Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی :نواں روگ

اکبر کہانی :نواں روگ

اکبر لہوری
March 14th, 2008

نواں روگ

"ڈاکٹر ماندہ اے، ڈاکٹر تگڑ نہیں، پر سوں دا ول نہیں۔ "
ڈاکٹر دا نوکر اکو سا ہے آکھ گیا۔ انج جاپیا جویں اوہ آون والیاں نوں ڈاکٹر دے ول نہ ہون دا سنیہا دے کے تھک لتھا سی تے ہن اوہدا اپنا جی وی کجھ ہچھا نہیں سی تے اوہ دلوں چاہندا سی پئی ڈاکٹر نوں ملن یاں اوہدی خبر سرت پچھن والے مگروں لتھے رہن۔
پر میں تے ڈاکٹر نوں ملیاں بناں جانا ای نہیں سی۔ کیوں جے ہور ناں دی بیماری نالوں ڈاکٹر دی بیماری بہتی چنتا دا کارن ہندی اے۔ ڈاکٹر وی ماندے ہون لگ پین تے روگیاں دی وات کون پچھے؟
تھوڑی جیہی موڑ گھیڑ پچھوں نوکر نے لنگھ جان دتا۔ میں ڈٹھا ڈاکٹر سرھانے تے مونہہ رکھ کے مودھا پیا ہویاسی۔ مینوں آوندیاں ویکھ کے اوہ کنڈ پرنے ہوگیا۔ اوہدیاں اکھاں وچ اٹھوارے دا جگر ہویاسی۔ مینوں آوندیاں ویکھ کے اوہ کنڈ پرنے ہوگیا۔ اوہدیاں اکھاں وچ اٹھوارے دا جگراتا بھریا جاپداسی تے رنگ پیلا پیلا ہویاسی۔ اوہ میرا پرانا جانوسی۔
"کیہ گل اے ڈاکٹر ــ؟ رب کرے تینوں کجھ نہ ہووے ، تیراتے وال ونگا نہ ہووے ۔ "
میں اوہنوں ویہندیاں ای آکھیا۔
"میری تے خیراے پر اوہدی خیر نہیں جاپدی۔"
"کیہدی خیر نہیں جاپدی ڈاکٹر جی ؟"میں حیران ہوکے پچھیا۔
ڈاکٹر ویاہیا ہویا نہیں سی تے ایس سرکاری ہسپتال وچ کلا ای رہنداسی ۔ میں سوچیا گھروں کوئی چٹھی آئی ہونی سو، کسے ساک سین دی بیماری دی۔
"اوہ جیہڑا نواں روگی آیا اے ہسپتال وچ ۔ رب جانے بھیڑ ہچھا ہوندا اے کہ نہیں ۔ پر مینوں تے منجی تے پادتا سو ۔"
ڈاکٹر بھلا لوک سی۔ پہلی عمر ، وچ لوک سیوا وچار۔ اوہ اپنے کم نوں نہیں اپنا دین دھرم جانداسی۔ پر ایس نویں روگی دے بارے اوہدی چنتا وکھری جاپدی سی۔
"کون اے اوہ ۔۔۔۔ ؟"میں کاہلیاں پے کے پچھیا۔
"ذرا دی ذرا کھلوجا، میں تیار ہوکے اوہنوں ویکھ لواں ۔ جد دا اوہ ایتھے آیا اے میں کسے نویں روگی نوں نہیں ڈٹھا۔ سارے کم چھوٹے ڈاکٹر نوں سونپ دتے نیں ۔ اصل وچ اوہ مینوں کسے پاسے دھیان ای نہیں کرن دیندا، سگوں مینوں وی روگی کر چھڈیا سو۔ "
ڈاکٹر نے سگرٹ دی ڈبی میرے ول کردتی تے آپ کپڑے بدلے بنا پجامے اتے ای پتلون پان لگ پیا۔ اوس والاں تے کنگھی نہ کیتی تے سلیپر پاکے ٹوٹیاں ہتھ وچ پھڑکے ٹر وگیاتے مینوں وی اپنے نال چلن لئی آکھیا۔ راہ وچ اینا بولیا "تسیں میرے پچھے آجاؤ، ایس ویلے ایتھے تہاڈا ہونا وی کم دے گا۔ میں جویں آکھاں اونویں کیتی جاؤ۔ میری ہاں وچ ہاں ملائی جاؤ۔ اک اک تے دویاراں۔ "
میری حیرانی ہور ودھی ۔ ایہہ ڈاکٹر تے اپنے کم وچ کسے نوں کدی بولن برکن نہیں دیندا، اج امداد منگدا اے۔ ایہہ تاں اصلوں اچرج گل ہوئی۔ ساڈا اگلا قدم روگی دے کمرے وچ سی۔
روگی اپنی منجی تے کنڈ پرنے نسل سی۔ اوہدا سردو سرھانیاں نال اچا کیتا ہویاسی تے اوہدے دونویں ہتھ لوہے دے پلنگ دیاں ہیاں نال ہتھکڑیاں لاکے جکڑے ہوئے سن۔ کڑیاں دے لوہے نال اوہدے گورے گورے گٹاں تے نیل پے گئے سن۔ صاف دسدا سی پئی اوہ اپنے ہتھاں نوں ہتھکڑیاں
دی کڑکی وچوں کڈھن لئی زور مار رہیا سی۔ پر ہتھکڑیاں انج کھلن لگن تے وجن ای کیوں ـ ؟ مینوں تے اوہدا مونہہ مہاندرا بندیاں توں ودھ جنانیاں نال رلدا جاپداسی۔ لمے وال زلفاں وانگوں اوہدے متھے تے پئے کھلردے سن۔ ددھ وانگوں چٹا چوڑا متھا، قلم ورگا ترکھانک، ڈیل دول نازک ، چھمک ورگیاں کولیاں تے لمیاں بانہواں ، قد سرو دا بوٹا۔ پر سروانج جویں انھیری دے بلے نے ڈیگ دتا ہووے۔ اکھاں بداماں ورگیاں، ڈیلے چٹے بلور ورگے جیہناں تے لال لال ڈورے، دھیریاں شاہ کالیاں پر جگراتے تے پیڑ ہتھوں اوہناں تے اسمانی رنگ ڈلھ پیاسی۔ ڈورا بھورا ہوکے ویہنداسی جویں کسے نوں اڈیکدا ہووے تے جدوں کوئی بوہڑدا نہیں سی۔
دسدا تے گھٹ کے اکھاں میٹ لینداسی تے متھے تے تیوڑی دا وٹ انج ابھرداسی جویں ہک وچ ٹیس پیندی ہووے۔
میں سوچدا ساں پئی ایس کولے ان داڑھیے چھوہر نے کیہ اپر ادھ کیتا اے پئی ایہنوں روگی ہندیاں ہویاں وی ہتھکڑیاں نال منجی تے کڑیا ہویا نیں ۔ انج تے رب دیاں جانے پر اوپری نظرے تے اوہدے توں گھگی مارن یاں چڑی دا پر مروڑن دا وی ڈر نہیں سی دسدا۔ ڈاکٹر نے اوہدے متھے ہتھ رکھیا۔ اوہ انج تربھکیا جویں ڈاکٹر نے اوہدی انگلی کپ دتی ہووے۔ تڑفیاتے ہتھکڑیاں وچوں ہتھ کڈھن لئی زور مارن لگ پیا۔
"میں تہاڈے ترلے کرناں پئی مینوں چھڈ دیو۔ رب واسطے میرا اک ہتھ چھڈ دیو، میں ا
وہنوں کڈھ کے باہر سٹاں۔ مریا اوہدا ساتھ اک پل نہیں نبھنا۔ ایہہ بلدا بھانبڑ میری ہک وچ نہیں چاہیدا۔ ایہہ چندرا اے، ایہہ ویری اے، میں اوہنوں کھرچ کے باہر کڈھ دیاں گا۔ میرے ہتھ نہیں چھڈ اوندے تے ڈاکٹر جی تسیں اپنا ای چاقو چلاؤ، ایس ویری نوں کڈھ کے باہر وگاؤ، مینوں ٹھنڈ پے جائے۔ جند ایس عذابوں چھٹے ۔ میرے وچ ہور عذاب سہن دی آنگس نہیں ۔ ہائے اوئے ربا ! میں مرگیا۔"
ڈاکٹر نے پچھانہہ پرت کے مینوں سینت ماری۔
"ایہہ میرے بیلی نیں۔ تیرے روگ دا دارو ساڈے کول تے نہیں پر ایہناں کول ہے۔ ایہہ پولیس دے وی جانو نیں ۔ وڈے افسر نیں، عدالتاں وی ایہناں دی گل نہیں موڑدیاں۔ میری صلاح اے ایہناں نال بہہ کے صلاح کریے۔ بھانویں جے ایہناں دی راہیں ساڈا بھلا ہوجائے۔"
ڈاکٹر دیاں ایہناں لفظاں نے بلدی تے تیل دا اثر وکھایا۔ اوس پہلاں تاں شک شبہے دا جھونا ماریا پر اوڑک انج جاپیا جویں اوہنوں ٹھنڈپے گئی ہووے۔ بے یقینی دی ہواڑھ بہہ گئی۔ دوالا نتر گیا۔ اوہدے مونہہ تے رونق کھنڈ گئی ، ہوٹھ کمبنوںہٹ گئے۔ آکھن لگا:
"جناب دسو میرا بھلا کیویں ہو سکدا اے ؟"
"تسیں مینوں ساری گل سنا دیو، فیر میں ویکھاں گا پئی کیہڑا تہانوں دکھ دیندا اے تے کیہڑا تہاڈی حیاتی نوں مواتیاں وچ سٹدا اے۔ "
تھوڑے جیہے ٹل نال اٹھ کے بہہ گیا۔
"میں کسے دا کجھ نہیں وگاڑیا۔ میں اپنا کلیجہ کڈھ کے باہر سٹنا لوڑدا ساں۔ میں اپنے پاپی دل نوں پیراں ہیٹھ مدھولنا چھاہیدا ساں۔ پراوہناں نے مینوں خودکشی دے الزام وچ پھڑلیا اے تے ویکھو میرے ہتھاں نوں ہتھکڑیاں نال جکڑ بند پادتے تاں جے میں اپنے ترکھے نہواں نال ایہہ کفر نہ کردیاں۔ ویکھو جی ! جیہڑی شے بندے نوں دکھ دیوے، جیون نہ دیوے اوہدا بوٹا پٹ وگانا وی کوئی مندی شے وے ؟ اپرادھ اے ؟ ویری توں اپنا آپ بچانا تے بندے دا مڈھلا حق اے۔ہچھی بانہہ نوں وی جے کیڑے پے جان تے ڈاکٹر اوہنوں کپ دیندے نیں، تاں جے سارا جساتے اوہدے پاروں کیڑیاں کھادانہ ہوجاوے۔
ایس کلیجے نے میرے اندر بھانبڑ بال دتے نیں۔ ایس دل مینوں مواتے لائے نیں ۔ کیہ ایہہ کوئی مندی گل اے پئی میں اپنی حیاتی نوں ایہناں ویریاں توں بچالواں تے جے حیاتی ای ویری ہو جاوے تے حیاتی دا گاتا وڈھن وچ کیہڑا اپرادھ اے ؟ پر ڈاکٹر لوک ایڈی سدھی تے صاف گل نہیں سمجھدے ۔ رب جانے اوہناں نوں ڈاکٹر کس بنایا اے۔ "
میں اوہنوں اوہدی رام کہانی ول لیاون دا چارہ کیتا۔ آکھن لگا "راؤ صاحب ساڈے نال ای اجڑ پجڑ کے آئے سن۔ ایہہ راٹھ بندے سن۔ پنڈ وچ سبھ توں بہتی بھوئیں اوہناں دی سی۔ اوہناں دا گھر دوروں قلعہ جاپداسی۔ نکی اٹ دیاں اچیاں اچیاں کندھاں ، تن تن منزلے چوبارے۔ راؤ صاحب نوں اساں کدی ہتھیں کم کاج کردیاں نہیں سی ڈٹھا۔ سگوں پنڈ دے سارے لوک، بندے بیبیاں گولیاں وانگ اوہناں دا کم کاج کردے سن۔ واہک اوہناں دیاں پیلیاں واہندے ، کامے اوہناں دے حقے بھردے۔ اوہ بہتے پیسے والے تے نہیں سن۔ اوہناں دے وڈیاں توں لے کے اوہناں تیک لوک اوہناں دے خلق دے بندیوان س۔ مزدور نوں مزدوری اوہدے حق توں بہتی دیندے ۔ منگتے دی جھولی سوال توں پہلاں بھر دیندے۔ وڈیاں دی بھوئیں تے بیٹھے وڈیاں وانگوں گزران پئے کردے سن۔ لوک اوہناں توں پچھ کے ٹردے سن، کوئی اوہناں دی گل نہیں سی۔ موڑدا۔
اچن چیتی دیس دی ونڈ ہوگئی۔ راؤ صاحب نے گھر دی نوں آکھیا "چلو اسیں وی نکل چلیے۔ "بیگم ہوراں آکھیا "تہاڈی مت ماری گئی اے، تہانوں کون کڈھدا اے ؟ ساڈا کون ویری اے ایتھے ؟ پنڈ ساڈا پک جدی اے۔ اک دادے پوترے دی اولاد آں۔ گھر ساڈا قلعہ اے۔ کوئی ایدھر پٹ کے نہیں ویکھ سکدا۔ کسے نال ساڈا ویر ورودھ نہیں ۔ اسیں کسے دے دتا نہیں کھاندے ۔ ساڈا رزق رب نے وڈیاں دیاں پیلیاں وچ کھلاریا اے، اساں کسے توں لین نہیں جانا۔ـ"
راؤ صاحب نے کڑک کے آکھیا "پاگل عورت! ایہہ گل تیری سمجھ توں باہراے۔ سانوں نکلنا ای پوے گا۔ بس میرے نال بہتی کڑ کڑ نہ کر۔ جو ٹوم ٹلا نال لے سکنی ایں لے لے تے نکل گھروں باہر۔ قافلہ جان نوں تیار کھلوتا اے۔ "
بیگم صاحب آکھیا "میں پاگل وی ٹھیک آں تے عورت وی ٹھیک آں۔ تہاڈیاں گلاں میری سوچ سمجھ توں باہر نیں۔ پر میں اینی گل جاننی آں پئی ایس گھر وچ میری ڈولی آئی سی تے ایتھوں بس میری میت ای نکلے گی۔ "
راؤ صاحب نے آکھیا "بھولیے! ہن میتاں بن کے نکلنا وی بھاگاں والیاں نوں نصیب ہووے گا۔ مردہ خراب نہیوں کرناتے اٹھ ، ویلا ہتھوں پیا جاندا ای۔ "
تے جناب ! بیگم صاحب نے بوہے وچوں نکلن توں پہلاں ای جان دے دتی۔ دڑکرکے ڈگی تے پتہ لگا پئی روح دا پنچھی ڈگن توں پہلاں ای اڈاری مار گیاسی۔
راؤ صاحب ننگے سر باہر نکلے۔ اسیں اوہناں دے گوانڈھی ساں۔ اساں اوہناں نوں ننگے پیریں تے ننگے سرکدی نہیں سی ڈٹھا۔ اوس قیامت دے دیہاڑے ایہہ نویں قیامت ڈھی ۔ نال دے سبھ لوک جاچکے سن۔ اک میں ای راؤ صاحب دے نیڑے رہ گیا ساں۔میں کلے نے ای ویڑھے وچ ٹویا کڈھیا تے بیگم صاحبہ نوں اوہنیں کپڑیں دب دتا۔ فیر رائے صاحب نوں اٹھایا۔ اوہ بٹ بٹ ویہندے سن۔ نہ بولدے سن، نہ ہنگارا بھردے سن۔ میں ہتھ پھڑکے لے ٹریا۔ اوہناں کوئی نہ نبر نہ کیتی۔ دوجی انگلے میں اوہناں دی پنج ست سال دی بالڑی نوں لایا تے قافلے وچ رل کے اسیں ایتھے آگئے۔
راؤ صاحب نوں ہسپتال وچ رکھیونیں۔ ہن اوہ گم سم تے نہیں سن پر بولدے کدی کدائیں سن۔ چپ کرکے حقہ پیندے رہندے س۔ اوہ وی کسے بھردتا تے پی لیا نہیں تے بجھے ہوئے نال ای گڑ گڑ کردے رہے۔ انج جاپداسی اوہناں نوں اپنی پچھلی رئیسی دا اگا چیتانہیں سی رہیا۔ کیوں جے اوہ منجیوں تے کرسیوں بنا بھوئیں تے بیٹھے رہندے سن تے کدی کرسی دئیے تاں وی بٹ بٹ کرکے کرسی ولے ویہندے سن تے اپنا حق یاں اپنی پوزیشن سمجھ کے اوہدے تے نہیں سن بہندے۔
اک وار اچنبھے دی گل ایہہ ہوئی پئی راؤ صاحب دے حقہ پیندیاں اوہناں دے پرانے پنڈدے مصلی نے حقے دی نڑی نوں ہتھ پایا تے اوہناں نے جتی لاہ کے پنج ست اوہدے تالوتے جڑیاں تے مڑ چلم اوہدے بودیاں تے چالدی ۔ اوہناں دے پرانے پنڈ دے جس بندے نے ایہہ ڈٹھا اوہ ایہہ آکھنوں بنا نہ رہیا پئی راٹھ بھانویں اکا ای سواہ ہوگیا اے پر حالی وی اوس سواہ وچ کوئی چنگیاڑا اگ دا رہ گیا اے۔
اودھروں آون والیاں وچ اک گل اوپری نگاہ پاون والے نوں وی سپشٹ دسدی سی۔ راٹھ ایتھے آکے ہولی ہولی ٹردے تے ہراسے ہراسے پھردے سن۔ چھوٹے چھوٹے تے نکی پوری دے بندے کاہلے کاہلے ٹردے تے انج پھردے جویں ویاہ والے گھر نین پھردی اے۔
مستری ڈبہ ، جس پرانے پنڈ خراس لایاسی تے واڈھی دے دناں وچ داتریاں دے دندے کڈھداتے بیائیاں دے ویلے ہل دے پھالے بناندا تے رنبے چنڈ دا ہونداسی، ایتھے آوندیاں اک کرخانے تے مل مار بیٹھا۔ آہندے نیں اوس کرخانے وچ دبیا اینا کو لوہا لبھیا پئی مستری ڈبے نے پہلاں لوہے دیاں چادراں بنا بنا کے ڈھیر چر ویچیاں۔ اوڑک بجلی دے پکھیاں دا کرخانہ لایا۔ لوک اوہنوں مستری ڈبہ ایس لئی آہندے نیں پئی اوہدا سارا جسہ ڈب کھڑبا اے ، متھا وی ڈبا، داڑھی وی ڈبی۔ ادھیاں بانہواں دی فتوہی پاوے تے اوہدیاں بانہواں وی ڈب کھڑبیاں دسدیاں نیں۔ پھلبہری نے اوہدے اک پیر نوں اکا بگا کر چھڈیا اے۔ پچھلی عمرے دولت ہتھ آون نال اوہ موٹا مشٹنڈاتے ہوگیاسی پر کھروے کم تے کالے رنگ نے اوہنوں چگکبرا گینڈا بنا دتا اے۔ بھانویں ایس صورت شکل دا مالک اے پر مستری ڈبہ اک چلدا پرزہ جے۔ اوس ویلے توں اجیہی کھٹی کھٹی اے پئی دناں وچ بلڈنگاں کھلھار لئیاں نیں، ملاں لالئیاں نیں۔ نیلی تہمتی نال آیاسی، ہن ریشمی کوٹ ، کھڑ کھڑ کردی چابی دے لٹھے دی سلوار تے سرتے مشہدی بنھی پھردا اے۔ اوہدے منڈے جیہڑے پرانے پنڈ وچ بابے دا کم تھوڑا ویکھ کے دور در اڈے پنڈاں وچ سیپیاں کرن لئی کھنڈ گئے سن، ہن پیو دے نال آ رلے نیں تے ہر کسے کول وکھری کار اے۔ پرانے پنڈ ایہناں دے ناں وی ساد مرادے سن۔ جیہڑا جمعے دے دن جمیا اوہدا ناں جما، جیہڑا بدھ دے دن جمیا اوہدا ناں بدھو، جیہڑا روزیاں دے مہینے جمیا اوہدا ناں رمضان۔ پر ہن اوہناں نے اپنے ناں مغل بادشاہاں دے ناں تے رکھ لے نیں۔ اکبر چغتائی تے جہانگیر چغتائی۔ اوہناں دی اک بھین پرانے پنڈ بھاگن اکھواندی سی ہن سارے اوہنوں فرح دبیاآہندے نیں۔
مستری ڈبے نے آو ندیاں اپنے ساہمنے والا مکان راؤ صاحب نوں لے دتا۔ مکان بہت وڈاتے نہیں سی پر اوہدیاں ڈھائی منزلاں وچ چھوٹے جیہے ٹبر دی کھلی وسوں ہوسکدی سی۔ راؤ صاحب دی تے سدھ بدھ ماری گئی سی۔ مستری ڈبے نے پرانی واقفی دے لحاظوں اوہناں نوں ایہہ آلھنا لبھ دتا تے کدی سرت روں وچ ہون تے اوہ مستری ڈبے دی ایس نیکی نوں یاد کرلیندے سن۔
ایس مکان دے اتلے کوٹھڑے تے اک کوٹھڑی اے جیہڑی راؤ صاحب نے مینوں دے دتی۔ ایس نیکی دے بدلے وچ پئی میں اوہناں نوں انگل لاکے لیایا ساں۔ وچکارلی منزل وچ راؤ صاحب اپنی نکی دھی نال رہندے نیں تے تھلے بیٹھک ، جیہدے وچ اک پلنگ تے اک کرسی اے، جے کوئی باہروں آجائے تے راؤ صاحب کرسی توں اٹھ کے پلنگ تے بہہ جاندے نیں تے آون والے نوں کرسی تے بہادیندے نیں ۔ بیٹھک دیاں باریاں بزار ول کھلدیاں نیں۔ باریاں دے ساہمنے زمین تے بوری پاکے راؤصاحب سارا دن حقہ بڑھکاندے رہندے نیں۔
مستری ڈبے نے راؤ صاھب نال دوجی نیکی ایہہ کیتی پئی اپنی برادری دی اک طلاقن رن نال اوہناں دے چار کلملے پڑھادتے۔ آکھیا "راؤ صاحب ! ایہہ خاندانی عورت اے۔ تہاڈی سیوا کرے گی ۔ تہاڈے ورگے راٹھ دا پچھلی عمرے گھر دے بنا گزارا نہیں ہو سکدا"راؤ صاحب دی سوچن دی طاقت تے پرانے پنڈ ای رہ گئی سی۔ اوہناں مستری ڈبے دی ایہہ نیکی وی سرتے چالئی۔
میں آپ تصویراں بنان دا دھند کرناں۔ راؤ صاحب دے مکان دی چھت والی کوٹھڑی وچ تھاں تھوڑی سی پر اوتھے چانن بڑاسی۔ ایہہ چانن مینوں بڑا کم دینداسی۔ میں سارا سارا دن نویکلا بیٹھا تصویراں بناندا رہنداتے جے چانن تھوڑا وی ہووے تے راؤ صاحب دی دھی چانن دے جگدے بلب لے کے آجاندی سی۔ بازو دے ہتھاں دیاں دس انگلاں بچلی دے دس قمقمے سی۔ جیہڑے میری کوٹھڑی نوں ای نہیں میرے چندرے دل، میرے دماغ نوں وی چانن نال نہا دیندے سن۔ اوہ مینوں تصویراں بنا ندیاں ویکھ کے تصویر بن گئی تے میں اوس جیوندی جاگدی تصویر نوں ویکھ ویکھ کے تصویراں سن تے تیجی جیوندی جاگدی تصویر سنگار میزدا اوہ اوہ شیشہ سی جیہدے وچ اسیں دونویں رل کے اک دوجے نوں ویکھیا کردے ساں۔ راؤ صاحب نے سانوں اتے آکے کدی نہیں سی ڈٹھا تے حیاتی آپو وچ ہسدیاں گڑھکدیاں ، اک دوجے نوں سینتاں ماردیاں ، مخول کردیاں ، چونڈھیاں وڈھدیاں لنگھدی رہی۔ اوہدی گت پھڑکے پٹ لیندا۔ اوہ اپنا غصہ میریاں تصویراں تے کڈھدی۔ میں آہندا تصویراں دا کیہ اے۔ ایہہ فیر بن جان گیاں۔ سہپن دی ایہہ اصلی تصویر خراب نہ ہووے ، اوہدا رنگ میلا نہ ہووے ۔ اوہ اک ساتے دی سی جدوں ایتھے آئی سی، ہن اوہ دو ساتیاں دی ہوگئی سی، چوداں ورھیاں دی۔ چودھویں دا پورا چن۔ میں ایس موقعے تے دو تصویراں بنائیاں ۔ اک چودھویں دا پورا چن تے دوجی نازو دی تصویر ، جیہڑی چودھویں دے چن توں وی سوہنی سی۔ میں سوہنی سی۔ میں سونے دا سارا رنگ اوہدے مکھڑے تے اوہدے لباس تے لادتا تے میرا لیکیا ہویا چودھویں دا پورا چن اوہدے برابر رکھیاں اوہدا گولا جاپداسی۔ اپنی ایس تصویر نوں ویکھ کے اوہ ایڈی راضی ہوئی سی پئی جدوں میں اوہنوں شیشے وچ مسکاندیاں ڈٹھاتے شیشہ حدوں ودھ تصویر جاپدا سی، جیہدا چوکھٹا سورج دیاں رشماں نال بنیا ہووے۔ میں اوہدے حسن دی بہار شیشے وچ ویکھدا ساں پیا پئی اچن چیتی انھیری آگئی۔ اوس میرے سارے دیوے بجھادتے۔ نازو دی مترئی ماں گجدی ورھدی ہوئی آئی تے اوہنوں گٹوں پھڑکے دھریکدی ہوئی پوڑیاں اترگئی۔
اگلے اٹھوارے وچ خبرے کیہ ہویا۔ خبرے سورج چڑھیا کہ نہ چڑھیا۔ اینا یاد اے پئی پوڑیاں اتردیاں کئی واری وچلی منزل وچ کھسر پھسر ہندی سنی۔ فیر دیگاں کھڑکن لگ پئیاں جویں ویاہ دی تیاری ہووے۔ فیر مہندی دی خوشبو چارے بنے کھنڈ گئی۔ مڑ کڑیان بالڑیاں دے گاون تے ماگھیاں دیاں اوازاں آئیاں ۔ میں تھلے اک وار راؤ صاحب دے سلام لئی گیا۔ اوہناں مینوں ویکھ کے میرے ول کنڈ کر لئی۔
پتہ نہیں اوہ اٹھواں دیہاڑا سی یاں دیہاڑا ای نہیں سی۔ گھپ انھیراسی۔ نازو ڈردی ڈردی میرے تصویر خانے وچ آئی۔ ساہ کھلڑی وچ نہیں سی سماندا۔ اوس مینوں آکھیا۔
"تصویر بنان والیا! نکی جیہی بے جان تصویر دے ٹٹن تے بہہ جان والیا! تیری جیوندی جاگدی تصویر دے ٹوٹے ہوچکے نیں، کجھ کرلے ۔ مینوں ایتھوں کڈھ لے۔ "
میں سوچیا راؤ صاحب دا کیہ بنے گا۔ اوہناں نے اپنی گھر دی توں ایہہ سن کے پئی میں اوہناں دی دھی نال کٹھا شیشہ ویکھدا ساں پیا۔ میرے سلام دا جواب نہیں سی دتا۔"
ایہہ آہندیاں روگی نے فیر ہتھکڑیاں نوں زور ماریا۔ سنگلیاں کھڑکیاں پر ڈاکٹر نے اوہنوں ہولی جیہی اک ٹیکہ لا دتا تے تھوڑی دوا مونہہ نال لادتی۔ اوس دوا دے دو گھٹ پی لے تے آکھن لگا "اگلی رات نوں پورا اچن چڑھیا ہویاسی۔ ساری بستی چانن وچ نہائی ہوئی سی۔ مستری ڈبے دے کرخانے دی ممٹی تے دو پلنگ وچھے ہوئے سن۔ اک پلنگ تے نازو انج پئی سی جویں کونج گولی کھاکے ڈگی ہووے۔ اینے وچ مستری ڈبا شہانا جوڑا پاکے آیا۔ اوس نازو دے سینے تے ہتھ رکھیا۔ پھلبہری والا ہتھ جیہڑا گینڈے رنگی بانہہ اگے انج جاپداسی جویں کاہو دے ڈنڈے اگے چھتر تھوہر ٹنگی ہووے۔ نازو پھٹڑ ہرنی وانگوں اٹھی تے اٹھ کے نس جان دا جتن کیتا۔ پر کاہو دے ڈنڈے تے چھتر تھوہر نے اوہنوں دب لیا۔
بلور ورگے سینے اتے پھلبہری والا ہتھ انج جاپیا جویں ددھ ورگے چٹے سہے نوں کولو کتے نے دبوچ لیا ہووے۔
"ڈاکٹر جی ! چھڈ دیو مینوں ۔ میں اپنا کوئی بھلا نہیں کرانا۔ میرے ہتھ ہتھکڑیاں وچوں کڈھو۔ میں اپنے لمے نہواں نال اسی کلیجے نوں کڈھ کے باہر وگاواں گا۔ ایس دل نوں پیراں ہیٹھ مدھاں گا۔ جیہڑا ایہہ کجھ ویکھ کے وی حالی جیوندا اے تے دھڑکدا اے۔ بس کھول دیو میرے ہتھ ۔ بس چھڈ دیو مینوں۔۔۔"



Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels