ہی ہووے پر کدے قبول نہیں کرنا چاہندا تے عورت اوس دی ایس خواہش نوں ہی پور دی اے' جدوں آکھدی اے کہ تیرے توں پہلاں کوئی نہیں سی تے تیرے توں بعد کوئی نہیں۔ مرد اپنے عاشقانہ تعلقات بارے گاگا کے دسے گا کہ فلاں نال گیا ڈِھمنکی نال گیا' جیویں فوجی دسدا اے کہ جنگ وچ کنے سپاہی مارے انج ہی مرد دسدا اے کہ کنیاں عورتاں نال ستا پر عورت واسطے ایہہ بڑی راز دی گل اے۔ اک توں دوجے نوں پتا نہیں لگن دیندی کہ کس نال کیہ گل کر گئی۔ بڑی ڈونگھی ہوندی اے زمین وانگ۔ کوئی ایس دا دوجا سرا نہیں پاسکیا۔ میں تاں کہنی ہاں کہ ،جتھے مرد ختم ہوندا اے، اوتھوں عورت شروع ہوندی اے۔۔۔ مرد بک جاندا اے عورت کہندی نہیں۔۔۔۔'' آکھ کے اوہ کھل کے ہسی۔


'' رجو' تیری زندگی وچ اینے مرد آئے کسے نال اپنا گھر ہی وسا لیندی آپنے ہانی نال۔۔۔۔'' حسیبہ دامن ایتھے تک پہنچ کے بہت اداس ہو گیا سی۔
'' کسے کمبخت نے کوشش نہیں کیتی گھر وساؤن دی۔ جنے وی میری زندگی وچ آئے میں سبھ نوں واسطے پائے کہ مینوں ایس ذلت بھری زندگی وچوں کڈھ کے لے جاوے۔ پر کسے دے گھر وچ میرے لئی تھاں نہیں سی۔ سبھ انھیرے دے ساتھی سی۔ روشنی دا منظر کوئی نہ سکیا۔ کسے نوں پونڈاں دی بھکھ تے کسے نوں جسم دی ضرورت۔ میرے روح دا ہانی کوئی نہ ملیا۔ بشیرے توں لے کے ہن تک سبھ نمرد ملے۔


کوئی مرد بچہ نہیں ملیا' جس نے کہیا ہووے، آرجو میرے موڈھے تے سر رکھ کے سوں جا۔ کسے دے موڈھے وچ میرے سر دا بھار چکن دی ہمت نہیں سی۔ سبھ فضول جیہے لوک۔۔۔۔ چور اُچکے ، رات نوں میرے نال سُتے جدوں میری اکھ لگ گئی میرا سامان تک چک کے لے گئے۔'' آکھ کے اوہ اٹھ کے باہر ول چلی گئی۔ حسیبہ نے اوس نوں ہور چھیڑنا ٹھیک نہ سمجھیا۔


'' ہفتے بعد ڈاکٹر نال فیر سٹنگ ہوئی۔ ڈاکٹر نے اوس نوں سمجھایا کہ اوس نوں کوئی بیماری نہیں ہے۔ اوہ گھر واپس نہیں جاوے گی۔ واپس بھیجی گئی تاں خود کشی کر لوے گی۔
'' کیہ گل ؟ تیرے گھر وچ کیہہ کمی ہے ؟ تیرا شوہر تاں تینوں بڑا پیار کردا اے۔
ایتھے ہسپتال وچ کیہ زندگی اے۔۔۔۔'' حسیبہ نے ڈاکٹر دی گل دا ترجمہ کیتا۔
گھر وچ پاکستان توں آئی چودھری صاحب دی آپا جان ہر وقت میرے تے نظر رکھدی اےْ مردود۔ کتھے جانی آں، کیہہ کرنی آں۔۔۔ چھوٹی چھوٹی گل سی رپورٹ وی اوہ چودھری نوں دیندی اے ''۔ اوہ رون ہاکی ہو گئی۔


توں چودھری صاحب نوں سمجھا دے کہ توں اوس دی آپا نوں پسند نہیں کردی ''۔ حسیبہ نے کہیا۔
'' چودھری نے تاں اوس نوں میرے سرھانے تے لیا کے بٹھایا اے۔ گھر وی آبرو دی راکھی کرن دی خاطر۔ سارا دن اوہ میرا پچھا کردی اے تے رات نوں۔۔۔۔ اوہ کجھ کہندی کہندی ہوئی رُکی۔ رات نوں کیہہ ہے ؟۔۔۔ ڈاکٹر نے پچھیا۔
''رات نوں اوہ بڈھا چودھری اپنا '' مریا چوہا '' میرے ہتھ وچ دے دیندا اے کہ چک ایس نوں کھڑ کر۔ میں کیوں چکاں اوس '' مریا چوہا ''میں کیہہ گناہ کیتا اے؟ توں چک لوویں گی ؟ ڈاکٹر چک لوے گا ؟ '' اوس نے حسیبہ نوں سوال کیتا۔
ڈاکٹر نے ترجمہ نگار کڑی ول سوالیہ نظراں چکیاں کیہہ کہہ رہی ہے پر حسیبہ کول انگریزی دی لغت وچ '' مرے چوہے '' لئی کوئی شبد نہیں سی۔



Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels