Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی : غنی سائیں

اکبر کہانی : غنی سائیں

اکبر کہانی
February 22nd, 2008

غنی سائیں

ایہہ اک بیلی دی گل اے تے اکھراں وچ اوہدی مورت اے۔ میں اکھرادں وچ اوہدی مورت کھچنا ہوناں تے جدوں کسے میرے کولوں ایہہ گل سنی اے اوہنوں سواد آیا اے۔ ایس لئی اپنے بیلی دی گل باتاں وچ وی لکھ دتی اے۔ غنی اوہدا ناں سی تے غنی سائیں اوہنوں اودون آکھن لگے جدوں اوہ فقیر ہوگیا۔
اوہ اک کرخانے وچ ملازم سی تے اوہدا دھی پتر نہیں سی۔ چھڑی زنانی سی۔ جدوں فقیری دی لٹک لگی تے زنانی نوں لکھت دے دتی۔ کوٹھا ویچ کے اوہدا حق مہرادا کردتا تے جو بچیا اوہ اپنے سکے بھرانوں دے دتا، جیہڑا چوکھاں بال بچڑ دار سی تے اوہ سبھ پاسیوں اٹنک ہوکے غنی توں غنی سائیں ہوگیا۔
اوہ پھردا ٹردا کدی ساڈے شہر آوے تے دہاڑی دو دہاڑی میرے کول تکدا ہونداسی۔ میں اودوں حالی کالج وچ پڑھداساں ۔ پرمیری رہن بہن تے سون دی بیٹھک وکھری سی، جیہدا اک بوہا گھر دے ویڑھے ول سی۔ بیٹھک وچ صف تے دری وچھی رہندی سی تے اک بنے میرے پلنگ تے بستر وچھیا رہنداسی۔ جے میں نہ ہوناتے سائیں نے دری تے بہہ جانا یاں لمیاں پے رہنا۔ میں اوہنوں کدی لیف گھرون منگا دینا، کدی اوہنوں تھلیوں گدا کڈھ کے چادینا، جیہدے نال اوہدی گزر ہو جاندی سی۔ غنی سائیں بیٹھا بیٹھا دنداں وچ مارن لئی کدی صف دا تیلا نہیں سی توڑدا، نہ کدی کجھ منگداسی۔ نہ کدی کجھ سوال کردا سی۔ روٹی دا ویلا ہو جائے تے اوہنوں صلح ماروتے جی چاہے تے کھالینداسی نہیں تے آکھ دینداسی "مینوں کجھ طلب نہیں"ایس طرح چاہ پانی پیندیاں اوہنوں ویکھ لوو، جی کرے تے لے لے ، جی کرے تے نہ لوے۔
اپنے ولوں کدی گلاس پانی دا نہیں سی منگدا۔ کھدر دے کڑتے پاجامے، گامے شاہی جتی اک چادر بنا اوہدے تن تے کوئی لیڑا نیں سی ہوندا۔ لوہے دی اک نکی جیہی صندوقڑی کچھے مار۔ رکھداسی۔ جیہدے وچ ساد مردایاں ، سستیاں تے ان مل دواواں دیاں پڑیاں تے شیشیاں پئیاں رہندیاں سن۔ اک شیشی وچ پپل دا چھوڈا پیہہ کے رکھیا ہویاسی۔ ایہہ زنانیاں تے مرداں دی تکلیف واسطے ہونداسی۔ اک شیشی وچ ککر دا ست پیہہ کے رکھیا ہویاسی ۔ ایہہ دنداں تے ملن لئی سی تے کئی ہور گلاں واسطے دینداسی۔ اک شیشی وچ پھٹکری پھل کرکے پائی ہوئی سی۔ اک پڑھی وچ کچھی پھٹکری پیہہ کے پائی ہوئی سی۔ اکھاں دی تکلیف واسطے سکی یاں پانی وچ بھیوں کے ورتانداسی۔ ایہو جیہیاں ہور ونو ون دواواں سن، جیہناں نوں تیار کرن لئی تھوڑی جیہی محنت بان ٹکا نہیں سی خرچ ہوندا۔ سائیں کسے کولوں دعا دا ٹکا پیسہ نہیں سی لیندا ہاں بعض دواواں ایہو جیہیاں سن جیہڑیاں کجھ سامان لوکاں کولوں منگا کے تیار کرداسی۔ نبودے پانی و
چ فولاد مارداسی تے سیر دو سیر نبوتے پاپکا فولاد دا چورن کسے لوڑوند توں منگا لینداسی۔ ڈھڈ پیڑدیاں گولیاں دسن لئی چار جویناں کسے توں منگا لینداسی یاں جلاب دیاں گولیاں لئی املتاس جیہیاں شئیاں کسے نوں آہنداسی پئی لیادے۔ اوہ لوڑ وند نوں اوہدی لوڑ برابر دوال دے کے وادھی اپنی صندوقڑی وچ رکھ لینداسی تے ہورناں لوڑ ونداں نوں کسے مل معاوضے بنادے دیندا سی۔ دوا دارو دا اینا کو سامان کرن دا سبب اوہ ایہہ دسیا کرداسی پئی فقیر نوں چاہیدا اے پئی لوکاں دے چھوٹے موٹے کم کردا رہے۔ اکا نکماتے کھکھر کھادا بے سوادانہ ہوجائے تے ایہہ گل کرکے اوہ کھڑ کھڑ ہس پینداسی۔
اک وار دو چار دہاڑے رہ کے سائیں میرے کولوں ودعیا ہون لگاتے میں اوہنوں دو چار روپیے دینے چاہے۔ اوس ہتھ کھچ لیاتے روپیے تلی تے دھرن توں انکار کردتا۔ آکھن لگا "جد دا کار روز گار چھڈیا اے، جد دی گھر نوں لکھت دتی اے تے جد دا کوٹھا ویچیا اے، لال پیسہ تلی دے دھرکے نہیں ڈٹھا۔ "میں آکھیا "سائیں جتی ٹٹ جائے تے اوہ کیویں لینا ایں ؟آکھن لگا "کسے سٹیشن یاں لاریاں دے اڈے تے کھلو جاناں تے پچھناں "بھائی کسے بھار چکانا اے ؟ بھار چکان والا جو کجھ دے ، اوہنوں آہناں کسے دکاندار نوں چادے۔جدوں اوس دکاندار کول جتی جوگے پیسے ہو جاندے نیں ، اوہنوں آہناں جتی دے۔ "میں کہیا "سائیں ! توں روٹی کتھوں کھانا ایں ؟"اوس آکھیا "تیرے کول دو چار دہاڑے لگانا واں توں میرے کولوں روٹی دے پیسے کد منگنا ایں ۔ ایسے طرح تیرے بھکھ لگی ہووے تے فیر کیہ ہووے ؟"آکھن لگا "بلداں تے اونٹھان دیاں دھوناں ڈٹھیاں نیں ، کیڈیاں موٹیاں ہندیاں نیں۔ گھاہ بوٹ تے رکھاں دے پتے کھاندے نیں۔ میں گھاہ بوٹ تے رکھاں دے پتے کھاکے اک ڈنگ نہیں لنگھا سکدا ؟"میں ایہہ گل سن کے لاجواب ہوگیا۔ پر اوہنوں دو روپیے دین لئی آخری کوشش کردیاں ہویاں آکھیا "چل جتھے جانا ای ساڈے ولوں لاری یاں ریل تے ای چڑھ کے چلے جانا۔ "آکھن لگا "جتھے جانا اے اوتھے کیہڑی میری ماسی بیٹھی ہوئی اے جیہڑی مٹھے چاول پکا کے اڈیکدی اے پئی بھنیواں گرم گرم چاول آکے کھالوے تے چاول کتے ٹھنڈے نہ ہو جان۔ میں حالی تیک ایہہ گل پلے بنھی پھرنا واں پئی دوستا اوہ دونویں بندے غنی ہوندے نیں، جیہدے کول اپنی لوڑ واسطے پیسہ دھیلا ہوئے تے دوجا اوہ جیہنوں کوئی لوڑ نہ ہووے۔۔۔۔۔ میں حیاتی وچ کئی فقیر ڈٹھے نیں، سیلانی وی تے مقامی وی ۔ پر غنی سائیں ورگا غنی بندہ ہور کوئی ڈٹھا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels