Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی : لک پیڑ

اکبر کہانی : لک پیڑ

اکبر کہانی
February 24th, 2008

لک پیڑ

میں تے میرے یار نے اٹھ جماعتاں پاس کرلئیاں پر کتے نوکری نہ لبھی ۔ سکول دامنشی بنن لئی نارمل وچ داخلہ لین دا چارہ کیتا پر اوتھے دہ دہ پاس بیلیاں نے راہ ڈک لیا۔ پلس وچ سپاہی بھرتی ہون لئی گئے تے سانوں دونہاں نوں کسے ایس لئی گھاہ نہ پایا پئی ساڈی ٹابری دے کسے بندے نے ایدوں پہلاں پلس دی وردی نہیں سی پائی تے سرکار کسے نوں جمدیاں ای سپاہی ورگے وڈے تے اختیار والے وہدے تے لان دی روادار نہیں ۔ دفتر دا باؤ بنن لئی چوکھی انگریزی آونی چاہیدی سی، اوتھے وی مڈل پاس نوں کوئی نہیں سی پچھدا۔ پر سکول وچ اٹھ ورھے بنچاں تے ڈسکاں گھسا کے ہن ساتھوں بھنجے وی بہن سی ہوندا ۔ اوڑک پٹوار پاس کرن دا جتن کیتا۔
پٹوار وچ سکول دے منشی ورگا آرام تے تھانے دے سپاہی ورگا ٹوہر تے نہیں سی پر پٹواری دی ایہہ گل من کھچویں تے دل لبھاویں سی پئی جیہڑے جٹ کسے نوں بنے توں لنگھن نہ دین پئی کتے جاندا جاندا گنا نہ بھن لوے ۔ او پٹواری مگر گڑ دی روڑی لئی پھردے سن ۔ سجر سوئی گاں دی بوہلی اپنے ایانیاں نوں بھانویں نہ جڑے ، پٹواری دے گھر سالم گڈوا بھرکے کھڑدے سن۔ طلب تھوڑٰ ہندیاں وی پٹواری دے تھلے اپنی ٹیرتے بوہے تے بوری مجھ ضرور ہندی سی۔ پر پٹواری سکول وچ داخلہ وی اوکھا کم جاپیا۔
جیویں بارھیں ورھیں اروڑی دی وی سنی جاندی اے اچن چیتی ساڈا وی بارا کھل گیا۔ دوجے نوکراں تے کرخانے دے مجوراں دی ویکھا ویکھی پٹواریاں نے وی ہڑتال کردتی۔ لوک آہندے سن پئی بگانیاں مہیاں دا سجرا مکھن کھان تے بگانیاں گائیاں دا سکا ددھ پین والے ایس ٹبر تون ہڑتال دیاں اوکھتاں نہیں جریاں جانیاں۔ پر رب جانے اساں نتانیاں مونہوں نکلی ہوئی کوئی دعا پوری ہونی سی پئی پٹواریاں دی ہڑتال لمی ہوگئی تے ایس طرح اساں دونہاں نوں نائب صاحب نے قانون گو دی راہیں آپ بلاکے پٹوار سکول وچ داخلہ دے دتا۔ دل بڑا راضی ہویا پئی شہر تون دور رہندے ساں ہن نیڑیوں ویکھن دا ویلا ڈھی گیاتے وڈے وڈے نمبردار جس شہر وچ سواہرے دو دہاڑے گزارن دی آنگس نہیں سن رکھدے سانوں اوتھے چھے مہینے سرکار نے اپنے خرچ تے رکھن دا متا پکا لیا۔
وڈے شہر دیاں وڈیاں گلاں۔ چڑی گھر، عجائب گھر، شاہی قلعہ ، شاہی مسیت ورگیاں انملیاں تھانواں جی بھر بھر کے ڈٹھیاں ۔ رات ہون والے تماشے دن دہاڑے ویکھے پر شہر دی اک اوکڑ ہتھوں جی ڈاڈھا ستیا۔ ایڈے وڈے شہر وچ ماڑے بندے دا ڈھڈ بھرن لئی اک وی اجیہی تھاں نہ لبھی جتھے اپنے پلے نال رلدا ڈھکدا روٹی ٹکر لبھ جاوے۔ نکے نکے تندوراں تے چھوٹے چھوٹے ہوٹلاں وچ دو روٹیاں تے پلیٹ لون دا مل سن کے بھکھ لہہ جاوے۔ مل تے رہیا اک پاسے مرچ مصالحہ اجیہا ہووے پئی اک وار کھاکے چار چار دہاڑے ہک لوسدی رہوے پر ایتھے وی نصیبے نے سہارا دتا۔ ساڈے دونہاں وانگوں پٹواریاں دی ہڑتال وی پوڑی چڑھ کے پٹوار سکول وچ اپڑن والے اک شہری بابو دی امداد نال سانوں دونہاں یاراں نوں کھان پین دا اک اجیہا ادا لبھ پیا جتھے ڈھڈ بھرن دا سکھ تے ہور وی کئی سہولتاں جڑ گئیاں ۔ دنداں دے سرکاری ہسپتال دی باہی تے ریشمے دا ڈیرا سی۔ ڈیرے دے اک بنے طبلے سرنگیاں تے گاون بولن دی گھماکار ہندی سی تے دوجے بنے بھکھیاں لئی روٹی تے ترہائیاں لئی چاہ پانی دا بندوبست اجیہا سچجاتے سوادی سی پئی ڈھڈ بھرن پچھوں چر توڑی خوشبو دار ڈکار آوندے رہندے سن۔ ہندیاں ہندیاں پتہ لگا پئی ریشمے دے لچھے دار ، شورے دار چینی تے ساویاں لاچیاں والی چاہ دی مشہوری دور دور تیک سی تے کئی بڑے شوقین تے بندے تندے لوک وہ ویلے کویلے ایتھوں آکے چاہ پانی پیتا کردے سن۔
میں تےمریا یار ریشمے دے ڈیرے توں دور ریل دے وڈے ٹیشن نیڑے اک گلی وچ کرائے دے مکان لے کے رکے ہوئے ساں۔ پر بھانویں پیٹ پوجا کرن لئی چونہاں کوہاں دا پینڈا مارنا پینداسی لچجھ دار شورے دے دار چینی تے ساویاں لاچیاں والی کشمیری چاہ دا چسکا اجیہا نہیں سی پئی اوتھوں اک وی ناغہ کیتا جاسکے۔
ساڈے مکان دے دو ای کمرے سن جیہناں دے وچکار پوڑی سی۔ ایہہ پوڑی ساڈے رہن والے کمریادں دے بوہیاں تے جاکے مکدی سی۔ سجے بنے میرا کمرہ سی تے کھبے بنے میرا یار دا۔ اسیں اک سکول وچ کٹھے پڑھدے تے اک دوجے دے یار ہوندے ہوئے وہ رہن لئی وکھرے کمرے لوڑدے ساں ، تاں جےاکدوجے دے آرام تے نویکلے پن وچہرج نہ ہووے۔ انج پوڑیاں دے بوہے آمنو ساہمنے ہون کارن سانوں پتہ لگدا رہندا سی پئی دوجا بیٹھا ہویا اے، اپڑھدا پیا اے یاں چھت اتے چلا گیا اے۔ ایس ےلئی اک دو وار رات نوں میری جاگ کھلی تے مینوں انج جاپیا جیویں میرا یار کوٹھے اتے ٹہلدا پیا اے ۔ ساڈا کوٹھا محلے دے وچ سی جتھوں نالدیاں کوتھیاں تے جھات پیندی سی۔ کسے وسنیک دا دنے یاں راتیں کوٹھے تے ٹہلنا ماڑی گل جاپدی سی۔ کیوں جے کوٹھے دے وسنیک دا دنے یاں راتیں کوٹھے تے ٹہلنا ماڑی گل جاپدی سی۔ کیوں جے کوٹھے دے بنیرے نکے نکے سن۔ سویرے اٹھ کے واہو واہی سکول نوں نس وگدے ساں تے آوندی وار ریشمے دے ڈیرے تے روٹی کھاندیاں آپو وچ گل کرن دا گھٹ ای ویلا لبھدا سی۔ اسی کم لئی کم توں پرتدیاں ہویاں سون توں پہلان میں اپنے یار دے کمرے وچ گیا تے اوہنوں پچھیا پئی توں ادھی ادھی راتیں اٹھ کے کوٹھے تے کیوں ٹہلدا رہنا ایں ؟ کیہ تیرے ڈھڈ وچ کوئی گڑ بڑ ہندی اے ؟ یاں تینوں چنگی طرح نیندر نہیں پیندی؟ آکھن لگا ڈھڈ دی گڑبڑ والی گل تے سچ اے۔ میں آکھیا کسے سیانے نوں تیرا ہتھ وکھاواں ۔ آکھنلگا ایہہ روگ سیانے نوں ہتھ وکھایا نہیں جانا ۔ میں کھوتر کھوتر کے پچھیا تے آکھن لگا کل سویرے سکول جان توں پہلاں میرے کمرے وچ آویں تے آپے ای روگ دا درشن پاویں۔
سویرے سکول جان توں پہلاں اوہدے کمرے وچ گیاتے اوس دا نسی پوڑی روشن دا ن نال لائی ہوی سی تے روشندان دے وچوں ای ویکھن دا اشارہ کیتا۔ ہٹھاں ساہمنے گھر دا پچھواڑسی جیہدی ولگن وچدستی پمپ لگا ہویاسی۔ ساڈے ہمسائے بڈھے سنیارے دی جوان زنانی ادھڑو ونجا کرکے نلکا پئی گیڑدی سی۔ بڈھا سنیارا تے میرا ڈٹھا بھالیاسی۔ پر سنیاری نوں اج ویکھیا سی۔ اوہ سچی مچی سونے دا بت جاپدی سی۔ ہو بہو جیویں تصویر ہووے۔ اوس پانی کڈھ کے ادھڑونجے دی چادر نوں کواسی منجی تے سٹیا تے آپ گڈویاں بھر بھر کے نہاون لگ پئی۔ میں جھٹ پوڑیاں تھلے لہہ گیا۔ میرے یار نے آکھیا "کیوں بجلی دا جھٹکا لگا ای ؟ دھن اسیں آں جیہڑے روز ایس جھٹکے دی پیڑ سہنے آں۔ "
میں آکھیا "بے شرما! ہمسایاں دا ہمسایاں تے کوئی حق ہوندا اے، توں اکا ای لوئی لاہ چھڈی اتے تیری مت اکا ای ماری گئی اے۔ "
آکھن لگا "توں علامہ اقبال دا ایہہ شعر نہیں پڑھیا ہویا؟ جے پڑھیا ای تے تینوں ایہدی سمجھ نہیں آئی ہونی ۔

حسن کی تاثیر پر غالب نہ آسکتی تھی عقل
اتنی نادانی جہاں کے سارے داناؤں میں تھی

میں آکھیا "حالی مینوں ایس شعر دے ایہو معنے سمجھ آئے نیں پئی توں آپ وی جتیاں کھائیں گاتے مینوں وی جتیاں کھاکے ایس محلیوں نکلنا پوے گا۔"آکھن لگا "بیلیا! گل دور تیک اپڑگئی اے۔ ہن جتیاں کھان دا اکاڈر بھو نہیں رہیا۔ "
میں آکھیا "دوجے پاسیوں وی کسے حوصلہ دتا اے ؟"
آکھن لگا "اگلے بنیوں تے کسے حوصلہ نہیں دتا پر یارا آپ ای کسے دن اودھر نوں اتر جان دا متا پکا لیا اے۔ اوہ مرنوں کدے نہیں ڈردے جیہناں درشن پالے نیں۔"
اوہدے مونہہ ایہہ گل سن کے میرے تے جیویں دند بہہ گئے۔ اوس دن ادستاداں دے لیکچر دی سمجھ نہ آئی تے جیہڑا علمی کم سکول وچ دسیا پڑھایا گیا اوہ انج سرتوں لنگھ گیا جیویں کوئی سفنا ڈٹھا ہووے۔
محلے وچ مسیت دے مولوی صاھب بزرگ بندے سن۔ اوہناں کولوں گناہ تون بچن دیاں آیتاں سکھیاں، پانی دم کرکے اپنے یار دے کمرے دیاں چونہاں گٹھاں تے ترنکیا۔ مولوی ہوراں تے اک پیر صاحب دا پتہ وی دسیا اوہناں کولوں وی تویت لیا، دھاگا وی کروایا۔ دھاگا اپنے یار دے ڈولے نال بدھا تے تویت نوں پاک چم وچ مڑھا کے چاندی دے غلاف وچ ٹکایا وچ ٹکایا تے یار دے گل وچ پا دتا۔ اوہ میریاں اوہناں اپاواں نوں ہس ہس کے تے گڑھک گڑھک کے ویہندا رہیا تے کدی کدی اوہ ایہہ مصرع پڑھدا رہیا۔
"یہ وہ نشے نہیں جنہیں ترشی اتار دے "
پر کیوں جے اوہ مینوں خیر خواہ جانداسی ایس لئی اوہ میرے اوڑھاں توڑھاں تے دم داروں تے تویت دھاگیاں نوں انج مندا سندا رہیا جیویں کوئی سیانا کسے ایانے دی گل دا برانہ مندا ہویا اوہنوں اپنی من منی کرلین تے راضی ہووے۔
اوڑک اک دن میں کوٹھے تے چڑھ کے ڈٹھا پئی اوس کوٹھے دے پکے پرانالے نال سانے رسے دی لج بنھ دتی اے تے اپنے ہنیرے نال لوہے دا کلا ٹھوک کے لج نوں دوہرے ولانویں دے کے پکا کرلیا اے تے اپنے کوٹھے توں سنیاری دے ویڑھے وچ اتر جان دا پکا پر بندھ کرلیا اے۔ ایہہ پر بندھ کرکے اوہ پچھانہہ پرت آیاتے مینوں پکا یقین ہو گیا کہ اگلی رات انھیرے وچ اوہ ضرور بر ضرور سنیاری دے ویڑھے وچ اترے گاتے مینوں اوہدا سرتے اپنا سر اوہدی پٹوار تے اپنی پٹوار صابن دے بلبلیاں وانگوں ہوا وچ تردے نظریں آئے۔
اوس دہاڑے اسیں کٹھے پٹوار سکول گئے پر جیویں اوہ اتر ول جا رہیا ہووے، میں دکھن ول جا رہیا ہوواں۔ ریشمے دے ڈیرے وی اساں آپو وچ کوئی گل نہ کیتی تے مینوں انج جاپیا جیویں ریشمے وی ساڈے دونہاں دی حالت نوں تاڑ گئی ہووے کیوں جے اوس اپنے روزدے ورتارے موجب "کجھ ہور کھاؤ گے، کجھ ہور پیو گے ؟"آکھ کے ساڈے اگوں بھانڈے نہ چائے۔
اوہ اپنی روٹی اگل نگل کرکے مینوں نال لیاں بنا ریشمے دے ڈیر یوں نکل گیاتے میں اپنے وچاراں وچ ڈبا اوتھے ای رہ گیا۔ جدوں سبھ کھان پین والے کھاپی کے ٹر ٹراگئے تے میں دار چینی تے ساویاں لاچیاں والی کشمیری چاہ دی پیالی اگے رکھ کے سوچاں وچ ڈبا رہ گیاتے ریشمے دکان دی گدیوں لہہ کے کپڑے بدل کے میرے کول آگئی تے سچی گل ایہہ وے پئی مینوں انج لگا جویں میں اج ریشمے نوں پہلی وار ڈٹھا اے۔
کدی تے بہہ کے اوہ اپنے وال گھٹ کے بنھ چھڈ دی سی تے رومال اوہدی ٹوپی جاپدی سی۔ کرتاتے میلی جیہی سلوار اوہید زنانی والی محبت نوں اکا لکائی رکھدے سن۔ ہن اوہ مونہہ ہتھ دھوکے ، پان دا بیڑا مونہہ وچ رکھ کے اپنے لمے والاں نوں کنڈ تے سٹ کے تے ربن بنھ کے ، انگی کس کے ، اتے لال پھلاں والی قمیض پاکے، جیہدے وچوں اوہدیاں گوریاں بانہواں تے بانکی آنڈے رنگی دھون جھلمل جھلمل پئی کردی سی۔ اچے سینڈل دی نوک نال ریشمی غرارے نوں ٹھوکر ماردی ہوئی آئی تے میرے ساہمنے کرسی ڈاہ کے انج بہہ گئی جیویں ماہر نفسیات سیانا میرے اندر دے طوفان دی ہر لہر نوں گندا ہووے۔
میں دھیان اتانہہ کیتا تے اوہنے اپنے چہرے تے پیندیاں لٹاں نوں انج چھنڈیا پئی اوہناں دی باشنا اوس بند کمرے وچ کھنڈ کے نک راہیں میرے پیراں دیاں تلیاں تک جا اپڑی۔
میں اوس حال وچ اوہدے وچ انج ڈٹھا جیویں شوہ دریا وچ ڈبدا بندہ کنڈھے لگی بوٹی نوں ہتھ پاوے۔ میں اپنی اوس مصیبت دا سارا حال چھیتی چھیتی اوہنوں سنا دتا تے تان ایتھے آکے توڑی پئی مینوں تے اپنے یار دا سرتے اپنی تے اپنے یار دی پٹوار صابن دے بلبلیاں وانگوں اڈدی جاپدی اے۔
اوہ مسکائی تے رتا کو گڑھکی تے ایسی آواز نال جیہڑی چینی دی سچی پیالی وچ چاندی دا چمچہ کھڑکایاں پیدا ہندی اے۔ اوس مینوں آکھیا۔
"جی ! بس کرو، وقت تھوڑا اے۔ رات دا پچھلا پہر بیتن والا اے تے پچھلے پہر تہاڈے گھر وچ ناٹک شروع ہون والا اے۔ تسیں جاکے کسے چنگے سینما گھر وچ دوجا شو ویکھوتے اوتھوں آکے چپ کرکے اپنے کمرے وچ سوں جاؤ۔ اگوں جو رب کرے سو ہو۔ "
میرے پلے اوس ویلے اکو ہرا نوٹ سی نہ نہ کردیاں اوہدے ہتھ وچ تھمایا تے آکھیا " ایہہ آون جاون دا خرچ پٹھاتے رہندی سیوا بلا ٹل جان پچھوں کراں گا۔ میرا تہاڈا رب ضامن ۔ "
ٹیکسی وچ اسیں اکٹھے نکلے تے اوہ مینوں سینمے اگے لاہ کے ٹرگئی۔ سچی مچی میں جاندی رنلے پردے دے جادواں وچ اجیہا گواچا پئی مینوں اودوں سرت آئی جدوں ڈور کیپر منڈوا خالی کراکے پئے آہندے سن "جیہناں نوں نیندر آگئی اے اوہ گھر جا کے سون ۔ "
میں چلپ چاپ اپنے گھر دیاں پوڑھیاں چڑھیاں تے اپنے کمرے وچ جاکے سوں گیا۔ ککڑ دی بانگ ویلے میں ریشمے نوں اپنے یار دے بوہیوں نکلدیاں ڈٹھا تے چٹا دن چڑھدیاں میں اوہدے کمرے وچ گیا۔ اوہ لیف مونہہ تے لے کے گھوک ستا ہویاسی ۔ میں اوہنوں اوس اکھاں کھولیاں بنا پاسا پر تیاتے آکھیا۔
"تسیں چلے جاؤ جی ! میرا لک پیڑ ہوندا اے۔ "
بت کریلے

ساڈے دفتر وچ ایہہ رسم مڈھ قدیم توں چلی آوندی اے پئی جدوں کسے ساتھی دا ویاہ ہوندا اے تے یاراں بیلیاں ولوں ایہہ منگ ہمیشہ کیتی جاندی اے پئی اپنی بیگم دے ہتھوں کوئی شے پکواکے سانوں وی کھواؤ۔ تاں جے پتہ لگے کھان پین دے کم وچ اوہ کیڈے سچجے تے ہشیار نیں اوہناں نال ویاہ کراکے تسیں کنے نیک نصیب والے او تے جے پکی ہوئی شے بڑی مزیدار سگوںیادگار قسم دی ہووے تے نویں جوڑے واسطے لمی تے خوشیاں بھری حیاتی دیاں دعاواں منگیاں جاندیاں نیں۔ ساڈے یاراں بیلیاں دا ایہہ دلی وشواس اے پئی کرارے تے مٹھے مونہوں نکلی ہوئی دعا راکٹ دی چال نال عرش تے اپڑدی اے تے رجے ڈھڈتے ٹھنڈے کلیجے دی اشیرواد ٹھیک نشانے تے پیندی اے۔
لاڑے نوں رشک دیاں نگاہواں نال ویکھیا جاندا اے تے جے کسے گھروں آیا ہویا پکوان بے مزہ تے کچجے ہتھاں دا پکایا ہویا جاپے تے ویاہ کرن والے ساتھی نوں ہمیشہ واسطے اپنے ترس تے ہمدردی دا حقدار سمجھیا جاندا اے ۔ شاعراں تے ادیباں دیاں سجیاں سجائیاں گلاں نوں اک پاسے وی رکھیا تاں وی بے مزہ تے بے رنگ حیاتی اوسے ای بد نصیب دی سمجھی جاندی اے جیہدی کچجی جنانی نوں چنگا پکوان بنان دی جاچ نہ ہووے۔
ایسے لئی جدوں ساڈے یار مولوی صاحب دا ویاہ پنجاں گھٹ پنجاہ سال دی عمر وچ ہویا تے اوہناں اگے وی ایہو پرانی منگ رکھی گئی جیہڑی ویلا آون تے ہر ساتھی اگے رکھی جاندی ۔ مطلب ایہہ وے پئی اپے بیگم دے ہتھاں دی پکی ہوئی چیز ہوئی چیز سانوں وی کھواؤتے ایہہ یاد رکھو اوہو شے ای پکوانا جیہدے پکان بیگم صاحب نوں خاص جاچ ہووے۔ ایویں اپنے آپ تے بیگم صاحب نوں سبھناں کولوں مخول نہ کرابہنا۔
مولوی صاحب پرانے یار نیں۔ درمیانہ قد، گھٹیا ہویا جسہ ، چوڑی تے بھریں ہک ، اواز گرجدار ، سنگھنی کالی داڑھی ، لیڑے کپڑے موٹے تے سادے ، طبیعت ڈاڈھی بھولی بھالی، نماز روزے دے پابند۔ اسیں ہن تک ایہو سمجھدے ساں پئی مولوی دے سدھے سانویں چہرے مہرے تے اوہدی بھولی بھالی طبیعتدی وجہ نال کسے شریف آدمی نے اپنی کاکی دی حیاتی اوہناں نال بنھن دی ضرورت نہیں سمجھی تے ہن اوہناں دی کالی شاہ داڑھی وچ کتے کتے چاندی دیاں چٹیاں تاراں ڈلھک مارن لگ پئیاں سن تے ایسے لئی اوہناں دے یار بیلی اوہناں دے ویاہ دی آس لاہ ای بیٹھے سن۔
پر اچن چیتی خبر آئی کہ حضرت مولوی صاحب وی ویاہے گئے۔ کسے آکھیا "کواری ایہو جیہے نوں کد مونہہ لاندی سی، کوئی رنڈی یاں طلاقن ہووے گی جیہڑی ایس ڈھگے نال گڈ وچ جو دتی نیں۔ "مکدی گل ایہہ وے پئی مولوی صاحب بڑے خوش سن تے اوہناں دی خوشی روز دے دفتری کماں وچ وی ظاہر ہندی سی۔ اوہ پہلاں اپنے کمرے وچ بیٹھے رہندے سن تے دوجیاں دیادں گلاں وچ گھٹ دلچسپی لیندے سن تے ہن تے اوہ مسکاون وی لگ لپئے سن تے کدی کدی گاون وی لگ پئے سن تے یاراں بیلیاں نال ہس ہس کے ملن دا اوہناں نوں جیویں اک نواں ول آگیاسی۔
فیر انج ہویاکہ مولوی ہوراں نال کھانا کھوان دی گل پکی ہوگئی تے اک دن مولوی ہوراں یاراں نوں آکھ دتا کہ روٹی گھروں کھا کے نہ آون۔ دفتر دے وچ اوہناں دے نال مسالونا ورتن۔
جدوں چپڑاسی جاکے مولوی ہوراں دے گھروں روٹی لیایا تے اسیں سارے اپنے دفتر دے کماں وچ رجھے ہوئے ساں۔اوس ویلے میرے کول اک اک شریف آدمی بیٹھے سن جیہناں دا ساڈے دفتر نال کجھ کم سی۔ اوہ ساڈے نال دے دفتر دے ہیڈ کلرک سن تے اساں ساریاں دے ملن جلن والے تے جانو سن۔ جدوں چپڑاسی وکھرے کمرے وچ کھانا لا کے سانوں دسن آیا میں ایس شریف آدمی نوں آکھیا "آؤ جی ساڈے نال رل کے کھانا کھاؤ ۔ اج بڑی خوشی دا موقع اے۔ "اوہناں پہلاں تے نکار کیتا تے جدوں ساریاں نے زور لایا تے من گئے تے ہتھ مونہہ دھوکے ساڈے نال کھان والے کمرے وچ اپڑگئے۔ اندر وڈے تے ساریاں دے دماغ کھانیاں دی خوشبو نال مہک گئے۔ کھانا ویکھ کے ساڈیاں وراچھاں خوشی نال پاٹن ہاک ہوگئیاں۔کئی قسم دے پکوان پلیٹاں وچ سجے ہوئے سن تے مزہ ایہہ وے پئی جس رنگ دا پکوان اوسے رنگ نال ملدی پلیٹ ۔ کیسرتے بداماں نال پکی ہوئی فرنی چٹے رنگ دی پلیٹ وچ تے کیسر اتے بداماں دیاں ٹکڑیاں کیسری رنگ نال رنگ کے کھلاریاں ہوئیاں ، اوہدے اتے سونے دے ورق۔ ککڑ پلاء کابلی طریقے دا پکایا ہویاتے گوہڑے شربتی رنگ دا تے اوہدے طباق وی شربتی رنگ دے۔ ساگ اتے ساوے رنگ دیاں پلیٹاں وچ کتریاں ہوئیاں ساویاں مرچاں ایس طرح لائیاں ہوئیاں سن جیویں اوہ ساگ وچوں اگ آئیاں ہون۔ پر سبھ توں بہتی دکھ بت کریلیاں دی سی، جیہناں دے ساوے رنگ نوں گھیو وچ تلیاں وی ساوا ای رہن دتاسی۔ اوہناں وچ دھن دھن کے قیمہ بھریا ہویاسی۔ پر انج جاپداسی پئی کسے ہتھ نے اوہناں نوں چیریا نہیں سگوں جدو دے زور نال اوہناں نوں خالی کیتاسی تے جادو دے زور نال ای قیمہ بھریا سی۔ تن تن کریلے اک اک گوڑھے ساوے رنگ دی پلیٹ وچ سجائے سن تے کریلیاں دے وچکار حد بنان لئی گردے دیاں بوٹیاں لمیاں کٹ کے رکھیاں ہوئیاں سن تے کریلیاں دے دوالے پودنے دی ساوی چٹنی دی کندھ کھچی ہوئی سی۔ کھان لیان والے چپڑاسی نے سانوں دسیاپئی بیگم صاحب نے اپنے ہتھ نال سبھ چیزاں سجائیاں نیں تے بڑی محنت نال تانگہ تیار کرکے اوہدے وچ گھلیاں نیں تے مینوں پکی کیتی اے کہ جس طریقے نال کھانا پروسیا اے، لجان وچ اوہدے وچ کوئی فرق نہ پوے۔ کیوں جے اصل شے کھانا لگانا اے۔ پکاناتے ہر کوء جاندا اے۔
اسیں بھکھے شیراں وانگوں کھانے نوں ڈیہہ پئے۔ ایہہ گل کسے نوں وہ یاد نہ رہی پئی جیہڑے ہیڈ کلرک نوں اساں بڑے زور نال کھان دی دعوت دتی سی اوہ بیٹھدیاں انج اٹھ کھلوتے سن جیویں اوہناں نوں کابلی بھونڈ لڑگیا ہووے۔ جدوں کھانا کھان دا پہلا جوش کجھ گھٹیا تے اساں ساریاں جیویں اکو واری آکھیا "یار اوہ ہیڈ کلرک صاحب کتھے گئے؟"کسے نے آکھیا غسل خانے نہ گئے ہون۔ میں آکھیا "پر اوہ تے ساڈے نال ہتھ دھو کے آئے سن۔ "کسے آکھیا"جاکے ویکھو اوہناں نوں اینی دیر کیوں لگ گئی اے۔ "میں جھٹ اٹھ کے اوہناں دے پچھے گیا۔ کیہ ویہناں اوہ غسل خانے و کھلوتے ڈھاواں مار مار کے رو رہے نیں۔ اکھاں کبوتر دی رت وانگوں لال نیں۔ ہتھ نال اشارہ کیتا پئی تسیں جاکے کھانا کھاؤ تے میرے بارے کسے نال کوئی گل نہ کرنا۔ مینوں میرے حال تے چھڈ دیو۔
جدوں اسیں کھانا کھا بیٹھے تے اوہ جاچکے سن۔ اگلے دن میں اوہناں نوں خاص طور تے جاکے ملیاتے اوس دن جو بیتی ی اوہدا کارن پچھیا۔ اوہ فیر پھٹ پھٹ کے رون لگے تے آکھیا "یار کیہ پچھنا ایں۔ میں لٹیا گیا۔ باراں ورھے پہلاں میرا ویاہ ہویاسی۔ اک محبت بھری دکھ درد ونڈن والی، سلیقے طریقے والی ووہٹی نال۔ پر بھاگاں نوں کیہ آکھیے، میری بے بے تے میری بیوی وچ سلوک نہیں سی ہوندا۔ ہر روز گھر وچ جھگڑا رہنداسی۔ قصور سارا میری بے بے داسی تے مصیبت ایہہ بنی کہ باراں ورھیاں تیک ساڈے گھر بچی بچہ نہ ہویا۔ بے بے ہوراں زور لایا پئی دوجا ویاہ کرلے ۔ بیوی دے ماں پیونے شرط لادتی پئی جے دوجا ویاہ کرنا ای تے ساڈی دھی دا پلا پاک کردے ۔ میر بیوی دوجی شادی ہون تے وی میرے نال رہن نوں تیارسی۔ پر ساڈے دونہاں دے ماپے زور اور نکلے۔ اوہناں نے بلقیس نوں طلاق دوادتی ۔
ایہہ بلقیس دا سچج سی پئی ساڈا گھر سچیں مچیں زمین تے جنت دا ٹکڑا جاپداسی۔ ہور گلاں تے اک بنے پر بلقیس کھانا اجیہا پکاندی سی کہ راجیاں رانیاں نوں ایہو جیہا کھان نصیب نہ ہووے تے کھان پروسدی ایس سچج نال سی پئی ورھیاں دی موئی ہوئی بھکھ جیو پیندی سی۔
فیر کول بہہ کے پکھا جھلدی تے پیار نال کھواندی۔سچی گل ایہہ وے کہ اوہدے جان پچھوں میں رج کے نہیں کھاداتے ہن تے مینوں ڈھڈ پیڑوی رہن لگ پئی اے۔ چرتوں پتہ نہیںسی پئی اوہ کتھے وے۔ بس اینا سنیاسی پئی اوہدا وی ویاہ ہوگیا اے۔
کل تہاڈے کھان دے کمرے وچ میں اپنی گواچی ہوئی جنت دا اک ٹکڑا ویکھ لیا۔ ہور کھانے تے سبھ لوک پکاندے نیں پر بت کریلے ۔۔۔۔ اوہناں دا پکانا تے سچج نال پروسنا سجانا بلقیس توں بنا ہور کوئی سی جاندا۔ تسیں اپنے بھاگاں والے مولوی کولوں پچھ لوو پئی اوہ بت کریلے بلقیس دے ہتھاں دا کمال سی۔
ایہہ گل آکھ کے ہیڈ کلرک فیربالاں وانگوں رون لگ پیا۔ دفتر آکے میں مولوی کولوں پچھیا۔ ہیڈ کلرک سچ آہنداسی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels