Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> مُل دی تینویں >> وینا ورما: ہور اپر

وینا ورما: ہور اپر

وینا ورما
April 17th, 2008
4 / 5 (1 Votes)


اُس دا بیٹا اج امریکہ پڑھن جا رہیا سی' پورے پنج سال لئی۔ سملا دے ڈھڈ وچ کڑولاں پے رہیاں سی۔ اُنیہاں ورھیاں دے اس دے بیٹے نے کنی چھیتی ترقی کیتی سی۔ کالج پورا کر کے وڈی پڑھائی لئی امریکہ جا رہیا سی۔کنی چھیتی جوان ہو گیا سی ارون۔ حالے کل دی تاں گل ہے جدوں اوہ مندراں گردواریاں وچ ''اک پتر دئیں وے ربا'' دیاں سکھاں سکھدی پھر دی سی۔ کوئی مڑھی مسان اس نے پوجن کینوں نہیں چھڈیا سی۔ کوئی ڈاکٹر وید( حکیم) اس دی پہنچ توں باہر نہیں رہیا سی پر شائد اس نے جوں بھن کے بھیجے سی' جو مڑ کے پھلے نہیں۔ سملا دے نال دیاں دے تن تن چار چار نیانے ہو گئے سی پر اوہ کسے سکی ٹہنی وانگ لمک رہی سی، جس تے پھل تاں کیہ کدے پھل وی نہ ٹہکیا۔


'' تیویں دی ککھ ہری نہ ہووے تاں اوہدا کاہدا جیون؟'' اس دے سس رام دیئی کئی وار ہوکا بھر کے کہندی تے سملا دا دکھ دونا ہوجاندا۔ '' اسیں گئے تاں سی ماں جی برنالے والے ڈاکٹر مدن لال کول اوہ کہندا سی بئی کڑی وچ کوئی نکس نہیں''۔ اوہ چوراں وانگ نظراں سٹی کہندی۔ '' نی کیہڑا برنالے آلا ڈاکٹر؟'' رام دئیی وار وار پچھدی۔ '' اوہی سیما دا ماما۔۔۔ کہندے نیں بڑا سیانا ڈاکٹر اے۔ گولو دی بھابھی دا کیس وی اوسے نے ٹھیک کیتا سی''۔ اوہ مڑ حوصلے وچ آوندی۔


''کدھروں کڈیااے توں اوہ سیانا ڈاکدار۔۔۔۔ ایویں ٹینپریلی جیہا ڈاکدار اے۔۔۔ چار شیشیاں گلوکوز دیاں رکھی بیٹھے دوکان تے جیہڑا نیانا نکا آوندا اے سبھ دے لودے لا دیندے ''۔ اوس دی سس کھج جاندی۔ گولو دی بھابھی نے تے کہنا ای ہویا، جدوں اگلی دے آدمی وچ نقص سی۔ میرا پت تاں نرا ددھ اے بھورا کھوٹ نہیں۔ پورا سونا اے سونا''۔ اوہ سملا نوں سوئی کتی وانگ پیندی۔


تے سملا چپ ہو جاندی ایس طرحاں کئی وار ہویا سی، جدوں وی اوہ سس نال گل کرن دی کوشش کردی' اگیوں اوہ چارے پیر چک کے پیندی۔ پھیر اوہ کیہدے نال گل کردی گھر وچ سس جاں او۔ اوس دا سوہرا رام کرن تے پتی سریش سارا دن دکان تے رہندے۔ شام نوں لیٹ تھکے ٹٹے آوندے سار سوں جاندے۔ سملا واسطے کوئی بندہ ہن گھر وچ نہیں سی رہیا، جس نال اوہ اپنے دل دی گل کرے۔کوئی وقت ہوندا سی سارا ٹبر اوہدے مونہہ ول ویکھدا رہندا کہ بہو مونہہ چوں کجھ کڈے۔


اُس دی نکلی جیہی تے سارا ٹبر بھنبھیری وانگ گھم جاندا۔ پنڈ وچ گرمیاں وچ جے کدے بازار وچوں برف مُک جانی تاں اُس دا سوہرا نوکر نوں برنالے برف لین بھیج دیندا۔ بجلی چلی جاندی تاں اس دی سس اُس نوں دو دو گھنٹے پکھا جھلدی رہندی۔ سوہرا اُس توں پچھے بغیر بازاروں سبزی نہ منگاوندا۔ تے سریش دی تاں گل ہی کیہ سی۔ ہر روز اُس لئی نویں نویں سوٹ ساڑھیاں خریددا۔ وار تہوار تے سونے دے گہنے بنا مطلب ہی بنوا لیندا۔ ہر اتوار اُس نوں شہر فلم وکھاون لے جاندا۔ سملا دا پیر بھنجے نہ پین دیندے۔ جے اوس نوں چھک وی آجاندی تاں سس رؤلا پا دیندی '' نی بہو بیمار ہو جیں گی۔ میں تاں مر کے تیرا مونہہ ویکھئے۔ نہ پت کم کرن نوں میں بتھیری ۔۔۔ تیرے سوہرے نوں کہوں دوکان توں دو نوکر ہور بھیج دو گھر۔۔۔۔ پر توں آپنا دھیان رکھ پتر۔۔۔ کچے پکے موسم نیں۔۔۔۔''


سملا نوں لگدا کہ اوہ بندیاں دے وچ نہیں رہ رہی۔دیوتیاں دے گھر اُس دا ویاہ ہویا ہے۔ سس دیوی سوہرا دیوتا تے پتی پر میشور۔ ایہنوں کہندے نے سورگ ! تاں ہی تاں کہندے نے بھئی کڑیاں دا ویاہ توں بعد دوجا جنم ہوندا ہے۔ پہلا جنم ماں باپ دے گھر تے دوجا اوس گھر، جتھے اوہ ویاہی جاندی ہے۔ پر اوس دا پہلا جنم کیہڑا ماڑا سی۔ کلی بھین سی اوہ پنج بھراواں دی۔باپ دی منڈی وچ بہت وڈی آڑھت دی دکان۔ کپڑے دیاں تن چار دکاناں۔۔۔ رائس شیلر۔۔۔ ہور پتہ نہیں کیہ کجھ۔ اوس دے بھراواں دیاں لی
أاں نہیں مڑدیاں سی۔


سملا نے دسویں جماعت پاس کر کے سلائی کڈھائی دا دو سال دا ڈپلومہ شروع کر لیا سی۔سولہویں سال وچ اوس دا ویاہ ہو گیا سی۔ اوس نوں پتا وی نہ لگیا۔ اوہ سکولوں گھر ادھی چھٹی ویلے روٹی کھان آئی تاں میں نے اوس نوں مڑ کے سکول نہ جان دتا۔ تائیاں چاچیاں منٹاں وچ کٹھیاں ہو گئیاں۔ سملا نے سکول دی چٹی ڈریس بدل کے نیلے پھلاں والا سوٹ پا لیا۔ ہلکے سانولے مونہہ تے اوس دی بھابھی نے پوڈر مل دتا۔ بریک بلھاں تے گلابی سرخی لا دتی اکھاں وچ دھاری دار سرمہ۔ بے حد سادی رہن والی سملا تے اینا کُو آرٹ ہی کمال کر گیا۔ اوس دی سادگی تے اج پہلی وار نکھار آیا سی۔ سریش نے ویکھیا تاں ویکھدا رہ گیا۔ سس نے اٹھ کے سملا دا مونہہ چنی نال ڈھک دتا۔۔۔ کِتے نظر نہ لگ جے۔ باہر گھنڈ کڈ ھ کے جائیں ہمیشہ۔


سارے ٹبر دا چاء نہ چکیا گیا۔ سملا دے ماں باپ نے ویاہ کیہہ کیتا لالہ رام کرن نوں سونے چاندی نال لدھ دتا سی۔ کلواں دے حساب نال سونا۔۔۔ لکھاں دے حساب وچ نوٹ ٹناں دے حساب وچ فرنیچر سملا دے نال داج وچ گیا سی۔ لالہ رام کرن جی نے وی رام دئیی دے مونہہ دیاں پُگائیاں سن۔ اوہ جو کہندی رام کرن جی اوہ ہی کردے۔ '' اکھے بانیاں دی کمائی ویاہ مکان تے کھائی۔ اساں کیہڑا جوئے شراباں تے پیسا روہڑنا اے۔۔۔۔ مساں اک پت رب نے دتا اے۔۔۔۔ میں تاں دل دیاں لاہُوں۔۔۔۔'' رام دئیی نویں پئی بیٹری والے کھلونے وانگ سارا دن بھجی پھردی۔۔''


پنڈ دیاں عورتاں بہو نوں ویکھن آئیاں، دھن دھن کر اُٹھیاں ۔ بھین دین آلے نے کڑی ہی نہیں دتی کلی پریاں ورگی۔۔۔ گھر وی بھر دتا بانیے دا۔۔۔ مر کے کوئی سمان دتا اے۔ تن دن ٹرک سمان ڈھوئی گئے۔۔۔ لالے دے گھر تھاں نہیں بچی رکھن نوں '' اک آکھدی '' کچھو دی ماں بروبر دی ٹکر سی بیبا۔ تینوں مینوں دیکھا جے دے جائے کوئی کانی کوڑی وی۔ اگلے نوں پتہ اے بئی ساڈی دھی راج گدی تے بیٹھو دی۔ پیکے قدر نہ کرن تاں دھی بھین دی اگے وی کوئی پچھ نہیں ہوندی۔ چل رب سبھ نوں دیوے''۔ دوجی جواب دیندی۔ عورتاں اُس دے رانی ہار نوں بار بار ہتھاں وچ پھڑ کے تولدیاں۔


'' کنے تولے دا اے''


'' پورا ویہہ تولے دا اے بھینے ' تولے کیہ کُڑم نے تاں کلواں دے حساب وچ سونا دتا اے۔ میرے پت نوں بروبر تولتا سونے دے پر توں جانے میرے گھر کیہڑا گھاٹا سی کاسے دا، دویں راضی رہن۔۔۔۔وسن رسن۔۔۔ سونا بتھیرا۔۔۔۔۔ نونہہ ہیرے ورگی اے۔ سونے دا کیہہ مُل۔'' رام دئیی گوٹے والی سلک دی چنی نال وار وار آپنا سر ڈھکدی جو منٹ کو بعد پھیر گر جاندی۔ نونہہ اوس گھر وچ آئی نوں کئی مہینے ہو گئے پر اوس نوں لگدا جیویں اج ہی ڈولیوں اتری ہووے۔ '' کنی چنگی قسمت ہے جی میری جو تسیں مینوں آپنے قابل سمجھیا۔'' اوہ بھولے پن نال سریش دے سینے نال چمبڑ جاندی۔ '' ہور میں کیہہ کردا؟ مینوں تاں توں بھورا پسند نہیں سی کالی جیہی پر تیرے تے ترس آگیا مینوں، بھئی وچاری نے کنی محنت نال پاؤڈر کریم ملیا اے۔۔۔۔ جیویں جامن تے لون چھڑکیا ہووے۔۔۔۔ ہو کیہنوں پسند اؤنی ہے ایہہ۔۔۔۔ چل میں ہی ویاہ کروا لواں۔ نہیں تاں کماری رہ جُؤ گی۔'' سریش شرارت نال اوس نوں چڑانودا۔


'' کوئی نہیں ' اکھے کالیاں کرماں والیاں۔ تسی ہیگے او کنے گورے چٹے۔۔۔ میں گوری ہو کے کیہ لینا اے۔ جے دوویں گورے ہو جاندے تاں سارا دن شیشے موہرے ہی کھڑے رہندے۔۔۔۔ میں تاں تہاڈا پرچھاواں آں۔۔۔۔ تھہانوں نظر نہ لگے۔ شید رب نے تاں ہی مینوں تھہاڈے کول بھیجا اے۔۔۔'' اوہ اگوں مضبوطی نال آکھدی۔


'' اوہ تاں ٹھیک اے کالو مائی۔ رب نے بھیج دتا جاں توںآپے آ گئی پر اک گل دا دھیان رکھیں۔ میرا بچہ میرے ورگا ہووے گا گورا چٹا۔ جے تیرے ورگا کالا بنبڑ ہویا تاں پھیر ویکھ لئیں۔'' اوہ پیار نال اوس دے کن پھڑ کے کھچدا۔


اے تاں رب توں پتہ اے جی۔۔۔۔ پر میریاں اکھاں وچ ہر ویلے تسیں ہو تاں بچہ وی تھہاڈے ورگا ہی ہووے گا۔۔۔'' سملا پیار نال کئی وار اوس دا مونہہ چمدی۔ وقت گذر رہیا سی پر سملا دی ککھ ہری نہ ہوئی۔ پہلے تاں دو سال ایویں ہی لنگھ گئے۔ '' ہو جو کوئی گل نہیں کاہدی کاہلی ہے۔'' پر دو سالاں بعد اس دی سس اوس نوں ڈاکٹراں دے لے کے جان لگ پئی۔ ڈاکٹراں دے چکر ماردیاں نوں دو تن سال لنگھ گئے پر کجھ ہتھ پلے نہ آیا۔
پھیر سادھاں سنتاں تے جادو ٹونیاں دا چکر چلیا۔ پر کوئی طریقہ کار گر سدھ نہ ہویا۔ میڈیکل رپورٹاں آؤندیاں عورت وچ کوئی نقص نہیں ہے۔ آدمی دی کمزوری ہے پر کون مونہہ کھولے؟ سریش ہن اوس توں کنی کتراون لگ پیا سی۔ اک دو واری ڈاکٹراں نے جدوں اس دے مونہہ تے ہی کہہ دتا کہ اس دے وچ ہی خرابی ہے تاں اوہ شرمندہ جیہا ہویا گھر واپس آگیا۔ مڑ کے سملا نال کدے کسے ڈاکٹر دے نہ گیا۔


ست اٹھ سال ہو گئے۔ سملا سبھ جتن کر کے ہار گئی۔ اس دا سانولا رنگ پیلا بھوک ہو گیا۔ ہفتے وچ پنج دن اوہ ورت رکھدی کِتے رب بوہڑ جاوے۔ سارا دن مندر بیٹھی پوجا پاٹھ کر دی رہندی' کتے اوہ سن لوے۔ زندگی دی سکھر دوپہر وچ اوہ مرجھا گئی۔ ادھ پاگل جیہی ہوئی آپے نال گلاں کر دی رہندی، جتھے کِتے کوئی دس پیندی اوہ سس نوں لے بھجی جاندی۔ دھاگے تویتیاں بنھدی پھر دی۔ پیپلاں نوں پانی دیندی تے چوراہیاں تے ددھ ڈولھدی پر کجھ نہ بنیا۔ اوس دا سوہرا چپ چپ رہن لگ پیا سی' سس سارا دن سر سٹی منجی تے پئی رہندی تے سریش آپنے آپ نوں کم وچ بزی رکھدا تے رات نوں مونہہ دوجے پاسے کر کے سوں جاندا۔


'' میرا کیہ دوش ہے جی ؟ میرا قصور دسو۔''
اوہ پتی دے کنڈ نال لگ کے ساری رات روندی رہندی''۔


'' میرا وی کیہ دوش ہے ؟ اک بے وقوف ڈاکٹر نے کہہ دتا کہ آدمی وچ نکھس (نقص) ہے تاں توں ددھ دھوتی ہو گئی؟ بھلا آدمی وچ وی کدے نکھس ہوئے نیں ؟ نکھس تیمیں وچ ہی ہوندے نیں۔ جے اوہدی مشینری نہیں ٹھیک تاں آدمی کش نہیں کرسکدا۔۔۔'' اوہ بے رخی نال مونہہ تے کھیس لے کے سوں جاندا۔ سملا دی ہن گھر وچ پہلاں والی قدر نہیں رہی سی۔ قدر کیہ اوس دی تاں ہن اوتھے دراصل لوڑ وی نہیں رہی سی۔


'' مینوں کیہ پتا سی میرے پت دے بھاگ اینے ماڑے لکھے سی رب نے۔ ہائے نیں تاں گونہہ دیاں روڑیاں چک کے لیا سی مساں۔ اگیوں ڈاڈھے نے پھیر ہتھ دکھائے۔ پہلاں پتا ہوندا کُڑی دا ڈاکٹری مینا( معائنہ) کراندے۔'' رام دئیی بیٹھی کندھاں نال گلاں کر رہی سی۔ ' ماں جی ڈاکٹری مینے (معائنے) وچ میں ٹھیک اونی آں۔ میرے وچ بھورا نکھس نہیں۔'' سملا نے بے گناہواں وانگ فریاد کیتی۔


ہورپھیر میرے پت وچ نسخ (نقص) اے ؟ جے اوہدے وچ نُسخ (نقص) اے تے چھڈ دے میرے پت نوں۔ میں تاں ہور ویاہ لؤں۔ پھیر دیکھوں تیرے وچ نسخ سی کہ میرے پت وچ '' رام دئیی اوس نوں گل نہیں سی کرن دیندی۔ '' ایہہ تسیں کیہ کہیا ماں جی۔ شریف گھراں دے بندے ایہو جیہی گل سوچدے وی نہیں۔ میں ایہناں نوں چھڈ دیواں؟۔۔۔۔ مر نہیں جاواں گی میں اوس توں پہلاں۔'' اوہ رو پئی۔


''مرنا اے تاں آپنے ماں باپ دے گھر جا کے مریں۔ ہور کتے سانوں تھانے تسیلاں (تحصیلاں) کراندی پھریں۔ آپنے پیو نوں کہیں بھئی تیرے واسطے کوئی سورما لبھے۔ میرے پت توں تاں کش بنیا نہیں۔۔۔۔'' اوہ کپڑیاں توں باہر ہو گئی۔ ماں جی تھوڈی نونہہ آں میں۔ ماڑا جیہا سوچ سمجھ کے بولو۔۔۔'' سملا توں گل نہیں ہورہی سی۔


'' لے ہن ایہہ مینوں بولنا سکھاؤ گی۔ گلتی تاں میری سو جو آوندی نوں سر تے چڑھا لیا۔ مینوں کیہ پتا سی ایہہ میرے سر وچ کرولیاں کرو گی۔اکھے وڈے گھر دی دھی اے۔ بھلا میں میز کرسیاں پھوکنیاں نیں جدوں میرے پت دی جڑھ نہیں ہری ہوئی۔ میں کسے غریب دے گھروں پیر پھڑ کے رشتہ منگ لیاؤں پر ایہہ نہیں ہون دینا بئی تیرے ورگی پھنڈر تیمیں دے مگر لا کے آپنے پت دی جون گال دُوں۔'' رام دئیی نے کنی وار چھاتی ٹھوکی۔


میرے بھراواں نے کوئی چوڑیاں نہیں پائیاں ہوئیاں۔ایوں ویاہ تے ویاہ کیویں ہو جُو؟'' سملا نوں غصہ آگیا۔ '' بھائیاں پٹیئے۔۔۔۔ ہن کیوں جا کے اوہناں دے ٹکر نہیں مار دی بھئی تیرا کش کرن۔'' رام دئیی نے پیر دی جُتی ہتھ وچ پھڑ کے زمین تے کھڑکائی۔ '' ہور کیہہ کر دین او ؟ودھیا ویاہ کرتا۔ پڑھاتی ،لکھاتی، ڈپلومہ کراتا ایہی کش ہوندا اے '' سملا بولی۔


'' میں کیہ کرنے نیں تیرے ڈپلومے۔۔۔۔ تیری کمائی کھانی اے۔۔۔؟ اکھے پھنڈر پشو نوں نہیں کوئی گھر وچ رکھدا توں تاں تیویں ایں۔ آپنے کرم چنگے سمجھ بھئی میرا پت تینوں کش کہندا نہیں۔۔۔'' رام دئیی نفرت نال نک سکوڑ دی اٹھ کے باہر چلی گئی۔


'' وے سریش۔۔۔۔ پُت بہو سارا دن ویلھی بیٹھی رہندی اے گھر وچ۔۔۔۔ ایہنوں دسویں جماعت ہی کروا دے۔ ماڑا موٹا بولن دی عقل آؤ گی ایس نوں۔۔۔۔۔'' شام نوں رام دئیی نے سارے گھر نوں سنا کے کہیا۔'' پر سملا نے تے ڈپلومہ کیتا ہویا اے ماں۔۔۔۔'' سریش نے نرمی نال کہیا۔
''نہیں ڈکلومے (ڈپلومے) دا کوئی مطلب نہیں۔ ایہنوں پڑھن لکھن لا ماڑا موٹا بولنا سکھے۔ کنے سال ہو گئے ویہلی پئی منجی توڑ دی رہندی اے۔ جاں جیبھ چلاندی اے قینچی وانگ۔ گھر نرک دی کھڈ بن گیا اے۔۔۔'' رام دیئی شکایتاں دی لمی لسٹ لالہ کرن تے سریش موہرے لئی بیٹھی سی۔


'' توں اج ماں دے ساہمنے بولی سی۔۔۔؟ سریش نے رسوئی وچ آکے اوس دی گت پھڑی۔ '' نہیں جی میں کجھ نہیں کہیا۔'' سملا نوں اُمید نہیں سی کہ گل اِتھوں تک جاوے گی۔ ' کہیا کیوں نہیں۔۔۔۔ کہندی اے میرے پیکے بہت امیر نیں۔۔۔۔میرے بھرا کالے پانی بھجوا دین گے تھونوں سارے ٹبر نوں۔۔۔ ہائے نی بھورابھر کڑی دی کنی زبان چلدی اے''۔


رام دیئی بلدی تے تیل پا رہی سی۔۔۔۔


'' کیوں کالے پانی نوں اسیں ڈاکہ ماریا اے سالیاں دے۔۔۔۔ویاج سمیت اک اک پیسہ موڑ دوں گا داج دا۔ میرے پت دی ہوا کنی ویکھ کے وکھان۔ جے سارا کھاندان سیکھاں پچھے نہ کرواتا تاں میرا ناں وی لالہ رام کرن داس نہیں۔'' سوہرے نوں سملا نے پہلی واری اُچی بولدیاں سُنیا۔


'' میں کجھ نہیں کہیا جی۔۔۔ ماں جی مینوں پھنڈر' پھنڈر پتا نہیں کیہ کش کیہ رہے سی۔۔۔۔'' سملا اُچی اُچی رو پئی۔ ''حالے وی بولدی ایں سالیے۔۔۔۔ پھنڈر نہیں ہور توں ست پتاں دی ماں ایں۔ جے میں تینوں کش کہیا نہیں تاں ایہہ نہ سمجھیں کہ میں جمیاں ای نامرد آں، جیوندی نوں زمین وچ گڈ دوں گا سالی میری۔ ساڈے گھر وچ نہیں تیرے پیکیاں وانگ چم دیاں چلدیاں، بھئی منڈے ویاہے گئے تاں رناں لے گئے اڈ چباریاں وچ رہن لگ پئے۔ میری ماں دے ساہمنے جے کدی مونہہ کھولیا تاں جیبھ کٹ دیوُں سالی دی۔۔۔۔'' سریش نے پنج ست تھپڑ اوس دے مونہہ تے جڑ دتے۔ سملا چپ رہ گئی۔ ایہہ کیہ ہوگیا؟ اوس دا پتی سریش ایداں وی کرسکدا ہے۔ اوس نوں سپنے وچ وی امید نہیں سی۔


''ایوں لڑائی جھگڑے توں کم نہیں سوت آناساؤ۔ ایہدے ماں باپ نوں سدو تے ایہدا فیصلہ کرو۔۔۔۔ گل نوں اگ لا کے مر گئی تاں مونہہ کالا ہو جو سارے ٹبر دا ۔۔۔ جیلاں بھگتدے پھراں گے۔اکھے بدمعاش تیمیاں دا کُش نہیں ہوندا،کلاں دیاں کلاں ختم کروا دیندیاں نیں ایہہ ۔۔۔'' رام دیئی نے نواں ڈر پیدا کیتا۔


'' کسے کنجر نوں بلاؤن دی لوڑ نہیں ایتھے۔ میں آپ ہی جا کے ایہنوں کل چھڈ کے آؤں۔ ساڈے گھر کیوں لوک ڈرامے ویکھن۔ ایہدے بھراواں بھرجائیاں ساہمنے ایہدیاں کرتوتاں دسُوں۔ بھئی ایہہ چند چاڑھ رہی اے تھوڈی لاڈلی۔۔۔'' آکھ کے سریش بغیر روٹی کھادے چبارے تے چلا گیا تے سملا سُن ہوئی ویکھدی رہ گئی۔


سبھ آپنے کمریاں وچ جا کے سوں گئے اوہ ادھی رات تک رسوئی وچ چلھے دی ٹھنڈی ہورہی راکھ دے سہارے بیٹھی رہی۔ شائد سریش پشاپ کرن اُٹھیا سی۔ '' ایتھے بیٹھی کیہ کردی ایں؟ مٹی دا تیل چاہی دا اے تینوں آپنے آپ نوں پھوکن نوں۔۔۔ تاں کل نوں آپنے پیو دے گھرے لبھیں جا کے۔سانوں آرام نال جین دے۔۔۔ '' آکھ کے اوہ پوڑیاں ول ودھیا۔سملا اس دے مگرے ہی اٹھ کے بھجی۔


'' مینوں معاف کر دو جی۔۔۔ رب دے واسطے معاف کر دو۔ گلتی ہو گئی میرے توں۔ مینوں ایوں نہیں سی بولنا چاہیدا۔۔۔۔ میں پاگل ہو گئی سی جی۔'' اوہ پوڑھیاں چڑھدے پتی دے پیراں نال چمبڑ گئی۔'' چھڈ میرے پیر ڈرامے نہ کر۔ لوکاں نوں تماشے نہ وکھا۔ کل نوں اپنی ٹنڈ پھوڑی چک تے تردی لگ۔۔۔'' سریش نے غصے نال اس دے زور دی لت ماری تے اوہ لت کھا کے وی اوس دے پیر نہیں چھڈ رہی سی۔


سریش دے پیراں نال گھسڑ دی ہوئی اوہ چبارے وچ چلی گئی۔'' ایس طرحاں نہ کرو۔میری زندگی تے موت تھوڈے ہتھ وچ ہے۔ گھراں وچ سو گلاں ہوندیاں نیں پر آدمی تیمیں اک دوجے نوں چھڈ تاں نہیں دیندے۔ میں کتھے جاؤں گی جی ہن۔۔۔۔'' اوس نے ہنجواں نال سریش دے پیر دھو دتے۔
''آپنے باپ دے گھر جا او بتھیرا کش کر دو تیرے واسطے۔۔۔۔'' سریش نفرت نال بولیا۔۔۔۔ '' نہیں نہیں باپ دے گھر ہن میرے لئی کوئی تھاں نہیں۔ کوئی باپ اپنی ویاہی دھی نوں گھر نہیں رکھ سکدا۔ لوک سوگلاں کرن گے۔ اوہ تاں جیوندا ہی مر جو نموشی نال '' اوہ دانیاں وانگ بولی۔ '' نہیں رکھ سکوگا تے تاں ہور کِتے ویاہ دُؤ گا۔'' سریش نے غصے نال اوس دے وال پٹے۔


'' میں مرجاواں گی سریش۔۔۔ تھودے بغیر مرجاواں گی۔۔۔ میں تھونوں بوہت پیار کردی ہاں جی۔۔۔۔۔ میں کسے بارے سوچ وی نہیں سکدی۔ ۔۔۔ میں باپ دے گھر نہیں جاواں گی۔۔۔ چاہو تاں ایتھے ہی مینوں زہر دے کے مار دیو۔۔ میں اگنی دیوتا دے ساہمنے تھوڈے نال پھیرے لئے نیں۔ اکٹھے جین مرن تے دکھ سکھ وچ ساتھ دین دے وچن دتے نیں۔ ہزاراں بندیاں ساہمنے تسیں میرا ہتھ پھڑیا اے۔ کوئی بھج کے تھوڑی آئی ہاں۔ اپنے پوتِر رشتے نوں اک منٹ وچ ختم نہ کرو' سریش۔۔۔۔ اک موقعہ ہور دیو مینوں۔ پتی پتنی دا تے جنم جنم دا ساتھ ہوندا ہے پر تسیں تاں میرے نال چار دن وی نہ نبھائی۔'' اوہ کرلا رہی سی۔


آدمی کناں وی ماں باپ مگر لگ جاوے ' پتنی واسطے ہمیشہ اوس دے من وچ کوئی نہ کوئی نرم نازک تھاں ضرور ہوندی ہے۔ تے شائد سملا نے سریش دی اوسے تھاں نوں ہتھ پا لیا سی۔ اوہ تھوڑا جیہا ڈھلا ہویا سملا تے ترس آگیا اوس نوں۔ '' ٹھیک ہے اج توں بعد بندہ بن کے رہیں۔ جے دوجی وار تیری شکائت مل گئی تاں سمجھ لویں تیرا میرا آخری دن ہوُو گا''۔ سریش نے اوس نوں موڈھیاں توں پھڑ کے ہلونیا۔ ' کدے نہیں ہووے گا جی کدے نہیں۔۔ بس اک وار معاف کر دیو۔۔'' سملا نوں امیدنہیں سی کہ سریش اینی چھیتی پگھل جاوے گا۔


اوہ دن گیا تاں اج تاں آیا مڑ کے سملا سس نال زبانوں بد زبان نہ ہوئی۔ اوہ ٹرکے اُٹھدی۔ سارے گھر دیاں صفائیاں کردی مندر جاندی روٹی پانی رسوئی دا سارا کم سانبھدی تے ادھی رات ددھ دے گرم گلاس لئی گھر دے سارے جیاں دے سرہانے کھڑی رہندی۔ اُتوں شانتی ہو گئی سی پر رام دئیی دے من دا لاوا حالے ٹھنڈا نہیں ہویا سی۔ اوس نوں سملا پھٹی اکھ نہ چنگی لگدی ۔ سملا دے چھوٹے بھرا دی کڑمائی ہوئی تاں اوس دے پیکیاں کئی ٹوکرے پھل تے مٹھیائیاں دے بھر کے بھیجے۔


'' کیہہ آیا اے سریش نے سہجے ہی پچھیا۔ '' آئے نے رنڈ خربوزے۔ اپنی پھنڈر دھی نوں وساؤن واسطے سو رشوتاں دیندے نیں اگلے۔'' رام دیئی نے ٹوکری نوں ہتھ نہ لایا۔سملا نوں پھیر خطرے دی بو آونی شروع ہو گئی۔ اوہ سمجھ گئی کہ اوس دے چنگی تے سیانی بنن نال وی اوس دی پچھان نہیں بدلی۔ اوہ اج وی گھر وچ اک پھنڈر مال ہی ہے۔۔۔ پورن عورت نہیں۔ اوس دے پیکیاں دا بھیجیا دھن اوس نوں ایس گھر وچ وسا نہیں سکے گا۔ اولاد دی بھکھ ایس ٹبر نوں پاگل کر دیوے گی تے ایس بھکھ وچ اوہ بھل جان گے کہ سملا دا کوئی قصور نہیں۔ اوہ بے قصور ہے۔


اک دن سریش پچھلے ویہڑھے وچ لگی انگوراں دی ویل نوں پانی دے رہیا سی۔ کیہہ فائدہ اے روز روز پانی دین دا، پھل تاں کدے ایس تے اک نہیں لگیا۔۔۔'' اس نے پتی نوں سمجھایا ۔'' تیرے ورگی اے ایہہ وی۔ آکھ کے پانی دی بالٹی اوہ اوتھے ہی چھڈ کے چلا گیا تے سملا کسے پھٹڑ ہوئے پنچھی وانگوں اپنے کھمبھ جیہے اکٹھے کر کے اوتھے ہی زمین تے بیٹھ گئی۔ گھر وچ کئی دناں توں کھسر مسر ہو رہی سی پر سملا نوں کوئی کجھ نہیں سی دس رہیا۔ اک دن شام ویلے سریش نے اچانک ہی اوس اگے آکے بھانڈا بھن دتا۔ '' سملا تینوں پتا اے ماں ہن بمار رہندی تے پتا جی بزرگ ہو چلے نیں۔۔۔'' اوہ سنجیدگی نال بولیا۔ '' ہاں جی مینوں پتہ اے۔۔۔'' اوس نے ہاں وچ سر ہلایا۔


'' دیکھ میں تیرے توں کش نہیں چھپا رہیا۔ توں خود ہی سمجھدار ایں ،بڑھیاں نوں عادت ہی ہوندی اے چگل (چغل) چکوری کرن دی۔ کدے لڑ لئیاں تے کدے ہس لئیاں۔ میں کدے دھیان نہیں دتا ایہناں چھوٹیاں موٹیاں گلاں ول پر ہن گل بہت سیریس اے۔ ماں میرے پچھے پئی ہوئی اے کہ میں دوجا ویاہ کروا لواں۔۔۔ تیرا کیہ خیال وے ؟'' سملا دے ساہمنے جیویں کوئی آتشبازی دا انار اچانک بمب بن کے پھٹیا۔ اوہ سُن ہو گئی ۔ اوس نوں یقین نہ آیا کہ ایڈی وڈی گل سریش اینی آسانی نال کر سکدا ہے۔ اوہ بولیاں وانگ دے مونہہ ول ویکھدی رہ گئی۔


'' مینوں پتہ اے توں کہیں گی میرا کیہ قصور اے پر قصور میرا وی نہیں۔ میں ہن صرف تیرے واسطے آپنے ماں باپ دا من کدوں تک دکھا سکداں۔ توں وی رہی چل اوہ وی رہی جاؤ گی۔ میں تیرا ساتھ دتا اے توں میرا ساتھ دے۔ جے نہیں منظور تے میں طلاق دین لئی تیار آں۔'' آکھ کے اوہ چلا گیا۔


سملا لئی ہن کوئی راہ نہیں بچیا سی۔ سریش نوں دلوں پیار کر دی سی اوہ۔ کسے قیمت تے وی اوہ آپنے پتی نوں کھونا نہیں چاہندی سی۔ اوہ پتی جو اوس دے تردی دے قدم گن دا سی اج اوس نوں ٹٹی ہوئی جتی وانگ لاہ کے سٹ گیا سی۔ او س دا روپ ،رنگ، گن دھن تے سیوا بھاد جاں نمرتا کوئی کم نہیں آیا سی۔ اک بچے دی کمی نے اوس نوں کتھے لیا کے کھڑا کر دتا سی۔ صحیح کہیا اے کسے نے '' بچے بغیر عورت کاہدی عورت ''؟ مٹی دا بُت ہے۔ جو مالک نوں منظور، آکھ کے اوس نے گردن سٹ لئی۔ جس رب دے نام تے سارا دن اوہ دھوفاں تے جوتاں جگاؤندی سی اوس رب نال نفرت ہو گئی اوس نوں۔ ورت، پوجا پاٹھ دھاگے تویت سبھ چھڈ دتے اوس نے تے نالے چھڈ دتا گھر نال موہ پیار۔ گھر دا ڈکا نہ توڑدی اوہ۔ نہ نہاوندی نہ دھوندی۔ میلے جیہے کپڑے پائی گھر دی چھت اُپر پئی بلونگھڑی تے پئی رہندی۔ گھر دے کسے جی نوں اوس تے ترس نہ آؤندا جیویں اوس نے کوئی بہت وڈا گناہ کر دتا ہووے۔ کوئی اوس دے نال نہ بولدا جیویں اوہ کوئی بھوت پریت ہووے' جیس دے پرچھاویں توں سبھ ڈر دے ہون۔


اک دن اوہ بیماراں وانگ منجی ڈاہی چھت تے پئی سی۔ اوہناں دے گھر دے نال ہی سریش دے تائے دا گھر سی، کندھ سانجھی سی۔ بنیرے چھوٹے چھوٹے سن۔ بندہ بنیرا ٹپ کے دوجی چھت تے آسانی نال جا سکدا سی، اوس نوں ایس طرحاں بے ہوش جیہی پئی نوں ویکھ کے سریش دے تائے دی نونہہ کانتا اوس کول آگئی۔ '' کیہ گل اے سملو راضی ایں۔۔۔'' اوہ منی دی دؤن تے بیٹھدی ہوئی بولی۔ '' ہاں بھینے کاہدی راضی تے بے راضی۔۔۔۔ کرماں دے پھل بھوگدی ہاں۔'' سملا نے اکھاں چنی نال پونجھیاں۔


'' نہ رو میری رانی بھین۔ میرے توں نہیں ویکھی جاندی۔ کیویں نکی جیہی پھل ورگی سی، جس دن ایس گھر وچ آئی سی۔ سک کے کنڈا ہو گئی چندری۔'' کانتا نے اوس نوں آپنیاں بانہاں وچ لے لیا۔سملا کئی دناں دی بھری بھیتی سی۔ شریکنی دی ہمدردی وی اوس دے زخماں نوں ملہم وانگ لگی تے اوہ پھٹ پھٹ کے روپئی۔


'' کیہ کراں کانتا بھینے۔۔۔ اگلا دوجا ویاہ کران نوں پھردا اے۔ میرے ماپے تاں جیوندے مر جان گے ، دین لین دی کوئی کسر نہیں چھڈی اگلیاں نیں پر ایہناں دے نک تھلے کش نہیں آوندا ہن۔ اکھیں اساں تاں غریب گھر دی دھی لے آواں گے ہر بچہ ضرور چاہی دا اے''۔ اوہ سارا دکھ اکو ساہے کہہ گئی۔


'' پھیر توں کیہ سوچیا اے ''۔ کانتا نے سوال کیتا۔
'' میں کیہ سوچنا سی۔ صبر کر لیا۔ مر مک جوں کدے ایداں ہی ''، سملا نے ٹھنڈا ہوکا لیا۔


'' لے سکھ نال مرن تیرے دشمن۔ زندگی جنی مرضی ماڑی ہووے پر موت توں ودھیا ہوندی ہے۔ میں تاں جان کے کدے تیرے نال گل نہیں کیتی کہ توں ایہہ نہ سوچیں کہ ساڈے گھر وچ دخل دیندی ہے پر پتا مینوں سبھ ہے۔ اک اٹ دی تاں کندھ ہے وچالے ہگیا موتیا وی سندا اے۔ پھیر تیری سس پھپھے کٹنی تاں سارے محلے نوں سنا سنا کے تینوں بری دسدی ہے۔'' کانتا تھوڑا جیہا کھلی۔


کیہہ کراں بھین کانتا۔ دوش آپدے پت دا ماڑی بگانی دھی۔ اکھے آپ دے ماں باپ دے چلی جا، بھلا بڑھیپے وچ اوہناں دے سر سواہ پاواں۔ میں تاں سوچ لیا بھئی جے پت نوں ویاہندی اے تے ویاہ لوے دوئی واری۔۔۔ پھیر دیکھوں کیہڑے لال کھڈاؤ گی ایہہ ماتا ؟'' سملا نے نفرت نال نک پھلایا۔
'' لے ہیں ۔ایوں کیوں سوچ لیا توں بھئی دووا ویاہ کرا لوے۔ سوکن نوں سہار لیں گی؟ جدن اگلی آگئی تیرا جلی بسترا چک کے پیکے چھڈ آن گے اگلے۔ اینے بھولے تے شریف نہ سمجھیں ایہناں نوں توں ''۔ کانتا نے کشل راج نیتکاں وانگ سر ہلایا۔


' لگدا تاں نہیں سریش ایہو جیہا۔'' سملا نوں سچ نہیں آرہیا سی۔


'' بھل جا توں ' جیہنوں نویں تیمیں ملو گی اوہنے تینوں کیہ کرنا اے۔ تازے پھلکے ساہمنے کوئی بہی روٹی کھاندا اے؟ اگلا کتے بلے موہرے سٹ دیندے بہی چیز نوں۔ ہن بھاویں سریش تینوں جنا مرضی پیار کری جاوے پر اک واری دوجی تیمیں لے آیا تاں اگلی تیرے ول جھاکن وی نہیں دؤ گی آبدے آدمی نوں۔'' کانتا پورا زور لا کے اوہنوں سمجھا رہی سی۔'


'' آبدے آدمی نوں ؟ پر اوہ میرا آدمی وی تاں اے۔'' سملا کسے انجانے بھے نال کمب گئی۔


'' جے تیرا اے تاں توں سانبھ کے رکھ کسے نوں کول نہ پھڑکن دے۔ ایویں کملیاں وانگ سر سٹ کے نہ پئی رہ۔ کوئی جتن کر۔'' کانتا دے بلھاں تے چتر مسکان آئی۔ '' کیہ جتن کراں''؟ سملا نے آپنے سکے بلھاں تے جیبھ پھیری۔


پنڈوں باہر آلی کٹیا وچ بوہت وڈے سنت آئے ہوئے نیں، نرا رب دا روپ سوامی۔ انتریامی جی مہاراج۔ سبھ دے اندر دیاں بھجھدے نیں۔ اوہدے پیر پھڑ لے جا کہندے راکھی دی چٹکی دے کے رنگوں راجا بنا دیندا اے۔ سچ پچھیں تاں میری سس کیہڑا گھٹ تنگ کردی ہوندی سی مینوں۔ روز گھروں کڈھن دے ڈراوے دیندی سی۔ میں تاں جا کے مہاراج دے چرن پھڑلئے۔ بس اوہناں دی نگاہ سدھی تاں نوں ندھیاں تے بارا سدھیاں ' آہ پنج سالاں وچ چار منڈے ہو گئے۔ ماڑی جیہی پڑی دتی سی کھان نوں۔ ہن سارا دن بڈھی پوتیاں نال کھیڈ دی اے تے میں گھر دی مالکن بنی ہوئی آں۔ میرے منے تاں نہا دھو کے اج ای چلی جا۔ کیہ پتا اے تیرا اوتھے ہی کلیان ہونا لکھیا ہووے۔'' آکھ کے کانتا نے اوس نوں ملو زوری کھڑی کر دتا۔
سملا نہا دھو کے سادھ دی کٹیا ول تر پئی۔ س نے نہ روکیا۔ اوہ تاں اوداں چاہندی سی کہ ایہہ آپے ہی کِتے چلی جاوے تاں کھیہڑا چھٹے۔ کُٹیا وچ داخل ہو کے اوس نے سنت انتریامی مہاراج بارے پچھیا۔


'' ابھی تو وہ آرام کر رہے ہیں۔ تھوڑی دیر بعد آنا''۔ آکھ کے کسے چیلے نے اوس نوں ٹرکا دتا۔ شام دے چار وجے ۔انتر یامی مہاراج کتھا کرن لئی کٹیا دے ویڑھے وچ آگئے۔ ویڑھا سنگ نال بھر گیا سی۔ لوک بھج بھج کے مہاراج دے پیراں نوں ہتھ لا رہے سی۔ عورتاں کئی کئی وار اوس دے پیراں وچ آپنا سر دے رہیاں سی۔ سملا بت جیہی بنی سبھ توں پچھے کھڑی رہی۔ اوس وچ ہمت نہیں سی کہ اینی بھیڑ وچ دھکے مار کے اگے جاوے تے سادھ دے پیریں ہتھ لاوے۔ چیلیاں نے پھڑ پھڑ کے لوکاں نوں پچھے کھچیا تے سبھ نوں زمین تے بیٹھن لئی کہیا۔ سملا نے پہلی واری سوامی جی دا چہرہ ویکھیا۔ گورا ددھ ورگا رنگ ' چوڑا متھا، سر تے لمکیاں جٹاں تے پیلے رنگ دے لمے چولے وچ اوس دے متھے نہیں لگ ہوندا سی۔ کنا تیز سی اوس دے چہن چکرا تے لال سرف اکھاں جیویں ہنے سمادھی چوں اٹھیا ہووے۔ عام بندہ کیہ چنگے کہندے کہاندے سادھ سنت وی اوس نال اکھ ملا کے گل نہیں کر سکدے سی۔


'' ٹھیک ہی تاں کہیا سی کانتا نے کہ کوئی کرنی آلا سادھ اے۔ ایویں تاں نہیں دنیا مگر لگی پھردی۔ جرور کش ہوؤ ایہدے کول۔ کوئی شکتی وس وچ کیتی ہوئی اے۔'' سملا نے آپنے آپ نوں کہیا۔ کتھا ختم ہو گئی لوک آپنے آپنے گھراں نوں چلے گئے پر سملا بت بنی اوتھے ہی بیٹھی رہی۔ '' کیا بات ہے دیوی۔ تم ابھی یہیں بیٹھی ہو'' کسے چیلے نے آکے پچھیا۔ '' میں مہاراج نوں ملنا ایں جی '' اوہ نمرتا نال ہتھ جوڑ کے بولی۔


'' چلو آؤ میرے ساتھ۔'' چیلا اوس نوں سادھ دے کمرے وچ لے گیا۔ مہاراج آسن تے براجمان سن۔ اوس نے روندی ہوئی نے سادھ دے چرناں وچ سر رکھ دتا، جیویں کوئی چھوٹا جیہا بچہ ماں دی گود وچ جا کے اچانک ہی رو پوے۔


'' ہم سمجھ گئے بالکے۔۔۔ دُکھی مت ہو۔ بھگوان تمہاری منو کامنا پوری کریں گے۔ تمہاری جھولی بھر جائے گی۔ کل سے چالی دن کے لئے لگاتار ہماری کٹیا میں پاٹھ کرنے آنا ہو گا۔ پر بھو نے چاہا تو تمہارے بھی دن پھر جائیں گے''۔ سادھ نے اوس دے سر تے ہتھ رکھیا۔


سملا خوشی وچ باوری ہوئی بھجی آئی۔ آکے کانتا نوں ساری خبر دسی کہ بنا کجھ دسے کہے سادھ اوس دے من دیاں بجھ گیا سی۔ دوسرے دن اوہ تڑکے چار وجے اٹھی نہا دھو کے کٹیا ول ٹر پئی، ساری کٹیا جگمگ ہوئی پئی سی لوک پوجا پاٹھ وچ لگے ہوئے سن۔ سادھ نے اوس نوں کنڈھ کول بٹھا کے کجھ منتر پڑھے تے اک سواہ دی پڑی کھان لئی دتی اتے مڑ دوپہر نوں آؤن لئی کہیا۔


سملا نوں دوپہر مساں آئی اوہ متھے سمے توں پہلاں ہی کٹیا پہنچ گئی۔ اک چیلا اوس نوں سادھ دے کمرے وچ چھڈ آیا۔ مہاراج آپنے آسن تے لیٹے ہوئے سن۔ سملا سر جھکائی کھڑی رہی۔


''آؤ سندری۔۔۔۔'' سادھ دی گڑھے ورگی آواز آئی۔ سملا اوس دے نیڑے چلی گئی۔ '' وہ ساہمنے الماری میں ہمالیہ کی جڑی بوٹیوں کا بنا تیل رکھا ہوا ہے۔ اُسے اُٹھا کر لاؤ۔ مہاراج نے اکھاں بند کر دیاں کہیا۔سملاتیل ہتھ وچ لے کے چپ چاپ کھڑی ہو گئی۔ '' ہمارے آسن پر بیٹھ کر ہمارے پاؤں کی مالش کرو بالکے''۔ سادھ نے جیویں حکم دتا۔ سملا چپ چاپ سرسٹی اوس دے پیراں دی مالش کردی رہی۔


''ہور اپر''۔۔۔۔ مہاراج دی آواز گرم ہو گئی۔ سملا نے پیر چھڈ کے اوس دیاں پنیاں دی مالش شروع کردتی۔
'' ہور اپر'' آواز آئی۔
سملاہن اوس دے گوڈیاں دی مالش کر رہی سی۔
'' ہور اپر''
سملا دے ہتھ کمب رہے سی۔ '' ہور اپر'' تے سادھ نے دھوتی چک دتی۔ ساڈے چھ فٹ لما ہٹا کٹا سنت سملا موہرے ننگا پیا سی۔ اوس دی دیہہ کمب گئی شرم نال اوس نے چنی مونہہ تے لے لئی۔ '' اپنے آپ کو ہمارے ارپن کر دو سندری۔۔۔'' سادھ نے سرخ اکھاں کھولیاں۔ '' ایہہ پاپ اے مہاراج۔ میں سوچیا سی تسیں دوائی دے کے پڑیاں نال ۔'' سملا دی زبان تھر تھرا رہی سی۔


'' پاگل مت بنو۔ سنسار دی رچنا کا صرف ایک ہی طریقہ بھگوان نے بتایا ہے اور وہ ہے نر اوہ مادہ کا میل۔۔۔ چاہے پشو ہو یا آدمی پودا ہو یا پکشی۔ بنا نر اور مادہ کے میل کےکوئی نسل آگے نہیں بڑھتی۔ تو پھر دوا دارو توں دنیا کی نظروں میں دھول جھونکنے کے لئے ہیں''۔ سادھ نے صاف گل کہی۔


'' پر مہاراج۔۔۔ میرا استری دھرم کدھر گیا؟ میرا پتی۔۔۔۔ نہیں ایہہ انرتھ ( بے صفی) ہے۔۔۔ اوہ پچھے ہٹی۔


'' تمہاری مرضی ہے ، بالکے ہم تمہیں مجبور نہیں کرتے۔ ہم توں تمہارے اپر اُپکار کر رہے ہیں۔' تمہارا کلیان اسی میں ہے۔ جس پتی کی تمہیں اتنی چنتا ہے وہ پتی تمہیں بے سہارا چھوڑ کر دوسری عورت لے آئے گا۔ پھر مت بھولو کہ تم جو بھی کر رہی ہو پتی کے لئے ک رہی ہو۔ اُسے خوش کرنے کے لئے۔ پتی کے لئے عورتیں جلتی آگ میں کود جاتی ہیں، جوئے میں ہاری جاتی ہیں تے تمہارا بلیدان تو بہت کچھ ہے۔ تم یہ کام ایک اندھیرے گھر وچ روشنی لانے کے لئے کر رہی ہو۔ اور اس کام میں ہم تمہارا ساتھ دیں رہے ہیں۔ اس کاریا میں ہمیں کچھ ملنے والا نہیں۔ ہم سنسارک جو نہیں۔ سریر سے اب ہمارا کوئی رشتہ نہیں ہے۔ ہماری لو اوپر لگی ہوئی ہے۔ سنسار میں ہم دنیا کا بھلا کرنے کے لئے ہی آئے ہیں۔۔۔۔ کئی سونی گودوں کو ہم نے آپنے دان سے بھر دیا۔۔۔۔'' مہاراج نے نظراں اوس ول چکیاں۔ '' دان ؟'' سملا ہولی جیہی بولی۔


''ہاں دان''۔۔۔ کوئی دھن دان کرتا ہے۔ کوئی ان دان کرتا ہے۔تتھا کوئی راجہیہ تک دان کر دیتا ہے۔ پھر ہم ویرج دان کرتے ہیں سندری۔ جو سبھ سے بڑا دان مہاں دان کہلاتا ہے۔ کتنے گھروں کو ٹوٹنے سے ہم نے بچایا ہے۔کتنی بانجھ عورتوں کو پتر دان دئیے ہیں ہم نے۔۔۔ اب تمہاری مرضی ہے۔'' سادھ گل کردا وچ اکھاں کھولدا تے بند کردا۔


'' پر۔۔۔ پر ۔۔۔۔ پر۔۔۔ سملا دے بلھ کمبے۔


'' تم جیون کا یدھ لڑ ہی ہوسملے اپنے پتی کو واپس جیتنا ہے تم نے اوہ یدھ تتھا پریم میں سبھ اچت ہے''۔ آکھ کے سادھ نے اوس دا ہتھ پھڑ کے اپنے ول کھچیا۔ اوہ بے ہوش جیہی ہوکے اوس دے قدماں وچ ڈگ پئی۔ شائد مہینہ ہی ہویا سی اوس نوں کٹیا وچ جاندی نوں کہ اک دن سویرے نلکے توں پانی کھچدی اوہ چکر کھا کے ڈگ پئی۔ رام دیئی سمجھی کِتے اوس دا پیر تلک گیا ۔


'' ماڑا جیہا مونہہ انھیرے ویکھ کے تریا پھریا کر سٹ پھیٹ کھالیں گی''۔ اوہ اوس نوں کھڑا کرن لئی سہارا دے رہی سی۔ ''ماں جی مینوں چکر آوندے نیں'' اوہ پھیر زمین تے بیٹھ گئی۔ '' کوئی نہیں ددھ گرم کر کے پی لے۔'' رام دئیی نے آرام نال کہیا۔


ددھ نہیں۔ ہو۔۔۔ ہو۔۔ '' سملا نوں الٹی آگئی۔ سریش دوہواں دیاں آوازاں سن کے باہر آگیا۔ '' ٹھنڈ لگ گئی ہونی ایں ۔ میں ڈاکٹر نوں بلا کے لیانا۔'' اوہ کوٹ پاؤندا ہویا بولیا۔ '' بھج کے سیما دے مامے نوں بلا لیا۔ اوتھے ویلھا سگرٹاں پیندا ہونا دوکان تے ''۔ رام دئیی گھبرا گئی کہ کِتے سملا نے کش پٹھا سدھا نہ کھا لیاہووے۔


''ودھائیاں ماسی جی ' تسیں دادی ماں بنن والے او'' ڈاکٹر نے رام دئیی ول مونہہ کر کے کہیا۔


''ہیں نی بھائیاں دی او۔ بوؤ میں مچ جاں کڑے۔ مینوں دسیا نہیں۔ وے سریش۔ کِتھے ایں توں''۔ رام دئیی دے ہتھ پیر پھل گئے۔ '' کیہ گل اے ماں'' اوہ بھج کے اندر آیا۔ '' وے اپنے پیو نوں سد بھج کے۔ کڑی دا پیر بھارا اے۔ کسے وڈے ڈاکٹر نوں بلاؤ۔ مدن لال تاں کیس کھراب کردو گا۔'' اوہ ڈاکٹر دے موہرے ہی آکھ رہی سی سریش تے ڈاکٹر ہس ہس کے لوٹ پوٹ ہو گئے۔ سریش اج کنے دناں بعد ہسیا سی۔ اوہ ڈاکٹر دے پیریں ہتھ لاون تک گیا۔ '' توں مینوں دسیا نہیں کالو؟'' سریش نے اج کنے سالاں بعد اوس نوں کالو کہیا تے اوہ دا کن پھڑ کے کھچیاسی۔.


سملا کجھ نہ بولی۔ کیہ دسدی؟ او س نوں یاد سی چنگی طرحاں کہ سریش تاں کئی دناں دا اوس نال ستا وی نہیں سی۔ پر شکر ہے پرماتما دا اوس نوں پتنی تے کوئی شک نہیں ہویا سی۔ ہن اوہ پھر توں گھر وچ خاص مہمان بن گئی۔ سس گرم ددھ دیاں گڑویاں میوے ۔ پھل ۔پستے۔ بدام لئی سرھانے کھڑی رہندی۔ گھر وچ نوکراں دی پہلاں وی کمی نہیں سی پر سملا نوں نہاؤن دھواؤن لئی اک سیانی عورت رکھ لئی گئی۔ اوہ پانی دا گلاس وی چک کے پیندی تاں سارا ٹبر اُٹھ کے بھج پیندا۔ '' نہ بہو بھار نہ چک۔ مساں رب نے سنی ایں''۔ تے سریش ساری رات نہ سوندا۔ وار وار اوس تے رضائی دیندا کِتے ٹھنڈ نہ لگ جاوے۔ پر روز مذاق وچ کہندا۔ '' کالو میرے پت دا رنگ میرے ورگا ہووے''۔


نوں مہینے تہواراں وانگ لنگھ گئے تے سملا ککھوں گورے چٹے پت نے جنم لیا۔ اوس نے ویکھیا تاں دھر اندر تک کمب گئی۔ نرا سادھ دا روپ۔ پر سریش دی کھشی (خوشی) ویکھن والی سی۔ '' میرا پت جماں میرے تے گیا اے۔۔۔'' گھر وچ روز پارٹیاں ہوندیاں ۔ رشتے داراں دے جھنڈ جڑے رہندے۔ رام دیئی بچے نوں لے کے سادھ دی کٹیا وچ گئی۔


'' مہاراج میرے پت دا ناں رکھو'' اوس نے بینتی کیتی۔ ''ا نتریامی پرشاد'' سادھ نے اکھاں بند کر کے کہا۔ '' ہوں میں اپنے پتر دا ناں ارون کمار رکھوں گا۔ کسے بوبنے والا نام نہیں رکھنا '' سریش نے ماں نوں چپ کروا دتا۔


تے اوس دن بچہ ارون پکاریا جان لگا۔ ہن اوہ وڈا ہونا شروع ہو گیا سی۔ '' کڑے بہو جے اک منڈا ہور جمیں تاں جوڑی بن جاؤ بھراماں دی ۔'' رام دیئی کنی وار کہندی۔ پر سملا چپ کر جاندی سادھ کٹیا چھڈ کے ہردوار چلا گیا سی۔ جوڑی کتھوں بندی اوہ کئی وار سوچدی۔


ارون نے انجینئرنگ کر لئی فسٹ ڈویژن وچ۔ اوہ ضد کر رہیا سی کہ اوہ امریکہ پڑھن جاوے گا۔ سملا دا من نہیں من رہیا سی۔ '' بتھیرا پڑھ لیا بیٹے توں۔ ہن تاں اسی تیرا ویاہ کراں گے۔ '' اوہنے آپنے دل دی کہی۔


''لے ویاہ کرو گی ایہہ وڈی دادی دوارکا۔ میں تاں پڑھاواں گا آپنے پت نوں، جنا مرضی پڑھ ۔'' سریش پت ول ہو گیا۔ '' بتھیرا پڑھ لیا ہن۔ تھوڈا ایس عمر وچ گھر وس گیا سی''۔ او پتی نال ہس رہی سی۔ '' توں اج تک کوئی چج دی گل نہیں کیتی کدے۔ بس اکو چج دا کم کیتا اے کالو جو مینوں ارون ورگا لائق بیٹا دتا اے۔ ورنہ میں تینوں کدوں دا چھڈ دیندا''۔ سریش نے پتنی نوں
جھاڑیا۔


'' اوہ تاں ٹھیک ہے۔ پر جے ماں جی جاں پتا جی زندہ ہوندے تاں کدے ارون نوں باہر نہ بھیجدے۔'' اوہ بولی پر اندروں اوس نے کانتا تے سادھ نوں دلوں دھیایا جیہناں اوس دی ڈبدی بیڑی نوں تاریا سی۔


'' ماں تے پتا جی نوں کیہڑا پتا سی دنیا دا۔ میرا بیٹا پڑھے گا لکھے گا تے دنیا دا مشہور آڑکیٹیکٹ بنے گا۔ بہت ترقی کرے گا ''۔ سریش اوس نوں دنے سپنے وکھا رہیا سی۔ '' پر اگے کیہڑا اوس نے گھٹ ترقی کیتی اے۔ بتھیرا وڈا افسر لگ سکدا اے ہن وی۔'' اوہ بولی۔


'' نہیں ممی ٹھیک ہی تاں کہندے نیں ڈیڈی میں ہور ترقی کراں گا ہور اُپر جاواں گا۔ ہور اپر ۔ ہور اپر۔ ارون نے جدوں اکھاں بند کر کے کہیا تاں سملا نوں
اوس دی آواز وچ کتے ویہہ سال پہلاں سنی سادھ دی ترز (طرز) سنائی دتی مڑ کے اوس نے چپ دھار لئی تے پھیر کدے پیو پت دی گل وچ دخل نہ دتا۔




Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels