Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> مُل دی تینویں >> وینا ورما : رُوم میٹ

وینا ورما : رُوم میٹ

وینا ورما
May 24th, 2008

ٹن ٹن کردی گھڑی نے گیاراں وجے دا الارم دتا تے بسترے تے پئی رجنی دا دھیان گھڑی ول چلا گیا۔ اوس نے اکھاں گھما کے ویکھیا۔ اوس دا پتی امن کرسی تے بیٹھا میز تے جھکیا ہویا سی۔ کتاباں دا تھبا اوس دے اگے پیا سی تے اوہ اوہناں چوں کجھ دیکھ کے آپنی کاپی تے اُتار رہیا سی۔ ٹیبل لیمپ دے روشنی وچ اوس دیاں اکھاں تے چڑھیاں عینکاں دے شیشے چمک رہے سن تے اوہ کئی واری ٹچ ٹچ کر کے سر ہلاؤندا تے مُڑ پھیر لکھن لگ پیندا۔ رجنی نے اوس نوں غور نال دیکھیا۔

ٹیبل لیمپ دی ادھی روشنی اوس دے مونہہ تے پے رہی سی تے ادھی کاغذاں تے۔ کنی محنت کر رہیا ہے۔ شائد پی۔ایچ۔ ڈی کر لوے۔ پی ایچ ڈی کر کے رنگ لگا دیوے گا۔ جیہو جیہے رنگ پہلاں پڑھ کے لگا دتے۔ اوہ من ہی من وچ سوچدی۔ سارا دن کتاباں نال متھا ماری جاندا اے، نہ گھر دا فکر ہے نہ پروار دا۔ اکھے میری پی ایچ ڈی ہو جاوے پھیر تینوں کم کرن دی لوڑ نہیں پوے گی۔ تن سال ہو گئے رجنی دا ویاہ ہویاں پر اوس نوں لگدا سی اوہ ہن وی کواری ہے۔ پہلاں ڈیڈھ سال تاں بھارت توں انگلینڈ آؤندیاں ہی لگ گیا سی۔ ایتھے آ کے وی کیہڑا اوہنے سُکھ دیکھیا سی۔ آؤندے سار ہی روزی دا مسئلہ ساہمنے کھڑا سی تے اوس دا کتابی کیڑا پتی پڑھائی پچھے دیوانہ سی۔ کئی واری اوس دا من کردا سی کہ اوس دیاں کتاباں پھاڑ کے گلی وچ وگاہ مارے پر اوہ اجیہا نہ کر سکی۔ اوہ پیار نال اپنیاں بانہواں اوس دے گل دوالے پاؤندا تے آکھدا، ''راجی ڈیئر جدوں میری پی ایچ ڈی ہو گئی تاں جو کتاب لکھاں گا اوہ تینوں سمرپن کراں گا۔
''ٹو مائی ڈیئر وائف راجی۔(
TO MY DEAR WIFE RAJEE) راجی اک پل لئی پھوکا جیہا ہس چھڈ دی۔

رجنی نے کروٹ بدلی تے آپنے بیڈروم دی کھڑکی چوں باہر دیکھن لگ پئی۔ باہر آکاش تے چن چمک رہیا سی۔ کِتے کوئی بدل نہیں، ہوا دا بھورا نہیں سی۔ چن وی شائد اوس وانگ اکلا ہے تے اکلا ہی سفر طے کر رہیا ہے۔ اوس نے آپنی تُلنا چندرما نال کیتی۔ اوس نے اکھاں بند کر کے سون دی کوشش کیتی پر سوں نہ سکی۔ چانن وچ اوس نوں نیند نہیں آؤندی۔ انھیرا اوس نوں بڑا چنگا لگدا ہے۔ کمرے دی بتی بند کر کے آپنے بسترے تے لیٹ کے اوہ آپنے خیالاں دی دنیا وچ گواچ جاندی تے پھیر پتا نہیں کدوں اوس دے وچاراں دے گھوڑے دوڑ دوڑ کے تھک جاندے نیں تے اوہ نیند رانی دی گود وچ چلی جاندی ہے۔

باراں وج گئے۔ امن حالی وی پڑھ رہیا سی۔ اوس نوں چیتے آؤندا جدوں اوہ کالج وچ پڑھدی سی تاں ہوسٹل وچ اوس دی رُوم میٹ ہوندی سی کرن۔ دوواں دی اکثر رات نوں لڑائی ہو جاندی سی۔ کرن رات نوں پڑھدی دیر تک پر رجنی رولا پاؤندی سی کہ چھیتی بتی بند کر دے۔ مینوں لائٹ وچ نیند نہیں آؤندی۔ تھک ہار کے دوویں سوں جاندیاں۔ اوس نوں اک اک گل یاد آ رہی سی۔ کرن سویرے اُٹھ کے اوس واسطے میس چوں گرم گرم چاء لے کے آؤندی ''لؤ جی مہارانی جی چاء پی لؤ'' اوہ چاء پیندی۔ پھیر دوویں مل کے روم صاف کردیاں۔ فٹافٹ کپڑے پریس کردیاں۔ میس وچ جا کے نشاتہ لیندیاں تے بھجو بھجائی وچ کالج جا پہنچدیاں۔ شامیں واپس آ کے وی ایہو نٹھ بھج ہوندی سی پر اودوں جیون دا اک مزا سی۔ اوہ سوچدی۔

امن نے لائٹ بند کر دتی تے آ کے اوس دے نال بیڈ تے پے گیا۔ رجنی نے جان بجھ کے اکھاں بند کر لئیاں پر امن نے آپنی بانہہ اوس دی گردن دوالے لپیٹ دتی۔ رجنی نوں لگیا جیویں اوس دا دم گھٹ رہیا ہووے پر اجیہے واقعے تے اوہ مشین بن جاندی۔ ایہہ روز دا ہی کم سی۔ اوس اندرلی عورت مر چُکی سی۔ اوس نوں لگدا سی جیویں امن کسے مری ہوئی عورت نال بلاتکار کردا ہے روز پر اوہ کہندی کجھ نہیں۔ ایہہ ادھ گھنٹہ اوس نوں کٹھن اوکھیائی وچوں لنگھنا پیندا تے پھیر دُوجے دن تک سبھ کجھ شانت ہو جاندا۔ اوہ آپنے خیالاں وچ گم ہو گئی۔ امن دے گھراڑے اوس نوں سون نہیں دیندے۔ اوہ پاسا پرت کے باہر ویکھن لگ پیندی ہے۔ باہر ٹھنڈی چاننی چھڑکی ہوندی ہے جیویں قدرت نے۔ اوس دا من کردا ہے کہ اپنا منجا چک کے باہر ویڑھے وچ جا پوے پر منجا کیویں چکے۔ اوس نوں آپنی بے وسی تے غصہ جہیا آیا۔ کیہو جہیا کتا ملک اے۔ نہ پین دی آزادی، نہ کھان دی، نہ جیون دی۔ اوہ مُڑ انھیر وچ جھاکن لگ پئی۔ اوس نوں لگدا کہ اوس نال ربڑ دا کوئی گُڈا پیا ہے، آدمی نہیں۔

امن نے پاسا لیا تے رجنی آپنے ماضی وچ گم ہو گئی۔ اوس نوں یاد آؤندا ہے ہوسٹل دے وچ ہی اوہ تے کرن کنی کنی دیر تک باہر گراؤنڈ وچ پئیاں رات نوں گلاں ماردیاں رہندیاں سن۔ کڑیاں ایدھر اودھر رولا پاؤندیاں پھردیاں۔ گِدھے پیندے، بھنگڑے پیندے تے ادھی ادھی رات تک مستانیاں ہوئیاں کڑیاں محفلاں لائی رکھدیاں۔ رجنی اوہناں دی ہیروئین سی۔ کوئی وی پروگرام ہوندا اوہ اگے ہوندی۔ اوہ جیویں ہوسٹل دے رونق سی۔

اوہ آپنیاں لکھتاں کوتاواں کڑیاں نوں سناؤندی تے کڑیاں وی سواد لے لے کے اوس توں شعر سُندیاں۔ اوہ مستانی عمر سی۔ اوس نوں یاد آؤندا اک دن جدوں اوہ اجیہی چاننی رات وچ باہر دھرتی تے ہی کرن دی گود وچ سر رکھی پئی سی تاں کرن نے کہیا سی۔ ''رجنی توں میری بھابھی بن جا۔''
''کیوں؟'' اوہ چلک پئی۔
''کیونکہ توں مینوں بہت پیاری لگدی ایں۔ دیکھ میرے بھرا دی گرم کپڑے دی ہوزری ہے۔ بہت پیسہ ہے اوس کول۔ اوہ تینوں بہت پیار کرے گا۔ توں عیش کریں گی۔''
''نہیں کرن، مینوں تاں وپاری لوک اوویں چنگے نہیں لگدے۔ تینوں پتا ہے میرا ٹیسٹ کیہ ہے۔ میرا پتی کوئی شاعر ہووے گا، کوئی کوی ہووے گا، جاں کوئی کلاکار۔۔۔''
اوہ خیالاں وچ گم ہو گئی۔
''ٹھیک ہے کروا لے شاعر نال ویاہ۔ بھُکھی مریں گی ساری عمر۔ عاشقاں دیئے اولادے۔۔۔۔'' کرن اوس دا سر بھُنجے رکھ کے غصے وچ پیر پٹکدی چلی گئی سی۔

رجنی نوں چیتے آیا پھیر پتہ نہیں سماں کیویں اُڈ گیا۔ پتہ نہیں کداں اوس دا ویاہ امن نال ہو گیا۔ امن، جو کہ انگلینڈ وچ جمیا پلیا سی، اوہ بھی شائد گلیمر وچ پھس گئی سی۔ امن دی سُندرتا نوں دیکھ کے نا نہ کرسکی پر ہُن لگدا اے جیویں سبھ کجھ غلط ملط ہو گیا ہے، اوہ سوچدی جیویں اوس نے ویاہ نہیں کروایا سگوں آتما ہتیا کیتی ہے۔ امن نال کدے وی اوس دے وچار نہ ملک سکے۔ اوہ سریلے درد بھرے گیت لگا لیندی ہے، کدے ٹیپ ریکارڈر تے تاں امن اوس نوں بند کر کے کوئی انگریزی کیسٹ چڑھا لیندا ہے۔ اوس نوں اوس دیاں ہندی فلماں کدے چنگیاں نہیں لگیاں۔ رفیع دی آواز، مکیش دا درد، وارث دی ہیر تے شِو دی پیڑ کسے چیز دا وی تاں۔۔۔ امن نوں پتا نہیں ہے۔ اوہ صرف سریر دا سنبدھی ہے، وچاراں دا نہیں۔ اوس نوں لگدا جیویں اوہ اک دیہہ دا رشتہ نبھا رہی ہے، جی نہیں رہی۔

گھڑی نے اک وجن دا سنیہا دتا پر رجنی دیاں اکھاں نوں دور دور تک نیند نہیں آ رہی سی۔ اوہ پھیر سوچاں دے گہرے سمندر وچ جا ڈُبکیاں لاؤن لگی۔ اوس نوں یاد آیا، اوس نے اک دن کھجھ کے امن نوں کہہ دتا سی۔
''امن چل آپاں بھارت چلیئے۔ اوتھے آپاں نوں چنگی نوکری مل جاوے گی۔ چل آپاں اک پیاری جیہی دنیا وسایئے، اوتھے چل کے۔۔۔''

''تینون پتا اے۔۔۔ مین برٹش ہاں۔۔۔۔ برٹش ہوون دا مطلب اے ساری دنیا وچ میری قدر ہے۔ پھیر ایتھے کیہ کمی ہے۔ حالی توں نویں نویں آئی ایں پنج ست سال ایتھے رہ کے دیکھ توں وی۔ برٹش پاسپورٹ لے لے ۔۔۔۔ پھیر تینوں پتا لگے گا کہ کیہ قدر ہے۔ میرے کارن توں ایتھوں دی شہری بن جاویں گی۔ چھیتی ہی'' اوہ پتہ نہیں کیہ کیہ بولدا گیا۔

رجنی نوں اپنے آپ تے غصہ جیہا آیا۔ اوس دا جی کیتا کہ اپنا پاسپورٹ پھاڑ کے ٹوٹے ٹوٹے کر کے اوس دے اگے سُٹ دیوے۔ ایہہ کیہو جیہی ترس یوگ حالت ہے کہ اوس دا اپنا کوئی وجود نہیں ہے۔ اوہ جو کجھ ہے امن دے کارن۔ اوس نوں لگیا جیویں اوہ لنگڑی ہے تے امن اک لاٹھی ہے، جس دے سہارے اوہ کھڑی ہے جاں اوہ اک اجیہی چکنی بھومی ہے، جتھے صرف امن ہی اوس دا سہارا ہے۔ جے کتے اوہ اک قدم وی اوس نوں چھڈ کے ایدھر اودھر ہو گیا تاں اوہ بھنجے جا پوے گی۔ اوس نوں آپنے آپ تے ترس جہیا آیا۔ کاش! اوہ آپنا ملک چھڈ کے اینی دور نہ آئی ہوندی۔ اوس نوں آپنا آپ بے عزتا جہیا لگدا۔

اوس نوں یاد آیا کئی دن ہوئے امن اوس تے ورس پیا سی، بھاویں اوس نوں غصہ گھٹ ای آؤندا اے پر کدے کدے اوس دے ٹھنڈے ویہار نوں دیکھ کے اوہ چڑ جاندا سی۔ اوہ اوس دے جنم دن تے اوس لئی گھڑی لے کے آیا سی۔ رجنی نے گھڑی ہتھ تے بنھن دی بجائے دراز وچ رکھ دتی۔
''راجی میں گھڑی تیرے واسطے لے کے آیا ہاں، سنبھال کے رکھن لئی نہیں۔'' اوہ غصے وچ اُبل رہیا سی۔

امن مینوں گھڑی بنھنا چنگا نہیں لگدا، جدوں گھڑی ہتھ تے ہووے تاں مینوں ٹائم ویکھ ویکھ کے لگدا ہے کہ میں اپنا سماں برباد کر رہی ہاں۔ زندگی ہتھ چوں نکلدی جا رہی ہے ہر جدوں ٹائم نہ دیکھیے تاں لگدا ہے کہ وقت گذر رہیا ہے۔ پلیز توں مائنڈ نہ کریں۔۔۔'' اوہ حلیمی نال بولی سی۔

''ٹھیک ہے گھڑی دی گل تاں چھڈ دے۔ میں کدی وی تینوں آپنے پیار دا جواب پیار وچ دیندیاں نہیں دیکھیا۔ توں ہمیشہ ایداں رہندی ایں چُپ چُپ۔۔۔۔ ایتھوں تک کہ بستر وچ وی مینوں لگدا اے کہ توں آپنی جاب کر رہی ہین۔۔۔۔ پیار نہیں۔۔۔'' اوہ غصے نال کنب رہیا سی۔

''امن توں ٹھیک آکھدا ایں کہ میں تیرے پیار دا جواب پیار وچ نہیں دیندی۔ آخر کدوں تک کوئی ایکٹنگ کر سکدا ہے۔ میں پیار دی ایکٹنگ کر کے تھک گئی ہاں امن۔۔۔ میں ذہنی طور تے بہت اکلی ہاں۔ ایہہ ولیتی جیون میری روح دے تھلاں نوں نہیں بھر سکیا۔ مینوں لگدا اے اسیں دو الگ الگ کلچر ہاں، جو ساڈے ماپیاں دیاں غلطیاں کارن اکٹھے ہو گئے ہاں۔۔۔۔ نہ تیرے نال انصاف ہو رہیا ہے تے نہ میرے نال۔''

''راجی کیوں؟ کس لئی؟ کیہ میں تینوں پیار نہیں کردا؟ کیہ توں میرے نال خوش نہیں ہیں؟ کیہ میں خوبصورت نہیں ہاں؟ دس کیہ کمی ہے میرے وچ۔۔۔۔؟'' اوہ اوس دا موڈھا پھڑ کے ہلا رہیا سی۔

''امن تیرے وچ کوئی کمی نہیں ہے۔ توں بہت خوبصورت ہیں۔ جوان ہیں تے اوہ سبھ کجھ مینوں دے سکدا ہیں جو ہر عورت آپنے مرد توں چاہوندی ہے پر کدے کدے زندگی وچ ایسی سٹیج وی آؤندی ہے امن، جدوں بندہ چاہوندا ہے کہ اوہ کسے نال
INTELLECTUAL انٹرکورس کرے۔ صرف گلاں باتاں راہیں سوال جواب کرے تے جدوں اگوں اوس نوں برابر دا جواب نہیں ملدا تاں بندہ ہار جاندا ہے۔ ٹُٹ جاندا ہے، اوس دا من مر جاندا ہے، جیویں میرا مر گیا ہے۔۔۔۔'' اوہ بولدی چلی گئی تے امن اوس دے مونہہ ول دیکھدا رہ گیا۔

اوہ دن گیا تے اج دا دن آیا، مُڑ کے امن نے اوس توں کوئی اچیچی سدھر نہیں رکھی۔ اوہ خود تاں پہلاں توں ہی ٹُٹی ہوئی سی۔ سماں گزر رہیا سی۔ ہن اوہ دوویں رُوم میٹ وانگ سن۔ دوویں سویرے اُٹھدے، آپنے آپنے کماں تے چلے جاندے۔ شامیں اکٹھے ہوندے، کھانا مل کے بناؤندے، اکٹھے کھاندے، کِتے گھم پھر آؤندے تے پھیر سوں جاندے۔ ایہہ اوہناں دا نت ویہار بن گیا سی۔ دوہاں نوں اک دوجے نال کوئی شکوہ نہیں سی۔

سوچدے سوچدے پتہ نہیں کدوں رجنی دی اکھ لگ گئی۔ پتہ اودوں لگیا، جدوں گھڑی دی ٹن ٹن نے ست وجے دا الارم دتا۔ اوس نے اونیندیاں اکھاں نال آپنے سجے پاسے ول دیکھیا۔ تھرمس وچ اوس لئی چاء رکھ کے امن آپنی چاء پی گیا سی شائد۔ اوس دا وی کم تے جان دا وقت ہو گیا سی۔ اوہ ٹٹے سریر نال اُٹھی تے کپ وچ چاء پا کے پین لگ پئی۔ گرم گرم چاء نے اوس دی نیند کھول دتی تے اوس نے اجیہی چاء پیاؤن لئی آپنے روم میٹ دا دِلوں شکریہ ادا کیتا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels