Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> مُل دی تینویں >> وینا ورما : بن واس

وینا ورما : بن واس

وینا ورما
May 30th, 2008
5 / 5 (2 Votes)

میری واپسی تے توں اینی اداس کیوں سی ماں۔ کیوں روئی سی میرے گل لگ کے۔ توں مینوں وار وار کہہ رہی سی کہ واپس نہ جا دھئیے۔ آپنے گھر کاہدی کمی اے۔ ایتھے جاں کتے کھا کھا کے نکلدے نیں تے توں پردیساں وچ کلی کاری مجوریاں کردی پھر دی ایں۔ میں کیہہ کراں حویلیاں دا، جدوں میری جوان جہان دھی بن واس کٹدی پھر دی اے۔۔ تے توں پھیر دھاء مار کے رو پئی سی۔


پر میں چاہ دے وی تینوں چپ نہیں کروا سکی سی ماں۔۔۔۔ مینوں پتہ سی کہ جے میں رو پئی تاں پھیر تیرا دل بہت پتلا پے جاوے گا۔ چھتی سو بماریاں دی کھادی ماں اگے میں آپنا دکھ پھرولدی وی تاں کیویں۔ پر میرے اندر پھٹدے لاوے نوں میں روک نہیں سکی ماں۔ اوہ لاوا اتھرو بن کے وگ تریا۔ تیرا ہنجواں نال بھجیا چہرہ تے دل چیرویں آواز ہن وی میرے سینے وچ نشتر وانگ چبھدی ہے۔


میری سونے ورگی دھی پتاں وانگ پالی سی میں تاں۔۔۔۔ کیویں رل گئی۔


بس ایتھے ہی تاں توں فرق کر گئی سی ماں۔ توں مینوں پتاں وانگ پالیا ضرور، پڑھایا لکھایا تے پرورش کیتی پر توں مینوں پت سمجھیا نہیں سی۔ جے توں مینوں پت سمجھدی تاں آہ دن کاہنوں ویکھنے پیندے۔ توں کیہہ دنیا دا ہر پرانی عورت تے مرد دا بھیت نہیں مٹا سکیا۔عورت ہمیشہ ہی عورت رہی ہے۔ مرد دے بھوگ دی وستو۔ کدے اوس نے آپنا آپ جی کے نہیں ویکھیا تے ایسے عورت پنے دا شکار ہوئی سی، تیرے گھر وچ جدوں مینوں عورت ہون دی سزا ملی سی۔


گل تاں کجھ نہیں سی ماں۔۔۔ بس ایویں ہی مینوں ذیلداراں دے منڈے سکھوندر نال تہو ہو گیا سی۔ کوئی بہت زیادہ اگے تاں نہیں سی ودھے، اسیں حالے تے نہ ہی کوئی قول قرار کیتا سی پر پتا نہیں کیوں۔۔۔۔ جدوں وی اوہ شام نوں منڈیاں دی ڈھانی وچ ہاکی کھیڈ کے پرتدا مینوں سبھ توں ودھ پیارا لگدا سی۔ انج تاں سوہنیاں اکھاں تے سوہنی مسکراہٹ والے منڈے کس کڑی نوں چنگے نہیں لگدے ہر سکھوندر دی گل ہی ہور سی۔ سوہنیاں اکھاں تے سوہنی مسکان توں سوا اُس کول ہور وی بہت کجھ سوہنا سی۔ سوہنا قد، سوہنے دند تے بہت ہی سوہنے طریقے نال بنھی اوس دی ہلکی گلابی پگ جیویں اوس دے رنگ نال ہی رل جاندی سی۔ نیلے رنگ دے سپورٹس سوٹ وچ جدوں اوہ سجے ہتھ وچ ہاکی پھڑی آپنے گھر موہریوں لنگھدا سی تاں بدوبدی میرے پیر گلی ول ہو جاندے سی۔ کدے میں کوڑا سٹن دے بہانے گلی وچ آوندی کدے گھر موہرے لگے نلکے توں پانی دی بالٹی بھرن دا پکھنڈ کردی تے کدی آنی بہانی گوانڈھیاں دے گھروں دال پچھن چلی جاندی۔ اُنج رب نال میرا کدے خاص رشتہ نہیں سی رہیا پر جدوں توں سکھا چنگا لگا سی میں رب نوں پوجن لگ پئی سی۔ پوجن توں میرا بھاؤ کوئی جوتاں جگاونیاں جاں ٹل کھڑکاونا نہیں سی، بس ایویں ہی چھے کو وجے جدوں سکھے دا گلی چوں لنگھن دا ویلا ہوندا میں گردوارے چلی جاندی سی۔ راہ وچ آوندے جاندیاں اوہ اپنی جادو ورگی مسکان سٹدا تے آپنے سوہنے نیناں دے وشی کرن نال میری روح کڈھ کے لے جاندا سی تے میں ساری ساری رات پئی اوس دے سپنے لیندی رہندی۔


سرہوں دے تازہ کھڑے پھلاں وانگ میرے کھڑے چہرے نوں دیکھ کے آنڈھنا گوانڈھنا میریاں پیڑاں گندیاں تے میرے جماتی تے سہیلیاں میرے مونہہ تے سکھے دا ناؤں پڑھن دی کوشش کردے۔ آپس وچ اسیں کدے گل وی نہیں سی کیتی پر ساڈی جھاکنی ساڈے رشتے دی چغلی کھاندی سی۔ ہمت ہی نہیں پیندی سی دوواں دی کہ کوئی گل کرئیے جدوں وی گل کرن دی کوشش کیتی تاں شرم نال زبان نوں جندرا لگ جاندا سی۔
ایہناں ہی جکھو تکھیاں دی اک شام سی ماں، جدوں میں باہر گھر موہرے بیٹھی پتھر دے کوئلے دی انگیٹھی بھکھا رہی سی کہ سُکھا دوروں منڈیاں دی ڈھانی وچ آوندا دکھائی دتا۔ اوہنوں ویکھدیاں ہی میرے ہتھ پیر کمبن لگ پئے تے دل دی دھڑکن مینوں آپ نوں سنائی دے رہی سی۔ میں چاہ کے وی اٹھ نہ سکی تے نیویں پائی انگیٹھی وچوں سواہ باہر کڈھن دا ناٹک کرن لگی۔سکھے نے کولوں لنگھدیاں میرے ول کاغذاں دا اک پرزہ سٹیا۔ میں کمبدے ہتھ نال کاغذ حالی کھول ہی رہی سی کہ ساہمنیوں بشنی گھمیاری نے ویکھ لیا۔ میں تاں اوتھے ہی کاٹھ ہو گئی سی تے ڈر دی ماری نے اوہ کاغذ دا ٹکڑا بغیر پڑھے ہی انگیٹھی وچ سٹ دتا۔


میرا پہلا تے آخری پریم پتر پتہ نہیں اوس وچ کیہہ لکھیا سی، میریاں اکھاں ساہمنے ہی میرے ارماناں وانگ سڑ کے سواہ ہو گیا۔


میں سمجھی کہ گل مُک گئی ہوئی اے پرایہہ تاں شروعات سی بشنی گھمیاری نے پورے محلے نوں میری پریم کہانی سنا دتی تے رات پین تک گل تیرے کول پہنچ گئی سی ماں۔ تے توں مینوں کالجوں پڑھ کے آئی نوں گُتوں پھڑ لیا سی۔


'' جائے وڈھیاں دئیے، زندیاں نوں کھانئیے۔۔۔۔ کھسماں پٹئیے توں جمدی کیوں نہ مر گئی کلینئیے۔ ایہو جیہے کارے کردی نوں تینوں شرم نہیں آئی۔۔۔۔ تے میں ہکی بکی تیرے مونہہ ول ویکھدی رہ گئی سی۔ پہلی وار میں ممتا دے مونہوں اجیہے لفظ سنے سی۔


ماں کیہہ ہویا اے تینوں ؟ میں کتاباں ویڑھے وچ سٹ دتیاں سی۔


پچھدی ایں کیہہ ہویا۔۔۔۔؟ نہ اوہ بھڑوا تینوں چٹھیاں سٹ سٹ کے جاندے، غرق جانا۔۔۔ تیرا کیہہ دھگڑا لگدا اے۔۔۔؟ ایسے واسطے تینوں پڑھایا لکھایا سی پتاں وانگ بئی کل نوں یاراں نوں چٹھیاں لکھیں۔


گل ساری میری سمجھ وچ آگئی سی۔ اوس ویلے میں تینوں ٹھنڈیاں کرن دی کوشش کیتی سی، پھیر کیہہ ہویا ماں سکھا تاں بڑا بیبا منڈا ہے۔ چنگے کریکٹر دا تے چنگے خاندان دا۔


تے ماں توں جیویں بجلی بن کے کڑکی سی اچھا گلاں ایتھوں تک ودھ گئیاں نیں۔ بے غیرت جٹاں دے منڈے نال ویاہ کروائیں گے بے شرمے ! کیوں پیو دی پگ تے داغ لاؤن لگی ایں۔۔۔ اگ لگے ایہو جیہی پڑھائی نوں۔۔۔۔''


تے پھیر ماں اوہی ہویا سی جو توں چاہیا سی۔ مہینے دے اندر اندر مینوں دیس نکالے دا حکم ہو گیا سی تے باپو دی چٹی پگ نوں داغ لگنوں بچا لیا سی پر جس مہاں رتھی توں باپو دی پگ تے کیسر لاؤن دا مان بخشا سی تے جیس نوں توں خاندان دے سر دا سہرا بنایا سی۔ اوہنوں تاں خاندان دے ارتھ وی نہیں پتا سی۔ سارا دن اوہ گوریاں کالیاں نال کھیہ کھا کے جدوں رات نوں گھر آؤندا سی تاں برف دی سل وانگ میرے نال پے جاندا۔

 

میں قطرہ قطرہ ہو کے جل رہی موم بتی وانگ رات دا سفر اکلی طے کردی تے پھیر شائد ہولی ہولی میرے اندرلی عورت مر گئی سی۔ سویر توں لے کے شام تک کم کر کے جدوں شام نوں تھکی ہاری گھر مڑ دی تاں، جیویں خاندان دی عزت دا بوجھ میرے موڈھیاں تے میری آپنی لاش وانگ چکیا ہوندا سی۔ پھیر پتہ نہیں کدوں ایس جدوجہد وچ میں ختم ہو گئی سی۔ لمے سفر وچ چکے بھاری بیگ دی پرانی تنی وانگ میرا ویاہ اچانک ٹٹ گیا سی تے مینوں پتہ وی نہ لگیا۔ پر تیری سونہہ ماں میں بالکل بے قصور سی۔ مینوں دوش نہ دیویں۔


پھیر اوس توں بعد شروع ہو گیا سی میرا اکلی دا سفر۔ میں کم دی تلاش وچ کتھے کتھے نہیں گئی ماں۔۔۔۔ دفتر۔۔۔ سٹور ۔۔۔ سپر سٹور فیکٹریاں تے دوکاناں۔ پر جتھے وی کم کرن جاندی سی اوتھے میرے کم دی قدر نہیں سی۔قدر سی تاں میرے عورت ہوون دی۔ میرے رنگ روپ دی میرے سریر دی۔پتہ نہیں کنیاں نوکریاں میں ایس کر کے چھڈیاں سن ماں کہ میں اپنے مالک نال سمجھوتہ نہیں کر سکی سی ۔ میں آپنے آپ نوں ویچ نہ سکی۔ شائد میرا عورت ہونا میرے لئی سبھ توں وڈا سراب سی۔ پتہ نہیں کنی واری میں باپودی پگ نوں داغ لگن توں بچایا سی۔ ہر بندہ میرے باپو دی پگ دا دشمن جاپ دا سی۔ گورے تاں ساڈے ڈگریاں دی قیمت نہیں جاندے، اڈ گل ہے پر ساڈے آپنے ملک دے بندے وی ساڈی قدر نہیں کردے۔ ایہہ کیہو جیہی عجیب حالت ہے ۔ خیر میں تینوں اک چھوٹی جیہی گھٹنا دسنی ہاں ماں۔ کردیاں کراندیاں مینوں اک رسالے وچ نوکری مل گئی تے میں سوچیا ہن میں اپنی زندگی دی لڑائی لڑ سکاں گی پر حالی ہفتہ وی نہیں ہویا سی کم کردی نوں کہ مینوں کم توں جواب مل گیا۔ رسالے وچ میرے نال کم کردے کئی پڑھے لکھے کہندے کہاندے قلچی جدوں مینوں آپنے گندے فقریاں دا شکار بناؤندے تاں مینوں لگدا جیویں میں کوئی بازارو جیہی ہوواں۔ اک دن میں اخبار دے ایڈیٹر کول ایس دی شکائت کیتی تاں اوہ کھچرا اگیوں ہس کے بولیا:


فیر کیہہ ہویا اے۔۔۔ توں جوان کڑی ایں۔ کلی ہیں، تینوں فیلنگ نہیں ہوندی کوئی؟ آزاد ملک وچ رہندی ایں توں۔۔۔ تھوڑا خیالاں نوں آزاد کر تے اپنی زندگی دا مزا لٹ''۔


'' پر میں اوہناں کڑیاں وچوں نہیں، جیہڑیاں انج زندگی دے مزے لٹدیاں نیں۔۔'' میں رون ہاکی نے کہیا سی۔ میں کسے چنگے خاندان نال تعلق رکھدی آں تے میرا کوئی کریکٹر ہے۔۔ ایویں کیویں۔۔۔۔''


'' ہوں خاندان اے کریکٹر اے ایہناں دا؟ گوریاں ول ویکھ کیویں پھردیاں نیں رسے تڑائی۔ کردیاں نیں کسے دی پرواہ ؟ تھوڈا کریکٹر لتاں وچ وڑ گیا۔۔۔ ہور گلاں بتھیریاں نیں کریکٹر بناؤن لئی۔۔۔۔'' تے پھیر میں سن نہیں سی سکی تے اوتھوں وی مینوں چھٹی مل گئی سی۔
بس ماں، ایسے جکھو تکھی وچ کدے کدے سکھوندر دا خیال آجاندا سی کہ شائد اوہ وی مینوں یاد کردا ہووے۔پنج سالاں بعد میں اپنے ملک واپس آون دا من بنایا سی۔ ماں کہ شائد سکھے دا حالیں ویاہ نہ ہویا ہووے۔ شائد اوہ حالیں وی گلی وچ گیرے ماردا ہووے تے میرے وانگ اوہ وی کلاکارا ہووے۔


پھیر میں اوس دا پتہ کرن کالج گئی سی۔ کالج دا سبھ کجھ بدل گیا سی۔ میں اجنبیاں وانگ اکھاں ڈور بھور کری کجھ لبھ رہی سی کہ پچھوں کسے جانی پچھانی آواز نے بلایا۔


'' آشا توں ایتھے کیویں ۔۔۔۔۔؟ میں مونہہ بھواں کے ویکھیا میری خاص سہیلی رانی میرے پچھے کھڑی ہس رہی سی۔ میں دیکھدیاں ہی پہچان گئی سی۔


شائد اوہ اوسے کالج وچ لیکچرار لگ گئی سی۔ مینوں جدوں اوہ جپھی پا کے ملی تاں میریاں بھبھاں نکل گئیاں۔
پنج سالاں دیاں اکٹھیاں ہویاں گجھیاں گلاں دریا وانگ ویہ تریا سی۔ میتھوں اپنے دل دی گل کہہ نہیں ہورہی سی، جیویں اوس میرے اندرلی بجھ لئی سی۔


'' آشا تینوں یاد آپنے نال اک سوہنا جیہا منڈا پڑھدا ہوندا سی داڑھی والا ؟''
'' کون سکھوندر ؟ میں جیویں اُڈیک وچ سی۔ کتھے اے اوہ ۔۔۔ کیویں اے۔۔۔ توں اوس نوں کتھے ملی سی۔'' میں جیویں کملی ہو گئی سی۔
' ملی تاں میں کتے نہیں اوس نوں پر اوہ کافی دن ہوئے اک واری کالج آیا سی۔''
'' اچھا'' میں جیویں بہت کاہلی پے گئی سی۔
تیرے بارے پچھدا سی کہ آشا دا کیہہ حال ہے۔۔۔؟''
'' پھیر ۔۔۔۔ پھیر کیہہ کہیا۔۔۔؟ میرے دل دی دھڑکن ودھ گئی سی۔
'' میںدس دتا سی کہ توں ویاہ کروا کے باہر سیٹل ہو گئی ایں۔۔۔ سن کے چپ جیہا کر گیا سی۔۔۔'' رانی نے گل لمکائی۔


'' سیٹل۔۔۔ میں ۔۔۔۔ باہر؟ رانوں توں مینوں غلط نہ سمجھیں پلیز ۔ جے تینوں سکھا ہن کتے ملے تاں اوہنوں کہیں بئی آشا تینوںبہت یاد کر دی سی تے اوہنوں میرا ایڈریس دے دیویں تے کہیں کہ مینوں جنے مرضی خط لکھے۔ ہن مینوں کسے دا ڈر نہیں۔ میں اوس نوں آپنے کول بلا لواں گی۔ ہن میں آزاد ملک وچ رہندی ہاں رانو، ہن ساڈے پیار نوں کسے دا ڈر نہیں ہووے گا ۔۔۔''


میں دھرم تے ذات دیاں دیواراں توں بہت اُچی ہو چکی ہاں۔'' کہندی دا میرا گلا بھر آیا تے میں اچانک چپ کر گئی سی۔کیونکہ رانو دیاں نظراں میرے چہرے تے ٹکیاں ہویاں سی۔ میں شائد زندگی وچ اج پہلی وار اپنے پیار دا اقرار کیتا سی۔


'' سکھا ہن تینوں کتھوں ملنا ایں آشا؟ اوہ تاں بہی پڑھائی پڑھوئی وچے چھڈ گیا سی۔ نالے اوہ شراب بہت پین لگ پیا سی۔ شران نال اُس دے گردے خراب ہو گئے سی تے پچھلے سال اوہ شرابی حالت وچ ہی۔۔۔ ستا رہ گیا۔ رانوں نے جیویں میرے سینے تے کوئی پہاڑ سٹ دتا سی۔ میرے پیر من من پکے دے ہو گئے سی۔ میں روئی نہیں سی تے نہ رو وی نہ سکی۔ اک لاش کسے دی موت تے کیہہ رووے گی۔


مینوں سارا پنڈ شمشان بھومی لگ رہیا سی۔ تے ہر گلی، محلہ جیویں سکھے دی قبر سی۔ پھیر میرا تیرے پنڈ جی نہ لگیا۔ میں واپس آون دا فیصلہ کر لیا سی۔ ہن اوتھے میرے لئی رہ کیہہ گیا سی۔ اک یاد سی جو امر ہو گئی سی۔ اک آس سی جو ختم ہو گئی سی۔ توں میرے گل لگ کے روئی سی۔ ' مینوں معاف کر دے دھئیے۔۔۔ میں تیری اپرادھن ہاں۔''


نہیں ماں ۔۔۔ ایہہ تاں ودھاتا دیاں لکھیاں نیں۔ کون ٹال سکدا اے۔۔۔۔ میں ٹھیک ہاں توں توں میرا فکر نہ کر۔۔۔ تے میرے واپس جان دی تیاری کردے۔ میں دل تے پتھر رکھ کے کہیا سی۔


''واپس۔۔۔ پر توں کہدے کول جانا اے پت۔۔؟ توں حیرانی نال اکھاں ٹڈیاں سی۔
میں آپنے گھر جانا اے ماں۔ نالے نوکری تے حاضر ہونا اے۔ میں تینوں سمجھاون دی کوشش کیتی سی۔
گھر والے بتھیرے مل جان گے ماں۔۔۔ میں جیویں کھوہ چوں بولی سی۔


'' پر ایویں کسے انجانے بندے نال توں کیویں ویاہ کروا لویں گی کُڑے۔ کوئی سزا تھوڑی کٹنی ایں توں۔ تھوڑا کش سوچ۔ توں روئی جا رہی سی۔
میں تاں پہلاں وی سزا ای کٹی اے ماں۔ میں پہلے نوں کیہڑا جاندی سی۔ جس نوں جاندی اوس نال گل وی نہ کر سکی۔ نالے آپنے خاندان دی عزت دی وی تاں گل ہے ماں۔ میرے ایتھے رہن نال باپو دی پگ نوں اچھالن گے لوک۔ میرا دور رہنا ہی ٹھیک ہے۔۔۔ تے پھیر میں آپنی واپسی دی سیٹ بک کروائی سی ماں تے تینوں روندی کرلاوندی نوں چھڈ کے میں آپنے رام توں اکلی بن واس کٹن دی تیاری کر لئی سی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels