Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی : پتھر دل

اکبر کہانی : پتھر دل

اکبر کہانی
March 4th, 2008

پتھر دل

دنیا میرے یار نوں بڑا سیانا، گوہڑا، دنیا دار تے معاملے دی اونچ نیچ نوں چنگی طرح تے جھٹ پٹ سمجھ جان والا جاندی اے۔ پر میں اوہنوں اوہناں صفتاں توں ودھ اک ہور وصف دا مالک وی جاننا واں۔ اوہ صفت ایہہ وے پئی میرا یار اپنے سینے وچ دل دی تھاں اک پتھر دا گیٹالئی پھردا اے ۔ کوئی بھانویں کیڈی اوکڑ وچ پیا ہووے، بھانویں کسے دی نک وچ جان آئی ہووے اوہ ویکھ کے مسکانداتے گٹکدا رہندا اے۔ میرے نال تے اگلے دیہاڑے اوس پتھر دل والے نے اجیہی کیتی اے پئی میں ہن اوہنوں اپنا یار ای نہیں سمجھدا۔ ایہہ گل کیویں ہوئی ، سنو:
اگلے دیہاڑے اوس مٹیار نے جیہنوں میں اپنا جی جامہ تے نین پران ، اکھاں دی ٹھنڈ تے حیاتی دی لاں تے خبرے ایدوں دی ودھ ہورکیہ کجھ جانناں ، مینوں اچن چیت ایہہ گل سنائی۔ "لوجی ! ہن تہاڈی اساڈی سانجھ ٹٹ گئی جے۔ ساڈے ماں پیو نے سانوں اپنی عزت دا واسطہ پاکے ایہہ آکھ دتا جے پئی اسیں شادی کریے تے اوتھے جتھے اوہنادں نے ساڈے بچپنے وچ ای سانوں منگ چھڈیاسی تے اوہ لوک اپنے نزدیکی نیں تے اسیں مجبور آں۔ ماپیاں دا آکھیا نہیں موڑ سکدے ۔ ایس واسطے تسیں پرانی محبت دے سرتے سواہ پاؤ۔ سانوں بھانویں کجھ آکھو۔ ساتھوں تہاڈے پیار دی پنڈ چائی نہیں جاندی ۔"
اپنی پینگھ اکو ہلارے ٹٹدی ویکھ کے میرا کلیجہ مونہہ نوں آگیا۔ اوس بے وفائی دی اکو سزا میرے ذہن وچ آئی ۔ میں جھٹ فیصلہ کرلیا پئی میں اپنی حیاتی اپنے ہتھیں ختم چاکراں تے اوس پریم دیوتا دی منکر نوں وی وکھاواں کہ عاشق لوک ایس چودھویں صدی وچ کیویں جان قربان کردے نیں تے کیویں الپنے رقیباں دی جنج اگے جنازہ بن کے کھلو جاندے نیں۔
ہن باقی سوال ایہہ رہ گیاپلئی اپنی حیاتی ختم کیویں کیتی جاوے۔ مرن والے کئی ڈھنگ سوچے پر سوچ سوچ کے سبھ توں چنگا ڈھنگ ایہو نظریں آیاپئی تولہ بھر افیم کسے کولوں منگا
کے کوڑے تیل نال لنگھالیئے۔ افیم لیاکے کون دے ؟ ایس سوال نوں وی مریے ذہن نے انج حل کیتا پئی اپنے پتھردل یار نوں ایہہ کم آکھیے۔ اوہ پتھر دل تے ہے ای، مینوں موت توں بچاون واسطے بہتا زور نہیں لاوے گا تے میرا کم چھیتی ہوجاوے گا۔
بندہ گھل کے پتھر دل نوں بلیا۔ آوندیاں ای آکھن لگا۔
"ایڈی سردی وچ مینوں کیوں تکلیف دت آ ؟"
میں اوہنوں تھوڑے لفظاں وچ اپنے دل دا حال دسیاتے نال ای آکھیا۔
"مرجان دے بارے وچ مریا فیصلہ اٹل اے توں منوں ایس کموں روک نہیں سکدا۔ اوس مٹیار نے میرے پیار دی توہین کیتی اے تے ایس توہین دا بدلہ اپنے پاگل دل کولوں لواں گا۔ میں ایس جھوٹھی دنیا وچ اک ساہ وہ لینا اپنے پھیپھڑیاں دی بے عزتی سمجھناواں۔ "
میں کجھ ہور وی آکھدا پر پتھر دل والے نے مینوں روک دتا تے آکھن لگا۔
" توں ٹھیک آکھنا ایں۔ تینوں ضرور مرجانا چاہیدا اے۔ سچی گل ایہہ وے پئی تیرے نال جو کجھ ہوئی اے ایہدے پچھوں جیونا جیون دی توہین اے تے میں تینوں ایدوں اچا سمجھناں پئی توں ایہو جیہی توہین برداشت کریں۔ "
اوہدے کولوں ایہہ گل سن کے مرن توں جی تے نہ ڈولیا لپر دل وچ اینا ضرور آیا پئی کیہ ہوندا جے ایہہ پتھر اک دو گلاں الپنے ارادیوں تل جان واسطے مینوں آکھدا۔ پر میں دل نوں انج سمجھایا چلو ایس دنیا تے ایس دنیا دے دوستاں دا گلہ کیہ کرنا۔ جد اسیں اوہنوں چھڈ دین دی تیاری پئے کرنے آں ، چھڈے تھاں کیہ لینا ناں۔
ایدون اگے یار ہوراں نے مینوں پچھیا۔
" مرن دا کیہڑا طریقہ لبھا ای ؟ "
میں آکھیا "تولہ افیم تے چھٹانک کوڑا تیل ۔ "
آکھن لگا "مبارک طریقہ اے۔ "
مبارک دے لفظ نے میرے سینے وچ چھیک پادتا۔ میں چپ ہوگیاتے اوہ آکھن لگا۔
"افیم اج کل مہنگی تے ہے پر تولے دی تھاں جے دو تولے کھالویں تے کوڑا تیل چھٹاکی نالوں ادھ پا ودھ منگا لیں تے فیر کوئی ڈاکٹر وی آکے تینوں نہ بچا سکے ۔ میں سنیا اے کئی واری ایہہ ڈاکٹر لوک " توں کون، میں خواہ مخواہ " آجاندے نیں تے بندے نوں سوکھا مرن وی نہیں دیندے تے جے سچی مچی بندہ بچ ای رہوے تے پولیس پچھ گچھ کردی اے۔ "
اوہدیاں ایہہ پٹاک پٹاک گلاں سن کے میں نفرت نال آکھیا۔
"چنگا ، افیم دو تولے ای سہی۔ "
فیر آکھن لگا " یار! توں ایہہ ریڈیو سیٹ ، ایہہ صوفہ سیٹ ، ایہہ قالین تے ایہہ پردے بڑے چا نال آندے نیں۔ بھیڑیا بدقسمتا توں مرتے جانا اے، اجیہیاں اچرج چیزاں تیرے پچھوں پئیاں رلن گیاں ۔ توں مردا مردا ایہہ مینوں ای دے جا۔ اوہناں ولوں ویکھ کے کدی کدی تینوں یاد کرلاں گا۔"
میں حسرت نال اک نگاہ اپنے کمرے دی ہرشے ولے پائی۔ میریاں اکھاں اگے سرھوں پھل گئی تے میں آکھیا۔
" کھسماں نوں کھا، میرے مرن پچھوں ہرشے سانبھ لویں۔ "
آکھن لگا "بھائی ! اوہ تیرے رشتہ دار وی ہوئے نا! اوہناں مینوں کسے شے نوں ہتھ لان دینا اے ؟ ایہہ قضیہ تے ہنے مکانا پئے گا۔ "
میں باری کھول کے باہر جھاتی ماردیاں ہویاں آکھیا۔
" تے دس میں کیہ کراں ؟"
میں کھڑکی ایس واسطے کھولی سی پئی اوہدیاں گلاں سن کے افیم کھادیاں بنا ای میری جند نکلن ڈیہہ پئی سی۔ یار ربا ! بدنے سخت دل تے ہوندے ای نیں، ایڈے ڈھیٹھ، بے شرم تے پتھر دل وی ہوندے نیں پئی مرن والیاں نال اوہناں دے لیڑیان تے کپڑیاں دا سودا کرن نوں تیار ہو جان تے ذرا وی نہ شرمان۔
مینوں چپ ویکھ کے آکھن لگا۔
"ایہہ کم انج ہوسکدا اے۔ میں بولدا جاناں ، توں لکھدا جا۔ "
میں غصے نال قلم کھیسیوں لاہیا ۔ دراز کھچ کے میز وچوں کورا کاغذ کڈھیاتے جیویں کتے نوں ٹکڑا پائی دا اے ایس نگہ نال اوہدے ولے ویکھ کے آکھیا "لکھا کیہ لکھانا اے۔ "
اوس نے ٹھہر ٹھہر کے پورے قانونی طریقے نال ایہہ رسید لکھائی۔
"میں اپنے کمرے دا سارا سامان ریڈیو سیٹ، صوفہ سیٹ ، میز کرسی ، قالین تے پردے اک ہزار روپے وچ اپنے پیارے یار کول ویچے تے رقم وصول پاکے رسید لکھ دتی تاں جے کسے لوڑ ویلے کم آوے۔ "
میرے کولوں دستخط کراکے اوس نے بڑی احتیاط نال کاغذ تہہ کرکے بوجھے وچ پالیا تے آکھن لگا۔
"نوں چھڈن والا ایں۔ ایہہ وی صفائی آپو وچ ای ہوجائے۔"
"دس ہن کیہ آہنا یاں ؟" میں آکھیا۔
آکھن لگا "جے توں برا نہ منیں تے میں تیرے کولوں اک اجازت لے لواں۔ "
میں اگے ای بھریا بیٹھا ساں۔ اوہدی بکواس توں تنگ آکے بے صبری نال آکھیا " دس ہن میری لاش نوں کسے ہسپتال وچ مردہ خانے گھل کے اوہدے ٹکے کھرے کرن دی اجازت منگنا ایں ؟"
آکھین لگا"نہیں ! میں ایڈا ظالم نہیں ۔ میں تینوں اپنے ہتھیں غسل دیاں گاتے کفن پاواں گا۔ اپنے ہتھیں کسے چھاں والے رکھ ہیٹھاں تیری ڈھیری بناواں گا۔ پر یار ! مرن دا پیغام گھلاں۔ خبرے جے تیری دال نہیں گلی، اوتھے میرا کم بن جاوے۔ سجنا ! اصل وچ اوس مٹیار نال مینوں وی بڑا پیار اے۔ "
اوہدے ایہہ لفظ سنے تے مینوں چویں کپڑے اگ لگ گئی۔ اپنا آپ بھل گیا۔ جتی لاہ کے اوہدے مونہہ تے کھچ کے ماری ۔ اوہدے اگلیاں پچھلیاں تے جمن والیاں دے سر تے لعنتاں پھٹکاراں دی بوچھاڑ کیتی تے اوہنوں دھکے دے کے تے بے عزت کرکے گھروں کڈھیا۔ پر اوہ مار کھاتے گاہلاں لے کے چپ چپیتا اوتھوں انج نکل گیا جیویں مرچاں دے بھانڈے توں کتا جان لکاندا اے۔
میرا کلیجہ ٹھنڈا ہویا تے میں نویں سریوں سارے معاملے تے وچار کیتی تے اوڑک ایہہ فیصلہ کیتا پئی ایس بے وفا تے ڈھیٹھ دنیا نوں مرکے نہیں ، جویکے وکھانا چاہیدا اے۔ ساڈے مرن تے لوک راضی ہون تے مریے کیوں ۔ رون والا کوئی نہ ہووے تے اپنی جان کیوں گوائیے۔
رب دی قدرت ایہدے بعد اوس مٹیار دے ماپیاں نوں سمجھ وی آگئی تے اوہناں میرا پیغام من لیا۔ ہن میں راضی خوشی اپنے گھرپیا وسناں تے پتھر دل جیہے یاراں توں نوں سو کوہ دور نسنان۔ انج سنیا اے پئی پتھر دل، لوکاں ساہمنے ایہہ شیخی ماردا پھردا اے پئی اپنی جان اپنے ہتھیں گوان توں مینوں منع کرن والا اوہدے توں بنا ہور کوئی نہیںسی۔ پر میں ہن اوہنوں کدی مونہہ لایا۔۔۔ پتھر دل !!
(انگریزی وچوں )


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels