Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی :ستو دا پے

اکبر کہانی :ستو دا پے

اکبر لہوری
March 12th, 2008

ستو دا پے

ستو دے پے نے اپنی دھی ستو جد پر نائی سی اوس اپنے کڑماں دے جھگتے پھیرا نہیں سی گھیتا۔ ساک منیگندیاں تے اوہدے رنگے راٹھ دے گھروں ڈولا چکیندیاں کریاں دیاں جتیاں تے دندیاں گھس گئیاں سن تے اوڑک اوہناں نوں اپنی پت تے وڈیریاں دے ناں پاروں چو کھا بو با وی دینا پیا سی۔ تاں جا کے اوہ دہاڑا آیا پئی لاڑا تے لاڑی اک دوجے دے ساہمنے گانا کھیڈن بیٹھے۔ ڈولی جا کھڑن توں اگیرے کڑماں نوں دارا مسیت چلھ چونکے، تھال ڈھو لکی لاگی کمین دے کو تر سو لاگ دینے پئے تے پیاری دھی رانی ستو دے پیکیاں نے ستو دی جنج نوں چتا پھتک کر کے کڈھیا۔ مجھاں چنگھ لئیاں تے سنڈھے چو لئے تے ستو دے پے دی کر توت بارے جس انکھ آن تے عزت پت والے نے سنیا اوس انگل مونہہ وچ گھت لئی۔
پہلیاں اک دو پھیریاں پچھوں، سگوں مکلاوے پچھوں نہ پیاری دھی ستو پیکے وڑی تے نہ اوہنوں پیکیاں ولوں کوئی لین ای آیا۔ مڑ میں آکھ، توں آکھ۔ انگ ساکھ آکھن لگ پئے پئی ستو دے پیو نوں اک وار ضرور کڑماں دی پرو نہیں لنگھنا چاہیدا اے تے اوتھے پھیرا گھتنا چاہیدا اے تے ایس طرح ستو دے پے نے دھی دے ساہو رے تے کڑماں دے ویہڑے پیر پایا۔ اگوں جو کجھ ہوئی پیتی اوہ ستو دے پے دی زبانی سنو۔
مینوں ویہندیاں سار کڑما چاری کٹھی ہو گئی۔ ستو دے جیٹھ جٹھیے ، دیور دیور انیاں ، سس سو ہرے دوالے گھیرا گھت کھلوتے۔ رنگیل پلنگ تے مجنوں کھیس دی و چھائی اتے لٹھے دی جھالر والی چٹی جادر۔ وڈے سمل سرہانے دی ڈھولا کے بہایو نیں۔ چموڑا حقہ ڈاڈھے سوادی کوڑے تماکو دی چلم پریت نال جنڈ دے کو لیاں نال بھر ٹکایو نیں۔ میں اپنے ساک سیناں وچ انج بیٹھا جویں کوئی سرجن تارا یاں گوپیاں وچ کاہن ہووے۔ پین نوں رنگا رنگ دے شبت تے سردائیاں، کھان نوں پر اونھٹے نال بھجے ککڑ دا لون۔ سون توں پہلاں اڑک جیڈا کڑھے ددھ دا گلاس جیہدے وچ ادھ سیر پکی ملائی۔ ددھ کاڑھنی وچ کڑھ کڑھ کے لال ہویا ہویا تے ملائی وچوں گھیو دے گھٹ۔ میں من وچ وچار کردا ساںپئی بندہ دھی پر ناوے تے کسے سوکھے ساؤ گھر پر ناوے جتھے آئے دا آدر ہووے تے جتھے ملن دا مان ہووے۔ مینوں اپنا سر تیسی تے چڑھیا جاپدا سی۔ ڈھیر چر کڑم تے کڑمنی میرے نال مٹھیاں مٹھیاں تے گوہریاں گوہریاں گلاں کردے رہے جویں ساک ساکاں نال کردے نیں تے پیار نال گل کردیاں اوہناں دے مونہوں رالاں پئیاں ڈھین۔ کھاؤ پیے پچھوں دو کمیں، اک مراثی تے اک چو کیدار ستو دے پے نوں کھتن ڈیہہ پئے تے گھت گھٹ کے پیپو چا کیتو نیں۔ جسہ پھلاں ہار ہو گیا۔ خبر ے اوہ جنے کنا چر گھٹدے رہے تے کڑم کرمنی مگروں اٹھ کے چلے گئے۔ اینی گل یاداے پئی جدوں میری اکھ اگھری تے انھیری رات وچ انبر دے تاریاں دا کھیتر سنگھنے توں ورلا ہو کھلا سی۔ ایتھوں پتہ لگدا سی پئی رات ادھیوں اگیرے نکل گئی اے۔ میں اٹھیا، کندھ نالوں حقہ چایا تے ٹوپی حالے تتی سی۔ نری نوں مونہہ لایا تے ٹرنے سر دو چار گھٹ حلی ہے سن۔ رات دار جانوریا ہویا مڑ منجی تے جاڈ گا پر نینڈر کتھے ۔ شوکدیاں شوکدیاں پہر رات ہور لنگھ گئی۔ انھیری راے، ہر پاسے چپ چان۔ لنگھدے وکلے دے پیراں دا کھرک پیا سنیو ے ۔ لول ای ولگن وچ ستو دیاں مجھاں ستو دے پے وانگوں رجیاں پئیاں شوکدیاں سن۔ مقبرے جیڈے کندھ توں جھاتی مار کے ویکھیا تے اکی مجھاں سن، پریاں ور گیاں، کنڈھے چور سنگ ، نکیاں نکیاں بو تھیاں، مشکاں ورگے حوانے۔ کوئی ککی بوری، کوئی پنج کلیان۔ کوئی شاہ کالی رات ورگی۔ کسے مگر کٹی ۔ کوئی اج بھلک نوں سون والی ، ڈھکی کھڑی ۔ گھر رکھیے تے اینے مال نال ددھ دیاں نہراں چھٹ پین۔ منڈی وچ کھڑیے تے نوٹاں دی بوری بھرکے لیائے۔
پشواں دی چوری وچ اک دو وار ولیاتے گیاساں تے اک دو ورھے بجھاوی ٹھیک ساں پر ینا مال کدی ہتھ نہ کگا۔ سوچنا منا! جے توں ایہہ مال ہک لیں تے کسے ستودے پے تے شک شبہ نہیں کرنا۔ بس پلک جھپک دی کھیڈ اے۔ توں مال کڈھیا تے دریا دی کدھی تے اپڑیا۔ اگوں سانبھواں نوں تھماکے مڑایسے ای منجی تے آسویں۔ توں رات وچ پنجھی پنجھی کوہ تیک دھاوے پئے کیتے نیں ۔ دریا دی کندھی تے سانبھوواں دی ڈیرہ تے آہ ساہمنے اکھاں ہیٹھ دیدے نیں۔
اک وار مینوں عالم دی گل کنیں پئی سی پئی کرنی والے سوچدے گھٹ نیں۔ جو کرنی ہووے جھٹ کر سٹدے نیں۔ بہتی سوچ وچار نہیں کردے۔ مال چک لیا۔ پنڈ دی گلی تے خیریں لنگھ گئے۔ پر تیکے دی بروبر آوندیاں ای کتے بھونکے۔ مگروں بھجدے پشواں دی گھو کر سن کے سائیں وی بھج وگے۔ کسے جنے لمی کوک ماری پئی اکھ دے پلکارے وچ سارا پنڈ کٹھا ہوگیا۔ میں منڈا سانبھ کے ڈانگ ہلار کے نکل جان دا چارہ تے بڑا کیتا پر کسے پسے راہ نہ لدھا۔ اوڑک پرت کے منجی تے جاپین دا چارہ ماریا پر واہراں تے کٹک کوئی پیش نہ جان دتی۔ کسے مگروں مل کے کھچاں تے اجیہا کھونڈا ماریا پئی دڑ کردا مونہہ پرنے ڈگا۔ اوڑک پھدھ لیونیں ۔ مشکاں چاکسیونیں۔ تکیے لے جاکے جا بہایو نیں۔ انھیرے وچ کوئی ایدھروں آکے چھتر ٹھوک جائے، کوئی اودھروں آکے بوتھے تے پولا مار جائے۔ چھتر پولے ، ٹھڈے تے گھسن نالے اٹاں وٹے کھاندیاں مت ماری گئی۔
اک جنے نے منڈاسے دا لیڑا دھروہ کے مونہوں ننگا چاکیتا۔ اودھروں فجردی لولگ گئی۔ لو وچ مینوں سہانیو نیں تے کئیاں دے مونہوں اکو وار مہارنی وانگوں کٹھا ای نکلیا۔ "اوئے جا جاندیے! ایہہ تاں ستو داپے وے "تے مڑ لازم ہو ہو جان تے شرمندے پئے ہون تے اندروں گھٹ گھٹ جان ۔ لج مریندے اندر وڑگئے تے مینوں ٹھانے وی نہ کھڑیو نیں۔ ڈھونگے تے لت مار کے آپے ای پنڈوں باہر کڈھ گئے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels