Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> مُل دی تینویں >> وینا ورما: ببیہے دا آہلنا

وینا ورما: ببیہے دا آہلنا

وینا ورما
May 24th, 2008

سوئے دے کنڈھے تے اگے چھوٹے چھوٹے سرکنڈے دیاں ٹاہنیاں نال لمکدے ببیہے دے آہلنیاں نوں ویکھ کے کنی وار اوہناں دی کلاکاری، فن اتے ہنر مندی دی داد بدو بدی ہی دینی پیندی ہے۔ دوروں لٹکدے ایہہ اہلنے کسے سیانے دے بنائے ہوئے کسے سندر ڈیزائن والے محل توں گھٹ نہیں جاپدے۔ کنی واری میں ایہناں آہلنیاں نوں چھو چھو کے ویکھیا ہے پر توڑیا کدے نہیں۔ پتہ نہیں کیوں ایہناں چھوٹے چھوٹے گھراں نوں ویکھ کے لگدا ہے جے میں ایہناں نوں چھوہیا تاں ایہہ گر جان گے۔ ٹٹ جان گے۔ کسے خوبصورت سپنے دی طرحاں پر جدوں تڑکے تڑکے اٹھ کے سوئے ول گھمن جاؤ تاں رات دی آئی انھیری کارن اہلنے ٹٹ کے زمین تے گرے پئے ہوندے نیں تے ببیہے وچارے ہور آہلنیاں نوں بناون وچ جٹے ہوندے ہن۔

اج وی جدوں میں مونہہ انھیرے ہی اٹھی تے تازی ہوا نے کھیتاں ول جبریں میرے قدم موڑ دتے تاں ببیہے آپنے آہلنے بناون وچ نویں سریوں جٹے ہوئے سن کیوں کہ راتیں آئی انھیری نے اوہناں دے گھر جڑھوں اُکھاڑ سٹے سن۔ عام جیون دیاں تلخیاں اتے مانسک تناو کارن چڑے ہوئے اتے تھکے ہوئے من نوں پنچھیاں دی ایہہ ان تھک کھید ویکھ کے عجب جیہی شانتی ملی۔ ببیہے دا اک بچہ اکلا ہی کارا گری نال اپنا آہلنا بنا رہیا سی۔ اوس نوں ویکھدے سار مینوں اندو دیدی یاد آگئی۔ جو کئی وار کہندی ہوندی ہے۔

''ببیہے نوں آپنے آہلنے نال بڑا پیار ہوندا ہے۔ آپنا آہلنا بناون وچ ایہہ اپنا سارا سماں، کھڑ کھڑاوندی رت اتے انیکاں سویراں اتے شاماں لگا دیندا ہے، تاں ہی تاں ایس دا آہلنا اینا سوہنا ہوندا ہے۔''

میں ہس کے کہندی ہاں ' دیدی ایہہ ببیہا آپنا آہلنا بنا کے کیوں سماں کھراب کردا ہے، جتھے جی چاہے رہے بتھیرے درخت نیں، باغ بغیچے نیں، جتھے جی کرے اسماناں وچ اُڈاریاں لاوے ایہدی بڑی قبیل داری ہے، بئی ایہہ سارا دن بڑھیاں وانگ گھر ہی سنبھالدا رہندا ہے۔ آپنا سندر سماں جتھے جی کرے گزارے، دیدی ہس پیندی ہے۔

گڈی توں حالے بچی ہیں وڈی ہوویں گی تاں تینوں پتہ لگے گا کہ پنچھی لئی آہلنا اتے آدمی لئی گھر کنا ضروری ہے۔ صاف ستھرا پیار جیہا گھر۔ موسمیں اڈاریاں لگا کے رات دی مٹھی نیند تاں آپنے ٹھکانے تے ہی آوندی ہے۔ جو اُڈاریاں لاندے ہن اوہناں نوں ہی پتہ ہے کہ آہلنا کنا ضروری ہے۔'' دیدی دی گل سن کے میں کنی دیر تک اوس آہلنے ول ویکھدی رہندی جو ہوا وچ ہلارے لے رہیا ہوندا تے کدے پھرپھر کردی اوس چڑی ول جو آپنا آہلنا چھڈ کے میرے وچاراں وانگ پلاں وچ ہی دور آکاش وچ گواچ جاندی۔ مینوں اوس دے آہلنے نالوں اوس دی اڈاری زیادہ پیاری لگدی ۔ گھر آکے میں کوئی اخبار، ناول جاں رسالہ پڑھن لگ جاندی جاں کسے سہیلی نال گپاں مارن لگ پیندی ہاں پر دیدی ہتھ وچ جھاڑو پھڑ کے جھٹ پٹ فرشاں نوں صاف کردیندی ہے جھوٹھے پئے بھانڈیاں نوں سونے چاندی دے بنا دیندی ہے۔ ٹٹی پھٹی انگیٹھی نوں گلی مٹی نال لِپ پوچ کے کسے فیشن ایبل کڑی دی طرحاں چمکا دیندی ہے۔ گھردیاں چھتاں تے پانی ڈولھ ڈولھ کے ڈریسنگ ٹیبل دا شیشہ بنا دیندی ہے کسے نوں آواز نہیں ماردی، جدوں کہ گھر وچ کم کرن لئی نوکردے کیتے ہوئے کم نوں وی دوہری وار اوس تے کھجھ آوندی ہے اوہ نوکر دے کیتے ہوئے کم نوں وی دوہری وار کیوں کرن لگ جاندی ہے۔ شائد ایس نوں آپنے آپ تے کجھ زیادہ ہی مان ہے۔ پچھن تے کہندی ہے '' کدے نوکراں دے ہتھاں وچ وی گھر چلے نیں۔ ایہہ تاں ماڑی موٹی مدد نوں ہوندے نیں، سارا بھار ایہناں تے سٹیا تاں بھج جان گے کم چھڈ کے۔''

چپ چاپ کم وچ لگی دیدی مینوں ببیہاہی جاپدی ہے۔سارادن آہلنا سجاؤندی رہندی ہے۔دیدی دے گورے گورے ہتھاں
وچ لگی پانڈو مٹی کالی لگدی ہے۔کالے کولیاں دی راکھ مہندی نوں مات پاؤندی ہے۔کم کردی اوہ کدے کدے اپنے لمبے
رکھے والاں دا جوڑا بنھ لیندی ہے۔تاں جیویں کوی مہان سپونی لگدی ہے۔سارادن سکول وچ لگا کے اوہ شام نوں نہیں
تھکدی۔میںحیران ہاں۔دیدی نے اپنا سارا خوبصورت وقت گھر بناؤن وچ لگا دتا۔کنی سوہنی ہے اوہ۔شاید پریاں دیدی
ورگیاں ہوندیاں ہون گیاں،جدوں کدے مینوںاوہ پریاں دی کہانی سناؤندی تاں میں سوچدی۔پریاں جیہناں نوں دیکھ کے
دیوتے راہ بھل جاندے نیں۔اینی سوہنی ہوکے وی جدوںاوہ آپنے سونے ورگے رنگ نال میل کھاندا کوی کپڑا نہیں پاؤندی
تاں مینوں لگداہے کہ ایہہ تھوڑی کنجوس ہے۔پیسے بچاؤن دی ماری کپڑے نہیں سلواندی ہونی پر دوجے ہی پل رنگ برنگے
کپڑیاں نال بھریاں الماریاںاتے ٹرنک میرے خیالاںپھوک نوںمارکے اڈا دیندے ہن۔

اوس دی گورے چٹے پیراں وچ پھٹیاں بیائیاں جیویں شیشے وچ تیڑاں پے گیاںہون پر اوہ ایہناں سبھ توں بے خبر اپنی دنیا
وچ مگن ہے ببیہے دی طرحاں۔ میں کئی وار ہس کے کہندی ہاں۔

''دیدی توں ببیہا ہی تاں ہیں۔ اپنا کوئی خیال نہیں رکھدی پر آہلنا بڑا سوہنا سجا رکھیا ہے۔ میریاں سہیلیاں کہندیاں نیں گڈی تھوڈا گھر بڑا صاف ستھرا اتے خوبصورت ہے، بھاویں بھنجھے بہہ کے چول کھا لؤ'' تاں مینوں عجیب جیہی خوشی ہوندی ہے۔

دیدی سویرے ہی کسے کم پٹیالے چلی گئی سی۔ میں ایکل جیہی محسوس کردی۔ پیر جیہے ملدی اُپر چھت تے چلی گئی سی۔ روشن داناں توں چوں گُٹر گُوں دی آواز آ رہی سی۔ شائد کبوتر آبیٹھے سی۔ کبوتراں نے گھاء پھوس دے تنکیاں نال لگدائے اج ہی آہلنا پایا سی۔ ادھا کو پھوس کندھ نال لگدا اے بسترے تے ڈگیا پیا سی۔ میرا جی جیہا کاہلا پے گیا۔ میں پورا زور لاکے چھوٹو نوں آواز ماری کہ آکے چبارہ صاف کر دیوے۔ بے منی جیہی ہو کے میں سکھر چھت تے چلی گئی۔ بنیرے تے کھڑ کے ویڑھے وچ جھات ماری تاں لوٹنیاں پوٹنیاں کھاندے جھوٹھے بھانڈے، بے ترتیبی نال پئیاں چیزاں، اُلٹے سدھے وچھے پئے ہور نک سک نوں دیکھ کے میرا جی اکلہکان جیہا ہو گیا۔ ویڑھا کبوتراں دے آہلنے دا نظارہ پیش کر رہیا سی۔

شام اتر آئی سی۔ جی کیتا نبیرے توں ہی اڈاری مار کے کِتے چلی جاواں پر انھیرا ہو چلیا سی۔ اڈاری لاؤن دا نہیں سگوں آہلنے وچ مڑ آون دا وقت ہو گیا سی۔ میں آپنے آپ نوں گھڑیسدی جیہی پوڑیاں اُتر آئی۔ شاید چھوٹو نوں میری آواز سنائی نہیں سی دتی۔ میں باہر چبوترے تے کھڑے ہو کے اوہنوں اُچی جیہی آواز دتی۔ اوہ ساہمنے گلی دے منڈیاں نال گولیاں کھیڈ رہیا سی۔ مینوں وش چڑھ گئی۔

'' کیہ گل ہے وے۔ تیرے کھیڈن دا ٹائم اے ایہہ۔بھانڈے صفائیاں کون کرو؟
اوس نے حیرانی نال میرے ول ویکھیا پھیر اپنی بانہہ نال اپنا مونہہ پونجھدیاں بولیا '' میں تے شام نوں کوئی کام نہیں کرنا جی۔'

کیوں توں نواب لگا ایں ایتھے بئی گھر دے مالک کم کرن تے توں باہر مزے نال بنٹے کھیڈدا پھریں؟'' مینوں اپنا غصہ قابو کرنا مشکل ہو گیا سی۔

'' نہیں چھوٹی دیدی۔ اصل میں بڑی دیدی کہتی ہیں کہ تم سارا دن کام کرتے ہو توں شام کو تھوڑا پڑھ لیا کرو یا کھیل لیا کرو۔ آج دیدی گھر نہیں تھے۔ نہیں تووہ مجھے پڑھایا کرتے ہیں۔'' اوہ ڈر ڈر کے بول رہیا سی۔

'' چنگا اج تاں گھرے آکے کم کرلے۔ میں تیری وڈی دیدی نہیں ہیگی بئی تیرے ونڈے دے بھانڈے مانجوں گی ۔'' آکھ میں برانڈے وچ لگے وڈے شیشے وچ اپنا چہرہ مینوں دھندلا نظر آرہیا سی۔ میں شیشے تے انگلی پھیری تاں میری اُنگلی تے مٹی لگ گئی۔

'' آہ شیشہ وی صاف نہیں کیتا چھوٹو۔۔۔ کیہہ کری گیا ایں سارا دن؟''

پر چھوٹو چپ چاپ سر سٹی بھانڈے مانجن وچ مگن سی۔ میں انگلی نوں ساہمنی ڈسٹیمپرکیتی کندھ نال پونجھ دتا۔ مٹی ہس پئی۔ میں کلی تے لٹکدے تولئے نال مٹی صاف کرن دی کوشش کیتی پر مٹی مینوں مونہہ چڑا رہی سی۔ میں غصے نال اوس نوں گھوریا۔

اوہ سادگی نال بولی۔ '' اج ببیہا آہلنے وچ نہیں ہے''۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels