Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> مُل دی تینویں >> وینا ورما: کچیل

وینا ورما: کچیل

وینا ورما
April 20th, 2008
5 / 5 (2 Votes)

اچانک سویرے پنج وجے ہی اوس نے میرے روم دی لائٹ آ جگائی۔ ہائے ہائے کردی اوہ اُچی اُچی ساہ لے رہی سی۔ میں اُبڑھواہے اُٹھی تے ویکھدے ہی سمجھ گئی کہ اج پھیر اوس نوں دورا پیا ہے۔ '' اِندُو' اِندُو مینوں پھیر دورا پیا ہے۔۔۔'' اوہ میرے بیڈ تے اُلر دی ہوئی بولی۔ میں جھٹ پٹ اٹھ کے اوس دے متھے تے ہتھ رکھیا اتے اوس دیاں لتاں پھڑ کے اوس نوں بیڈ تے سدھیاں لٹا دتا۔ پھیر ہولی ہولی میں اوس دے ہتھ پیر ملن لگی۔

مینوں آس سی کہ دس پندراں منٹاں بعد اوہ ٹھیک ہو جاوے گی تے اپنے روم وچ جا کے سوں جاوے گی۔ کیہڑا ایہہ نویں گل سی۔ کئی وار ایداں ہویا سی۔ ادھی رات توں بعد چوتھے کو پہر اوس نوں عجیب جیہا دورا پیندا تے اوہ سبھ کجھ بھل جاندی۔ پھیر جھل وللیاں مار دی تے وار وار پچھدی کہ اوس نوں کیہ ہویا سی۔ میریاں اکھاں وچ نیندر رڑک رہی سی۔ راتیں دو وجے میں اوس نال مسجد چوں آئی سی۔ لنڈن دی کسے مسجد وچ کوئی وڈا مولوی عرب توں آیا سی تے اوہ مینوں نال لے کے اوس دے درشن کرن گئی سی۔

مسجد وچ مولوی نے عربی بھاشا وچ کجھ پڑھیا سی اتے اوس دے سر تے ہتھ رکھ کے اوس نوں نواں نام دے دتا سی ''وحیدہ'' اوہ بہت خوش سی۔ خوشی وچ باوری ہوئی اوہ واپسی تے کار سو توں اُپر بھجائی لیائی سی۔ '' میں مسلمان بن گئی ہاں۔۔۔'' اوہ وار وار مینوں دس رہی سی۔ تینوں کیویں لگیا مسجد جانا''؟

''ٹھیک ہے۔ مینوں تاں کوئی فرق نہیں لگدا۔ اوہی اللہ اکبر۔۔۔۔ ہرہرمہاں دیو۔۔۔ جاں بولے سو نہال۔۔۔۔ سبھ تھاں اکو جیہا ہی لگدا ہے ''۔۔۔۔ میں گل ختم کرن دی نیت نال کہی۔ '' نہیں ایہہ گل تاں نہیں۔ مینوں تاں بڑا چنگا لگیا جیویں میرا نواں جنم ہووے۔ سچ انور بہت خش ہووے گا' جدوں اوس نوں پتہ لگے گا کہ میں مسجد گئی سی تے ہن مسلمان بن گئی ہاں۔۔۔'' اوہ جیویں آپنے آپ نال گلاں کر رہی سی۔

واپس آکے سوندے کردیاں نوں رات دے تن وج گئے سن۔ نیندر حالی میریاں اکھاں دے درہی لنگھی ہونی کہ اوہ میرے روم وچ آ گئی سی۔ میں ہولی ہولی اوس دے ہتھ ملدی سوچ رہی سی راتیں مسجد جان بارے۔ اچانک اوہ اٹھی اتے اپنے روم وچ چلی گئی۔ تھوڑی دیر بعد ہی چیزاں ایدھر اُدھر ڈگن دیاں آوازاں آیاں تے میں سمجھ گئی کہ اوہ کجھ لبھ رہی سی۔

'' کیہہ چاہیدا اے ''؟ میں پُچھیا۔

'' میری گڈی دیاں چابیاں کتھے نیں ''؟ اوہ لمے لمے ساہ لے رہی سی '' کیہ کرنیاں نیں گڈی دیاں چابیاں ایس ویلے ؟'' میں حیران ہوئی سی۔ '' میں انور کول جانا اے ہُنے ایسے وقت۔''

'' ایس ویلے ؟'' ایہہ وی کوئی ٹائم ہے کسے دے گھر جان دا''؟۔ '' ٹائم نوں کیہہ ہے میں جانا ہے بس۔ میں اوس نوں دسنا ہے کہ میں بیمار ہاں۔'' اوہ چابیاں لبھدی ایدھر اودھر ہتھ مار رہی سی۔'' پر اوہ ایتھے آوے گا ہی تے اوس نوں پتا لگ جاوے گا کہ توں بیمار ہیں۔ اینی کیہ کالھی ہے '' میں اوس دے موڈھے تے ہتھ رکھیا سی۔ '' توں چلنا ہے میرے نال کہ نہیں ؟'' اوہ اٹل فیصلے لئی کھڑی سی۔ میں تشویش وچ پے گئی۔جانا میں چاہندی نہیں سی تے اوس دا کلیاں جانا خطرے توں خالی نہیں سی اجیہی حالت وچ اوہ گڈی کیویں چلاوے گی۔ میں سوچ رہی سی۔

'' چنگا پہلاں میں چاہ پی لواں۔ پھیر چلدی ہاں۔ '' مینوں اک دم بہانہ پھُریا۔ '' بنا لے۔۔۔'' اوہ صوفے تے سر سٹ کے پے گئی۔ تے چاہ بناؤندی میں سوچ رہی سی کہ چاہ بناون اتے پین تے دس پندراں منٹ لگ جان گے اتے ایس درمیان اوہ ٹھیک ہو جاوے گی۔ پر میری دتی چاہ اوس نے ادھی بیتی اتے ادھی سنک وچ روڑھ دتی۔ '' چل اٹھ۔۔۔ چھیتی کر۔۔۔'' اوس نے حکم دتا۔

'' سرجیت ذرا سوچ''۔ آپاں ایس ویلے کسے دے گھر جاندیاں کیہ چنگیاںلگدیاں ہاں؟ اگلے ستے پئے ہونے۔ سارا ٹبر اٹھ کے باہر آ جؤ۔ کنا عجیب جیہا لگدا ہے۔ نالے تینوں پتا اے میں ساری رات ستی نہیں۔ میرا برا حال ہے۔ پلیز توں ٹھیک ہو جاویں گی۔سوں جا رب دے واسطے۔ '' میں ترلا لیا سی۔

'' نہیں میں ٹھیک نہیں ہوسکدی۔ پھیر ساڈے چھے وجے میں کم تے وی جانا ہے۔ اوس توں پہلاں پہلاں میں انور نوں ضرور ملنا ہے '' اوہ بپھر گئی۔ '' توں انور دا دتا کلمہ کیوں نہیں پڑھدی۔ تینوں شانتی ملے گی''۔ میں آخری ہتھیار ورتیا۔ اوس نے غصے وچ پیر پٹکے تے ٹھاہ دونوں دروازے بند کر کے کار وچ جا بیٹھی تے میں نائٹ سوٹ ہی اوس دے مگر بھجی۔

ٹیڈھیاں میڈھیاں سڑکاں تے ول کھاندی کار سٹھ دی سپیڈ توں وی اپر ایکشن ول جا رہی سی۔ میں نال والی سیٹ تے بیٹھی کدے اوس نوں کہہ دیندی کہ کار ہولی چلاوے تے کدے منو منی رب نوں دھیاء رہی سی کہ خیر کرے۔ پر اوس نے کار سہی سلامت انور دے بوہے اگے جا کھڑی کیتی۔ '' جا جا کے انور نوں بلا کے لیا۔'' اوس دی آواز وچ حالاں وی حکم دی جھلک سی۔ '' میں ؟ توں آپ کیوں نہیں جاندی؟'' میں زور پایا سی۔ '' نہیں میں اوس دی تیویں دے متھے نہیں لگنا چاہندی سویرے سویرے توں جا۔۔۔ ''آکھ کے اوس نے سر پچھے سٹ لیا۔

میں پیر جیہی ملدی اٹھی، اپنے آپ تے پھٹکار پائی۔ آخر جی کرڑا کر کے میں اٹھاراں نمبر دا دروازہ کھڑکایا۔ '' کون اے'' اندروں کوئی زنانی آواز نے پچھیا۔ '' میں ہاں اندو'' میں جیویں اپنے گناہ دی تسلیم کر رہی سی۔ '' کیہہ گل اے ؟'' فاطمہ بیگم نے گھبرا کے دروازہ کھولیا۔ '' سرجیت نوں اج پھیر دورا پیا اے۔ اوہ ساہمنے گڈی وچ بیٹھی ہے۔۔۔'' میں لفظ بڑی مشکل نال اکٹھے کیتے۔ '' دورا پیا اے؟ ہسپتال لے کے جانا اے ؟'' اوہ بولی مینوں لگیا جیویں اوس نے کہیا ہووے ہسپتال لے کے جاناسی۔ ایتھے کیہہ کرن آئی ایں؟

'' ساری رات سُتی نہیں اوہ تے نہ ہی مینوں سون دتا۔ وار وار ایہی کہہ رہی سی کہ تہاڈے گھر چلنا ہے۔ میں کیہ کردی۔۔۔؟ اوہ اکلی آرہی سی۔ میں تاں ڈر دی ماری نال آئی ہاں کہ کِتے ایکسیڈنٹ نہ کر لوے۔۔'' میں جیویں اپنی صفائی دے رہی سی۔ '' اسیں تاں سُتے پئے ہاں۔۔۔'' اوہ اکھاں ملدی کہہ رہی سی۔ '' اوس نوں ویکھ لؤ اک واری میرے توں سانبھی نہیں جاندی اکلی توں۔۔۔'' میں رون ہاکی ہو گئی۔

'' ٹھہر میں اُٹھاؤندی ہاں اوہناں نوں۔ سوں رہے نیں۔ آکھ کے اوہ اندر چلی گئی۔ تھوڑی دیر بعد ہی انور بنین تے پاجامے وچ اکھاں ملدا باہر آیا۔ '' کیہ گل اے '' اوہ حیران سی۔ '' مینوں دورا پیا اے۔۔۔ میں بیمار ہاں۔۔۔'' گل کرن لگی اوہ رو پئی۔ '' اج پہلی وار دورا پیا اے تینوں؟ اگے ویہہ واری پیا اے۔ بے وقوف ایتھے کیوں آئی ایں سویرے سویرے۔ سارے سُتے پئے نیں کنا بُرا لگدا اے ۔''

'' میں کیہ کردی میں روک نہیں سکی آپنے آپ نوں ۔۔۔'' اوہ پھٹ پھٹ کے رو پئی۔ '' روکن نوں مر چلی سی۔ ایس کُڑی نوں وی نال پریشان کیتا اے۔۔۔؟'' اوہ حالے بول ہی رہیا سی کہ اوس دی بیگم وی آ گئی۔ '' میں وضو کرن لگ پئی سی۔ کیہ گل ہو گئی اے اینی سویرے سویرے ؟ اللہ خیر کرے۔'' اوہ سبھ کجھ سمجھدی ہوئی وی انجان بن رہی سی۔

''سرجیت نوں دورا پیا اے۔ دورے وچ ہی ہی اینی سپیڈ تے گڈی بھجائی لیائی اے ۔۔۔'' انور دس رہیا سی۔ آہو سپیڈ تاں بہت اے ایس دی' مینوں پتہ اے ۔۔۔۔'' بیگم فاطمہ نے وِانگ کمایا۔ '' کوئی گل نہیں ٹھیک ہو جاوے گی۔ توں چل گھر۔ میں ہنے پانی دم کر کے لے کے آوندا ہاں''۔ انور نے گل سنبھالی اتے دویں میاں بیوی آپنے گھر اندر چلے گئے۔ میری حالت عجیب سی۔ سرجیت نے کار سٹارٹ کیتی اتے مسیں واپس گھر آئیاں۔

واپس آکے اوہ بے ہوش جہی ہو کے آپنے بیڈ تے جا پئی۔ تھوڑی دیر بعد انور آیا۔ اوس نوں پانی پلا کے کوئی کلمہ پڑھ کے چلا گیا۔ پھیر اوہ دوپہر تک ستی رہی۔ میں وی نیند تے تھکیویں دی ماری بسترے وچ اُسل وٹے لے رہی سی تے سوچ رہی سی سرجیت بارے' انور بارے اتے اوس دی بیماری بارے جس دا کوئی ناں نہیں سی۔ ڈاکٹراں کول جس دا کوئی علاج نہیں سی۔ کئی وار اوس نوں ایہہ دورا پیندا تے اوہ انور انور کردی باہر نوں بھجدی کئی واری ایداں ہویا سی پر گھنٹے کو بعد اوہ قابو وچ آ جاندی سی۔

پر اج پانی سر توں گزر گیا سی جدوں مینوں اوس دے نال انور دے گھر جانا پیا۔ ادھ ستی ادھ جاگدی میں اوس رات بارے سوچ رہی سی جدوں میرے ساہمنے اوس نوں پہلی واری دورا پیا سی تے میں گھبرا گئی سی۔ ایمبولینس، بلا کے میں اوس نوں ہسپتال پہنچا دتا سی۔ ڈاکٹراں نے کہیا سی کہ ہفتہ بھر ہسپتال وچ رکھاں گے۔ اوس نے مینوں کہیا سی کہ انور نوں دس آواں کہ اوہ ہسپتال وچ ہے۔

''انور نہیں آیا۔۔۔'' اک دن اوس دا پتہ لین گئی تے میں پچھیا۔ '' آیا سی اپنی تیویں نال۔۔۔'' اوہ جیویں ٹائم بمب وانگ پھٹن لئی تیار سی تے صحیح سمے دی انتظار کر رہی سی۔ '' پھیر ''؟ میں ہولی جہی پچھیا۔ '' بتھیرا بولی میں حرامدے نوں' بئی دس مینوں تیرا کیہ سکھ اے؟ نہ دکھ وچ تے نہ سکھ وچ نہ چنگے وچ نہ ماڑے وچ۔ توں میرے کسے کم نہیں آؤندا۔کیہہ فائدہ ہے مینوں تیرا؟ ہسپتال تک آؤن دا ٹائم نہیں ہے تیرے کول''۔ اوہ آپنی بھڑاس کڈھ رہی سی۔ '' پھیر کیہ بولیا؟'' میں گل اگے توری۔

'' بولنا کیہہ سی ؟ چپ کر کے سنی گیا۔ تیویں ساہمنے کسکدا نہیں' بتھیریاں سنائیاں میں تاں پر ایہناں لوکاں تے کوئی اثر نہیں ہوندا۔ اخیر وچ اپنیاں رناں دے ہی ہوندے نیں ایہہ ۔ سانوں تاں شُغل میلے لئی رکھیا ہوندا اے کہ جدوں گھروں من اداس ہووے، دوجی دے گھر جا کے غم غلط کر آؤ۔ ہوندے تاں ایہہ اصل وچ آپنیاں ٹبراں دے ہی نیں۔ پہلاں لاؤن لگے نہیں سوچدے۔ پیر پھڑ لین گے زنانی دے۔ اکھے میں تاں بہت دکھی ہاں۔ میری تیویں مینوں روٹی نہیں دیندی۔ ان پڑھ ہے۔ لڑاکی ہے جاں سیکس نہیں دیندی پر سال دو سال ورت کے پھیر واپس اوسے تیویں دے ہو جاندے نیں۔۔۔'' اوہ غصے وچ بولی جا رہی سی۔ تے میں چپ چاپ سن رہی سی مینوں جیویں عادت جہی ہو گئی سی ایہہ گلاں سنن دی کسے گیت وانگ جیویں مینوں پہلاں ہی پتہ ہوندا ہے کہ کیہڑی سطر توں بعد کیہڑی سطر آؤنی ہے۔

' توں چپ کیوں ہیں ۔۔۔'' ؟ اوس نے اچانک پچھیا۔ '' اوداں ہی تھکی ہوئی ہاں۔ نالے کلی دا۔۔۔ دل نہیں لگدا تیرے بغیر گھر وچ'' میں ہلکا جیہا مسکرائی۔ ''سنی دا دھیان رکھیں۔ ویلے سر سکول بھیجدی رہیں اوس نوں۔ وچارا سنی۔ ہائے ۔۔۔ کنی واری سوچدی ہاں جے مینوں کجھ ہو گیا تاں سنی دا کیہہ بنے گا؟ میرے بعد کون سانبھو اوس نوں۔ ماں بغیر بچہ۔'' اوس نے اکھاں بھریاں۔

'' ایویں نہیں دل چھوٹا کری دا۔ کجھ نہیں ہوندا تینوں۔ چنگی بھلی ہیں۔ نالے سنی میرے نال خوش اے۔ تینوں تاں اوہ یاد وی نہیں کردا۔'' میں نقلی ہاسا ہسی۔'' سچ اندو جے مینوں کجھ ہو گیا تاں توں میرے سنی نوں سانبھ لویں گی؟ آپنے بچے وانگ رکھیں اوس نوں'' اوہ روپئی۔ '' پاگل نہیں بنی دا مینوں تاں تیرے بغیر گھر کھان نوں آؤندا ہے۔ چھیتی ٹھیک ہو کے گھر آ۔ میرا دل نہیں لگدا۔''میں اوس دے والاں وچ ہتھ پھیردیاں ہوئیاں کہیا۔

'' اندو میں کیہہ کراں؟ میں کیہ کراں؟ انور مینوں ہتھ پلہ نہیں پھڑاؤندا ۔ ہر مہینے کہہ دیندا ہے اگلے مہینے میں تیرے نال نکاح کر لواں گا تے تینوں آپنی چھوٹی بیگم بناواں گا پر اوہ مہینہ کدے نہیں آؤندا۔ میں ہن چالی سالاں دی ہو گئی ہاں۔ کنی کو دیر تک لٹکی جاؤں۔ میرا وی جی کردا اے کہ میرا گھر ہووے۔۔۔ پتی تے بچے ہون ۔ اک عام عورت وانگ میں وی
گھر گرہستی دا سکھ بھوگنا چاہندی ہاں۔ ہر وار میری قسمت۔۔۔'' اوہ ہُبکیاں لے رہی سی۔

'' جے کہندا ہے تاں پھیر کر ہی لوے گا۔ گھبراؤندی کیوں ہیں۔ اوہ کیہڑا مُکریا ہے۔'' میں تسلی دتی۔ '' تن سال ہو گئے لارے لپے لاوندے نوں۔ ہن تاں کوئی آس نہیں رہی۔ لگدا اے میرے کرماں وچ پتی دا سکھ ہے ہی نہیں ''۔ اوہ سرھانے تے سر رکھ کے اکھاں بند کر کے پے گئی۔ پہلاں بھجن نے ایویں کیتا۔ پھیر کلدیپ نے تے ہن انور۔۔۔'' اوہ اکھاں میٹی بڑ بڑا رہی سی۔ میں اوس دی حالت سمجھدی سی پر ہمدردی جتاؤن توں سوا کجھ کر نہیں سکدی۔ اوس نے کئی واری مینوں آپنی رام کہانی سنائی سی۔

سولاں ورھیاں دی سی اوہ، سکول دی پڑھیارن' جدوں اوس نوں گوانڈھیاں دے مُنڈے سینڈی نال پیار ہو گیا سی۔ سینڈی اوس نوں سکول تک چھڈ کے آوندا تے پھیر شامیں سکول توں واپس گھر تک اوس دے نال آوندا۔اشاریاں وچ گلاں کر دے تے سڑکاں تے ایدھر اُدھر آوندے جاندے ملدے۔

'' جدوں بوہت سنو پے رہی ہوندی تاں سارے لوک گھراںوچ چلے جاندے اتے اسیں گھروں باہر نکل آوندے۔ اینی ٹھنڈ وچ آئس کریم لے کے کھاندے تے سکول دے گراؤنڈ وچ گھنٹیاں تر دے رہندے۔'' اوہ کئی واری سپنیاں وچ گواچی مینوں دسدی۔پر اچانک اک دن اوس دے گھر والیاں نوں سینڈی بارے پتہ لگ گیا اتے دوجے ہی مہینے اوہناں انڈیا توں آئے اوس توں ڈیڈھی عمر دے بندے نال اوس دا ویاہ کر دتا سی۔

''اف بندہ کیہہ سی دینت سی پورا۔'' نفرت نال اوہ اوس نوں یاد کردی۔'' جانوراں وانگ سیکس کردا سی قصائیاں وانگ کٹدا سی تے جلاداں ورگی جھاکنی سی اوس دی۔'' اوہ کئی وار دسدی۔

ست سال میں اوس نال نِرک کٹیا۔ دِنے فیکٹری وچ کم کرن جاناآکے بچے نوں سنبھالنا تے گھر دا گولی دھندا کرنا۔ شام پینی تاں مینوں تاپ چڑھ جانا کہ ہن اوہ شراب دا ڈکیا گھر آوے گا۔ پہلاں میری ماں دی بھین دی کرے گا۔ پھیر دو چار گھسن مکے میرے لاوے گا تے فیر اوہی جانوراں والا کم۔ ست سالاں بعد اوس دا قدرتی کسے پلس مین نال جھگڑا ہو گیا سی۔ جیل چوں میرا باپ اوس نوں ضمانت تے لے آیا۔ پر ضمانت دے دوران ہی اوس نے پھیر کسے پلس مین نوں کٹ دتا تے بھج گیا۔ مڑ کے نہیں آیا۔ ایسے دوران میرا طلاق ہو گیا سی اوس نال۔ جیویں رب نے نیڑیوں ہو کے سنی سی تے میری جند خُلاصی کروائی سی۔

پھیر وی سمسیا حل نہیں سی ہوئی۔ بھراواں بھرجائیاں دے روز دے طعنے مہنے توں ہار کے میں تھوڑی دور آپنا گھر خرید لیا، اک چھوٹا جیہا دو بیڈ روم دا فلیٹ۔تے ایسے فلیٹ وچ کلدیپ آیا سی میرا کرائے دار بن کے۔ کلدیپ بہت سوہنا اُچا لما منڈا سی۔ پنجابوں آیا سی پڑھن لئی ایتھے۔ اوس نوں کچن دا سامان نہ ورتنا آوندا تاں میں اوس نوں چاہ پانی اپنے نال ہی بنا کے دے دیندی۔ ہولی ہولی میرا کرائے دار ہوندا ہوندا اوہ میرے دل دا مالک بن بیٹھا سی۔ میں تاں خود ٹٹی ہوئی سی۔ تھوڑا جیہا سہارا پا کے ہی اوس دے قدماں وچ وچھ گئی۔ مڑ کے میں اوس توں کرایہ نہیں لیا۔ بس اوہ پڑھدا ہوندا سی تے میں کول بیٹھی اوس نوں ویکھدی رہندی ۔

'' میں انڈیا جا کے اپنے ماں باپ نال تیرے ویاہ دی گل کراں گا۔ خطاں وچ دسنا کجھ ٹھیک نہیں ہے۔ تیری طلاق کر کے شائد اوہ نہ منن۔ پر توں فکر نہ کر۔ میں آپے سبھ کجھ ٹھیک کر لؤں۔'' اوہ کئی وار مینوں حوصلہ دیندا۔ '' میں کپڑے پریس کرن توں لے کے اوس دے جتے پالش کرن تک تے اوس نوں رات نوں دس وجے گرم روٹی دین توں علاوہ گرم بسترا دین تک سبھ کجھ کر دی۔ مینوں پورا وشواس سی کہ جیویں اوہ پڑھیا لکھیا ہے میرے بچے نوں وی پڑھاوے لکھاوے گا۔ میں جنے پیسے کماؤندی اوس دے کپڑیاں تے کتاباں تے خرچ کر دیندی۔ بڑا سکون ملدا سی اوس دی سیوا کر کے۔ جیویں رب نے میرے لئی اک دیوتا بھیج دتا سی تے میں پریم پجارن بنی آپنی تپسیا وچ مگن سی۔ آپنی پڑھائی پوری کر کے اوہ انڈیا چلا گیا سی' چھیتی واپس آون دا وعدہ کر کے۔ میں اوس نوں ائیر پورٹ تے چھڈن گئی سی۔

مہینہ لنگھیا۔۔۔ دو مہینے۔۔۔۔ تن مہینے۔۔۔۔ کر دے کردے چھ مہینے لنگھ گئے۔ میں کملیاں وانگ کلدیپ کلدیپ کردی تھاں تھاں اوس دا پتہ کردی پھردی۔ پر اک دن مینوں پتہ لگیا کہ اوہ تاں دو مہینے پہلاں واپس آگیا سی تے اوس نے کسے ہور کڑی نال ویاہ کروالیا سی۔ میں پاگل ہو گئی سی اندو۔ رو رو کے میرا برا حال سی میں رب نوں گالھاں کڈھدی سی کہ دس میرا قصور کیہ ہے؟ اوہناں دناں وچ ہی مینوں ایہہ دورے پینے شروع ہوئے سی۔ میں اک وار اوس نوںملنا چاہندی سی کہ اوس نے میرے نال ایہہ حرامی پنا کیوں کیتا۔ کیوں؟

ایہناں ہی حالات وچ اک دن میری سہیلی نے مینوں دسیا کہ پاکستان توں کوئی سیانا آیا ہے۔ اوہ کالے علم نال تہاڈے من دی بجھدا ہے تے منگیاں مُراداں پوریاں کروا دیندا ہے میں کملی ہوئی اوس دے قدماں وچ جا ڈگی۔ بس اک وار کلدیپ نال ملا دے صرف اک وار۔ میں اوس نوں ویکھنا چاہندی ہاں۔ میں ڈڈیا کے رو پئی سی۔

سیانے نے میریاں اکھاں وچ اکھاں پا کے ویکھیا سی تے تن پڑیاں دتیاں سی۔ نال ہی کہیا سی کہ ایہناں پڑیاں نوں جلا کے راکھ کر دویں تے ہتھیلی تے رکھ کے لگاتار تن دن شام ویلے پھوک مار کے اڈائیں۔ اوہ تیرے کول آجاوے گا۔ میں بھجی بھجی گھر آئی پڑیاں دی سواہ کر کے اڈائی۔ کلدیپ نہ آیا۔

تن دن بعد پھیر سیانے کول گئی۔ کجھ نہیں بنیا۔ اوس نے مینوں منتر پھوکیا پانی پین لئی دتا تے اگلے دن کلدیپ نوں بھل گئی۔ سیانے دی ہو گئی۔ ہفتے وچ دس چکر میں سیانے کول مارے تے اٹھویں دن میں اوس نال سوں گئی سی۔ اوہ دن گیا تے اج دا دن چل سو چل۔ سیانے نے اک دن مینوں دسیا کہ اوس دا ناں انور ہے تے اوہ پاکستان دی فوج توں جان بچا کے بھج کے انگلینڈ آیا ہے۔ مینوں عشق ہو گیا سی انور نال۔ میں کہیا میں جان لُٹا دیواں گی تیرے لئی۔ میرے کول برٹش نیشنیلٹی ہے۔ تیرے نال ویاہ کروا کے انگلینڈ وچ رکھاں گی تینوں آپنے کول ہمیشہ ہمیشہ لئی۔

اوہ مینوں مسلم دھرم بارے دسدا۔ کلمے پڑھنے سکھاؤندا۔ میں اردو پڑھن لگ پئی تے نماز پڑھن دیاں تیاریاں کرن لگی۔ آخر اک دن تاں میں انور نال اوس دی بیگم بن کے پاکستان جانا ہی سی اوس دے ماں باپ نوں ملن لئی۔ میں آپنے موڈھیاں تک وال ودھا لئے تے مسجد وی جان لگ پئی۔ آپنے بچے نوں تاں میں لگ بھگ بھل ہی گئی سی۔ ہر ویلے انور دماغ تے سوار رہندا۔ سارا انگلینڈ گھمی میں اوس دے نال تے پھیر اچانک مینوں انور دے کسے دوست نے دسیا کہ انور تاں چار بچیاں دا پیو ہے تے اوس دی بیگم تے بچے انگلینڈ آ گئے نیں۔

ایہہ میرے لئی نویں سٹ سی جدوں کہ میرے تاں پچھلے زخماں دے ہی کھرینڈ حالے نہیں اُترے سن۔ ایہہ توں میرے نال کیہ کیتا انور۔ میں تاں پہلاں ہی دکھی سی۔ اپنی بے وسی تے میں رو وی نہ سکی۔

'' میں مجبور سی سرجیت دل دے ہتھوں ' قسم اللہ دی مینوں سچ مچ ہی تیرے نال عشق ہو گیا اے''۔ اوس نے میرے گل لگ کے بھب ماری سی۔

میں پھیر دنیا دے میلے وچ شرے عام لٹ گئی سی تے کسے نوں دسن جوگی وی نہیں سی۔ سبھ رشتے داراں نوں کہہ چکی سی کہ میں انور نال نکاح کر رہی ہاں۔ زندگی میرے ساہمنے پھیر سوال بنی کھڑی سی تے میں ایس نوں حل کرن لئی ضرباں تقسیماں وچ لگ گئی۔

'' توں گھبرا نہ میں ساری عمر تیرا ساتھ دیواں گا۔ تینوں آپنی چھوٹی بیگم بناواں گا۔۔۔۔'' انور نے مینوں حوصلہ دتا تے جیویں ڈبدی نوں تنکے دا سہارا ملیا سی۔ چل دوجی عورت دا درجہ ہی مل جاوے۔ لوکاں ساہمنے سر اُچا کر کے تاں جی سکاں گی۔جَنا کھَنا ایہہ تاں نہیں کہے گا کہ ہر واری مینوں مرد چھڈ جاندا ہے۔ شائد میرے وچ ہی کوئی کمی ہے پر مینوں لگدا اے میرے کرم ہی خراب نیں۔ کئی واری وعدے کر کے وی انور نے میرے نال نکاح نہیں کروایا۔ بس اج کل کردا رہندا ہے تاں میری عمر وڈی ہوندی جا رہی ہے۔۔۔'' اوہ کئی وار دسدی۔

کئی واری اوہ اُچی اُچی آپس وچ لڑ دے تے اوس دا بچہ سہم کے رسوئی دے دروازے پچھے کھڑا انگوٹھا مونہہ وچ پا کے چوسدا رہندا۔ ایس طرحاں اک دن اوہناں دی لڑائی ہو رہی سی تے اوہ اک دوجے تے تہمتاں لا رہے سن۔

'' توں مینوں لاریاں وچ کیوں رکھ رہیا ایں۔ توں کہندا سی کہ میں تینوں اپنی چھوٹی بیگم بناواں گا۔۔۔ ہن کتھے گیا تیرا عشق؟ توں مینوں کسے جوگا نہیں چھڈیا اللہ دی مار پوے تینوں۔۔۔'' اوہ زارو زار رو رہی سی۔

'' ہن میرے بچیاں دی شادی دا ٹائم اے کہ میری شادی دا؟ لوک کیہہ کہن گے۔۔۔ ایس عمر وچ میں شادی کردا کیہ چنگا لگداں۔۔۔؟'' اوہ وی اگیوں گرم سی۔ '' توں میرے نال دھوکا کیوں کیتا؟ تینوں تاں پتہ ہی سی کہ میں پہلاں ہی دکھی ہاں۔۔۔ اکلی ہاں میں۔۔۔مینوں وی ساتھ چاہیدا اے۔۔۔''

'' ساتھ نوں کیہہ اے؟ میں مر تھوڑی چلیاںآں۔ ہر وقت تیرے کول آں۔۔۔'' اوس دی آواز تھوڑی نرم ہوئی سی۔'' ہر وقت کتھے ایں توں میرے کول۔ رات نوں ہر روز تینوں اپنے گھر جان دی کالھی ہوندی ہے تے دنے کم تے جان دی۔ میرے کول تاں دو پل وی نہیں رکدا۔ کدے کوئی رات میرے کول وی گزاریا کر۔۔۔'' اوہ حالے وی پوری گرمی وچ بول رہی سی۔

'' ہور گھر بیٹھا سارا دن تیرے ممے چبی جاواں؟ اپنا کم کار نہ ویکھاں۔ توں تاں اکلی ایں۔ کوئی ذمے واری نہیں تیرے سر تے۔ پر میرا تاں ماشاء اللہ پورا کنبہ اے۔ اوہناں دی دیکھ بھال نہ کراں؟ تینوں اک واری کہہ دتا اے میں تیرے نال نکاح کر لواں گا سہی وقت آ جان دے۔۔۔'' اوہ پھیر اُبل پیا سی۔

''صرف نکاح۔۔؟ پر اندو کہندی ہے کہ بناں کورٹ میرج دے نکاح کوئی ارتھ نہیں رکھدا۔۔۔'' اوس نے ترک رکھیا۔ '' اندو نوں کیہہ پتہ اے ساڈے مذہب بارے۔ میں جو تینوں کہہ رہا آں۔۔۔۔'' اوہ ہور کھج گیا۔ '' کیوں پتے نوں کیہہ ہے ۔پڑھی لکھی ہے ۔سبھ کجھ سمجھدی ہے۔۔۔'' اوس نے اپنی وکالت آپ ہی کیتی۔

'' ایویں نہ اندو دیاں گلاں وچ آجاویں کِتے۔ ایہو جیہاں ہی ہوندیاں نیں ایہہ افسانے لکھن والیاں۔۔۔۔ چھٹیاں ہوئیاں۔۔۔ اک نمبر دیاں۔۔۔۔'' اوہ بولیا تے میں کول پئے ریڈیو دی آواز اُچی کر دتی سی۔ پھیر اوہ بہت دیر تک لڑ دے رہے سی تے اوس رات وی میں چج نال سوں نہیں سکی سی۔

اوس دے روم چوں ہائے ہائے دی آواز پھیر آؤنی شروع ہو گئی سی شائد اوہ جاگ پئی سی۔ سوچ کے میں اوس کول چلی گئی۔ اوہ چھت ول اک ٹک دیکھ رہی سی۔ مینوں ویکھ کے اوس نے ہائے ہائے کرنا بند کردتا۔ '' کیہ گل اے سرجیت۔۔''؟ میں اوس دے بیڈ تے بیٹھدی ہوئی نے پچھیا۔ '' بس ایویں ہی من جیہا ڈب رہیا ہے میرا۔۔۔'' اوس نے اکھاں بھر لئیاں۔ میں اوس دے ہور نیڑے ہو کے بیٹھ گئی۔'' عورت دی وی کیہ زندگی ہے اندو۔ ہمیشہ کسے دا ہونا چاہندی ہے۔ آپا وارنا چاہندی ہے کہ کوئی اوس دا مالک ہووے۔ کرماں والیاں ہوندیاں نیں جیہناں دے مالک ہوندے نیں۔۔۔'' اوہ بہت اُداس سی۔

'' ایویں لگدا اے تینوں، عورت تے زمین اکو جیہیاں ہوندیاں نیں سرجیت۔ اوس دیاں ہوندیاں نیں جیہڑا اوہناں نوں چنگی
طرحاں واہندا ہے' جسمانی طور تے وی تے روحانی طور تے وی۔ باقی کئی تاں اوہناں توں انہوے جیہے لنگھ جاندے نیں۔ آپنیاں پیڑاں دے نشان وی نہیں چھڈ دے تے کئی صرف قانونی ہی اوہناں دی مالکی کر دے نیں۔ واہندا تے گاہندا تاں اوہناں نوں کوئی ہور ہی ہے۔۔۔'' میں کہیا۔ اوہ بہت دیر تک چپ رہی شائد میری کہی گل بارے سوچ رہی سی۔

'' اِندو۔۔۔ جدوں میں چھوٹی جیہی سی تاں میری ماں دسدی ہوندی سی کہ میری اک تائی بھری جوانی وچ چھلے وچ مر گئی سی ان آئی موت۔ اوہدی گتی (بخشش) نہیں سی ہوئی۔ اوہدی روح بھٹکدی رہندی سی تے کہندے نیں اوہ کچیل بن گئی سی۔ پنڈ دے باہر وار ککر تے رہن لگ پئی سی اوہ۔ کوئی پنڈ دا بندہ ڈر دا ماریا اودھر نہ جاندا۔ بھل بھلیکھے کوئی راہی اودھر آنکلدا تاں اوہ اوہدا پچھا کر دی۔ کوکاں مار مار کے اوس نوں بلاؤندی' روندی کرلاندی کہ اوہ راہی اوس کول رُک جاوے جاں اوس نوں نال لے جاوے۔۔۔۔ اوہ اکلی ہے۔۔۔ دوپل تاں راہی اوس دی کوکاں رؤلی سن کے رکدے پر پھیر آپنے راہ پے جاندے۔۔۔ مینوں لگدا اے اندو۔۔۔۔ میں وی اوہ کچیل ورگی ہاں جیہڑی چڑھدی عمرے ان آئی موت مر گئی سی ' جدوں میرے توں میرا پنڈ کھوہ لیا گیا سی۔ اوس توں بعد میں کئیاں راہیاں نوں واجاں ماریاں پر سبھ پل دو پل رکے تے میری اصلیت جان کے آپنے راہ پے گئے۔ میں اکلی دی اکلی رہ گئی ہاں ایس ککر تے۔۔۔ لگدا اے میری وی گتی نہیں ہونی۔ ایداں ہی تڑفاں گی۔۔۔۔'' اوہ جیویں کھوہ چوں بول رہی سی۔

'' پر ایتھے انگلینڈ وچ کیہڑے ککر نیں کیہڑیاں کچیلاں۔ اکیویں صدی وچ کیہو جیہاں گلاں کر رہی ہے ولیت دی کڑی۔۔۔'' میں گل نوں ہاسے وچ اُڈا کے ماحول نوں ہلکا کرنا چاہیا۔

انگلینڈ وچ تاں ادھ توں ودھ عورتاں کچیلاں دی جون بھوگ رہیاں نیں اندو تے گھر ککراں ورگے نیں۔ ایتھے ککراں دی کیہہ لوڑ ہے؟۔۔۔۔۔ گھر ہی سُنے تے سویاں وانگ۔ رو ہی بیابان تے ہر سدھر جاں تاں قبر وچ قید ہے جاں ان آئی موت مری کچیل بن کے بھٹک رہی ہے۔۔۔؟ راہیاں نوں واجاں ماردی۔۔۔ پر راہی۔۔۔ اوہناں نے تاں جانا۔۔۔۔ ہی ہوندا اے۔۔۔۔ کچیل روندی کرلاندی۔۔۔۔'' گل کردی دی اوسدی اکھ لگ گئی تے میں پولے پولے پیر دھر دی اوس دے کمرے چوں باہر آگئی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels