Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> مُل دی تینویں >> وینا ورما: رتو

وینا ورما: رتو

وینا ورما
May 16th, 2008

اُنج ناں تاں اوس دا رتنو سی پر عام لوکیں اوس نوں رتو رتو کر کے ہی سد دے سن۔چھوٹا قد چنگی کاٹھی تے رتنو دا رنگ وِنا تے نین نقش مڈھے جیہے ہی سن۔ اوس دیاں اکھاں ترچھیاں سن تے جدوں وی اوہ ہسدی سی پہلاں اوس دیاں اکھاں ہسدیاں تے ہور اُپر جا چڑھدیاں۔ گل گل تے ہس پینا اوس دی عادت سی۔جاں کہہ لو ہسیاں بغیر اوس توں گل ہی نہیں سی ہوندی۔ جے کدے اوس نے اداس ہونا تاں سمجھ لیا جاندا کہ ضرور کوئی خاص گھٹنا ہے جاں انہونی کوئی ہے۔انہونی توں بھاو اوس دی اپنے گھر دیاں نال لڑائی جھگڑا جس دے کارن اوہ دو دن روٹی پانی چھڈی رکھدی سی۔ غصے وچ اوہ بہت خطرناک ہو جاندی سی تے گندیاں گالھاں تے اُتر آوندی سی۔

اوہ ساڈے کامیاں دی کڑی سی تے گلی محلے والیاں دے گھر وی کم کرن جاندی رہندی سی۔ بچپن وچ ہی اوسدے باپ دی کسے بیماری کارن موت ہو گئی سی تے اوہ گوانڈھیاں دے گھر بھانڈے مانج کے گھر دا ڈنگ ٹپا رہے سن۔ اوس دے بھرا وی ایداں ہی محنت مزدوری کر کے پیسے کماوندے سن، رتنو چنچل سبھاء دی سی فلماں ویکھنیاں گانے سننے تے گلاں مار لینیاں پر اوہ بڑی سخت محنت کرن والی مزدور کڑی وی سی۔ اوہ پڑھائی وچ نہ چل سکی' کیوں کہ جتھے وی پڑھن جاندی ماسٹر تے ماسٹرانیاں اوس توں گھر دا کم کروا چھڈ دے۔ پڑھن پڑھاؤن دا سلسلہ تاں گھٹ ہی چلدا سی۔ ایس طرحاں اوس دا بچپن بیتیا سی۔


بچپن توں ہی میں رتو نوں جاندی سی تے اوہ وی مینوں بڑا پیار کردی سی۔ جنگل پانی جان لگی اوہ مینوں آواز مار لیندی۔ میں اوس دیاں کراریاں کراریاں گلاں سنن لئی نال ہو لیندی۔ اوہ سارے پنڈ دے منڈیاں کڑیاں دھیاں جوائیاں بہواں سساں گل کیہہ پر کھونجے دی گل کڈھ لیاوندی۔ پھیر کئی وار گھنٹہ گھنٹہ میرے والاں وچ تیل دی مالش کر دی رہندی تے کسے فلم دی سٹوری سناوندی رہندی۔ مینوں وی اوس دا ساتھ بڑا چنگا لگدا سی پر عام لوکیں اوس نوں چنگی نگاہ نال نہیں ویکھدے سی۔ اوس دے چِرتر بارے کئی افواہواں اُڈنیاں شروع ہو گئیاں تے دبی زبان وچ لوک اوس دے چال چلن تے انگلی اُٹھاون لگ پئے سن۔ میرے گھر دیاں نے وی مینوں اوس نال زیادہ میل ملاپ رکھن توں منع کر دتا پر میں آپنے آپ نوں روک نہیں سکدی سی۔ پتہ نہیں کیوں مینوں اوس دیاں گلاں سنے بغیر چین نہیں سی پیندا۔ حالانکہ ساڈا کوئی میل نہیں سی۔ اوہ عمر وچ میرے کولوں چھوٹی، ان پڑھ تے وکھرے قسم دے وچار رکھن والی سی۔


ہولی ہولی اوس دے پیار دیاں خبراں پورے پنڈ وچ پھیل گئیاں۔ اوہ اک ٹرک ڈرائیور نال پیار کرن لگ پئی سی جو کہ کسے پچھڑی جاتی نال تعلق رکھدا سی۔ لوکاں بوہت رولا پایا پر کہندے نیں عشق نہ ویکھے جات کُو جات۔ اوس دے گھر دیاں اوس دا باہر نکلنا بند کر دتا سی پر اوہ پھیر وی کسے نہ کسے ڈھنگ نال آپنے پریمی جگے نوں مل لیندی سی۔ اک دو وار اوہ اُتوں پھڑے وی گئے اکٹھے گلاں کر دے ہار کے اوس دے گھر دیاں اوس دا ویاہ کسے وڈے شہر وچ کر دتا سی۔ قدرتی جگے دا ویاہ وی اوہناں دناں وچ کسے ہور کڑی نال ہو گیا۔ دوہاں دے ویاہ اینی شانتی نال ہوئے کہ کسے نوں یقین ہی نہ آیا۔ سبھ نوں اُمید سی کہ کوئی نہ کوئی گڑ بڑ ضرور ہووے گی۔ دوہاں دے ویاہاں نوں سال بھر ہو گیا۔ دوہاں دے گھر اک اک لڑکا ہو گیا۔ ہن جدوں رتو تے پنڈ آؤنا جگا وی ٹرک لے کے گیڑے مارن آجاندا۔ سارے محلے دیاں اکھاں گلی وچ ہی رہندیاں۔ رتو نے چلے جاناتے جگے نے وی آؤنا بندکر دینا۔ دویں اکھاں ہی اکھاں وچ اک دوجے ول تکدے سن پر میں کدے وی رتو نال ایس وشے تے گل نہ کیتی۔


کئی سال گزر گئے۔ ہن رتو دے تن بچے ہو گئے سن تے شائد جگے دے وی تن بچے سن۔ اوہ ہس ہس کے ایہہ گل کڑیاں نوں دسدی کہ ساڈے ویاہ وی اکٹھیاں ہی ہوئے تے بچے وی اِکو ہی سمے اِکو ہی گنتی وچ۔ مینوں شرم آؤندی، اوس دا حوصلہ ویکھ کے پر ہن اوہ پوری طرحاں بدل گئی سی۔ مڑ پھیر اوس دے عشق دے چرچے ہوون لگ پئے۔ ست اٹھ سالاں بعد وی اوس دیاں تے جگے دیاں پریم کہانیاں چرچا دا وشا بن گئیاں سی۔ اوہ پھیر شائد اوس نوں ملن جان لگ پئی سی۔ انھیرے سویرے، ایدھر اُدھر کوئی نہ کوئی اوہناں نوں گلاں کردیاں ویکھ ہی لیندا سی پر مینوں جھک پئی ہوئی سی۔ میں کدے رتو نوں ایس بارے نہ پچھیا۔ اک دن اوس نال کھیتاں وچ شام نوں جنگل پانی گئی۔ اوہ پانی دی گڑوی چکی میرے توں ولیت دیاں گلاں دے چٹکارے لے کے سن رہی سی۔ ساہمنے کھالے دے کنڈھے نال جگا کھڑا رومال ہلا رہیا سی۔ ویکھدیاں ہی میرے پیراں ہیٹھوں زمین نکل گئی۔ میں کمبدی آواز وچ کہیا۔


'' رتو جگا '' آجا آپاں دوجے پاسے چلیے''
'' کیوں ؟ اوہ میرے واسطے کھڑا ہے توں کیوں ڈر دی ایں؟ تینوں کھان لگا اے اوہ۔''
'' پر رتو۔۔۔'' میں کجھ کہن دی کوشش کیتی۔


'' توں ایتھے رک پنج منٹ۔۔۔۔ میں ہنے آئی اوہدے نال گل کر کے۔۔۔'' چھال مار کے اوہ آہ جا او جا کر دی ہوا نال جا رلی۔ میرے ہتھاں پیراں نوں ٹھنڈیاں تریلیاں آ گئیاں۔ اج تیری وی خیر نہیں۔ جے کسے نے ایہناں نوں گلاں کر دیاں ویکھ لیا تاں تیرا ناں ضرور آوے گا۔ لوک کہن گے کہ ویاہیاں وریاں کیہو جیہے کم کردیاں پھردیاں نیں۔ میں دس منٹ اوتھے بیٹھی پچھتاوندی رہی کہ کیوں ایہدے نال آئی۔ رتو واپس آئی تے اوہدے ہتھ وچ اک پیکٹ سی۔
'' آہ کیہ اے ؟'' میں اتکتا نال پچھیا۔


'' دیکھ بھین بن کے آہ' آہ جگے نے مینوں سوٹ لے کے دتا اے۔ جے میں سدھی گھر لے کے گئی تاں سارے شک کرن گے۔ توں ایہہ اپنے نال گھر لے جا۔ میری ماں ساہمنے مینوں دے دئیں تے کہیں ایہہ سوٹ توں لے کے دتا اے''۔ اوہ میرے ترلے کر رہی سی۔


میں دو پل لئی سُن ہو گئی۔ اوہ مینوں زبردستی پیکٹ پکڑا رہی سی۔ میں نا نہ کر سکی۔ پھیر تاں ایہہ سلسلہ روز ہی چل پیا۔ اوہ کدے کوئی چیز بچیاں لئی لیاوندی تے گھر والیاں ساہمنے مینوں اگے کر دیندی۔ کدے اوہ میک اپ دا سامان خرید دی' کدے سُوٹ کدے ساڑھی، کدے بچیاں دے رنگ برنگے کپڑے۔ میری انتر آتما ایس جھوٹھ وچ اوس دا ساتھ دین لئی مینوں ٹوکدی سی پر میں اک واری جھوٹھ بول کے وار وار جھوٹھ بولن تے مجبور سی۔ اخیر اک دن موقعہ ویکھ کے میں کہہ ہی دتا۔


'' رتو توں میرے توں کیوں پاپ کراؤندی ہیں، نالے خود پاپاں دی بھاگیدار بندی ایں۔ توں تاں ویاہی وری ہیں تے اوہ وی تن بچیاں دا پیو ہے۔ تسی اجیہے کم کردے چنگے لگدے ہو؟''
'' کیوں بچے جم کے پیار مر جاندا اے؟ ویاہ کروا کے یار بھل جاندا اے ؟۔ دس کھسم مل کے وی یار نوں نہیں بھلا سکدے۔ میں جگے نوں پیار کردی ہاں تے اوہ وی میرے نال۔۔۔۔۔'' اوہ اگے بول نہ سکی شائد اوس دا گلا بھر آیا سی۔
'' میرا مطلب ہے جے تیرے آدمی نوں پتہ لگ گیا تاں ۔۔۔'' میں آپنی صفائی دتی۔


'' لگ گیا تاں لگ جاوے، تینوں نہیں پتہ۔۔۔ میں کنے سال اوس آدمی دی پوجا وچ کٹے آ۔ اوہ کما کے کدے پیسہ نہیں لے کے آیا تے کدے کمایا وی ہوؤ تاں باہر ہی پورا کر آوندا اے ۔ میرے بچے ترسدے آ گھٹ ددھ نوں تے اوہ باہر لُچ پُنے کردا پھردا اے۔۔۔ ایہی ہے نہ جو مینوں دیندا رہیا۔ میں جگے نوں پیار کردی سی پر کدے اوس نے میرے توں کوئی گندی منگ نہیں کیتی۔۔۔ ساڈا پیار سچا سی، گنگا جل ورگا پر ہن میں اوس نوں سبھ کجھ دے دتا اے تن، من۔۔۔۔ اوہ رو پئی''۔


میرا مونہہ کھلے دا کھلا ہی رہ گیا۔
'' ہیں ایہہ توں کیہہ کہہ رہی ہیں رتو؟ توں کسے دی امانت ہیں۔۔۔۔ عورت اک آدمی دی ہو رہے تاں ہی اوہدی عزت اے۔ ورنہ تاں او ویسوا تُل ہے۔۔۔؟'' میں اوہنوں سمجھاون دی کوشش کیتی۔


نہیں؟ جے آدمی کردا آ تاں عیش کردا آ تے تیویں تاں پاپ کردی اے۔ توں ولیت جا کے ایہی کجھ سکھیا اے؟ کہندے آ اوتھے تاں عورتاں جد جی کرے مرد بدل لیندیاں نیں، نالے اوتھے ذات پات کوئی نہیں، جیہڑا جیہنوں پیار کردا اے اوسے نال ویاہ ہو جاندا اے۔ اوتھے تاں کہندے آ کوئی گُلام نہیں کسے دا تے توں حالے وی پنڈاں والیاں گلاں کردی پئی ایں۔جے میں تیری تھاں تے ولیت جاندی تاں کدے دی جگے نال ویاہ کروا لیندی۔ ایویں گھٹ گھٹ کے مری جاؤ۔۔۔'' اوہ اکو ساہ بولی گئی۔


میں چپ کر گئی۔ میری زبان نوں کاٹھ مار گیا سی۔ میں مڑ پھیر اوس نال ایس وشے تے گل نہ کیتی۔ اوہ آپنے سوہرے چلی گئی تاں گل میرے دماغ وچوں نکل گئی۔مہینہ دو مہینے لنگھا کے پھیر اوہ واپس آگئی تے جگے نے گلیاں وچ چکر مارنے شروع کردتے پر ایس وار میں اوس نوں مونہہ نہ لایا۔ میں ہمیشہ اوس توں کتراوندی رہی۔


دسمبر دا مہینہ سی تے میں چھت تے بیٹھی چاء دا سواد لے رہی سی۔ سورج آپنے گھر جان لئی کاہلا سی تے مینوں جلدی سی آپنی ہتھ والی کہانی پوری کرن دی۔ میں فٹا فٹ چاء پیتی تے قلم چکی پر اینے نوں پوڑیاں چوں چھم چھم دی آواز آئی۔ میں سمجھ گئی کہ رتو آرہی ہے۔ میں اکھاں کاغذ وچ گڈ لئیاں۔


'' کیہ کردی ایں۔۔۔۔ بڑی آکڑ آگئی ہن تاں گل وی نہیں کردی؟'' اوہ شکوہ کر رہی سی۔
''دراصل رتو میں اک کہانی لکھ رہی سی۔''میں ہولی جیہی ہسدیاں جواب دتا۔
'' کہانی ؟ توں کہانیاں وی لکھدی ایں ؟ کیہہ کہانیاں لکھدی ایں؟ اوہ حدوں ودھ حیران سی۔ '' کس دی کہانی ایں''؟
کہانی تاں کسے دی وی ہوسکدی ہے۔ تیری وی ہوسکدی ہے۔میں اوس دیاں اکھاں وچ ویکھدیاں کہیا۔


'' میری کہانی ؟'' اوس اکھاں اُپر چڑھا لئیاں تے زور دی کھڑکھڑا کے ہس پئی۔۔۔۔'' کہانیاں تاں راجے رانیاں دیاں ہوندیاں نیں جاں ہیر رانجھیاں دیاں میرے ورگیاں دیاں کیہہ کہانیاں ہوون گئیاں۔''
'' نہیں رتو ہر آدمی دی کہانی ہوندی ہے ۔۔۔'' میں سمجھاون دی کوشش کیتی۔
'' میری کہانی تاں جگے بغیر بندی ہی نہیں۔۔۔'' اوہ بھید بھرے لہجے نال بولی۔
'' تاں کیہ ہے میں جگے دا وی ذکر کر دیاں گی۔'' میں کہیا۔
سچی ' کیہہ لکھیں گی؟ اوہ ہور بولی۔


'' میں لکھاں گی کہ رتو تے جگا تن تن بچے پیدا کر کے وی۔۔۔ پر توں اک گل دس، تسیں صرف گلاں باتاں راہیں پیار کیوں نہیں کردے۔ میرا مطلب ہے پھیر تہاڈی کہانی زیادہ صاف ستھری بن جاندی'۔


لے ایہہ تاں تہاڈیاں پڑھیاں لکھیاں دیاں گلاں نیں۔ پہلاں میں وی ایداں ہی سوچدی سی تے میں کدے جگے دا ہتھ وی نہیں سی پھڑیا پر جد میرا ویاہ ہو گیا تے میں پنج سال اپنے مرد نال کھیہ کھاندی رہی تے بچے پیدا کردی رہی تاں پتہ لگیا کہ کیہ خاص گل سی' میں دنیا مگر لگ کے جگے نوں چھڈیا، دنیا نے مینوں کیہ دتا۔ ایہہ نہ جوان سریر جو غیر دا ہو گیا، اک دن مٹی وچ مل جاوے گا تے جگا ' جس نوں میں آپنی آتما توں چوں پیار کردی رہی، اوہ مینوں چھوہ وی نہ سکیا۔ میں آپنے آپ نوں روک نہیں سکی۔ میرے آدمی نے مینوں کما کے کدے پیسہ نہ دتا۔ جگا میرے بچیاں دا خرچ دیندا اے۔ جے بدلے وچ میں اوس نوں کجھ دتا، کیہ پاپ کیتا''؟ اوہ فلاسفراں وانگ بولدی جارہی سی۔


'' جے توں میری جھوٹھی کہانی لکھنی ایں تاں لکھدے۔ جے سچی کہانی لکھنی ایں تاں جگے دا ناں ضرور لکھیں۔'' کہندی ہوئی اوہ غصے وچ بھری نیچے چلی گئی۔


کجھ دناں بعد رتو دا گھر والا اوس نوں لین آگیا۔ اوس نے ہس ہس کے تیاریاں کیتیاں تے دوجے دن اٹھ والی گڈی اوہناں جانا سی۔


سردیاں دے دن سی تے سبھ آپو آپنیاں رضائیاں وچ دُبکے پئے نگھ مان رہے سن۔ پتہ نہیں کدوں رولا پئے گیا کہ رتو گھروں بھج گئی ہے۔ ساری رات اوہدے گھر دے محلے دے اوس نوں لبھدے پھر دے رہے ۔ اوہ کتے نہ ملی۔ ریلوے سٹیشن چھان ماریا۔ جگے دا گھر پھولیا پر اوہ اوتھے نہیں ملی۔ تھک ہار کے سبھ گھر بیٹھ گئے۔


دن چڑھیا لوکاں اڈیاں اکھاں نال ویکھیا کہ رتو کھیتاں ولوں آؤندی پگڈنڈی تے ہولی ہولی تردی آرہی سی۔ اوس دی ماں بھج کے اوس دے گل نال چنبڑ گئی۔ سارا محلہ اکٹھا ہو گیا۔


'' کتھے گئی سی دھیئے۔۔۔۔ تینوں کون چک کے لے گیا سی؟ '' اوس دی ماں لوکاں ساہمنے دھی نوں سچا بنا رہی سی۔


'' مینوں کوئی چک کے لے کے نہیں گیا سی۔ میں جگے نوں ملن گئی سی۔ اوہنوں بھٹھ جنا تاپ چڑھیا ہویا سی۔ میں چھڈ کے آ نہ سکی۔ ساری رات اوسے کول رہی۔ بیری آلے کھیت وچ۔ اوہ بنا کسے ڈردے بول رہی سی۔


سبھ چپ چاپ پچھے ہٹ گئے تے مونہہ لکو آپو آپنے گھریں جا وڑے تے رتو نے گودی والا منڈا کچھڑ چکیا تے اپنے آدمی نوں بولی۔


'' چل لیا ٹرنک۔ گڈی دا ٹیم ہو گیا اے۔'' تے اوہ چپ چاپ ٹرنک چک کے اوہدے نال تر پیا۔


میں چھت تے کھڑی ویکھ رہی سی کہ رتو آپنے آدمی تے بچیاں نال ہولی ہولی تردی ریلوے سٹیشن جا رہی سی، جو کہ ساڈے پنڈوں باہر وار سی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels