Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی : بت کہانی

اکبر کہانی : بت کہانی

اکبر کہانی
February 23rd, 2008

بت کریلے

ساڈے دفتر وچ ایہہ رسم قدیم توں چلی آوندی اے پئی جدوں کسے ساتھی دا ویاہ ہوندا اے تے یاراں بیلیاں ولوں ایہہ منگ ہمیشہ کیتی جاندی اے پئی اپنی بیگم دے ہتھوں کوئی شے پکواکے سانوں وی کھواؤ۔ تاں جے پتہ لگے کھان پین دے کم وچ اوہ کیڈے سچجے تے ہشیار نیں تے اوہناں نال ویاہ کراکے تسیں کنے نیک نصیب والے او تے جے پکی ہوئی شے بڑی مزیدار سگوں یاد گار قسم دی ہووے تے نویں جوڑے واسطے لمی تے خوشیاں بھری حیاتی دیاں دعاواں منگیاں جاندیاں نیں
ساڈے یاراں بیلیاں دا ایہہ دلی وشواس اے پئی کرارے تے مٹھے مونہوں نکلی ہوئی دعا راکٹ دی چال نال عرش تے اپڑدی اے تے رجے ڈھڈ تے ٹھنڈے کلیجے دی اشیرواد ٹھیک نشانے تے پیندی اے۔
لاڑے نوں رشک دیاں نگاہواں نال ویکھیا جاندا اے تے جے کسے گھروں آیا ہویا پکوان بے مزہ تے کچجے ہتھاں دا پکایا ہویا جاپے تے ویاہ کرن والے ساتھی نوں ہمیشہ واسطے اپنے ترس تے ہمدردی دا حقدار سمجھیا جاندا اے۔ شاعراں تے ادیباں دیاں سجیاں سچائیاں گلاں نوں اک پاسے وی رکھیا تاں وی بے مزہ تے بے رنگ حیاتی اوسے ای بد نصیب دی سمجھی جاندی اے جیہدی کچجی جنانی نوں چنگا پکوان بنان دی جاچ نہ ہووے۔
ایسے لئی جدوں ساڈے یار مولوی صاحب دا ویہا پنجاں گھٹ پنجاہ سال دی عمر وچ ہویا تے اوہناں اگے وی ایہو پرانی منگ رکھی گئی جیہڑی ویلا آون تے ہر ساتھی اگے رکھی جاندی۔ مطلب ایہہ وے پئی اپنے بیگم دے ہتھاں دی پکی ہوئی چیز سانوں وی کھواؤ تے ایہہ یاد رکھو او ہوشے پکوانا جیہدے پکان دی بیگم صاحب نوں خاص جاچ ہووے۔ ایویں اپنے آپ تے بیگم صاحب نوں سبھناں کولوں مخول نہ کرابہنا۔
مولوی صاحب پرانے یار نیں۔ درمیانہ قد ، گھٹیا ہویا جسہ چوڑی تے بھریں ہک، اواز گرجدار، سنگھنی کالی داڑھی ، لیڑے کپڑے موٹے تے ساوے ، طبیعت ڈاڈھی بھولی بھالی، نماز روزے دے پابند۔ اسیں ہن تک ایہو سمجھدے ساں پئی مولوی دے سدھے سانویں چہرے مہرے تے اوہدی بھولی بھالی طبیعت دی وجہ نال کسے شریف آدمی نے اپنی کاکی دی حیاتی اوہناں نال بنھن دی ضرورت نہیں سمجھی تے ہن اوہناں دی کالی شاہ داڑھی وچ کتے کتے چاندی دیاں چٹیاں تاراں ڈلھک مارن لگ پئیاں سن تے ایسے لئی اوہناں دے یار بیلی اوہناں دے ویاہ دی آس لاہ ای بیٹھے سن۔
پر اچن چیتی خبر آئی کہ حضرت مولوی صاحب وی ویاہے گئے۔ کسے آکھیا "کواری ایہو جیہے نوں کد مونہہ لاندی سی، کوئی رنڈی یاں طلاقن ہووے گی جیہڑی ایس ڈھگے نال گڈ وچ جو دتی نیں۔ "مکدی گل ایہہ وے پئی مولوی صاحب بڑے خوش سن تے اوہناں دی خوشی روز دے دفتری کماں وچ وی ظاہر ہندی سی۔ اوہ پہلاں اپنے کمرے وچ بیٹھے رہندے سن تے دوجیاں دیاں گلاں وچ گھٹ دلچسپی لیندے سن تے ہن تے اوہ مسکاون وی لگ پئے سن تے کدی کدی گاون وی لگ پئے سن تے یاراں بیلیاں نال ہس ہس کے ملن دا اوہناں نوں جیویں اک نواں ول آگیاسی۔
فیر انج ہویا کہ مولوی ہوراں نال کھانا کھوان دی گل پکی ہوگئی تے اک دن مولوی ہوراں یاراں نوں آکھ دتا کہ روٹی گھروں کھا کے نہ آون۔ دفتر دے وچ اوہناں دے نال مسالونا ورتن۔
جدوں چپڑاسی جاکے مولوی ہوراں دے گھروں روٹی لیایا تے اسیں سارے اپنے دفتر دے کماں وچ رجھے ہوئے ساں۔ اوس ویلے میرے کول اک شریف آدمی بیٹھے سن اساں ساریاں دے ملن جلن والے تے جانو سن۔ جدوں چپڑاسی وکھرے کمرے وچ کھانا لا کے سانوں دسن آیا میں ایس شریف آدمی نوں آکھیا "آؤ جی ساڈے نال رل کے کھانا کھاؤ ۔ اج بڑی خوشی دا موقع اے۔ "اوہناں پہلان تے انکار کیتا تے جدوں ساریاں نے زور لایا تے من گئے تے ہتھ مونہہ دھوکے ساڈے نال کھان والے کمرے وچ اپڑگئے۔ اندر وڑے تے ساریاں دے دماغ کھانیاں دی خوشبو نال مہک گئے۔ کھانا ویکھ کے ساڈیاں وراچھاں خوشی نال پاٹن ہاک ہوگئیاں۔ کئی قسم دے پکوان پلیٹاں وچ سجے ہوئے سن تے مزہ ایہہ وے پئی جس رنگ دا پکوان اوسے رنگ نال ملدی پلیٹ۔ کیسرتے بداماں نال پکی ہوئی فرنی چٹے رنگ دی پلیٹ وچ تے کیسر اتے بداماں دیاں ٹکڑیاں کیسری رنگ نال رنگ کے کھلاریاں ہوئیاں ، اوہدے اتے سونے دے ورق۔ ککڑ پلاو کاہلی طریقے دا پکایا ہویاتے گوہڑے شربتی رنگ داتے اوہدے طباق وی شربتی رنگ دے ۔ ساگ اتے ساوے رنگ دیاں پلیٹاں وچ کتریاں ہوئیاں ساویاں مرچاں ایس طرح لائیاں ہوئیاں سن جیویں اوہ ساگ وچوں اگ آئیاں ہون۔ پر سبھ توں بہتی دکھ بت کریلیاں دی سی، جیہناں دے ساوے رنگ نوں گھیو وچ تلیاں وی ساوا ای رہن دتاسی۔ اوہناں وچ دھن دھن کے قیمہ بھریا ہویاسی۔ پر انج جاپداسی پئی کسے ہتھ نے اوہناں نوں چیریا نہیں سگوں جادو دے زور نال اوہناں نوں خالی کیتاسی تے جادو دے زور نال ای قیمہ بھریا سی۔ تن تن کریلے اک اک گوڑھے ساوے رنگ دی پلیٹ وچ سجائے سن تے کریلیاں دے وچکار حد بنان لئی گردے دیاں بوٹیاں لمیاں کت کے رکھیاں ہوئیاں سن تے کریلیاں دے دوالے پودنے دی ساوی چٹنی دی کندھ کھچی ہوئی سی۔ کھانا لیان والے چپڑاسی نے سانوں دسیاپئی بیگم صاحب نے اپنے ہتھ نال سبھ چیزاں سجائیاں نیں تے بڑی محنت نال تانگہ تیار کرکے اوہدے وچ گھلیاں نیں تے مینوں پکی کیتی اے کہ جس طریقے نال کھانا پروسیا اے ، لجان اوہدے وچ کوئی فرق نہ پوئے۔ کیوں جے اصل شے کھانا لگانا اے۔ پکانا تے ہر کوئی جاندا اے۔
اسیں بھکھے شیراں وانگوں کھانے نوں ڈیہہ پئے۔ ایہہ گل کسے نوں وی یاد نہ رہی پئی جیہڑے ہیڈ کلرک نوں اساں بڑے زور نال کھان دی دعوت دتی سی اوہ بیٹھدیاں انج اٹھ کھلوتے سن جیویں اوہناں نوں کابلی بھونڈ لڑ گیا ہووے۔ جدوں کھانا کھان دا پہلا جوش کجھ گھٹیاتے اساں ساریاں جیویں اکو واری آکھیا"یار اوہ ہیڈ کلرک صاحب کتھے گئے؟ "کسے نے آکھیا غسل خانے نہ گئے ہون۔ میں آکھیا "پر اوہ تے ساڈے نال ہتھ دھو کے آئے سن۔ "کسے آکھیا "جاکے ویکھو اوہناں نوں اینی دیر کیوں لگ گئی اے۔ "
میں جھٹ اٹھ کے اوہناں دے پچھے گیا۔ کیہ ویہناں اوہ غسل خانے وچ کھلوتے ڈھاواں مار مار کے رو رہے نیں ۔ اکھاں کبوتر دی رت وانگوں لال نیں ۔ ہتھ نال اشارہ کیتا پئی تسیں جاکے کھانا کھاؤ تے میرے بارے کسے نال کوئی گل نہ کرنا۔ مینوں میرے حال تے چھڈ دیو۔
جدوں اسیں کھانا کھا بیٹھے تے اوہ جاچکے سن۔ اگلے دن میں اوہناں نوں خاص طورتے جاکے ملیاتے اوس دن جو بیتی سی اوہدا کارن پچھیا۔ اوہ فیر پھٹ پھٹ کے رون لگے تے آکھیا"یار کیہ پچھنا ایں۔ میں لٹیا گیا۔ باراں ورھے پہلاں میرا ویاہ ہویاسی۔ اک محبت بھری دکھ درد ونڈن والی ، سلیقے طریقے والی ووہٹی نال۔ پر بھاگاں نوں کیہ آکھیے، میری بے بے تے میری بیوی وچ سلوک نہیں سی ہوندا۔ ہر روز گھر وچ جھگڑا رہنداسی۔ قصور سارا میری بے بے داسی تے مصیبت ایہہ بنی کہ باراں ورھیاں تیک ساڈے گھر بچی بچہ نہ ہویا۔ بے بے ہوراں زور لایا پئی دوجا ویاہ کرلے ۔ بیوی دے ماں پیو نے شرط لادتی پئی جے دوجا ویاہ کرنا ای تے ساڈی دھی دا پلا پاک کردے۔ میری بیوی دوجی شادی ہون تے وی میرے نال رہن نوں تیار سی۔ پر ساڈے دونہاں دے ماپے زور اور نکلے۔ اوہناں نے بلقیس نوں طلاق دوا دتی۔
ایہہ بلقیس دا سچج سی سی پئی ساڈا گھر سچیں مچیں زمین تے جنت دا ٹکڑا جاپداسی۔ ہور گلاں تے اک بنے پر بلقیس کھانا اجیہا پکاندی سی کہ راجیاں رانیاں نوں ایہو جیہا کھانا نصیب نہ ہووے تے کھانا پروسدی ایس سچج نال سی پئی ورھیاں دی موئی ہوئی بھکھ جیو پیندی سی۔ فیر کول بہہ کے پکھا جھلدی تے پیار نال کھواندی۔ سچی گل ایہہ وے کہ اوہدے جان پچھوں میں رج کے نہیں کھاداتے ہن تے مینوں ڈھڈ پیڑدی رہن لگ پئی اے۔ چرتوں پتہ نہیں سی پئی اوہ کتھے وے۔ س اینا سنیاسی پئی اوہدا وی ویاہ ہوگیا اے۔ کل تہاڈے کھان دے کمرے وچ میں اپنی گواچی ہوئی جنت دا اک ٹکڑا ویکھ لیا۔ ہور کھانے تے سبھ لوک پکاندے نیں پر بت کریلے ۔۔۔۔ اوہناں دا پکانا تے سچج نال پروسنا سجانا بلقیس توں بنا ہور کوئی نہیں سی جاندا۔ تسیں اپنے بھاگاں والے مولوی کولوں پچھ لوو پئی اوہ بت کریلے بلقیس دے ہتھاں دا کمال سی۔
ایہہ گل آکھ کے ہیڈ کلرک فیر بالاں وانگوں رون لگ پیا۔ دفتر آکے میں مولوی کولوں پچھیا۔ ہیڈ کلرک سچ آہنداسی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels