Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی : جنگل دی سیر

اکبر کہانی : جنگل دی سیر

اکبر لہوری
March 8th, 2008

جنگل دی سیر

بندہ بھلہنار اے، اک وار جاندا جاندا بھلیں پے گیا۔ راہوں اگھڑ گیا تے سڑکوں لہ گیا۔ شہر ولے جانا سی سگوں جنگل ولے ٹرپیا۔ ودھدا ودھدا دور تیک جا اپڑیا ۔ پر کسے پاسیوں راہ نہ لبھا ۔ نہ کوئی پچھن دسن والا ای ٹکریا۔ جنگلی جھاڑیاں بوٹیاں وچ پھیسیا کھلوتا ساں تے اگانہہ ودھن دا جتن پیا کردا ساں ۔ اچن چیتی کن اجیہی بنا لئی تے اوہدے وچوں دی ٹٹھا ، سنگھنے جنگل وچ اک موکلا تھاں سی جیہدے وچ جنگل دے وسنیکاں دا جلسہ پیا ہوندا سی۔ پر دھان دی کرسی تے باندر ہوری بیٹھے سن تے اوہناں دے کھبے پاسے اک صوفے اتے بھگیاڑ ہوری ٹکے ہوئے سن۔ باندر نے میز تے ہتھ ماردیاں ہویاں جلسے والیاں نوں دڑ وٹ جان تے تقریر کرن والے جنے نوں تقریر چھو ہن دی ہدایت کیتی ۔ سیہے نے تقریر کرن لئی اپنا مونہہ مائک دے نیڑے آندا پر تقریر دی تھاں ہنجوواں دا ہڑھ اکھاں وچوں وگ پیا تے ہو کیاں تے ہنجوواں ہتھوں اوہدی اواز گل وچ ای پھس کے رہ گئی۔ چو کھا چر اوہ اپنی بو تھی مائک دے مونہہ نال لا کے روندا کرلاندا تے ڈسکدا رہیا۔ او.ڑک باندر پر دھان ہوراں اوہدی پو شل کھجدیاں اوہنوں آکھیا "اوئے ہن کجھ بک وی۔ " سیہے دے اتھرو اکھاں وچ نکل کے اوہدی پوشل راہیں ٹپ ٹپ پئے کردے سن۔ اوہنے بڑی ہمت نال نجھاں ماردیاں نک سنکدیاں تے کھنگا ر سٹدیاں ہویاں آکھیا:
"اسین ایہہ جلسہ ایس لئی سدیا اے پئی جنگل دے سردار بگھیاڑ ہوراں توں پچھیے پئی ساڈا اوہناں نال کیہ دکھ اے؟ اوہ کیہڑے دکھوں ساڈے ایا نیاں، سیانیاں ، منڈیاں، کڑیاں، نکیاں، وڈیاں تے دھیاں پتراں دا خون کردے رہندے نیں؟"
اپنی تقریر ایتھوں تیک اپڑاندیاں ہویاں ساہ سیہے دی کھلڑی وچ نہیں سی میوندا۔ اوس ابھے ساہ لیندیاں، کھنگدیاں ہویاں، بری عاجزی نال نیوں نیوں کے بگھیاڑ ہوراں نوں سلاماں کرردیاں پچھیا پئی:
"جیون جو گیو! تے موتیاں والیو! سانوں ساڈے اوگن دسو۔ جے ساڈا کوئی قصور اے تے ساڈی جھولی پاؤ، تاں جے مردیاں ہویاں سانوں ایہہ تسلی تے ہووے پئی ایس قصوروں پھا ہے لگنے آں۔ ساڈے ایس گناہوں ساڈا لہو پیتا جاندا اے۔"
اینی گل آکھیاں سیہا بھوا نٹلی کھا کے بگھیاڑ ہوراں دی قد میں جا ڈ گا تے ستیج دی سجی نکرے پر دھان ہوراں دے پیراں وچ دونہاں ہتھاں وچ سر پھر کے بہہ گیا۔ پر دھان ہوراں آکھیا "اسیں اپنے مہربا ن سردار بگھیاڑ خاں دا ودھیرا ویلا گوانا نہیں چاہندے ۔ ایس لئی اوہناں دی سیوا وچ عرض کرنے آں پئی اپنے ولوں ایس گل اتے چانن پان۔ "
سارے جنگل دیاں تاڑیاں تے نعریاں وچ بگھیاڑ ہوری مائک دے ساہمنے ڈٹ کے کھلو گھے تے انج فرمایا:
"سجنو! اسان پیو دادے توں لے کے اج تیک تہاڈا تے تہاڈے پیو دادیاں دا لہو پیتا اے۔ ساڈے جسے وچ ہرپا سے تہاڈا ای لہو پیا ٹھاٹھاں ماردا اے ایس لئی اوس لہو دی قدر پچھاندیاں ہویاں اوس لہو نوں اپنی حیاتی دا کارن جاندیاں ہویاں میں تہاڈے نال سچ بولاں گا تے جھو ٹھ دے نیڑیوں وی نہ لنگھاں گا۔ ساڈے متر سیہے نے پچھیا اے پئی بگھیاڑاں دا اوہناں دی قوم نال کیہ دکھ اے؟ تے اوہناں دی قوم دا کیہ گناہ اےْ میں سچے رب نوں حاغر ناظر جان کے ایس جنگل دے سارے وسنیکاں ساہمنے سونہہ چکنا ہاں پئی ساڈا اوہناں نال کوئی دکھ نہیں تے نہ اوہناں دا کوئی گناہ اے۔ ساڈے اوہنا ں دیاں بوٹیاں کھان تے لہو پیون دے صرف دو کارن نیں۔
پہلا کارن ایہہ وے پئی اساں بھگیاڑاں نوں بھکھ لگدی اے تے بوٹیاں دی، تریہہ لگدی اے تے لہو دی تے ساڈی بھکھ تے ساڈی تریہہ اوہناں دیاں بوٹیاں تے اونان دے لہو بنا لہہ نہیں سکدی۔ ساڈے پردادے ہوراں دے ویلے اک مہا تما ہوراں،، جیہڑے سیہاں دی قوم وچوں سن تے ایس جنگل وچ اوہناں دی بری مانتا سی، بگھیاڑاں نون رب دے قہر توں ڈرا کے ماس دی تھاں ٹنیڈیاں ، ٹماٹراں تے کدواں، مولیاں، گاجراں تے گو نگلواں مال ڈھڈ بھرن دی نصیحت کیتی تے جیہناں بگھیاڑاں اوہناں دی
نصیحت منی اوہناں نوں دنداں دی پیڑ چھر پئی۔ ساڑے بیر بل گئے۔ مو نہوں پانی چھٹ پیا تے جھر ناٹ ہتھوں سر پرڑ ا روگ ہو گیا۔ نظر مٹھی پے گئی تے کئیاں نوں واء لگ گئی۔ اورک اوہناں من لیا پئی مہاتما ہوری مہاتما تے ضرور نیںپر بگھیاڑاں دی او جڑی دے جانو نہیں۔ اوہناں نوں ماس چھڈ کے گھاہ بوٹ تے ساگ پتر کھان لئی آکھیا اوہ اوہنوں کھان نوں پئے ۔ایس لئی سجنو! یاد رکھو پئی بگھیا ڑ تہانوں ایس لئی نہیں کھاندے پئی بگھیاراں دا تہاڈے نال کوئی ویر و رودھ اے۔ تسیں کوئی اوہناں دا قصور کیتی بیتھے او۔
دو جا کارن بگھیاڑاں دے، تہاڈا لہو پین دا یہہ وے پئی تسیں بگھیاڑان توں لسے او۔ سارا جنگل گواہ اے پئی بگھیاڑۤں دا پنجہ شہر، گینڈے، سور، رچھ یاں ہاتھی دے دھون تے کدی نہیں اٹھیا۔ جد اٹھیا اے آپ توں لسے تے اٹھیا اے تے بگھیاڑان نوں ہمیسہ توں لسے دے لہو دی تریہہ لگدی اے۔
سنیا اے اک وار ساڈے پر دادے ہوراں ستے شیر دی سھون تے نوند ھر مارن دی دڑھتا کیتی سی۔ آہندے نیں باد شاہ لوک ستے ہون تے اوہناں دا اقبال جاگدا ہوندا اے۔ پردا دے ہوری اجے دس کرو دور ای سن شیر نوں جاگ آگئی۔ اوس اکھا ں پتیاں تے پڑدا دے ہوراں دے پران خشک ہو گئے۔ در کر کے شیر دے قد میں جاڈھتھے تے اوس گبھرا وچ بس اوہناں دے مو نہوں ایناں نکلیا۔
"سر کار دے بوت پالش کرن آیا ساں۔ "شیر ہس کے آکھیا۔
"نس جا سورھی دیا! شیراں نوں کس بوٹ پوائے نیں۔ " پڑدادے ہوری جند بچا کے نسے۔ پچھانہہ مر کے ڈٹھا تے پوشل پلیت ہوئی پئی سی۔ سگوں نماز وی قضا ہو گئی۔
اوہ دن تے اج دا دن شہر دی دھون تے نوند ھر مارن دے بارے پردا دے ہوراں فیر نہیں سوچیا۔ "
ٰٰٰۤۤایس تقریر نال جنگل دے وسنیکاں دا جلسہ مک گیاتے ہر کوئی جدھر نوں مونہہ آیا اودھر نوں ٹرپیاتے میں ڈر دا ماریا پئی بگھیاڑ میرے ول نہ آجاوے، پچھلے پیریں پرتیا۔ کجھ رب دے فضل توں تے کجھ بگھیاڑ دے ڈر توں مینوں بھجن دا راہ وی چھیتی لبھ پیاتے میں جنگلوں نکل کے سوکھلے ای اپنے ڈیرے پرت آیا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels