Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی : بھیڈ دی ہڈ بیتی

اکبر کہانی : بھیڈ دی ہڈ بیتی

اکبر کہانی
February 28th, 2008

بھیڈ دی ہڈ بیتی

مالک جس نوں آکھیے جس دے سارے بھیس
جس نے مینوں بخشیا دیس دے وچ پردیس
جس شے اتے دسدی میرے پیو دی چھاپ
اوہنوں میرا آکھیاں کئیاں نوں ہوندا تاپ
اسیں قوم تھیں بھیڈ آں۔ اندروں باہروں بھیڈ۔ نانکیوں داد کیوں بھیڈ۔ سادی باری وچ جو جمیا سو بھیڈ۔ جو اگیا سو بھیڈ۔ جو ہویا سو بھیڈ۔ اساں کدی کسے نوں کجھ نہ آکھیا۔ کدی ڈھڈ ماریا اے تے اپنیاں نوں، کدی کجھ وگاڑیا اے تے اپنیاں دا۔ ویریاں کولوں نت گاٹے وڈھائے نیں، کھلاں لہائیاں نیں۔ ویریاں اگے دھون نہیں چکی۔ کدی ویریاں دیاں اکھاں وچ اکھاں پا کے نہیں ڈٹھا۔ سدا نیویں پائی رکھی اے۔
ساڈے نال ایتھے لکھااں ہوئیاں بیتیاں
ساڈیاں زباناں رہیاں تالو نال سیتیاں
سوچ آوندی اے پئی جے اسیں اپنی ہڈ بیتی دسیے تے سنن والیاں نوں ساڈی ہڈ بیتی توں کیہ لبھت ہووے گی۔ پر فیر سوچ آہندی اے پئی بھیڈ چال توں لو کی اڈ رہن تے رہن، بھیڈاں توں اڈ نہ رہن۔
ہڈ پیتی دسنا ویلے دی بھیڈ چال اے۔ اسیں ویلے توں پچھے کیوں رہیے۔ ساتھوں کوئی وڈا کم تے کدی نہیں ہویا جیہدے پاروں ساڈے پچھوں ساڈا ناں چلے۔ ہو سکدا اے پئی ایس ہڈ بیتی پارون دھرتی اتے ساڈا وی ناں رو جائے۔ ایس ے لئی ایہہ کشٹ کیتا اے تے تہانوں وی کشت دتا اے پئی بھیڈ دی ہڈ بیتی سنو۔
جتھے رہندے سان اوتھوں دیان سیانیاں اپنے ایانیاں نوں مت دتی۔ کھاؤ پیو، کسرت کرو تے جاناں بناؤ۔ کیوں جے سنسار وچ اوسے دا آدر مان اے جیہدی بھاری گوری دیہی تے تروئی جان اے۔ کوئی کسب اجیہا نہ کرو جیہدے نال دیہی نوں دکھ اپڑے تے سریر دا ماس گھٹے۔
اساں بھیڈاں دا پنا سیانا تے کوئی ہے نہیں سی تے جے کوئی ہوندا سی تے بھیڈاں نےوی اوہدی گل سننی نہیں سی۔ کیوں جے بھیڈاں دا ور تارا اے پئی اپنے سیانے دی گل کدی نہ ننو۔ اپنے سیانے دی مت کدی نہ لوو۔ تاں جے اوہ آکڑ وچ آکے کوئی آکو ای نہ بن جا ئے۔ بھیڈاں دا اجڑ تے تائیں سوہندا اے جے اوہدے وچ آکو کوئی نہ ہووے۔ سبھ دی بو تھی نیویں ہووے۔ سبھ بھیڈاں مکالیاں ہوون۔ سبھ دا دھیان دھرتی ول ہووے۔ برادری جے ڈھتھے کھوہ ول مونہہ کر لوے تے سبھ بھیڈان ڈھتھے کھوہ وچ جا ڈگن۔ ڈھٹھے کھوہ وچ ڈگنوں کوئی نہ بچے تاں جے کوئی کسے نوں ایہہ آکھن جو گا نہ رہوے پئی میری مت تہا تھوں اچیری اے تاہین میں کھوہ وچ نہیں ڈھا۔ ایسے لئی گوانڈھی سیانیاں دی گل کنیں پائی۔ اوہ اپنیاں ایانیاں نوں کسرت کرن تے جاناں بنان تے سریر ودھان لئی آہندے سن۔ اوہناں دی ویکھو ویکھ اسیں وی کھان پین، کسرت کرن تے سریر ودھان ول لگ پئے۔ دناں وچ ساڈے لیلے، چھترے تے ساڈے چھترے بھیڈو بن گئے۔ دھوناں موٹیاں ہو گئیاں، وکھیاں باہر نکل آئیاں، سریاں چرب گھتیاں۔ پر بھاگاں دی کھیڈ ویکھو ایدھر بھیڈو موٹے ہوگئے اودھر گوانڈھیاں دے گھر عید آگئی۔ سارے موٹے موٹے ٹرنے سر بھڈو وعید دی قربانی چڑھ گئے تے اجڑ مڑسنجے دا سنجارہ گیا۔ جی وچ آئی پئی کسے بھلے مانس گوانڈھی اگے رب دے ناں اگے فریاد کریے۔ پر جس بھلے مانس دے دوارے گئے، اوہ رب دے ناں اک بھیڈو نوں پٹھیاں کرکے اوہدی کھل پیا لاہنداسی۔
ایس کلیجہ کڈھنی عید توں ست کے بھیڈاں دے اجڑنے جنگل ول مونہہ کرلیا۔ جنگل وچ گھاہ دا گھاٹا نہیں سی، نہ پانی دی تھوڑسی۔ ہریاں ددھ بھریاں بوٹیاں تے رنگ رنگ دے خوشبودار گھاہ کھا کے ، ندیاں دے ٹھنڈے مٹھے پانی پی کے بھیڈاں دا واگ سارے دا سار جوان ہوگیا۔ ایتھے عید دی ڈین تاں نہیں سی پیندی جیہڑی اکو وار سارے ٹرنے سر بھیڈوواں نوں چن کے لے جائے پر کدی کدی کوئی گدڑیاں بگھیاڑ پینداسی تے کلے دو کلے لیلے نوں چاکھڑداسی۔ جنگل دی کھلی ہوا دی تاثیر سی یاں ندی دے ٹھنڈے تے مٹھے پانی دی برکت پئی بھیڈاں وچ وی اک سیانا جم پیا۔ اوس بھیڈاں نوں اڈو اڈ چرن چگن توں ہٹکیاتے اک تھاں کٹھیاں ہوکے رہن تے وسن دی مت دتی۔ اوس آکھیا "جتھا بنا کے رہوو۔ جتھے وچ برکت اے۔ سنسار وچ جیہناں قوماں سرکڈھیا اے اوہ جتھا بناکے وسیاں نیں۔
اساں بھیڈاں اپنے سیانے دی مت لئی تے اوہنوں پلے بدھا۔ جیہڑیاں بھیڈاں پہاڑ تے جاچڑھیاں سن اوہ پہاڑ توں اتر آئیاں ۔ جیہڑیاں ندیوں پار گئیاں سن اوہ ارار آ گئیاں۔ ساریاں کھلریاں پلریاں بھیڈاں کٹھیاں ہوگئیاں۔ پر اگے تہانوں کیہ دسیے۔ دسدیاں کلیجہ مونہہ نوں آوندا اے تے جند مسافر ہندی جاپدی اے۔ شیراں بگھیاڑاں نے سانو کٹھیاں ویکھیا اکو وار دھائی کردتی ۔ اڈو اڈ ہوندے تے دو چار کردے۔ کٹھیاں ہندیاں تے جتھا بنا کے رہندیاں سینگڑیاں نوں موت آگئی ۔ بھیڈاں نوں کتھ وی راس نہ آیا۔ سگون اوہناں دی ودھ تون ودھ کٹھنائی دا کارن بنیا۔ ساڈے وچ جیہڑے بھیڈو واں دے سر سنگ نیں اوہ آہندے نیں پئی مقابلہ کیتیاں بنا آہڈا لایاں بنا نہ مریے ۔ ہن تیک ساڈے نال بیت چکی اے۔ ایدوں اگے دھون وڈھان تے کھل لہان تے جی نہیں کردا۔ لوئی ایسا متا پکا یئے پئی بھیڈاں دی قوم تے جگاں توں ہوندے آئے اتیا چار نوں ٹھل پوے۔
اج کل بھیڈاں دی قوم سوچدی اے۔ سوچ وچ لگی ہوئی اے۔ تسیں جاندے او پئی اسیں گھاہ بوت کھان لئی دھون دھرتی نو نہیں چکدے۔ نہیں ایہہ گل نہیں ! اسیں نیویں پا کے سوچ رہے آں پئی کیہ کوئی ایسا جتن وی ہو سکدااے پئی اسیں وی سھوناں وڈھن تے کھلاں لہان دے چکر وچوں نکلیے تے یاں کدی ایہہ وی ہو سکدا اے پئی اسیں وی دھوناں وڈھن تے کھلاں لاہن والی برادری وچ جا رلیے۔ ایسے سو چ ہتھوں بھیڈاں اجڑ دھرتی توں سر نہیں چکدے۔۔۔۔سر نہیں چکدے۔۔۔۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels