Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی : پکوڑیاں والا

اکبر کہانی : پکوڑیاں والا

اکبر لہوری
March 15th, 2008

پکوڑیاں والا

اچرج استھان دے چھوٹے وڈے شہراں وچ بس چھوٹے یاں وڈے ہون دا فرق اے۔ جویں ہاتھی تے ہاتھی دے بچے وچ فرق ہوندا اے۔ اصلیت دونہاں دی اک ہندی اے۔ اوہناں دیاں لمیاں تے چوڑیاں سڑکاں، اوہناں دی گہماگہمی تے بزاراں دیاں رونقاں، اوہناں دے کرخانے، بختاوراں دے ٹھاٹھ ، بختاوراں دیاں حیاتی دیاں سہولتاں ، اوہناں دے من پرچان دے سامان۔ جے کوئی فرق اے تے سڑکاں دی لمان وچ، منڈیاں دی گنتی وچ، اوہناں دیاں شاناں والیاں کوٹھیاں تے کھان پین والیاں ہٹیاں دے وڈھ وچ۔ ایسے لئی جدوں میں تے میراآگو جس شہر وچ اپڑے اوہ وڑھ وچ راج نگر نالوں چھوٹا تے سی پر اودوں اڈ ایہدے وچ تے اوہدے وچ ہور کوئی فرق نہیں سی۔
اساں پہلاں اکبا آرام ہوٹل وچ رہن دا سربندھ کیتا تے اگلے دہاڑے نہادھوکے پینڈے دا تھکیواں لاہیا تے مٹی گھٹا جھاڑیا۔ دوپہر دی روٹی کھادی تے اپنی نویں منزل ول واگاں چادتیاں۔
آگو نے مینوں سر سری طوری تے دسیاسی پئی اسیں جس اچرج بندے نال ملن لئی ایس شہر وچ آئے آں اوہ ایتھے پکوڑے ویچدا اے۔ میں ہن تیک اپنے آگو دی ایس صفت نوں من چکا ساں
پئی جس شے نوں اوہ اچرج آہندےا اے اوہ حقی اچرج ہندی اے۔ ایسے لئی پکوڑیاں والے دے گھٹیا تے بے رعبے ناں نوں سندیاں ہویاں ہویاں وی میرا اندر لامن کھلوتا سی پئی ہن جس بندے نال ملنا ہووے گا اوہ بڑی اچرج تے ان لبھ شے ہووے گا۔ پکوڑیاں والے دی ہٹی اک گوہڑی رونق والے چونک وچ سی۔ لوک اوہنوں "شاہ جی پکوڑیاں والا" آہندے سن۔ نکی جیہی ہٹی دے تھڑے تے لوہے دی مہین جالی دے پچھے شاہ جی پکوڑے پئے تلدے سن تے کڑاہی دے کھبے بنے اینی کوتھاں ہے سی پئی بندہ لنگھ کے دکان دے اندر جاسکے۔ اسیں دونویں ہٹی اندر جا وڑے ۔ ساتھوں اگیرے دس باراں بندے ہٹی وچ بیٹھے نان پکوڑے پئے کھاندے سن ۔ اوس ویلے گاہکی دا چوکھا گوہڑ سی تے گاہکاں دی چوکھی بھیڑسی۔ ساتھی نے میرے کن وچ آکھیا "انج جاپدا اے اسیں کسے چنگے ویلے ایتھے نہیں اپڑے ۔ ایس ویلے شاہ جی اینے رجھے ہوئے نیںپئی ساڈے ول دھیان نہیں کرن گے۔ "میں آکھیا"شاہ ہوراں دے دھیان اتے دوجے لوکاں توں ودھ کوئی حق وی نہیں ۔ کیوں نہ اسیں دوجے گاہکاں وانگوں ایتھے بہہ جائیے تے گرما گرم پکوڑے تے چٹنی دا سواد لئیے ۔ اوڑک ایہہ بھیڑ مٹھی ہووے گی تے سانوں شاہ ہوراں نال گل بات کرن دا ویلا لبھ جاوے گا۔"اساں شاہ جی دے نوکر نوں پکوڑیاں دا آرڈردتاتے چوکھا چر گرما گرم پکوڑے ٹھونگدے رہے۔ نوکر نے اک دو واری اگے ودھ کے پچھیا "کیوں جی کجھ ہور چاہیدا اے ؟ "
ہن گاہکاں دی بھیڑ گھٹ چکی سی۔ جدوں شاہ ہوراں
نوں ساڈے آون دا پتہ لگاتے اوہ ویسن نال بھرے ہوئے ہتھ ہٹی دے اندر لگے ہوئے نلکے نال دھوکے جھبدے ساڈے ول الرے تے اپنی گدی تے نوکر نوں بہادتا۔ میرے ساتھی نوں ویہندیاں ای پچھان لیا تے آکھن لگے "واہ واہ اشکے ! تسیں کدوں آئے سی؟ آوندیاں ای کیوں نہ متھے لگے ؟"ساتھی نے آکھیا "دیر آید درست آید۔ اسیں اینا چر تہاڈے نویں چوگردے تے اچرج کم داسواد لیندے رہے آں۔ "شاہ جی گڑھکے تے سانوں لے کے پوڑیاں چڑھ گئے۔ چھت اتے اک صاف ستھری کوٹھڑی سی جیہدی کچھ وچ اک اسقاواتے نکی جیہی رسوئی سی۔ مکدی گل ایہہ وے پئی اک پڑھے لکھے آدمی دے رہن سہن تے آرام لئیاوتھے سارا سامان ہیگاسی۔ کوٹھڑی دے اگے کھلی تھاں نوں موسمی پھلاں دے گملیاں تے چنبیلی دی ول نال سجایا ہویاسی۔ ساہمنے رنگیل جنگلے والا شہ نشین سی، جیہدے تے بہہ کے بندہ ہیٹھاں بازار دا نظارا لے سکداسی ۔ شاہ ہوراں نے جھٹ سٹووتے چاہ تتی کیتی تے کوئی ویلا لنگھے بنا اسیں بسکٹ کیک ، تازے تے سکے میوے دا سوادلے رہے ساں تے شاہ جی نال گپاں مار رہے ساں۔
شاہ جی دی عمر ادھکڑتے جسا وچکار لے میل داسی۔ اوہ چٹی قمیض ، چٹی سلوار ، ڈاڈھے سچج نال واہے ہوئے وال تے سوہنی خشخاسی داڑھی ، موتیاں ورگے دنداں تے صاف ستھرے ہتھاں پیراں تے گورے رنگ نال پورے بنے تنے تے گھڑے مڑے شاہ جی دسدے سن۔
ساتھی نے میری اوہناں نال پچھان کراندیاں ہویاں میرے آون دا کارن دسیا۔ آکھن لگے "پہلاں مینوں ایہہ دسو پئی تسیں ہوٹل وچ کیوں ڈیرا لایا اے، سدھے غریب خانے تے کیوں نہیں آئے؟"
اساں آکھیا "اسیں سیداں بادشاہاں دی ٹہل سیوا کرن جوگے نہیں ، الٹا ایہناں دے سر اپنا بھار کیوں پایئے؟ـ"
آکھن لگے "بھار اوہناں لئی ہوندے نیں جیہڑے بھار نوں بھار سمجھن۔ سجنو! اسیں تہاڈے اتوں جند وی وار دئیے تے انج جاننے آں پئی فیروی تہاڈا حق ادا نہیں ہویا۔ بھلے مانسو! اک ساہ وچ تسیں سانوں شاہ جی آہندے اوتے دوجے ساہ سانوں اینا غریب تے نگھریا ہویا آہندے او پئی اسیں اک دو مٹھیاں پیاریاں نوں دیہاڑی دو دیہاڑی اپنے کول رکھ وی نہیں سکدے تے ڈنگ دو ڈنگ دی ٹکی وی نہیں کھوا سکدے۔ مہربانی کرکے ہنے ای جاؤ تے ہوٹلوں اپنا سامان ایتھے لے آؤ۔ عشا توں پہلان ایہہ دکان بند ہو جاندی اے۔ دکان بند ہون پچھوں اکٹھے نماز پڑھاں گے تے فیر جنا جی کرے گلاں کراں گے تے پرانیاں یاداں نوں تازیاں کراں گے ۔ "
اساں اوہناں دا حکم منیا بنا چاراہ نہ ویکھیا، سامان ہوٹل توں چک آندا۔ کھاؤ پیے تے عشا دی نماز توں پچھوں شاہ جی ہوراں اپنی کہانی انج سنائی :
میں راج نگر وچ اک روزانہ اخبار دا مالک تے ایڈیٹرساں۔ میں اخبار کڈھن دا سٹہ سوچ سمجھ کے حیاتی دے کار ویہار وانگوں نہیں سی آرنبھیا۔ انج جانو پئی اخبار دی ڈھولکی تقدیر نے میرے گل وچ پا دتی تے مینوں وجانی پئی۔ میں کالجوں پڑھ کے نکلیا ای ساں پئی نہ بھلن والا اک معاملہ گزریا۔ اوہناں دناں وچ لوک پردیسی سرکار دا جولا دھونوں لاہ سٹن دا جتن پئے کردے سن تے اوہ لہر پورے زوراں تے سی، جیہنوں آزادی دی لہر آہندے نیں۔ ایہناں دناں وچ اک جوان سپاہی نے ایس سوال اتے بھکھ ہڑتالکردتی پئی اپنے پیارے دیس نوں پردیسیاں دے پنجے توں چھڑان دا جتن کرن والیاں نوں جدوں جیل ہندی اے اوہناں نال عام اخلاقی قیدیاں والا سلوک نہیں کرنا چاہیدا، سگوں اوہناں نوں جیل وچ خاص تے وکھری کلاس دینی چاہیدی اے ۔۔۔۔ پردیسی سرکار دے کامیاں نے اوہدی بھکھ ہڑتال تڑاون لئی اڈی چوٹیدا ٹل لایا۔ اوہدیاں ناساں راہیں خوراک لنگھان دا جتن کیتا۔ ایس دکھ ہتھوں اوہدے نکوں مونہوں خون چھٹ پیا۔ پر اوس بھکھ ہڑتال نہ توڑی ، موت تے حیاتی دے وچکار لمکداتے تڑفدا رہیا۔ پر نہ اوہدی بھکھ ہڑتال ای ٹٹی تے نہ سرکار نے اوہدی منگ ای پوری کیتی ۔ اوڑک ترونجا چرنجا دیہاڑیاں دی سختی سہہ سہہ کے تے موت تے حیاتی دے وچکار لمک لمک کے اوہنے دم دے دتا۔
اوہدی منگ دے حق وچ اخباراں نے مضمون چھاپے۔ قومی حلقیاں وچ سرکار نوں بندیائی تے نیکی دے ناں تے اپیلاں کیتیاں گئیاں۔ جوانی دی موت مرن والے دی منگ تے اوہدی حیاتی بارے ہر پاسے بڑا چرچا ہویا۔ جدوں اوہدی لوتھ جیل وچوں کڈھ کے لوکاں دے حوالے کیتی گئی تے ایہہ جلوس دریا ولے تر پیا، تاں جے دریا دے کنڈھے تے مرن والے دی لاش نوں ٹکانے لایا جائے۔ لوک ایس دردناک جلوس وچ حصہ لے کے گھراں نوں پئے مڑدے سن، راہ وچ اک ہور مندا معاملہ گزرا گیا۔ اک بندہ جیہدا رنگ روپ پردیسی حاکماں ورگاسی۔ گھٹو گھٹ اوہ پردیسی حاکماں دے وطن دا یاں اوہناں دی قوم دا جاپداسی۔ اوس وکیلاں وانگوں بحث کرکر کے مرن والے دے کم دی نندیا کرنی چاہی پئی اوہنے ایویں ضد کرکے اپنی جند گوائی تے نال ای آکھیا پئی جے ایہہ لوک شانتی شانتی کو کدے نیں تے دسو پئی بھکھ ہڑتال کرنا کیہڑے پاسیوں شانتی دا ول اے۔
اوڑک سرکار نوں اپنا فرض پورا کرنا ای پیندا اے۔
انج ای کئی لوک اجیہے ویلیاں وچ وکیلاں تے فلسفیاں بحث سنن لئی تیار نہیں ہوندے۔ پر اوہدے پردیسی رنگ روپ نے بلدی تے تیل دا کم کیتا تے کئی جوشیلے بندے اوہدے ہتھیں پے گئے۔ سبھیارے دونہاں چونہاں بھلے مانساں نے چھٹ چھٹا کرا دتا تے اوہنوں اک گڈی وچ پاکے دریڈیاں ، خطریوں باہر گھل دتاتے اوہدی جان بچ گئی۔
ساڈا اک گوانڈھی اک وڈے روزانہ اخبار دا ایڈیٹرسی۔ میں جلوس توں آوندیاں ای اوہنوں ایہہ خبر سنادتی۔ اوہنے ایس معاملے دیاں نکیاں نکیاں گلاں کھوتر کھوتر کے پچھیا تے میں سمجھیا پئی اوہ ایس معاملے دی خبر اپنے اخبار وچ ٹھیک ٹھیک چھاپے گا۔ پر اگلے دن اوہناں دے اخبار وچ جیہڑی خبر چھپی تے اوہدے اتے جیہڑی چار کالمی سرخی جڑی گئی اوتھوں ایہہ جاپداسی پئی ایہہ معاملہ دو مذہبی فرقے دے بزرگ دی پگ نوں ہتھ پایا تے اوہدی داڑھی پٹی تے اوہنوں صرف ایس لئی ذلیل کیتاسی پئی اوہ دوسرے مذہبی فرقے دا بندہ سی۔ وچ پے کے ٹھپ ٹھپا کرن والیاں دا کوئی ذکر ایس خبر وچ نہیں سی۔ اوہدی تھاں ایہہ لکھیاسی پئی جے سرکار دے افسر اپنیاں جاناں نوں خطرے وچ پاکے ایہہ فرض پورا نہ کردے تے اک بے دوسے نوں بڑی بے دردی نال قتل کردتا جاندا۔ کیوں جے ایس ایڈیٹر نوں خبر پچان والا میں ساں، ایس لئی ایس خبر نوں پڑھ کے میں اپنے سرتے دوہتھڑ ماریاتے اخبار دا پرچہ ہتھ وچ لے کے ایڈیٹر کول اپڑیا تے اوہناں نال بڑا گلہ کیتا تے سخت شکایت کیتی۔ اوہ اوس ویلے آنڈیاں توس مکھن ، شہد ، تازیاں پھلاں نال ناشتہ پئے کردے سن۔ نمھا جیہا ہس کے فرمان لگے :
"کاکا!ہر معاملے بارے اپنے اخبار دی پالیسی لئی توڑ مروڑ کے لکھنا چاہیدا اے ۔ نہ اسی جلوس والیاں دے پیو دے نوکر آں تے نہ ای مرن والیاں دے وارث آں پئی خواہ مخواہ اپنے اخبار دے پہلے صفحے دی مہنگی تھاں نوں سستا وک جان دیئے۔ کاکا! بگانی جنجے احمق نچدے نیں اسیں ہور کجھ ہوئیے بھانویں نہ ہویئے ، احمق تے اکا نہیں ۔ "
ایہہ سن کے میری تے خانیوں ای گئی۔ اوہناں نے اک پیالی چاہ دی میرے لئی وی بنائی سی تے میرے ولے ودھائی سی پر میں اوہ زہر بھریا پیالہ اوتھے ای چھڈکے پچھانہہ پرتیا تے سارا راہ دل ای دل وچ لاحول پڑھداتے توبہ تائب کردا آیا۔
گھر آوندیاں ای میں ابا جی نوں آکھ دتا بھانویں کجھ ہووے میں اپنا اخبار ضرور کڈھاں گا، تاں جے ایہو جیہے جھوٹھے تے بے خبر لوکاں نوں غلط رستے لان والے اخبار چیاں دے زہر دا توڑ کراں تے ایس کم دے و چ سردھڑدی بازی لادیاں۔
ابا جی نے آکھیا پئی "پتر تیرا ارادہ مبارک اے، تیری سوچ چنگی اے۔ پر اسیں اک ایسی برادری نال سمبندھ رکھنے آں جیہناں نے سچ دی خاظر اپنیاں دھوناں وڈھا دتیاں تے کسے دی قربانی نوں ایس رستے وچ وڈا نہ سمجھیا۔ توں جم جم اخبار کڈھ پر اخبار کڈھن لئی صرف جوش یاں سچ نال محبت رکھنا ای کافی نہیں ،اوہدے واسطے علمی تے فنی مہارت دی وی لوڑ ہندی اے۔ مینوں پتہ اے جدوں توں سکولوںویہلا ہویا میں تے تیرے مامے نوں آکھیاسی پئی تینوں کسے مہربان افسردے ساہمنے پیش کرکے نوکر کرا دیاں ، کیو ںجے حالی میری جان پچھان دے افسر نوکریوں ویہلے نہیں سن ہوئے۔ تیرے مامے نے مینوں پڑھے لکھے جواناں دی نت ودھدی جاندی بیکاری توں وی ڈرایاسی۔ پر میں اوہدی گل نہیں سی سنی تے آکھیاسی میں اپنے پتر نوں یونیورسٹی دی اعلی تعلیم دواں گابھانویں پہلاں یونیورسٹی توں اخبار نویسی دا کورس پاس کرلے۔ "
میں اپنے نویں جوش دا پھنڈیا ہویا، اک جھوٹھے تے بے اصول بدمعاش اخبار نویس ولوں دل وچ اندروہ دی اگ نوں دباندا ہویا یونیوسٹی وچ اخبار نویسی دی کلاس وچ داخل ہوگیا۔ ایس کلاس دے چھیکڑلے امتحان توں پہلاں وڈے وڈے اخبار نویساں توں ساڈے ساہمنے لیکچر دوان دا پر بندھ کیتا گیا۔ اوہناں وچوں اک صاحب دا لیکچر مینوں اینا پیارا لگا پئی میں اوہنوں لکھ لیاتے گھر آکے مڑاوہنوں پڑھیا۔ اوہناں فرمایاسی کہ :
"اخبار لکھن والے واسطے سبھ کٹھن تے اوہدے صبردا امتحان کرن والا معاملہ ایہہ وے پئی اوہنوں اپنی سوچ تے اپنی سمجھ دے خلاف گلاں نوں توڑ مروڑ کے لکھن لئی مجبور کیتا جائے۔ ایس طرح اخبار نویس دی اخلاقی موت ہو جاندی اے تے اوہدا پیشہ وی خود کشی کر لیندا اے۔ ایس لئی جتھوں تیک ہوسکے اپنی اخبار نویسی نوں آزاد رکھو۔ جے کسے وڈے اخبار دا کینوس نہ ملے تے اپنی چھوٹی جیہی ڈیڑھ ورقی کڈھ لوو۔ روازنہ نہ سہی اٹھوارے ای سہی۔ پر جان بجھ کے معاملے نوں تروڑ مروڑ کے پیش کرن دی لعنت دا طوق گل وچ نہ پاوو۔ "
میں اوہدی نصیحت نوں بڑے غورنال سنیاتے اوہدے تے چلن واسطے تیار ہوگیا۔ اک بیلی نال ، جیہدا میرا بھیت اک سی، ایس گل دا ذکر ہویاتے اوہ ہس کے آکھن لگا "دوستا! ایہہ سبھ کہن سنن دیاں گلاں نیں۔ ہاتھی دے دند کھان دے ہور نیں تے وکھان دے ہور۔ اخبار والا جے سچ توں وال برابر ایدھر اودھر نہ ہون دی قسم کھالئے تے اوہدا اخبار دونہاں دناں وچ بند ہوجائے۔
ایہہ حوصلہ توڑن والیاں گلاں سن کے تے اک دو ہور یاراں نوں وی ایہو جیہیاں گلاں کردیاں سن کے دل بڑا دکھیا۔ ایہناں ای خیالاں وچ اک دن لیکچر دین والے اخبار نویس دے دفتر اپڑیا۔ اوہ اوس ویلے ٹیلیفون پئے کردے سن۔ ہتھ دے اشارے نال مینوں ساہمنے کرسی تے بہہ جان لئی آکھیا۔ میں سنیا اوہ پئے کہندے سن پئی:
"جناب عالی! ایہہ سدھی گل اے جے تساں میرے نال گل کرنی اے تے تسیں ایتھے آجاؤ۔ میں اپنے دفتروں پیا بولناں ۔ میں تہانوں کجھ آکھنا ہووے گاتے میں سو وار چل کے تہاڈے کول آواں گا ۔۔۔۔ جی نہیں ایہہ اپنی عزت یاں ضدیاں اوکڑ دا سوال نہیں ، ایہہ اک اصول دا سوال اے ۔ تہانوں میرے نال کم ہووے تے تسیں میرے کول آؤ۔ مینوں کم ہووے تے میں تہاڈے کول آواں گا۔"
کول ای اخبار دا مینجر بیٹھاسی ، پچھن لگا کیہدا فون سی ؟ ایڈیٹر جواب دتا "وزیراعظم بول رہے سن۔ تہاڈے اک مضمون دے بارے وچ حکومت دی نویں پالیسی تے گلاں کرنیاں نیں، آکے سن جاؤ۔ میں جو کجھ جواب دتاسی تساں سن لیا ہووے گا۔ "میں ایڈیٹر توں کجھ ہور سنیا بنا مڑاپنے ڈیرے آگیا۔
میرے دل نے مینوں آکھیا "جنیا! چنتا نہر کر، سوچ اجے کجھ لوک دنیا وچ جیوندے نیں تے میں چوگردے وچ لوکاں دیاں گلاں تے دوالے چوالے دے بیلیاں دیاں نصیحتاں ولوں کنڈ کر کے اپنے ارادے تے پکا ہوگیا۔ یونیورسٹی توں اخبار نویسی دا کورس پاس کیتا تے دو ورقیاں دا اخبار کڈھ لیا۔ اپنے خیال دے اک دو ساتھی جڑگئے۔ اخبار نوں ودھ توں فائدہ مندتے اعتباری گلاں نال بھریا۔ تھوڑے دناں وچ ای ساڈے پرچے دی دھم مچ گئی۔ایس اخبار دی پڑھن والی اک نویکلی سنگت بن گئی تے اسیں پہلاں توں ودھ ایس گردی سچائی نوں منن لگ پئے پئی جھوٹھ ، بہتان تے ٹیڈھی راہ جیہڑے لوک لیندے نیں۔ قوم وچ ایسے لوکاں دا گھاٹا نہیں جو سچ سننا چاہندے نیں تے سچ دی قدر کردے نیں تے سچ لئی قربانیاں کرن والیاں دی عزت آبرو کردے نیں۔
تھوڑے دناں وچ ساڈا اخبار راج نگر دا اک معیاری پرچہ بن گیا۔ کجھ چر پچھوں پتہ لگا پئی سچائی تے سچے راہ ترن دی چوٹ جے پیندی اے تے غیر دیس دے اوہناں لوکاں تے پیندی اے جیہڑے ساڈے مالک بنے کھلوتے نیں۔ پردیسی مالکاں نے کئی وار کوشش کیتی پئی اسیں اپنے دیس دے معاملے بارے جو کجھ لکھیے اوہناں کولوں پچھ کے لکھیے۔
پر اساں جواب دتا "ایہہ اخبار لوکاں دا اے، لوک ایہدے مالک نیں ، لوک ایہنوں پڑھدے نیں۔ لوک ایہدے تے ٹگے خرچ کردے نیں ایس لئی اسیں جو لکھاں گے لوکاں دے فائدے لئی لکھاں گے۔ حکومت نوں اپنی پالیسی دسن واسطے کسے اخبار دی لوڑ ای اے تے اوہدے لئی اپنا وکھرا اخبار کڈھے "ایدوں پچھے ساڈے سرکاری اشتہار بند کر دتے گئے۔ اخبار نوں مالی گھاٹا پیا۔ پر ایہہ گھاٹا اخبار دی ودھدی ہوئی مانگ نے پورا کر دتا۔ اخیر اوہ ویلا آیا جدوں اک وڈے قومی معاملے بارے لاٹ صاحب جھوٹھ بولن لگیاں نہ خدا توں ڈرے، نہ خدا دی خلقت توں تے لوکاں نوں پٹھے راہ تے لان دی کوشش کیتی۔ اساں اخبار دے پہلے صفحے تے سرخی جمائی۔
"لاٹ صاحب نے جھوٹھ بولیا"
ایہدے اتے اک زہر بھریا ڈراوا حکومت دے محکمہ اطلاعات ولوں ملیا۔ پر اسیں اپنی گل تے اڑے رہے۔ لاٹ صاحب نے فیر جان بجھ کے لوکاں نوں پٹھے رستے پان لئی جھوٹھ بولیا۔ اساں ایڈیٹر دے مہرلے مضمون دا سرنانواں لکھیا "لاٹ صاحب فیر جھوٹھ بولیا۔"
ہن غیر ملکی لاٹ صاحب مینوںہتھکڑیاں وچ جوڑ کے اپنے ساہمنے پیش کرایا تے دند پیہہ کے آکھیا:
"شاہ ! ٹم پکوڑے بیچنا مانگنا، اخبار چلانا نہیں مانگنا"
میں جواب دتا۔
ـ"جی سرکار ، دل دی گل کاغذ تے لکھن دی اجازت نہ ہووے تے پکوڑے ای ویچ لاں گے۔ اخبار نویسی نہیں کراں گے۔"
لاٹ صاحب نے فرعون ورگی آکڑ نال کڑک کے آکھیا۔
"جاؤ یہاں سے مونہہ کالا کرو اور پکوڑے بیچو۔"
اخباری دی جائداد ضبط کرلئی گئی۔ اخبار بند ہوگیاتے نال ای میں وی جیل وچ بند ہوگیا۔ جیلوں چھٹ کے آیاتے ایس چھوٹے شہر وچ آکے پکوڑیاں دی ہٹی کھول لئی۔ صاحبو!اصل وچ رازق تے اللہ دی ذات اے۔ رزق نہ اخبار توں ملدا اے، نہ پکوڑے ویچیاں ہتھ آوندا اے۔ پکوڑے وچ البتہ اک سکھ ایہہ وے پئی ضمیر دا خون نہیں کرنا پیندا۔ "
میں آکھیا "شاہ جی ! جے پکوڑیاں دی دکان کرنی سی تے راج نگر وچ کرلیندے ، اینی دور آون دی کیہ لوڑسی؟"
شاہ جی نے آکھیا "جیہڑے شہر وچ روزانہ اخبار دی ایڈیٹری کیتی ہووے تے اوہ اینی شان نال ، اوس شہر وچ پکوڑے ویچن تے جی کردا۔ اک ہور گل دساں دل نوں ایہہ ٹھنڈ وی اے پہلاں اخبار دے کاغذ اتے کلیجے دے ٹکڑے قوم نوں پیش کردا ساں تے ہن راج نگر وچوں نکلن والے اخباراں تے گرما گرم پکوڑے رکھ کے اپنے گاہکاں نوں پیش کرناواں ۔۔۔ "ایہہ گل آکھ کے شاہ جی چپ ہوگئے ۔ پر میں اج وی سوچنا واں پئی ساری دنیا وچ کوئی ہور وی ایہو جیہا پکوڑیاں والا ہووے گا۔۔۔۔ !!


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels