Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی :ٹانکے

اکبر کہانی :ٹانکے

اکبرلہوری
March 10th, 2008

ٹانکے

پنیڈادی قاعدے تے پکی روتی توں اگانہہ نہ لنگھیا۔ ملاں ہوری مسیتوں باہر بہہ کے سیا سیکد، حقہ بلدے یاں وان دتد ے رہندے سن تے پرھن والیاں منڈیاں نوں، مسیتوں نکلدیاں ایہہ حکم ستا جاندے سن " سنو اوئے حیوانو شیطانو! مرلی دیو گاہلڑو! اجی اچی ڈنڈ پا کے سبق یاد کرو، ایس طرح پئی تہاڈی اواز میرے کناں تیک اپڑدی رہے۔ میں سندا ر ہواں پئی تسیں کتے غلط تے نہیں پرھدے۔ " مسیتے آوندیاں تے مسیتوں جاندیاں روز اوہ نمازیاں دے نہاون تے وضوواسطے مسیت دے اسقاوے تے ہودیاں نکو نکی بھردا سی تے مسیت دیاں صفاں وچھاون ولے دھیان کردا سی۔ اوہ ایہہ سبھ کم ثواب دی خاطر کردا سی تے جنے دہاڑے اوہ مسیت وچ پڑھدا تے ملاں دی سیوا وچ رہیا اوہنو ں ثواب توں بنا لکھن پڑھن ولوں کوئی خاص فائدہ نہ اپڑیا۔

(2)
دوروں نیڑیوں اوہدا اک چاچا سی جیہڑا ایسے پنڈ وچ پٹواردی سی۔ پٹواری دا جا نک جدر سے جان جو گا ہویا تے اوہناں نوں لوڑ پئی کوئی اوہدے نال پھٹی بستہ چک کے نال دے پند مدر سے جایا کرے تے حفاظت نال اوہنوں روز مدرسیوں لیایا کرے۔ اوہناں نے اپنے جاتک نال اوہنوں وی سکولے پادتا تے استاد نو سمجھا دتا۔ "سن اوئے جنیا ایہہ ساڈا پر خوردار ای، ایس وڈا ہو کے تحصیلدار بننا ای۔ ایہدی پرھائی لکھائی وچ خاص کو شش کرنی آتے ایہہ منڈا ساڈا غریب رشتے دار ای، ایہنوں وی حرفاں دی پچھان کرا چھڈیں۔ "
سوجھ والے استاد نوں اینا ای اشارہ بڑا سی۔ اوہ پٹواری دے پتر نوں تے پڑھان لگ پیا تے اوہنوں گھر دے کم کاج واسطے رکھ لیا۔ کدی اوہنوں خراس توں آٹا پہاون لئی گھل دیندا، کدی آہندا گاں واسطے پٹھے کڈھ لیا۔ کدی آہندا گھوڑی لئی مرکنا تے تڑھاں والا گھاہ کھو تر لیا۔ کدی آہندا ذرا میرے کاکے دا گھوڑا بن کے اوہنوں ورجا تے جدوں ایہناں وڈیاں توں تھک تھکا کے گوڈا نواون لگدا تے ساری دہاڑی دا تھکا نیندر بن کے اوہدیاں اکھاں وچ سما جاندا تے استاد آہندا "کھول اوئے منڈے کتاب، جیہڑا حرف نہ آوی میتھوں پچھ لے۔ "
پر فیر وی رل کھل کے پنیڈو نوں حر فاں دی پچھان ہو گئی۔ اوہ ملکھی دے باراں مانہہ، ہدایت اللہ دی سی حرفی فضل شاہ دی سوہنی تے وارث شاہ دی ہیر دے حرف اٹھا لیندا سی تے کدی موج وچ آوے تے آواز نال وی پڑھدا تے اپنا تے اپنے دوالے چوالے دے بیلیاں دا روح راضی کردا سی۔
چا چے پٹواری دی بدلی کسے دوجے ضلعے ہو گئی تے اوہناں نے ٹبر ٹور داد کے گھل دتا تے پنیڈو دی پڑھائی ایتھے ای مک گئی۔

(3)
پنڈ وچ کھتیاں دی ہٹی سی۔ اوہ سودا بنھ کے دین لئی چو کھی ردی منگا کے رکھدے سن۔ پنیڈو نوں حرفاں دی پچھان تے ہو ای گئی سی۔ اوہ ہتی ساہمنے بہہ جاندا تے ردی وچ وآئے ہوئے پرانے اخباراں تے رسالیاں نوں پھول پھول پرے چاء نال ویہندا رہندا تے ہٹی والا کھتری اوہدے کولوں اپنی منجی چھانویں کرا لیندا یاں بوریاں توڑے ایدھر اودھر رکھا دیندا تے سمجھ لیندا میرے اخباراں دی پڑھائی دی قیمت وصول ہو گئی اے۔ اک دن پنیڈو نے اخبار وچ پڑھیا:
"باد شاہی مسجد میں پنڈت نیکی رام نے تقریر کرتے ہوئے کہا کہ مسلمان ہمارے بھائی ہیں ۔ ہمیں اپنے بھائیوں سے دلی پریم ہے، محبت ہے۔ ہم میں ایکتا ہے، کوئی دوئی نہیں ۔
دیکھیے میں اپنے بھائی صالح محمد کے ہاتھ سے پانی کا گلاس لے کر پتیا ہوں ۔ اس کے بعد مولوی صالح محمد نے تقریر کر تے ہوئے کہا:
مذہب نہیں سکھاتا آپس میں بیر رکھنا
ہندی ہیں ہم، وطن ہے ہندو ستاں ہمارا
ہم سب بھائی بھائی ہیں ۔ اس لیے ہم نے اپنے بھائیوں کو خانہ ءِ خدا میں بات جیت کے لیے بلایا ہے۔ اس پر ہر طرف سے زندہ باد کے نعرے لگے اور ہندوؤ ں اور مسلمانوں نے ایک دو سرے کے ہاتھ سے لے لے کے پانی پیا۔ "
پنیڈو سوچن لگا واہ کیہ گلاں نیں شہر دیاں، جتھے سبھ لوک بھرانواں وانگوں وسدے رسدے نیں۔ جتھے کسے نوں کسے نال ویر نہیں ۔ جتھے سبھ نوں سبھ نال پریم اے۔ ساڈے پنڈ دا کھتری سانوں کول نہیں بہن دیندا۔ ساڈا ہتھ لگ جائے تے پانی دی بھری ہوئی گڈوی ڈولھ دیندا اے تے فیر مٹی نال مانج مانج کے نویں سریوں پانی بھردا اے۔ ساڈے پنڈ دا نمبردار تے کسے شریک نوں وی بھرا نہیں آہندا۔ سبھناں نوں اپنی رعیت سمجھدا اے۔ چل منا! چل ویکھیے اوہ وی وستی جتھے سبھ بندے پریم نال رہندے نیں تے ہندو مسلمان اکو بھانڈے وچ پانی پیندے نیں۔ سچیں مجیں جنت ہووے گی اوہ وستی۔ چل جیوندی جا نے جنت دا نظارہ کر لئیے۔

(4)
کسے کولوں نہ پچھیا، نہ کسے نوں دسیا تے پنیڈو شہر جا وڑیا۔ سویر دا ٹریا ہویا شامیں شہر اپڑیا تے اک تھا ں بندیاں دی بھیر نظریں پئی ۔ اوس دل وچ آکھیا ایتھے ہندو مسلماناں دے کٹھیاں کھان پین دا سر بندھ ہووے گا۔ نیڑے ڈھکا تے اک بندہ باہواں کنج کے تے مکے وٹ کے پورے زور نال چیک چیک کے پیا آہندا سی:
"نا مردو! چوڑیاں پہن لو، ڈوب مرو۔ انہو ں نے تمہارے دو آدمی مار ڈالے ہیں اور تم نے ابھی تک ایک مچھر کی ٹانگ بھی نہیں توری۔ "
بولن والے دے بول مواتا سن تے اوہ بھیر سی کہ بارود دا ڈھیر۔ سندیان ای بھیڑ بم وانگوں پھت گئی۔ لوک پاگلاں وانگوں چفیرے نسے۔ اٹ، روڑا، پتھر، سوٹا، چاقو، چھڑی جو کسے دے ہتھ آیا اوس مار وگایا۔ اک ڈندا پنیڈو دے تالو وچ وی بیٹھا، جیہدی چوٹ نال اوہنوں کوئی سرت نہ رہی۔

(5)
سرت آئی تے دن دا چانن اکھاں وچ پیا کھبھدا سی۔ اک بندہ اوہدے اتے لفیا سی، سر دی پتی پیا کھولدا سی تے پیا آہندا سی "جویں کو تیں فساد دی اگ لگی ہوئی اے، ایہہ ڈا نگری پنیڈو خبرے کیوں ڈنگراں وانگوں مونہہ چک کے شہر نوں بھج آوندے نیں۔ "
تے اک مٹیار آکھن لگی:
" پھٹ ڈو نگھا تے نہیں ۔ بج گیا اے۔ "
"پر صاحب جی!بولیوں تے پھٹ دے ٹانکے کھل جان گے۔ "
سویر ے تھا نے والے آئے تے اوہنوں لاری وچ بہا کے اوہدے پنڈ چھڈ آئے۔
مدت تک بھولا پنیڈو ہر اسیا، چپ چپیتا سو چدا سی، شہر تے پریم دی بستی اے، اوتھے تے کسے نوں کسے نال کوئی ویر نہیں۔ اوہناں مینوں ماریا تے کیوں ماریا؟ فیر سوچدا سی پئی کسے سیانے کولوں پچھیے۔ پر ایس سوچ وچ مڑ کسے دردی دی اواز اوہدے کنیں پنیدی سی۔
"چپ ! بولیوں تے پھٹ دے ٹانگے کھل جان گے۔ " تے اوہ چپ وٹ لیندا سی تے سوچدا سی تے چپ وٹ لیندا سی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels