Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی : یاراں نال بہاراں

اکبر کہانی : یاراں نال بہاراں

اکبر کہانی
March 2nd, 2008

یاراں نال بہاراں

چودھری خدا یار کول گلاں باتاں والا اک طوطا سی جیہدیاں دور دور تک دھماں سن۔ چودھری خدا یار یاراں دا یار سی۔ اوہدے دوالے ہر ویلے بندیاں دی بھیڑ لگی رہندی سی۔ اوس طوطے نوں اچرج جگتاں سکھائیاں ہوئیاں سن۔ طوطے دا پنجرہ بیٹھک وچ ٹنگیا رہنداتے طوطے نے آوندے جاندے نوں جگتاں پئیاں کرنیاں۔
چودھری خدا یار خدا نوں پیارے ہوگئے تے ایہہ طوطا اوہنا ںدے وریام پتر احمد یار نوں ورثے وچ ملیا۔
چودھری احمد یار وی رونقی بندہ سی۔ ہر ویلے ڈیرے تے محفل لائی رکھداسی۔ اوہنوں وی طوطے نال بڑا پیارسی۔ جدوں چار بیلی اکٹھے ہوئے تے چودھری نے چوری دا چھنا پلنگ دی سرہاندی چا رکھنا۔ چوری دا چوگا طوطے نوںدوروں وکھا کے آکھنا "ہلاوئی جوانا! کیہ آہندے نیں سیانے ؟"تے نال اپنے ارائیں مزارعے ول انگلی دا اشارہ کرنا۔
طوطے پٹاک کے آکھنا۔ "سیانے آہندے نیں ، ارائیں کم تائیں ۔ "
چودھری نے کھڑ کھڑ ہسناتے ڈیرے بیٹھے بیلیاں دیاں وکھیاں ہس ہس ٹٹ جانیاں ۔ ارائیں مزارعے نے وی شرمندیاں طر
حدندیاں کڈھ چھڈنیاں۔
طوطے نوں واندھی چوندی چوری دا چو گامل جانا تے اوہنے بیٹھے بندیاں ول انج تکنا جیویں پہلوان مالی جت کے پڑول ویکھدا اے۔
درزی کپڑے سیوں کے لیاوے تے چودھری احمد یار ہوراں درزی ول انگل کرکے طوطے نوں ششکار دینا۔ "ہلاوئی جوانا! کیہ آہندے نیں سیانے ؟"طوطے پٹاک کے بولنا۔
"سیانے آہندے نیں۔ درزی درزی ، تیری یاری فرضی۔ "
چودھری ہسناتے نال ای یاراں دی پرھیا ہس پینا۔ درزی وی دندیاں ای کڈھدے رہنا۔ طوطے نوں واہندی چوندی چوری دا سلبا چوگا مل جانا۔
ماچھی نے مشک لے کے کولوں دی لنگھ ٹرناتے چودھری احمد یار ہوراں طوطے نوں مڑ پچکارنا۔ "ہلاوئی جوانا! کیہ آہندے نیں سیانے ؟"
طوطے پٹاک کے بولنا۔
"سیانے آہندے نیں ، میں ماچھی ، گگڑا ، دھگانے پاوے جھگڑا۔"
چودھری نے ٹہہ ٹہہ ہسناتے اوہناں نال ہورناں وچ وی ہاسا مچ جانا۔ طوطے نے چنجھ سوار سوار کے چوری ٹھونگنی تے دھون بھواں بھواں کے لوکاں ول ویکھنا جیویں گھبرو مگدر دا بالا کڈھ کے آلے دوالے ریہندا اے۔ ماچھی نے وچے وچ غصہ پی جانا تے پچھانہہ ویکھیاں بنا نیویں پاکے ٹر جانا۔
چودھری پچھنا "طوطیا! ماچھی کیویں مونہہ پھلاکے آیا ای ؟"
طوطے پٹاک کے آکھنا۔
"مشک وانگوں "
ساری محفل ہس ہس کے پھاوی ہو جانی۔
کدی بندیاں ولوں ویہل ہوئی تے چودھری تے اوہدے طوطے آپو وچ دکھ پھولن بہہ جانا۔
چودھری پچھنا "ہلاوئی جوانا! اوہ مٹیار مینا جیہنوں توں دل دے بیٹھا سیں اوہ تینوں کیہ آہندی سی؟"
طوطے سجے کھبے جھولدیاں آکھنا۔
"جدوں میں اوہنوں انبی دی گٹک ماری تے آکھن لگی:
لال گانی تے ہری سلاری
اڈ پڈ جانے مینوں ڈھیم کڈھ ماری
فیر چودھری نے طوطے نال اپنے پیار دیاں کہانیاں چھوہ دینیاں ۔ طوطا بھانویں سمجھے نہ سمجھے، چودھری دا جی ہولا ہو جانا۔۔۔۔۔۔
مکدی گل ایہہ پئی کوئی کول ہووے بھانویں نہ ہووے چودھری تے اوہدے طوطے نے بیٹھک وچ رونقاں لا چھڈنیاں۔
سدا بادشاہی رب دے گھر اے۔ چودھری احمد یار مرگئے تے اوہناں دے پچھے کوئی جوان پتر نہ رہیا۔ ڈیرا اجڑ گیا۔ بیٹھک بند ہوگئی۔
طوطے دا پنجرہ کجھ چر اونویں ای ٹنگیا رہیا۔ کسے اوہدے ول اکھ پٹ کے نہ ڈٹھا۔ اوڑک کسے دے من مہر آئی۔ اوس نخصمے طوطے دا پنجرہ ماچھیاں دے گھر بلارے بیٹریاں نیڑے جا ٹنگنا۔ کیوں جے تندور تے عام روٹیاں لگدیاں نیں، ایہنوں وی ڈگا ڈھٹھا بھورا ملدا رہے۔
اک دہاڑے چودھری احمد یار دا کوئی پرانا بیلی تندور کولوں لنگھیاتے ماچھی نوں ویکھ کے طوطے دا دھیان اودھر کرایا۔
چراں پچھوں طوطا پٹاکیا۔
"سیانے آہندے نیں، میں ، ماچھی ، گگڑا ، دھگانے پاوے جھگڑا۔ "
پر ایس گل تے ہن نہ کوئی ہسیانہ گڑھکیا، نہ ماچھی نے نیویں پائی۔ سگوں اوہدی ماچھن کدکے پئی۔
"مریں وے طوطیا! ٹٹ پیں ، تینوں بلی پوے، تینوں گولی وجے۔ توں کتھوں آیا ایں ساڈی ذات پنن والا کم ذاتا۔ "
ماچھن نوں کڑکدیاں ویکھ کے ماچھی نوں وی تا آگیا۔ اوہ وی گجیا۔
"بکواس بند کرا اوئے ٹکے دیا جنورا! کڈھن مارکے تیری سری پھیہ دیادں گا، تیری طوطک وڈھ دیاں گا۔ "
طوطے نوں تکھنی دے کے جگت کرن والا بیلی ماچھن تے ماچھی نوں بھخیا ویکھ کے کسے بنے کھسک گیا، کلے طوطے دی شامت آگئی۔ سارا ٹبر اوہدے توں رس گیا۔ وچارا پنجرے وچ پیا پیا سک گیا۔ چنجھ ہک نال جالگی۔ بولن برکن توں انج رہ گیا جیویں اوہ لکڑ دا ہووے۔ راہ وچ ڈگا ہووے تے تھیڈیاں نال اوہدا رنگ روپ اوہدا رنگ روپ اڈگیا ہووے۔
اک دن ماچھیاں دے گھر کوئی خوشی دا کم سی۔ اوہناں آئے پروہنیاں نوں وکھان لئی پئی ساڈے گھر بولن والا طوطا وی اے۔ طوطے نوں بلاون دا بڑا جتن کیتا۔ پہلاں پیار نال ، فیر مار نال۔ پر طوطا گم سم بیٹھا رہیا۔ جدوں گھر والیاں دا اتیا چارتے نوکاں چوبھاں حد توں ودھ گئیاں تےا وہ اکو واری بولیا۔

"یاراں نال بہاراں "
مڑ دڑکر کے پنجرے وچ ڈگاتے ٹھنڈا ہوگیا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels