Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> مُل دی تینویں >> وینا ورما: دوجی نہ تیجی

وینا ورما: دوجی نہ تیجی

وینا ورما
May 15th, 2008
5 / 5 (1 Votes)

ائیر پورٹ دے فرش تے صفائی کر دی دے میرے ہتھ اچانک رک گئے۔ میں آپنیاں اکھاں نوں کئی وار جھپکایا کِتے مینوں کوئی بھلیکھا تاں نہیں پیا۔پر نہیں شائد ایہہ بھلیکھا نہیں۔ سچ ہی سی۔ میرا پتی کسے ویہہ بائی سال دی کڑی دے نال تریا آرہیا سی۔ اوس نے اک بانہہ کڑی دے لک دوالے لپیٹی ہوئی سی تے دوجے ہتھ نال اوہ سامان والی ٹرالی کھچ رہیا سی۔ کُڑی نے اپنا سر میرے پتی دے موڈھیاں تے سٹیا ہویا سی۔ بہت ہولی ہولی تر رہی سی اوہ، جیویں کسے نشے وچ ہووے۔ لال رنگ دا سوٹ۔ گہنیاں نال بھری ہوئی تے کوہنیاں تک لال چوڑا۔ کالے ناگاں ورگیاں دو موٹیاں گتاں جو اوس نے اپنی چھاتی تے سٹیاں ہوئیاں سن۔


او دوویں کسٹم کلیئرنس توں بعد باہر آرہے سن اک دوجے نال چپکے ہوئے۔ جیویں چُنبک تے لوہا۔ کڑی دیاں اکھاں وچ عجیب جہی مستی سی۔ چال وچ لڑکھڑاہٹ تے اوہ میرے آدمی اُپر ڈگ ڈگ پے رہی سی تے میرا آدمی جیویں اوس نے ہنے ہی سولہویں بسنت وچ قدم رکھیا ہی سی۔ کالا گرم سوٹ ،لال پگ، سونے دی گھڑی، کڑا چین۔۔۔ تے جے وس چلدا تے شائد اوہ سونے دا سنگل گل وچ پا کے چلدا۔ اوس نے بڑی محنت نال اپنی ڈب کھڑبی داڑھی نوں رنگیا سی تاں جو اوہ پنتالی سال دی عمر وچ ویہہ پچی دا نظر آوے۔


دوویں ہولی ہولی قدم رکھدے میرے کولوں دی لنگھ گئے تے پچھے چھڈ گئے مہک دا اک بُلا۔۔۔ پرفیوم دی مہک جو میرا پتی لگاوندا ہوندا سی۔ پیرس دا پرفیوم تے جاں پھیر اوس کڑی دے جسم دی مہک ۔۔۔ ملی جلی خوشبو بہت دیر تک ہوا وچ پھیلی رہی۔ اوہ بہار دے جھونکے وانگ۔ دنیا توں بے خبر اک دوجے وچ سمائے باہر ول نوں جا رہے سی، جتھے لوک جہازاں توں اترن والیاں دی انتظار کر رہے ہین۔ اچانک اوہ رُکے تے پچھے مڑ کے ویکھیا۔۔۔۔ میں گھبرا گئی۔ پر نہیں۔۔۔ اوہ مینوں نہیں کسے ہور نوں لبھ رہے سی۔ میں دور کسٹم چیکنگ دے ڈیسک تے نظر ماری۔ میری سس کسے شاہی سوار وانگ اوتھوں باہر نکل رہی سی۔


کریم کلر دا سلک دا سوٹ، گرم کشمیری شال۔ کلو بھر سونا ہتھاں پیراں وچ پایا ہویا تے ہتھ وچ چمڑے دا بھاری بیگ۔بیگ اوس توں چک نہیں سی ہورہیا۔ لنگ ماری اوہ میرے کولوں وی لنگھ گئی تے میرے ول ویکھیا تک وی نہیں جاں جے ویکھیا وی ہوؤ تاں پچھانیا نہیں۔


میں لُٹی لُٹی جیہی اوس دے مگر تر پئی۔باہر میرا پورا سوہرا پریوار اوہناں دے سواگت وچ کھڑا سی۔ میریاں نناناں، دیور تے ہور للی چھلی۔۔ اوہ سب اک دوجے نوں بھج بھج جپھیاں پا کے مل رہے سن، جیویں ورہیاں دے وچھوڑے دے بعد ملے ہوون۔ نویں کڑی سب دے پیراں تے ہتھ لا کے متھے ٹیک رہی سی تے میریاں نناں وار وار اُس دا مونہہ چم رہیاں سن۔ میری سس جیویں ہواواں وچ تیر دی جیویں اوہناں نال جا رلی، شاید اوہ لنگھ مارنا بھل گئی سی کسے فوجی جرنیل وانگ تر رہی سی اوہ، جو کوئی جنگ جت کے مڑیا ہووے تے جس دے سواگت وچ سارا شہر کھڑا ہووے۔ کنی خوشی تے کنا آتم وشواس سی اوس دے چہرے تے۔


'' تاں ایہہ گل ہے کسے غریب دا گھر لُٹ کے آئی ہے۔۔؟'' میرے من نے پچھیا۔


پر پر اوہ کڑی کنی سوہنی ہے۔۔۔۔ ہے نیانی جہی ۔۔۔ لال رنگ دا سوٹ کنا پھبدا ہے اوس دے جیویں کوئی تازہ گلاب ہنے کھڑیا ہووے۔۔۔ مورت جیہی۔۔۔ جاں سرہوں دی گندل ورگی نرم نازک۔۔۔ مٹک مٹک پیردھردی سی اوہ، جیویں پیراں ہیٹھ پتاسے پئے ہون۔ کنی پیاری کڑی ہے۔۔۔ میرے اندروں کوئی بول رہیا سی۔


توں تاں ایس نالوں وی ودھ سوہنی اتے جوان سی، جس دن ویاہ کروا کے ایس ایئر پورٹ تے اتری سی۔۔۔ ایہہ کڑی تاں کجھ وی نہیں۔۔۔ میرے دل نے کہیا۔ میں ساہمنی کندھ وچ لگے شیشے ول ویکھیا، ادھ چٹا سر، مونہہ تے جھرڑیاں تے سُک کے کنڈا بنیا سریر۔ پینتی نال سی عمر وچ پنجاہ سالاں دی لگدی سی۔


میں کتھے سوہنی ہاں اوس کڑی جنی۔۔۔ کِتھے ایہہ بیماریاں تے غماں دا کھادا کالا پیا سریر تے کتھے اوہ دن چڑھدے دی لالی ورگی کڑی۔۔۔۔ میں آپے نوں کہیا۔


نہیں۔۔۔ توں تاں صرف سولھاں سالاں دی سی، جدوں ایس خاندان دی بہو بن کے آئی سی تے شائد تیرے جنی سوہنی کڑی تاں سارے پنڈ وچ نہیں ہونی۔ تیرے جنی گُنیار کڑی آسے پاسے دیوالے کے وی نہیں لبھدی سی۔تیرا رشتہ تاں مونہوں منگ کے لیا سی نچھتر کور نے۔۔۔! شیشہ کہہ رہیا سی۔


تے مینوں یاد آیا سچ مچ ہی میرا رشتہ میری سس نے منگ کے لیا سی۔ دسویں وچ پڑھدی سی اودوں۔ چار بھیناں سی اسیں تے بھرا کوئی نہیں سی۔ ماں باپ غریبی تے قبیلداری دے مارے ہوئے۔ جدوں انگلینڈ توں رشتہ آیا تاں جیویں میرے ماں پیو دا چا نہ چکیا گیا۔


کنی بھاگاں والی کڑی ایں۔ گھرے بیٹھی نوں رب بوہڑ گیا۔۔ کِیڑی دے گھر بھگوان آئے نیں۔۔۔۔ میرے غریب باپ نے پگ لا کے میری سس دے قدماں وچ رکھ دتی سی۔


'' مینوں کجھ نہیں چاہیدا رام سنگھ۔۔۔۔ بس کڑی میری سیوا کرے تے منڈے دا من جتے۔ آپنا گھر سانبھے تے ہور ماں باپ کیہ بھالدے۔ آپنے دھی پت دا سکھ تاں جانور وی منگدے نیں''۔۔۔۔ میری سس نے کہیا۔


رشتہ پکا ہو گیا سی۔ باپو کہہ رہیا سی اوتھے جا کے ہولی ہولی ساریاں بھیناں نوں سد لوے گی۔ پھیر باپو تاں بے بے نوں وی۔ سارے ولیت وچ سیٹ ہوجاواں گے۔ شام نوں میری سس نے اڈ بلا کے سمجھایا سی۔


دیکھ کُڑئیے۔۔۔ میری پہلی نونہہ بہت کُپتی سی۔ سارا دن منڈے نال کلیش رکھدی سی تے میرے نال اڈ آڈھا لائی رکھدی۔ باہر تری پھردی سی اواگؤن۔ بھلا کیہڑا بندہ برداشت کرو۔ اودھر دیاں کُڑیاں ایسیاں ہی ہوندیاں نیں۔۔۔ ساڈے منڈیاں دے فٹ نہیں بیٹھ دیاں۔ ایسے لئی میں تیرے باپ دی بھلی مانسی ویکھ کے تے تیری شرافت دے مونہہ تیرا رشتہ منگیا ہے۔ نہیں
تاں میرے پت نوں تاں آکھن نوں ویہہ زمینداراں دے گھروں رشتے آوندے نیں۔ جٹ زمیناں کر کے ویاہے جاندے نیں' تیویاں دا گھاٹا نہیں ہوندا۔ پر میں چاہندی ہاں میرے پت دا گھر وسے۔ دوہری وار کوئی چنگی کڑی جڑے اوس دے کرماں نوں۔۔'' اوس دی آواز وچ تھانیداراں ورگا رعب سی۔


مینوں دھکا جیہا لگا کہ منڈا پہلوں ویاہیا ہویا سی پر باپو دی قبیلداری کر کے صبر دا گھٹ بھر لیا۔


کوئی گل نہیں میں ایہہ گل اپنے تک ہی رکھاں گی۔۔۔ باپو نوں پتہ ہی نہیں لگے گا۔ کڑیاں وڈھے وڈھے غم ڈھڈاں وچ چھپا لیندیاں ہین۔ کہندے نیں تیویں دے ڈھڈ وچ کھوہ ہوندا ہے۔ اپنے ماں باپ تے بھیناں لئی جے دوہاجو نال ویاہ کروا لیا تاں کیہڑا اسمان پھٹ جاوے گا۔ ایہہ وی وچارے میرے سہارے روٹی کھان جوگے ہو جاون گے۔ میں خود نوں تسلی دتی۔


پھیر میرا ویاہ پردیپ سنگھ نال ہو گیا۔ میں وی ایسے طرحاں ہی لال سوٹ پائی سونے تے ہیریاں دے سیٹاں نال لدی ہوئی ایسے ائیر پورٹ تے اتری سی۔ مینوں وی سارا ٹبر اگوں لین آیا سی تے ایسے طرحاں میرا مونہہ وار وار ایسے طرحاں ساریاں نے چمیا سی۔ گھر آکے اٹھ دناں وچ میں گھر دا سارا کم سانبھ لیا ۔سس نوں ویلھی کر دتا تے نناناں نوں بیٹھیاں نوں کھان پین نوں دیندی۔ سارا ٹبر میرے تے جان دیندا سی۔ جے چپ سی تاں پردیپ جو اک واری مینوں ویکھ کے مسکرایا تک نہیں سی۔ انڈیا وچ تاں میں سمجھدی سی کہ چلو نواں نواں رشتہ ہے بندا سنگدا ہی ہوندا ہے جاں شائد منڈا ساڈی بولی نہیں سمجھدا پر انگلینڈ آکے وی اوہ میرے توں دور سی۔ دنیا دی نگاہ وچ میرا ویاہ ہو گیا سی پر میرے پتی نے مینوں چھوہیا تک وی نہیں سی۔ اوس دی چپ میرے توں جھلی نہ جاندی۔ پر خود اگے ودھ کے گل کرن دی میرے وچ ہمت نہیں سی۔ تن چار مہینے لنگھ گئے۔ پردیپ گھر آؤندا روٹی کھاندا تے چلا جاندا۔


'' تسیں میرے نال کسے گل توں ناراض ہو؟''
اج اسیں گھر وچ اکلے سی تاں میں پچھیا۔''
'' نو۔۔۔'' اوہ بے رخی نال بولیا۔
پھیر ایہہ بے رخی جیہی کیوں ہے ؟ میرے توں کوئی غلطی ہو گئی ہے تاں معاف کر دیو'' میں اوس دے قدماں تے جھک گئی۔
'' ڈونٹ بی سلی۔ مینوں کوئی غصہ نہیں ہے تیرے نال۔۔۔ آئی ایم فائن۔۔۔۔'' اوس نے پیر پچھے کھچے۔
'' پھیر کیہ گل ہے تسی بولدے کیوں نہیں میرے نال۔۔۔؟ میرا گلا بھر آیا۔
'' بول تاں رہیاں۔۔۔؟'' اوس نے جواب دتا۔
نہیں میرا مطلب ہے جیویں تیویں آدمی آپس وچ بولدے ہوندے نیں۔۔۔ چار مہینے ہو گئے مینوں آئی نوں۔۔۔ تسیں اک رات وی میرے نال نہیں رہے اج گھر کوئی نہیں ہے۔۔۔۔'' میریاں اکھاں نے اوس نوں سدا دتا۔


'' نہیں میری اپائٹمنٹ ہے ڈاکٹر دے۔۔ میں چلاں۔۔۔'' آکھ کے اوہ اٹھ کے کھڑا ہو گیا۔
'' جے مینوں دین لئی تھوڈے کول دو گھنٹے وی نہیں سی تاں ویاہ کرواؤن دی کیہ لوڑ سی''۔ میں دکھی آواز وچ کہیا۔
'' لوڑ مینوں نہیں میری ماں نوں سی۔ اوسے نوں پچھ جا کے۔۔۔'' اوہ میریاں اکھاں وچ ویکھدا ہویا بولیا۔


'' بی جی نوں کیہ پچھنا ایں آپاں آدمی تیویں آں۔ آپس دی گل آپس وچ ہی رہے تاں چنگے۔ ماں باپ نوں کاہنوں دکھ دئیے۔'' میں اوس نوں سمجھایا۔
دُکھ دی کیہڑی گل ہے۔ مینوں پچھ کے کجھ کیتا اے اوس نے؟ آپے لے کے آئی اے تینوں۔ ہن خود ہی سانبھے گی۔'' اوس نے نفرت نال میرے ول ویکھیا۔


'' آپے لے کے آئی اے تہانوں نہیں پچھیا میں حیرانی نال ویکھیا۔
' جدوں وی انڈیا جاندی اے کوئی نہ کوئی گند چک لیاوندی اے۔ پھیر کہے گی ایس نال ویاہ کروا۔ آئی ڈونٹ لائیک سچ تھنگز۔'' آکھ کے اوہ مینوں دھکا جیہا دے کے باہر چلا گیا تے میں صوفے تے پئی دیر تک روندی رہی۔
شام نوں سس گھر آئی مینوں اداس ویکھ کے پہلاں اوہ ہسی پھیر پتہ نہیں کیہ سوچ کے بولی ۔
'' کیہ گل آہ بوتھا کیوں لٹکا رکھیا۔؟'


'' ماں جی اج ایہہ گھر آئے سی دوپہرے۔۔۔ کہندے توں مینوں پسند نہیں ایں۔ میری ماں تینوں لے کے آئی ہے۔ اوسے نال ہی رہ۔'' میں روندی ہوئی نے دسیا۔
'' کوئی نویں گل ہے ساری دنیا دے مرد ہی اپنی عورت نوں کہندے نیں توں مینوں پسند نہیں میں تاں گل پیا ڈھول وجا رہیاں۔'' آکھ کے اوہ اُچی ساری ہسی۔
'' تہانوں ایہہ ہاسے دی گل لگدی اے ؟''
میں حیران ہو کے پچھیا۔


'' ہور میں روواں ہن؟ آدمی تیرا توں جانیں۔ کوئی کمی ہونی ایں تیرے وچ آپنے آدمی دا دل جت دی۔ تیویں چاہے تاں کھسم نوں انگلاں تے نچا سکدی ہے۔ ایس جات نالوں تاں وڈا باندر ہی کوئی نہیں دنیا وچ۔ توں ویکھدی نہیں تیرا سوہرا اج وی کیویں میرا پانی بھر دا اے؟ ساری عمر باہر دھکے کھاندا پھرئیے گوریاں کالیاں نال پر میں وی بندے دا پت بنا کے چھڈیا ایس نوں۔۔۔ '' اوہ ہنکار نال بولی۔


'' پر ۔۔۔۔ پر میں کیہ کراں ؟'' جیویں مینوں ہتھاں پیراں دی پئے گئی۔
'' کرنا کیہ ہے؟ کوئی کم دھندا لبھ۔ گھر وچ مہارانیاں وانگ بیٹھی رہندی ہیں۔''
'' کم ؟ حالے تاں میرے ہتھاں دی مہندی وی نہیں لتھی۔۔۔'' میں آپنے ہتھ اوس دے اگے کر دتے۔


'' جے ایسے طرحاں اندر بیٹھی رہیں گی تاں ساری عمر ہی نہیں لتھنی مہندی۔'' ایتھے تاں ڈولیوں اتر دیاں پوند کماون لگ پیندیاں۔تینوں تاں چار مہینے ہو گئے مفت دیاں کھاندی نوں۔ پتا اے کنے مہنگے ملک نیں ایہہ ؟ بچہ پیدا پچھوں ہوندا اے پہلاں سرکار خرچہ لا دیندی اے۔''
اوہ گل کر دی ہوئی وار وار والاں دا جوڑا کھولدی تے بندی سی۔


مینوں سمجھ نہیں آئی کہ سس مذاق کر رہی ہے جاں سچ مچ ہی مینوں کم لبھن لئی آکھ رہی ہے پر اوس دن توں بعد میں کم دی تلاش شروع کر دتی۔ کم دی تلاش وی کیہہ سی۔ فیکٹریاں، دوکاناں، ریسٹورینٹاں وچ میں کم پچھدی پھردی سی۔ نہ بولی آوندی سی تے نہ کم۔ نوکری کتھوں ملدی؟ سبھ تھاں تے تجربہ پچھدے سی۔ دومہینے گزر گئے، مینوں کم نہ ملیا۔ گھر دیاں دا ورتاء میرے لئی بدل گیا سی۔ نناناں گل کرنی چھڈ گئیاں، دیور باہر ہی رہندا سی تے سوہرا سس دے آرڈر تے چلدا سی۔ پردیپ نوں پہلاں ہی میں پسند نہیں سی۔ ہن تاں میری سس کئی وار کہہ دیندی۔
''ا یویں کڑیاں لے آئیدیاں نیں انڈیا توں۔۔۔ منڈے پسند تاں کردے نہیں۔ کتھوں سر وچ سواہ پوا لئی۔۔۔ نہ کم دی نہ کار دی مینوں کیہ پتہ سی میرے پت دے بھاگ اینے ماڑے نیں''۔


'' واپس بھیج دے ایس نوں۔۔۔۔ مینوں نہیں چاہیدی اے عورت۔۔۔'' پردیپ کئی وار ماں نوں غصے وچ کد کے پیندا۔
واپس کتھوں بھیج دیواں ویاہ کے لیاندی ہے '' ماں پچھتاوا کردی۔
'' توں ہی رکھ پھیر ۔۔۔'' آکھ کے اوہ غصے وچ اٹھ کے چلا جاندا۔


میں انڈیا ماں نوں چٹھی لکھی تے اپنی کہانی سنائی کے اگلے مینوں پسند نہیں کردے۔۔۔ میں واپس آجاواں؟ اگلے ہفتے ہی ماں دی چٹھی آگئی۔
دِھیئے دھیاں اپنے گھراں وچ ہی چنگیاں لگدیاں نیں۔ سیتا نے رام نال کنے دکھ کٹے پر ساتھ نہیں چھڈیا۔ دھرو پدی ساری عمر بناں وچ پھر دی رہی۔ عورت دا تاں جنم ہی دکھ سہن لئی بنیا ہے۔ آپنے گھر وچ رہ کے آپنے مالکاں دا من جت۔ رب تیری تپسیا نوں سپھل کرے۔ اسیں تاں مساں ویاہی سی۔ ہن جے گھر آکے بیٹھ گئی تاں لوک مونہہ وچ دین گے۔ دوجیاں ویاہنیاں اوکھیاں ہو جان گئیاں۔ صبر سنتوکھ نال ٹیم کڈھ۔''


چٹھی پڑھ کے میں روپئی۔ کیہو جیہی تقدیر سی میری، جیہناں نے ویاہ کے لیاندی سی اوہ رکھدے نہیں تے پچھے کوئی جھلدا نہیں سی۔ کتھے جاواں؟ کوئی کھوہ کھاتا گندہ کر دیواں جا اگ لا کے سڑ مراں۔ میں کسے نال گل کرن جوگی وی نہیں سی۔ سارے گھر دے اندروں اک سی۔ سس پردیپ نوں سکھا دیندی کہ اسیں نہیں ایہہ رکھنی۔ ایویں گل پے گئی ۔ پچھوں لاہنی اوکھی ہو گئی ہے۔ ننداں مونہہ تے بھابھی بھابھی کردیاں پچھوں ماں دیاں ہو جاندیاں۔ میری سس گردوارے وچ پاٹھ کرن جاندی ہوندی سی۔ سویرے شام پاٹھ کردی تے گھر آ کے اوہی تاڑکا دا روپ دھارن کر لیندی۔


اک دن میں گردوارے متھا ٹیکن گئی تاں اوتھے کندھ تے مشین مین بیبیاں دی لوڑ دا اشتہار لگاہویا سی۔ میں ایڈریس پڑھ کے اوتھے چلی گئی۔ سلائی کڈھائی دا کورس میں کیتا ہویا سی۔ بجلی دی مشین مینوں اک دو واری گمنے نے چلاؤنی سکھائی تے تیجی واری میں مشین چکر وانگ گھما دتی۔ شام تک میں پوری سپیڈ نال مشین چلا کے جیناں سی رہی سی۔ گمنے نے ویکھیا تاں حیران رہ گیا۔ ہیں اینی صفائی۔ مجال ہے دھاگا کِتے ایدھروں اودھر ہویا ہووے۔ اوس نے مینوں شاباش دتی۔ میں گھر آ کے سبھ نوں وارو واری دسیا کہ مینوں کم مل گیا ہے تے کسے نے میری گل نہ گؤلی جیویں میں کوئی فضول جیہی گل کیتی ہووے۔


ہفتہ گذر گیا۔ میرے گورے گمنے نے ڈیڈھ سو پونڈ کٹ کٹا کے میرے ہتھ وچ پھڑا دتے۔ مینوں یقین نہ ہویا۔تنخواہ پھڑن لگی دا خوشی وچ میرا رونا نکل گیا۔ '' اینے پیسے؟'' میرا پرس نوٹاں نال بھر گیا۔ کم توں سدھی گردوارے گئی۔ متھا ٹیکیا کہ ہے مالک تیرے دربار توں حکم ہویا تاں مینوں کم ملیا ہے۔ گھر آ کے تنخواہ سس دے موہرے رکھ دتی۔ اوس نوں یقین نہ آیا۔


'' کنے پیسے ملے سی''؟ اوس نے پچھیا


'' ڈیڈھ سو پونڈ کٹ کٹا کے ملن گے بے جی
۔ گورا کہندا میرے ہتھ وچ بہت صفائی ہے۔ جے اور ٹائم لگاؤں گی تاں دو تک مل جان گے۔'' میں کاہلی کاہلی دسیا۔


'' ایہہ تاں اک سو پنتالی نیں۔ باقی پنج پونڈ کتھے گئے؟'' اوہ نوٹ گندی ہوئی بولی۔ '' بے جی پنج پونڈ گردوارے بابا جی اگے چڑھا دتے۔ میری پہلی کمائی سی۔۔۔'' میں سوچیا سی سس گردوارے دا ناں سن کے خوش ہووے گی۔


پہلاں ہی گردوارے جان دی کیہڑی کاہلی پے گئی سی۔ پینی شلنگ چڑھائی دے ہوندے نیں گردوارے وچ پونڈ نہیں۔ اگے توں پے پیکٹ سدھا گھر لے کے آیا کر۔ راہ وچ نہیں لفافا کھولنا۔'' آکھ کے اوس نے پیسے اپنے پرس وچ پا لئے۔ نالے جنا وی اور ٹیم ملے کر لیں۔ ویلھی بیٹھی ودھدی نہیں بتھیرا آرام کر لیا۔'' آکھ کے اوہ اپنے کمرے وچ بیڈ تے جا پئی۔


مینوں کم لبھ گیا، جیویں رب نے مینوں ڈب دی نوں آسرا دتا سی۔ پیسہ عورت دا دوجا کھسم ہے تے ایس کھسم نے اوس گھر وچ میری قدر پوا دتی سی' جتھے میرے نال جانوراں توں وی ودھ برا سلوک ہوندا سی تاں' جیہناں عورتاں دے آدمی قدر نہین کردے۔ سارا سماج ہی اوہناں نون لُچ سمجھدا ہے۔ کیہ گھر وار تے کیہ دنیا سبھ لئی اوہ فضول عورتاں ہوندیاں ہن۔ گھراں وچ جیہڑیاں رہی تاں جاندیاں نیں ڈھیٹھ بن کے جاں بے شرم بن کے جاں کہہ لو اپنا حق سمجھ کے پر جیون دا۔۔۔ کوئی نہیں ہوندا۔ ہاں جے آدمی قدر کرن والا ہووے تاں کیہ انھی تاں کیہہ کانی سبھ رانیاں ہوندیان نیں۔ میں ویکھدی ہوندی سی فیکٹری وچ میرے نالو کتے ودھ بدصورت تے کالیاں پیلیاں عورتاں دے آدمی اوہناں دے قدماں وچ وچھ وچھ جاندے تے اوہ ٹکے ٹکے دیاں گلاں ماردیاں۔ '' میرا آدمی' ساڈے ایہہ میرے بچے'' ، تے میں جیویں گونگی ہو کے اوہنان دیاں گلاں سن دی رہندی۔کہن نوں میرے کول کجھ نہیں سی۔


اوہناں ساریاں توں سوہنی سی میں تے رنگ روپ رب نے رج کے دتا سی پر پتی نوں پسند نہیں سی ایس لئی میرا کوئی مل نہیں سی۔ ایویں سر جھکائی اوہناں دیاں گلاں سندی رہندی۔ جیہڑیاں عورتاں گھروں دکھی ہوندیاں نیں، جیویں باہر والیاں نوں وی اوہناں نوں دکھی کر کے عجیب جیہا سکون ملدا ہے۔ میرے کم تے کئی مرد مینوں پٹھے سدھے اشارے کردے۔ میرے دکھ ہرن دے منتر دسدے پر میں چپ چاپ گھر آجاندی۔ ڈردی وی سی کتے گھر دیاں نے کسے نال بولدی نوں دیکھ لیا تے ایہہ نوکری وی جاندی رہے گی۔


میری سس انڈیا گئی ہوئی سی۔ اک دن رات نوں پردیپ گھر آیا۔ میں چپ چاپ اوس نوں روٹی بنا کے کھلا دتی۔ اج اوہ نیچے فرنٹ روم وچ جان دی بجائے سدھا میرے کمرے وچ آگیا۔ مینوں حیرانی ہوئی۔


'' کیہ گل اے جی ؟'' میں ڈر کے پچھیا۔
'' کوئی گل نہیں ۔۔۔۔'' آکھ کے اوس نے اپنیاں بانہواں میرے گل وچ پادتیاں۔ مینوں اعتبار نہ آیا۔ لگیا جیویں ہوا وچ اڈ رہی ہوواں میں شرم دے مارے اکھاں جھکا لئیاں۔
'' میرے ول ویکھ۔۔۔'' اوس دے ساہ میرے متھے نال ٹکرائے۔
'' جی ۔۔۔'' میر دل دھڑک رہیا سی۔
'' کنی سوہنی کڑی ہیں توں۔۔۔ اوس نے میرے بلھ چمے۔


'' کیوں جھوٹھ بولدے او۔۔'' میتھوں خوشی وچ گل نہیں ہو رہی سی، ساہ چڑھ گیا سی میرا' جیویں کوئی پہاڑ چڑھ کے آئی ہوواں اوس رات پہلی وار پردیپ میرے نال ستا۔ مینوں لگیا میں اج ہی سہاگن ہوئی سی۔ پہلاں تاں ایویں کاغذی ویاہ ہویا سی۔ اصل ملن تاں اج ہویا سی۔ ساری رات میں اوس دی چھاتی تے سر رکھ کے ستی رہی۔ سویر ہوئی تاں اپنیاں انگلاں نوں دنداں نال کٹ کٹ کے دیکھاں کہ کتے کوئی سپنا تے نہیں ویکھیا۔ پر ایہہ سچ سی۔


پردیپ نے پاسا پرتیا تے مینوں اپنیاں بانہاں وچ لے لیا۔
''۔۔۔۔۔کنے کُو پیسے نے تیرے کول۔۔۔۔؟'' اوس نے ہولی جیہی پچھیا۔
جدوں دے بے جی گئے نیں چار ویک دی تنخواہ پئی ہے ''۔ میںدسیا۔
''بس ؟ ۔۔۔۔ مینوں تاں بڑی پرابلم آن پئی ہے۔ کافی پیسیاں دی ضرورت ہے''۔ اوس نے چنتا نال آکھیا۔
'' کیہہ پرابلم آگئی جی تہانوں؟'' مینوں وی چنتا نے گھیر لیا۔
'' بزنس وچ گھاٹا پے گیا یار۔ ہن بنک والے کہندے نیں چھیتی توں چھیتی پیسے بھر۔۔۔'' اوہ متھے تے ہتھ پھیردا ہویا بولیا۔
میرے پیسے لے لو جی تسیں میں کہیا۔
اینے کُو پیسیاں نال کیہہ بننا ہے''۔
ہور کنے کو چاہیدے نیں۔۔۔''
''اوہ تیرا گولڈ جیہڑا ممی نے دتا سی تے انڈیا والیاں نے ''۔ اوس نے اچانک کہیا۔
'' مطلب میرے گہنے؟'' میں کجھ دیر چپ رہ کے بولی۔
'' کیوں گہنے تینوں میرے نالوں بوہتے پیارے نیں؟ اوس نے تیوریاں کسیاں۔
'' نہیں جی میں ایہہ تاں نہیں کہیا۔ بھاویں تسیں سارے گہنے لے جاو۔ تہاڈی چیز ہے۔۔۔'' میں کمبدی آواز نال کہیا۔
'' بٹ ڈونٹ ٹیل مائی مم ادر وائز یو نو می ویری ویل۔۔۔''اوس نے پیار نال میری گت کھچی۔


میں گہنے پردیپ نوں دے دتے تے اپنی تنخواہ وی۔ اج میرا چاؤ نہیں چکیا جارہیا سی۔ میرا پتی اج میرا ہویا سی۔ عورت تے مرد دے قدماں دی دھوڑ ہے۔ اوس واسطے گہنے کیہہ اپنے آپ نوں ویچ دیندی ہے۔ آدمی دا من جو جتنا ہویا۔ آدمی نوں رجھاونا جو ہویا، جو عورت دا پہلا تے آخری فرض ہے۔ جے گھر وچ پتی نہیں خوش جو کے پرمیشور ہے تاں رب وی نہیں خوش' ایس لئی عورت دا دھرم ہے کہ ہر طریقہ ورت کے ایس مانو روپی پرمیشور نوں خوش کرے، ورنہ اوس دا جیون وارتھ ہے۔۔۔۔۔ سچ کنا سکون ملدا ہے پتی دی سیوا کرکے۔ ایویں تاں نہیں ویداں' گرنتھاں وچ اوس نوں دیوتا کہیا گیا تے میں آپنے دیوتا تے آپا وارن لئی تیار سی۔ آخر ایہہ بازی میں ہار کے ہی جتنی سی۔


دوجی رات میں چوتھے پہر تک پردیپ دی اُڈیک کردی رہی پر اوہ نہ آیا۔ میرا من تاں اداس ہویا پر کوئی کم پے گیا ہوؤ۔ سوچ کے میں خود نوں تسلی دتی۔ پنج چھ دن لنگھ گئے پردیپ پھیر نہ آیا۔ میں روز رات نوں دیر تک جاگدی ڈور کھڑکن دی اُڈیک کردی رہندی۔
اوس دن شکر وار سی۔ میں کم توں باہر نکلی تے بس پھڑن لئی بس سٹاپ ول ودھی پر پردیپ کار وچ اگے مینوں لین آیا ہویا سی۔


'' کنے دن ہو گئے تسیں گھر نہیں آئے؟ ''میں بھج کے کار وچ بیہہ گئی۔
'' بزی ہو گیا سی ، ٹائم ہی نہیں ملیا''۔ آکھ کے اوس نے کار سٹارٹ کر دتی۔
'' اج گھر چلو میں نہیں کِتے وی جان دینا'' میں بچے وانگ کیتی۔


اوہ میرے نال گھر آگیا رات نوں میرے نال ستا تے سویر ہوندے ہی میری تنخواہ لے کے واپس چلا گیا۔ ہن جیویں ایہہ عام جہی گل ہو گئی سی۔ اوہ ہفتے وچ اک وار گھر آؤندا تے میرے نال سوندا تے پیسے لے کے چلا جاندا۔ مینوں سودا ماڑا نہیں سی لگدا۔ پیسے میں کیہ کرنے سی۔ آخر تاں اوہ میرا پتی ہی سی۔ چلو ایس بہانے گھر تاں آؤندا ہے۔ اوس دی کوئی کمزوری تاں میرے کول ہے۔ورنہ لندن دے انگریزی بولن والے منڈے نوں میرے ورگی ان پڑھ کڑی کتھے پسند آونی سی۔میں خوش سی اوس دے جھوٹھے پیار توں بھاویں اوہ پیسیاں واسطے ہی ، کجھ دیر لئی میرے نال پیار دا ناٹک کردا سی پر اوس ناٹک وچ جیویں میں اصلیت جین لگ پئی سی۔ اپنے ماڑے نصیباں تے مینوں ہن کوئی افسوس نہیں سی۔ چلو جھوٹھ دے سہارے ہی زندگی لنگھ جاوے گی تاں کیہڑا ماڑاہے۔ ورنہ میرے کول ہے ہی کیہ سی۔


دنیا دیاں ادھے توں ودھ عورتاں تاں سبھ کجھ جاندے بجھدے ہوئے وی ایہی جھوٹھ دے آسرے جیوی جاندیاں نیں کہ اوہناں دے مرد اوہناں نوں بہت پیار کردے نیں۔ بھاویں اوہ ساہمنے وی دوجی تیویں لیا کے بٹھا دین تاں وی کہی جان گئیاں کہ میرا پتی مینوں ہی پیار کردا ہے۔ کنی وڈی تسلی دیئی رکھدیاں نیں آپنے آپ نوں۔ جیویں کسے دے ٹٹدے ساہاں نوں جوڑن لئی آکسیجن لگا دتی جاندی ہے اوویں ہی کئی وار بندا مر رہے رشتیاں نوں جھوٹھیاں تسلیاں دے بناوٹی ساہ دیندا رہندا ہے۔ اپنے ایس دم توڑ رہے رشتے نوں زندہ رکھن لئی مینوں پردیپ دے پیار دی بہت سخت ضرورت سی، بھاوین جھوٹھا ہی سہی۔ چلو کدے تاں جھوٹھ سچ وی بنے گا ہی۔ کہندے نیں کہ جے اک جھوٹھ سو وار بولیا جاوے تاں سچ بن جاندا ہے۔


ایہہ پردیپ دا جھوٹھ جاں میرا سچ۔ پر رب نے میری سن لئی میں پریگنٹ ہو گئی۔ میں وا بگرو دا شکر کیتا جس نے میری ککھ ہری کر دتی سی تے میرا وسیبا ایس گھر وچ ہون دے چانس ودھ گئے سی۔ سر توں اک بوجھ لتھا کہ پردیپ مینوں چھڈ دیوے گا۔ بھلا آپنا بچہ کس نوں پیارا نہیں ہوندا۔ میری سس انڈیا توں واپس آگئی۔


'' اینی چھیتی ڈھڈ ودھاؤن دی کیہ پئے گئی سی۔ میرے جان دی دیر سی کھسم نوں قابو وچ کر لیا۔ دو چار سال کما کے آپنا گھر خرید لیندے ساری عمر میرے سر تے ہی بیٹھا رہنا۔۔۔؟'' اوہ ایئر پورٹ تے ہی بولن لگ پئی۔


میں کیہ کہندی؟ پردیپ نے پھیر گھر آؤنا بند کر دتا۔ اوویں ہی کرن لگ پیا، جیویں پہلاں کردا ہوندا سی۔ جیویں ماں توں ڈردا ہووے جاں ماں ہی نہ چاہندی ہووے کہ اسیں اکٹھے ہوئیے ہولی ہولی اٹھ مہینے لنگھ گئے میں کم توں چھٹی لے لئی۔ دسویں مہینے میرے گھر کڑی نے جنم لیا۔سارے ٹبر دا مونہہ اڈیا گیا جیویں کوئی گناہ کیتا ہووے۔


ہووے۔ سبھ نے میرے نال بولنا چھڈ دتا۔ سارے اکٹھے ہو گئے تے میں پھیر اکلی رہ گئی۔ پر شائد ہن اکلی نہیں سی۔ ہن میری دھی میرے نال سی۔ میرے جیون دا آسرا۔ مینوں ہن اوہناں دی زیادہ پرواہ وی نہیں رہی سی۔


تھوڑے دناں بعد ہی میں واپس کم تے چلی گئی۔
ساڈے کم تے اک نویں زنانی نے آؤنا شروع کیتا سی۔ ادھکھڑ جہی نے۔ میری اوس نال دوستی پے گئی۔ گلاں باتاں وچ اوس نے میرے گھر دا پتہ پُچھیا۔


''نی کتے اوہی تے نہیں تیری سس۔۔۔۔ نچھتر کور۔۔۔ بھاری جہی نسوڑا سنگھ دے گھروں۔۔۔۔'' اوہ اُچی ساری بولی۔
''ہاں آنٹی جی تُسیں جاندے او میری سس نوں؟'' میں حیرانی ظاہر کیتی۔
''لے جانن نوں اوہنوں کیہڑا بھلیا؟ سارا شہر جاندا اے اوس بگھیاڑی نوں۔۔۔''


اوس نے نفرت نال ناساں اُپر چکیاں۔
''سارا شہر جاندا اے؟ پر اج تک مینوں تاں آنٹی جی نے کسے نے پچھانیا نہیں بئی میں نچھتر کور دی نونہہ ہاں۔۔۔'' میں ایس نویں سکیری لئی تیار نہیں سی۔


''پچھانے تاں کوئی تینوں تاں جے تینوں اوہ کِتے باہر لے کے آوے جاوے۔ اکھے چور دی ماں، کوٹھی وچ مُونہہ۔ چوری دے سامان وانگ تاں تینوں رکھیا ہویا اے۔ نہ کسے نال ملے نہ ورتے پچھاننا کُش ہویا۔'' آنٹی نے آواز ہولی کیتی۔


''مینوں تاں نہیں پتہ کہ ساڈی کوئی ہور رشتے دار وی ہے ایتھے؟'' مینوں اجنبی آنٹی دیاں گلاں تے وشواس نہیں آ رہیا سی۔
''چل پتہ نہ سہی پر ایہدی پہلی تیویں دا کیہ بنیا؟ خاصا رپھڑ پیا ہویا سی۔ کئی سال کیس چلدا رہیا سی طلاق دا۔۔۔'' اوس نے مینوں پچھیا۔
''اوہ تاں کلیئر ہو گیا سی کئی سال ہو گئے۔ ہُن تاں سُکھ نال میرے گھر وی دھی ہو گئی ہے۔'' میں آپنے پتی دے پہلے ویاہ دا ذکر چھیڑ کے خود نوں دُکھی نہیں کرنا چاہندی سی۔


''دھی ہو گئی ےاں کہ پھیر پول نکل آیا؟ اگے بتھیرے ایہدے تھاں تھاں تے بچے روندے پھردے نیں۔۔۔'' اوس نے اک ہور حملہ کیتا۔
''اوہناں دے تاں پہلا کوئی بچہ بچہ نہیں آنٹی جی۔۔۔'' مینوں غصہ آ گیا۔


''بچہ کیوں نہیں پہلی دے دو تن نیانے سی۔ کسے گوری نال رہندا سی۔ دو نیانے اوس دے سی۔پھیر انڈیا گیا ویاہ کروا آیا۔ اوہ چھڈ دتی ہُن تیرے نال کروا آیا۔ کسے اک دی زندگی خراب کیتی ہے ایس نے۔ پتہ نہیں کیہدیاں کیہدیاں بد سیساں لئیاں نیں ایس بُڑھی نے۔ جیہڑی پہلی سی میری سکی ماسی دی پوتی سی۔ اوہدا اوہ حال کیتا بئی رہے رب دا ناں۔۔۔۔ پیسہ دھیلا داج دہج لے کے جیب وچ پا لیندی ہے مُڑکے توں کون تے میں کون۔ پتہ نہیں کس کس دا دبیا تے ماریا ہے ایس پھپھے کُٹنی نے۔ چنگا میں تاں کہنی آں اولاد دے موہرے آؤن۔ جیہڑی لوکاں دیاں دھیاں دی کھہہ خراب کردی پھردی ہے۔ اکھے ماپیاں دے گناہاں دی سزا اولاد بُھگتدی ہوندی ہے۔ دوگنی کر کے، جیویں کوئی مول ویاج سمیت مُڑے۔


''آنٹی جی'' میں اوس نوں بولدی نوں وچوں ٹوکیا۔ ''مینوں نہیں پتہ سی ایس کہانی دا۔۔۔ مینوں کسے نے کچھ نہیں دسیا۔'' میریاں اکھاں بھر آئیاں۔
''تینوں وچاری نوں کیہ پتہ اے۔۔۔'' اوس نے ٹچ ٹچ کیتی۔


''مینوں تاں ایہہ کہیا سی کہ منڈے دیاں ایتھے فیکٹریاں چلدیاں نیں۔۔۔۔ پہلی کڑی انگلینڈ دی سی تے بہت کُپتی سی۔ ہُن سانوں اینی دور بیٹھیاں نوں کیہ پتہ لگدا اصلیت کیہ ہے۔'' میں بھجی آواز وچ کہیا۔


''بس ایتھے ہی تاں مار کھا جاندے نیں انڈیا والے، پُچھدے نہیں دسدے نہیں باہر دا ناں سُنیا نہیں کہ کُڑی دا پاسپورٹ بنا دیندے نیں۔'' اوس نے افسوس جہیا کیتا۔


''پر مین ہُن کیہ کراں آنٹی جی۔ میں کُچھ پُچھاں گی تاں سارا ٹبر مُکر جاوے گا۔ میں تاں نہیں کیتا۔ مین تاں نہیں کہیا۔۔۔ کر کے سچے بن جان گے تے میں جُھوٹھی۔


میں اکلی اینے جھوٹھیاں دا کیہ وگاڑ لواں گی؟ میں آپنا درد اوس نال سانجھا کر رہی سی۔


'' نہ بھائی توں کیہ وگاڑ لویں گی اجیہیاں دا۔ اکھے مرے مُکرے دا کیہ علاج، مکرن جوگے ہی رہ گئے۔'' آکھ کے اوہ مینوں سوچاں وچ پاکے چلی گئی۔


شائد میں دوجی وار پریگننٹ ہو گئی سی۔ پر میں گھر وچ کسے کول گل نہ کیتی۔ سبھ ہی جیویں میریاں نظراں وچ گر گئے سی۔ سبھ لئی وشواس ختم ہو گیا سی میرے دل چوں۔ کنا ڈرامے باز ہے سارا ٹبر۔ بھاف تک نہیں کڈھی سی کہ ساڈا مُنڈا کیہو جیہی کرتُوت دا مالک ہے۔ کِنے بھولے بھالے تے شریف بن کے انڈیا آئے سی لوکاں نوں بے وقوف بناؤن لئی۔ میری سس سارا دن گردوارے وچ پاٹھ کردی رہندی ہے پر جھوٹھ بولن لگی دی زبان اک وار وی نہیں کنبی۔ سٹھ سال دا بزگ بندہ جُھوٹھ بولدا کنا عجیب جیہا لگدا ہے۔۔۔ جیویں اوس دے سر دا اک اک وال اوس دے سچا ہون دی گواہی بھر رہیا ہووے پر اوس دا جھوٹھ اچانک ننگا ہو کے اوس دے ضمیر نوں وی ننگا کر دیوے۔ انڈیا وچ کہندی سی میرے پُت نوں ڈسٹ الرجی ہے۔ ایتھے آ کے زکام ہو گیا پر ایہہ تاں ولیت آ کے ہی پتہ لگا سی کہ مُنڈے نوں دمے دی بیماری ہے۔ کھکھر کھادا جہیا سارا دن دوائیاں کھاندا رہندا تے مُونہہ تے وِیہہ قسماں دیاں کریماں پاؤڈر تے رنگ روگن ملی رکھدا۔ رات نوں سوندا تاں کول پیا بندہ اوس دے ساہاں دی آواز سُن کے سوں نہ سکدا۔ ایکٹنگ کردا سی جیویں نٹاں دا چھوکرا ہووے۔ مینوں اوس دی ہر گل نال نفرت ہو گئی سی۔ کوئی اینی ماڑی تاں نہیں سی میں پر ایہہ چالباز ٹبر نے مل کے اوہ چکر چلایا سی کہ مینوں چنگی بھلی نوں کملی کر چھڈیا سی۔ بندہ اپنیاں کمزوریاں نوں ڈھکن لئی کنے بے گناہاں نوں ننگے کردا ہے۔ پر میں ہُن کر وی کیہ سکدی سی۔ رب نوں ارداساں کرن توں سوا۔ رب وی سبھ کجھ کر سکدا ہے۔ پر اک شیل بھنگ کر چُکی کُڑی نوں دوہری وار کواری نہیں بنا سکدا۔


دُوجی وار مینوں پریگننٹ دیکھ کے میری سس دا آپے تے قابو نہ رہیا۔ اک دن شام نوں بنا وجہ ہی میرے نال لڑ پئی۔
''دُوجے کُو دن ڈِھڈ ودھا کے باہر جاندی ہے۔'' آکھ کے اوس نے میرے ڈِھڈ تے دو ہتھڑ ماریا۔


میں پِیڑ نال تڑف اُٹھی۔
''میرے کوئی ہتھ وس تھوڑے ہے بے جی۔''
''ہتھ وس کیوں نہیں۔ موئی کوئی پڑھائی لکھائی کیتی ہووے تاں پتہ ہووے۔ پڑھی لکھی ہوندی تاں میرے پُت دی قدر کردی۔۔۔'' اوہ اگوں کُد کے پئی۔


''پہلاں تاں پڑھیاں لکھیاں ہی آیاں سی ساریاں۔۔۔ اوہناں وچ کیہ خرابی سی؟'' پتہ نہیں میرے مُونہوں کیویں نکل گیا۔
میری سس نوں میرے توں اجیہے جواب دی امید نہیں سی۔ اوہ بہت دیر تک چُپ رہی۔
''تیرے ورگیاں ہی اوہ سی اگ لگنیاں۔ میرے پُت دے بھاگ ماڑے نیں۔ کنی واری گھر وسایا ہر وار اُجڑ جاندا اے۔'' اوہ پوری عورت ذات نِند رہی سی۔

''جے پہلاں ہی اینی واری گھر وسا کے دیکھ لیا سی تاں میری زندگی برباد کرن دی کیہ لوڑ سی؟'' اج میرے اندرلی عورت آپنے کرماں دا حساب منگن لئی اُٹھ کھڑوتی سی۔


''زندگی تباہ کرن نوں توں ایتھے جج لگی ہوئی سی؟ بُھکھے گھر دی دھی، انگلینڈ پہنچ گئی، ہُن نکوں ٹھوہیں ڈیگدی پھردی ہے، کُتی رن۔ تیرا باپ ہی مگر پیا سی کہ میری دھی نوں انگلینڈ لے جاؤ۔۔۔ ساڈا وی گھر تر جاوے گا۔'' اوہ میریاں اگلیاں پچھلیاں نوں کوسن لگی۔


''میرے باپ نوں کیہ پتہ سی کہ میں دھی نوں کُھوہ وچ دھکا دے رہیاں۔ ورنہ اوہ کدے وی مینوں ایتھے نہ بھیجدا۔ کیہڑا ماں باپ چاہندا ہے کہ اوس دے ڈھڈ دا آنڈا راہاں وچ رُلے۔'' میں آپنے ماں باپ نوں یاد کر کے رو پئی۔


''آؤن دے پردیپ نوں۔ اج تیرا فیصلہ کردی ہاں۔ جاں تاں توں ایس گھر وچ رہیں گی جاں میں رہاں گی۔۔۔ کنی زبان چلدی ہے کُتی دی۔ باہروں نویاں نویاں گلاں سکھ کے آؤندی ہے روز۔'' اوس نے مینوں دھمکی دتی۔


پردیپ آیا ماں نے ساری گل سُنائی۔
''میں تاں تینوں پہلاں ہی کہندا سی کہ پڑھیاں کڑیاں دے رشتے آؤندے نیں مینوں، پر تینوں ایہی پسند آئی سی سٹوپڈ کاؤ۔'' اوہ غصے وچ ماں دے مگر پے گیا۔


پتہ نہیں ماں بھین نے کیہ سکھایا۔ پردیپ نے میرے نال بولنا چھڈ دتا۔ عورت ہی عورت دی دشمن بنی بیٹھی سی۔ اینی عمر دا ہو کے وی اوہ کسے بچے وانگ سی، جس نوں کوئی وی سکھا دیندا تے میرے خلاف کر دیندا جیویں اوس کول سوچن لئی دماغ نہیں سی۔ بُرا کیہ ہے تے بھلا کیہ۔ ایس دا فیصلہ وی خود نہیں کر سکدا سی پر میں زیادہ پرواہ نہ کیتی۔ نہیں تاں نہ سہی۔، پہلاں ہی آپے نال لڑ رہی سی۔ ایہو جیہے بے وقوف آدمی دے کدوں کو تائیں قدم چٹدی۔


رات نوں اکلی پئی سوچدی کہ کیہ ماڑا کیتا سی میں رب دا جو ایہو جہی سزا ملی ہے۔ میں کیہ میرے ورگیاں کئی ایس گھر چوں برباد ہو کے گئیاں نیں، جیویں رات نوں ساریاں پہلیاں عورتاں میرے نال آ کے بستر تے پے جاندیاں تے مینوں سوال کردیاں، کہ میں اوہناں دا حق ماریا ہے۔ گوریاں، کالیاں، موٹیاں، پتلیاں اُجڑیاں ہوئیاں عورتاں۔۔۔ سبھ میرے ورگیاں لُٹیاں پُٹیاں۔۔ تے میں وی اوہناں ہی عورتاں دی بھیڑ وچ گواچ جاندی۔ اوہناں ورگی ہی ہو جاندی۔میری کوئی وکھری پچھان نہیں رہ گئی سی۔ میں اوہناں نوں کیویں یقین دلاؤندی کہ مینوں کوئی پتہ نہیں سی کہ میں کیہ کر رہی ہاں ۔ میرے نال وی اوہناں وانگ دھوکھا ہی ہویا سی۔ میں کسے دا حق نہیں ماریا۔


بدقسمتی نے حالی میرا پچھا نہیں چھڈیا سی میرے پھیر کڑی پیدا ہوئی۔ سانوں تناں ماواں دھیاں نوں گھر وچ کسے نے نہ بلایا۔ کسے نے آکے بچی دا مونہہ تک نہیں ویکھیا، جیویں ایہہ میری اکلی دی غلطی سی تے ایس دی سزا وی مینوں ہی ملنی چاہی دی سی۔تے میں وی قسمت نال سمجھوتہ کر لیا سی ایس جنم وچ میرے پاپ ۔ گھر دا حال پلس سٹیشن ورگا سی۔ سارا دن کرفیو لگا رہندا، جاں جس دن کدے پردیپ دا من ہوندا جاں اوہ پیسے ہار جاندا تے اوس نوں پیسیاں دی لوڑ ہوندی تاں ماں توں چوری چھپی آکے میرے نال سوں جاندا تے جاندا ہویا کہہ جاندا '' ماں نوں نہ دسیں۔''


ورگے بیت گئے میری تقدیر نہ بدلی۔ تیجی وار میں پھیر ماں بنن لئی تیار ہوگئی ہن سس توں برداشت نہ ہویا۔
'' کتھوں اینا خرچا کرئیے۔ روز کوڑے جم جم کے سٹ دیندی ہے۔ پے پیکٹ آونا بند ہو جاندا ہے، کیہڑا ایہدا لنگر تورے۔۔۔؟''
میں صبر دا گھٹ بھر کے رہ گئی تے دعا کیتی کہ ہے پرماتما، ایس وار کوئی چج دی چیز بھیجیں۔


ہسپتال جاندی نوں میرے آدمی نے کہیا سی ۔'' جے منڈا ہووے تاں گھر آجاویں نہیں تاں سمجھ لویں تیرا میرا رشتہ ختم ہے''۔
پر میرے ایس واری قسمت پتھر ہی ماریا سی۔ گھروں مینوں کوئی ویکھن نہ آیا۔ پریپ دا فون آیا سی صرف۔۔۔ توں گھر واپس نہ آئیں۔ میں دوسری عورت لے آندی ہے۔۔۔'' مینوں دکھ تاں ہویا پر سوچیا غصہ ہے گھر جا کے آپوں ٹھیک ہو جاوے گا۔ بھلا کوئی اپنے خون توں کیویں دور ہوسکدا ہے۔


میں دو دناں دی کڑی نوں لے کے گھرآ گئی۔ میریاں دوویں وڈیاں کڑیاں باہر مینہ وچ کھڑیاں بھج رہیاں سی۔ میں بہت دیر تک گھر دے بوہے بھندی رہی پر کسے نے جواب نہ دتا۔ تناں کڑیاں نوں نال لے کے گردوارے چلی گئی۔ اوتھوں پلس سٹیشن تے اوتھوں سوشل سروسز والیاں دے۔ تے پھیر دکھاں دی اک نویں لڑی شروع ہو گئی سی۔ سوشل سروسز والیاں نے گھر رہن لئی دے دتا تے بچیاں نوں کھان لئی روٹی دے دتی۔ پر میں جو روحانی تے جسمانی کشٹ بھوگیا سی اوس دا کوئی حساب میں کسے توں نہ منگ سکی۔ کنے سخت قانون نے ولیت دے تے کنے ودھیا۔ بھکھیاں مرداں عورتاں تے بچیاں دے مونہہ وچ روٹی پادیندے ایہہ ملک تے سر تے چھت دے دیندا ہے۔ پر کاش اجیہے قاتلاں نوں وی کوئی سزا دیندا جیہڑے روز انڈیا توں میرے ورگیاں لیا کے قتل کر دے نیں۔ کئی سال گزر گئے۔ میری وڈی کڑی ہن پندرھویں سال وچ ہے۔ پچھلے مہینے ہی اوس نے بچپن دی سردل ٹپ کے جوانی دے ویڑھے وچ قدم رکھیا ہے تے مینوں نویں چنتا نے آگھیریا کہ دھی جوان ہو گئی ہے۔


ایس دے ویاہ مکلاوے دا میں اکلی کیویں کراں گی۔مشین دا کم ہن میرے توں ہوندا نہیں سی۔ میری پٹھی وچ درد رہن کر کے ڈاکٹر نے منع کر دتا سی کہ زیادہ دیر مشین تے نہیں بیٹھنا۔ ایس لئی میں ائیر پورٹ تے صفائی دا کم شروع کر دتا سی۔ ایتھے کنیاں ہی میرے ورگیا عورتاں میریاں سہیلیاں بن گئیاں سی۔ میریاں ہمدرد۔


حالے کل ہی میں اپنے نال والی کلینر ہربنس کور نوں کہیا سی کہ اوہ اپنے بھتیجے نال میری دھی دا رشتہ کرا دیوے اوہ میری بھل مانسی تے شرافت ویکھ کے من گئی سی۔ میں اپنی بچی دے ویاہ ویونتاں بنا رہی سی کہ پردیپ نوں کیوں دساں کے اک وار منڈا نگاہ چوں کڈھ آوے۔بھاویں طلاق ہو گئی سی پر پھیر وی اوہ میریاں بچیاں دا باپ سی۔ کنیا دان تاں اوسے نے ہی کرنا سی پر۔۔۔۔ پر ۔۔۔۔ پر او تاں آپ ہی لاڑھا بنیا ٹریا جارہیا سی اپنی دھی دی ہم عمر کڑی نال۔۔۔


میں پتہ نہیں کنی دیر ہور اوتھے بیٹھی سوچدی رہندی کہ ہربنس کور نے اچانک آ کے میرے موڈ ھے نوں ہلونا دتا۔
'' توں ایتھے بیٹھی کیہ کرنی پئی ایں؟ میں تینوں لبھ لبھ کے کملی ہو گئی آں تیرے نال بڑی ضروری گل کرنی سی۔ میرا بھرا من گیا اے''۔ رشتے لئی آکھ کے اوس نے میرے مونہہ ول ویکھیا، جیویں اوہ اپنی کہی گل دا اثر ویکھنا چاہندی سی۔


میں چپ رہی۔


'' پر میرا بھرا کہندا سی کہ مہندر کور پردیپ سنگھ دی پہلی تیویں نہیں۔ پہلاں اوہ کِتے ہور ویاہیا ہویا سی۔ پھیر توں دوجی ہوئی؟'' اوس نے گل صاف کرنی چاہی۔
'' دوجی نہ تیجی۔۔۔'' میں ہوکا بھریا۔
'' کیہہ مطبل؟'' اوہ حیران ہوئی۔
'' پتہ نہیں کیہڑا نمبر سی میرا۔ میرے توں پہلاں تے پچھوں ایتھے کئی آئیاں نیں۔ ۔'' آکھ کے میں مشین چک کے پھیر فرش صاف کرن لگ پئی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels