Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> ابر کہانی: پہاڑی بکرا

ابر کہانی: پہاڑی بکرا

اکبر کہانی
February 27th, 2008
1 / 5 (1 Votes)

پہاڑی بکرا

بندے نوں کن رس ہونا چاہیدا اے۔ کہانیاں دا کوئی گھاٹا نہیں۔ نکے ہوندے ساں تے بانی کہانیاں سناندی ہندی سی۔ باد ساہاں دیاں کہانیاں، شہزادے شہزادیاں دیاں کہانیاں، جناں تے پریاں دیاں کہا نیاں ۔ مدرسے پرھن بیٹھے تے چڑی کانواں دیاں کہانیاں، گدڑاں لومڑاں دیاں لہانیاں، طوطے مینا دیاں کہانیاں۔ جتھے گھے ، جتھے بیتھے کہانیاں ساتھوں پہلاں اوتھے اپردیاں دسیان۔ کھو تر کھو تر کے پچھیا۔ بھال بھال کے ڈٹھا تے ہر بندے دے بو جھے وچو ں اک کہانی نکلی۔ ہن تے پچھلے تجربے ہتھوں اجیہاول آگیا اے جدوں جی کرے کہانی سن لئیے، جتھوں جی کرے کہانی لبھ لئیے۔ اگلے دیہاڑے پٹھاناں دے دیس وچوں لانگھا ہویا۔ گڈی دے آون وچ ڈو رھ دو گھنتے رہندے سن۔ میہنہ پے ہتیا سی۔ میں پالے ہتھوں ویتنگ روم وچ بہہ گیا۔ پیرے کولوں چاہ منگوائی تے انگیٹھی دے نیڑے ہو کے چاہ دیاں سر کیاں بھرن لگا۔ اوس ویلے کمرے وچ میرے تے بیرے بنا ہور کوئی نہیں سی۔ بیرا اگ سیکن لئی میرے کول انگیٹھی اگے، بھوئیں تے بہہ گیا۔ میں آکھیا یار ٹھنڈ پری اے، کوئی گل ای سنا۔ جیہنوں سن کے جسے وچ گرمی آوے۔ اوہ میری گل سن کے پچھانہہ نوں وگ ٹریا۔ بھج کے ہالن دیاں دو چار لکڑاں ہورلے آیا تے اوہناں نوں چلھے وچ ڈاہ کے پھتلا مار کے بہہ گیا۔ انج جاپدا سی پئی اوہ اپنی گل سنان لئی ویہلا ہو کے بہنا چانہدا سی۔ میں اوہدے چاء سبھا نوں ڈٹھا تے توس بسکٹ اک پر چ وچ رکھ کے تتی تتی چاہ دی اک پیالی اوہنوں پھڑا دتی۔
آکھن لگا "جناب! تساں میتھوں گل پچھی اے تے میں تہانوں اوہ گل سناون لگاں جیہری مینوں کدی نہیں بھلدی ۔ ایس گل دا مطلب سیانیاں کولوں پچھیاں
وی اے تے اوہناں دسیا وی اے۔ آپ وی چو کھی سوچ و چار کیتی اے، چو کھا مغز ماریا اے پر حلی تسلی نہیں ہوئی۔ خورے تسیں وی سنو تے تہانوں وی ایہدا مطلب سمجھ وچ آوے۔ جتھوں ساڈے وی پڑ پلے کجھ پوے۔ "
میں آکھیا "سنا کھاں بھائی ! اوہ کیہری گل اے؟" آکھن لگا۔۔۔۔ " ایہہ اودوں دی گل جے جدوں انگریز باد شاہ پٹھاناں دے دیس وچ اگانہہ ودھ کے ریلاں سرکاں دا جال و چھان لگا سی۔ ایسں سڑکاں بنان تے ریلاں و چھان والے مزدوراں دی ٹولی وچ بھرتی ساں تے دھمن زئی پٹھاناں دے علاقے وچ سڑک لنگھان دا جتن پئے کردے ساں۔ اساں دنے سڑک بنائی، پٹھاناں نے راتیں پت سٹی۔ اساں فیر سویر ے مڈھ سرے توں کم چھوہ دینا تے کجھ دور اپر جانا۔ پر پٹھاناں جے اک رات سڑک نہ پٹنی تے دوجی راتیں ساڈے اٹھوارے دے کم دی جڑ پٹ سٹنی۔ نال ای رات دے انھیرے وچ سجیاں کھبیاں گولی نال چونہہ چونہہ بندیاں نوں بھنڈ گھتنا۔ جناب! سانوں سڑکاں دا کم پیش نہیں سی پیا، سگوں انج جاپدا سی جیویں جنگ ساڈے پیش پے گئی اے۔ افسر کدی کم بند کر دیندے سن، کیوں جے اوہناں نوں پچھوں سرکاری حکم دی ادیک ہندی سی۔
جدوں کم بند ہونا اسیں ویلا سیر شکار وچ لنگھا دینا۔ اسیں مزدور وی ساں تے سپاہی وی ساں۔ سانوں گولی سکے دی کوئی لوڑ نہیں سی۔ اساں شکار نوں چڑھنا تے پہاریاں وچ شکار دا کھوج کھرا مکا دینا۔ نہ کوئی پنچھی رہنا نہ کوئی چو کھر۔ سانوں تن جار دن شکار کھیڈ دیاں ہو گئے۔ دور دور تیکر تتر، بھیڈ، چکور، سہیاں، پہاڑی بکریاں داناں نشان نہ رہن دتا۔ اک دیہاڑا سالم لنگھ گیا تے سانوں کوئی نواں شکار نہ لبھا۔ نویں شکار دی بھال کوئی کھان پین دی بھکھ تریہہ پاروں نہیں سی۔ کیوں جے کھا کھا کے ایسں پھت گئے ساں۔ ساڈے ڈھڈ جانوراں دے قبر ستان بن چکے سن۔ گوشت توں نک نک توری رجے ہوئے ساں۔ پر انج شکاری نوں مارن وڈھن تے سجرے وگدے لہو دی ہواڑھ لین دا جسکا ہوندا اے، اوہ جسکا سانوں دھرو ہی پھردا سی۔ فجرویلے پتہ لگا پئی پہاڑ دی چوٹیوں لہندا اک وڈا پہاڑی بکرا نظریں پیا اے، جیہدے ور گا کوئی جانور اج تیک نہیں ڈٹھا گیا۔ انج جاپدا اے جیہڑے پہاڑے ہن تیک مارے گئے نیں اوہ اوہنا دا سردار تے اوہناں دے پچھانہہ پر تن نوں اڈیکدا اڈیکدا ہن آپ پہار دی چوٹیوں لہہ آیا اے تے اوہناں دی بھالنا پیا کردا اے یاں اپنے ساتھیاں دے خون دا بدلہ لین لئی شکاریاں نوں و نگاردا ٹریا آوندا اے ۔ اسیں پنج ست جوان بندو قان ففلان پھڑ کے اودھر نوں نسے جد ھروں اوہدی خبر آئی سی۔ اچن چیتی اسین نسدے نسدے کھلو گئے۔ ساڈے ساہمنے اک ہاتھی رنگی تے ہاتھی ورگی چٹان اتے پنجاں چھیاں بکریاں جیڈا اکو بکرا ککا بورا، مہندی رنگی داڑھی والا اگلے کھر چٹان تے تکا کے سانوں لال لال اکھاں کڈھ کے پیا ویہندا سی۔ اوہدے چھ چھ فٹے سنگھ نیزیاں وانگوں تر کھے سن۔ اوہدیاں ناساں وچوں اگ نگلدی جاپدی سی۔ انج جاپدا سی جویں اوہ سانوں سینکڑے فٹ ہیٹھاں کھلوتیاں ہویاں نون ونگا ردا اے تے آہندا اے تسیں شیر دی جوہ وچ آوڑے او، ہن تہاڈی خیر نہیں ۔ میں تے نویکلی تھاں وچ فساد پان دا پورا سواد چکھا دیوان گا۔ ساڈے وچوں اک نے آکھیا " یارو! ایہہ بکرا اونتھ دی جنس وچوں جاپدا اے۔ ایہدیاں ناساں تے بو تھی ڈٹھی جے، نری اوٹھ ورگی جے، جے ایہہ بکرا نہ ہوندا، بندہ ہوندا تے ضرور کسی باغی جماعت دا لیڈر ہوندا۔ ــ"ـ
اک پرانا شکاری آکھن لگا "مینوں ایہدی شکل ویکھ کے پیشاب دی حاجت ہو گئی جے ایہہ اوہ بکرا اے جیہڑا ناس دے پھڑکاڑے نال سپ نوں کھڈ وچوں کھچ لیندا اجے۔ ایہنوں مار خورا بکرا آہندے جے۔ ایہدے سنگاں وچ پھنئر دی وس ہندی جے۔ جے ایہدا سنگ وج جائے تے بندہ پانی نہیں جے منگدا۔ "
جناب! میں سپاہی آں تے ڈر پوک اکھواندیاں مینوں لج آوندی اے، پر سچ بولیان بنا رہیا وی نہیں جاندا۔ اساں بہادری دے جوش وچ نہیں سگوں موت دے خوف توں جھٹ ٹکانے دی تھاں لبھی تے پنجے ستے بندو قان اوہدے سردے نشانے تے کٹھیاں چلا دتیاں۔ پہار وچ اجیہی گونج پئی جیویں توپ چلی ہووے تے اوہ الت بازی مار کے چٹان توں تھلے ڈگاتے سینکڑے فٹ توں ہیٹھاں ڈگدیاں ٹھنڈا ہو گیا۔ اسیں اوہنوں انج چک کے ڈیرے تے لیائے جیوین اسیں کوئی جنگلی بد ماریا ہووے یاں گھٹو گھٹ گوند ماری ہووے۔
گوشت کے دیگ چاڑھ دتی۔ سری ، صاحب نے اپنی بیٹھک وچ سجاوٹ واسطے رکھ لئی۔ کیوں جے اجیہے لمے تے شاندار سنگ کسے ہاراں سنگے دے نہیں ہوندے ۔ کھرو ڑے دیگ وچ پادتے ۔ لون پک کے تیار ہویا تے سارا ڈیرا کھان پیٹھا۔ سپاہی کھاندے جان تے ایہہ آہندے جان " لون نکے جانور دا ای سوادی ہوندا اے۔ ایس مار خورے بکرے دیاں بوٹیاں وچون تے اچھا ہن آوندی اے۔ کھان دا سواد نہیں آیا۔ " کھاندے جان تے ہڈیاں کھڈ وچ و گاندے جان ۔۔ کھڈ وچ ہڈیاں دا ڈھیر لگ گیا۔
جناب! اگلی راتیں ساڈے کیمپ وچ کوئی بندہ سکھ دی نیندرے نہ ستا۔ کیوں جے جدوں اکھ لگن لگے کناں وچ اوس ہاڑھ دی آواز آوے جیہڑی پہاڑی بکرے نوں ماری سی۔ توپ چلدی سنی تے نال ای اساں سبھ نے ڈٹھاتے اکھاں مل مل کے ڈٹھا پئی ساڈے کیمپ دے دوالےپہاڑی بکرا انج پھردا سی جیویں ساہن کھورو پاندا ہووے۔ اوہدے نیزیاں ورگے سنگ انھیرے وچ انج لشکدے جویں بجلی لشکدی اے تے ایسں ڈروے مارے مونہہ لکا لیندے ۔ کسے نوں
نیندر نہ پوے۔
اگلی راتیں فیر اوہو معاملہ ہویا تے اوہو رار دات ورتی۔ پہاڑی بکرا ساڈے کیمپ دے دوالے چوالے کھورو پاندا رہیا۔ اوہدے نیزیاں ورگے سنگ پجلی وانگوں لشکدے رہے تے اسیں فیر افسر ماتحت، دیسی ولایتی سارے اوہدے خوف مارے جاگدے رہے تے تھر تھر کنبدے رہے۔ کئی راتاں انج ای بیت گئیاں۔ سانوں کھانا پینا بھل گیا۔ پچھوں سر گاری حکم چڑھیا پئی سڑک بنان دا کم مڑ چھوہیا جائے۔ پر اٹھن تے کم کرن دی ہمت طاقت کسے وچ رہ نہیں سی گئی۔ کردے تے کیہ کردے۔ دن تے کسے طرح لنگھ ای جاندا سی پر رات پہاڑی مار خورے بکرے دے خوف توں تھر تھر کنبدیاں لنگھدی سی۔
ساڈے وچ اک مولوی ہوری سن۔ سائیں لوک تے رب دے بندے ۔ ساری رات مصلے تے کھلوتے رہندے۔ مرشد نے اوہناں نوں تھوم گنڈھے تے ماس توں پرہیز دسیا ہویا سی تے ایسے لئی اوہناں پہاڑی بکرے دا لون نہیں سی کھادا۔ سارے کیمپ وچوں راتاں دے جگرا تے تے پہاڑی بکرے نوں کھورو پاندیاں ویکھن توں تے اوہدے خوف توں اوہو ای بچے رہے سن۔ اسیں اپنی بپتا اوہناں نوں سنائی تے اوہدا اپا پچھیا۔
اوہناں آکھیا " پہاڑاں وچ کوئی او کڑ پیش آوے تے اوہدا اپاء پہاڑاں دے بزر گاں کولوں پچھیا کرو۔ جس پہاری دی ٹیسی ولوں پہاڑی بکرا اتریا سی اوسے بنے اک گپھا وچ اک پہاڑی بزرگ دا ڈیرا اے ۔ ایس اوکڑ دا اپاء اوہو دسن گے۔ سوہتھ رسہ تے سرے تے گنڈھ ۔ پٹھاناں دے دیس وچ کسے مسئلے دا حل لوڑنا ہووے تے پٹھاناں لولوں پچھو۔"
ساڈے وچوں کجھ بندے ہمت کر کے پہاڑ تے چڑھے ۔ چرھدیاں چڑھدیان وکھیاں اندر جاپئیان، کلیجے مونہہ نوں آگئے۔ اوڑک بزرگ دی ڈیوڑھی تیکر اپڑ ای گئے۔
پہاری بزرگ نے ساڈے حال تے ترس کھاندیاں ہویاں سنوں پٹھلاں دا اک ہار دتا تے آکھیا "جس کھڈ وچ تساں بکرے دیاں ہڈیاں سٹیاں سن، تہاڈے چار پنج آکو وضو کر کے تے پاک صاف ہو کے اوس کھڈ وچ اتر جان تے ایہہ ہار اوہناں ہڈیاں اتے رکھ کے آکھن۔
"پہاڑی بکریا! اساں تینوں ماریا، مار کے کھادا۔ ایہہ ساڈے رب دی اجازت سی۔ ایہدے وچ ساڈا کوئی دوش نہیں۔ تیری جان گئی تے اساں آکھیا سانوں سواد نہیں آیا۔ ایہہ ساڈا دوش سی تے ایہہ ساڈا نا شکر اپن سی تے اسیں ایس قصور تے شر مندے آں تے اپنی غلطی مننے آں۔ اسیں انسان آں تے توں جانور، پر اسیں تے تسیں اک رب دی مخلوق آں۔ ایس لحاظ نال تہاڈی ساڈی برادری اک اے۔ ایس برادیر دے واسطے نال اسیں اپنے دوش تے اپنے ناشکرے پن دی معافی منگنے آں"
بزرگ دی ایس نصیحت اتے اساں عمل کیتا تے اوہناں دا دتا ہویا ہار بکرے دیاں ہڈیاں اتے جا چاڑھیا۔ ایہدے پچھوں ای اسین سکھ دی نیندے سوں سکے۔ نہ سانوں ستیاں نوں جاگ آئی نہ سانوں پہاڑی بکرے نے ڈرایا۔ "


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels