Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی : اوہ کون سی

اکبر کہانی : اوہ کون سی

اکبر لہوری
March 16th, 2008

اوہکون سی

(1)
بڈھا اوس بستی وچ خبرے کدوں دا آباد سی۔ کوئی ایہہ نہیں سی دس سکدا پئی اوس ایتھے کد دے ڈیرے لائے ہوئے سن۔ بستی دے وڈے بڈھے اوہنوں چاچا بابا آکھ کے بلاندے سن۔ سنیا اے اوس دائرے دا بوڑھ اپنے ہتھیں لایاسی۔ اوس بوڑھ دی چھانویں
سارا پنڈ بہہ سکداسی تے لوک آہندے سن پئی مسیت دا وڈا پپل وی ایس بڈھے نے اپنے ہتھیں لایاسی۔ مدکی گل ایہہ وے پئی بستی دا کوئی رکھ اوہدے توں پرانا تے بستی دا کوئی بدنہ اوہدے توں سیانا نظریں نہیں سی آوندا۔ اوہ ایس تھاں نال کجھ اجیہا رچ مچ گیاسی جویں اوہ وی پرانے رکھاں، پرانے ٹبیاں تے سہج پریت نال وگدی پرانی نیں وانگوں قدرت دا اک پران لیکھ سی۔ جدوں اوہ اپنے چٹے چٹے والاں دی چمک وکھانداتے اپنی لمی ڈنگوری دیاں دھمکاں پاوندا آوندا۔ انج جاپداسی پئی کوئی پرانا سادھو مہاتما فقیر ایس بستی دی ہدایت دی خاطر آیا اے۔

لوک ہر گل تے ہر کم وچ بڈھے دی صلاح لیندے سن۔ کتے ویاہ شادی ہووے تے ساریاں رسماں ریتاں اوہدے کولوں پچھدے سن۔ جمن مرن دا کم کاج ہووے تے اوہدے کولوں پچھ کے ٹردے سن تے ہمیشہ توں اوہدی مرضی نوں اپنے واسطے قانون سمھجدے آئے سن ایس بستی دا کوئی بندہ ایہہ نہیں سی دس سکدا پئی کدوں دے ایس بابے دی سکھیا مت اتے چلدے آوندے سن تے کس اوہناں نوں ایہہ گورو پیر پہلی وار ٹکرایاسی۔ پر اپنی گل سچیائی نال آکھی جا سکدی اے پئی جویں ایہہ بڈھا اوس بستی دے رکھاں ، دریاواں ، زمیناں تے ٹبیاں وانگوں ہمیشہ توں ایتھے چلیا آونداسی۔ ایویں ای لوک ہمیشہ توں اوہنوں ویہندے تے اوہدیاں گلاں اتے چلدے آوندے سن۔
اوہ کتھوں آیاسی تے کدوں آیاسی تے اوہدا حکم ایس بستی تے ایس دیس تے کیوں چالو سی، ایہدا کسے نوں کجھ پتہ نہیں سی۔ جویں بندے چڑھدے دن نوں ویکھ کے اپنے کمیں کاجیں لگ جاندے نیں تے کوئی ایہہ نہیں پچھن کھلوندا پئی کدوں دن چڑھیاتے کتھوں چڑھیا ۔ ایویں ای ایس بڈھے دے ہون تے ایس بڈھے دے حکم نوں دنیا بنا پچھان تے بنا ٹوکیاں مندی چلی آوندی سی۔

(2)
پچھلی عمرے رب نے ایس بڈھے نوں ترے جاتک دتے تے تنے جوان ہوگئے۔ بڈھا ایہناں تناں جاتکاں نال خوشیں وسداسی تے بڈھے پیو دے پاروں اوس بستی وچ ایہناں تناں گبھروواں دا وی چوکھا مان تران سی۔

(3)
اچن چیتی بڈھے دے اقبال دا ستارہ گردشوچ آگیا۔ اوہدے لانبھے مندے دناں تے مندے کرماں دے گھور انھیرے چھاگئے۔ اوہدا وڈا پتر کسی راہ جاندی مٹیار نوں ہتھ پا بیٹھا۔ جیہدے توں غیرت دا جوش کھا کے جنے ڈانگاں لے کے بڈھے دے کوٹھے دوالے گھیرا گھت کھلوتے۔ بڈھا اندروں نکلیا۔ عمراں دی رکھی رکھائی کم آئی ۔ اوہدے پتر اتے لوکاں دا غصا نکلیا پر بڈھے دے لحاظ نوں سیانیاں گل نوں اوتھے ای چاٹھپیا۔

(4)
مصیبت جدوں آوے کلی نہیں آوندی ۔ بڈھے دا دوجا پتر بھیڑیاں دی بہنی جا بیٹھا تے اک دن پنڈ وچ ڈاکہ وجاتے اوہ ڈاکوواں نال رل کے ڈاکہ ماردا پھڑیا گیا۔ ایس موقعے تے لوکاں دا غصہ ودھ ودھ کے زباناں تے آگیا تے بہتے لوکاں نے بڈھے دا کوئی لوہ لحاظ نہ رکھدیاں ہویاں اوہدے گل وچ کپڑاپاکے اوہنوں کھچیا دھردیا۔ نالائق اولاد نے بڈھےدی عزت گٹھے وچ رلا دتی۔ پر فیروی پنڈ دا کوئی کوئی بندہ ایہہ آہندا سنیا گیا۔
"لوکو! رب دے خوف توں ڈرو۔ اولاد دے مندے کماں دی سا پیو نوں نہ دیو۔ "
پر ایس کوجھے کم نے بڈھے دی بگی داڑھی نوں گلیاں وچ رول دتا۔

(5)
بڈھے دا تیجا پتر تے بھلامانس جاپداسی۔ پر اوس بدکار نے اگلی پچھلی سبھ کسر کڈھ دتی۔
جدوں لوکاں سنیا پئی اوس شراب پی کے اک بھلے مانس نوں دن دہاڑے چھرا مار کے جانوں مکادتا۔ ایس قتل دے نال بستی تے خونی انھیری چڑھ آئی۔ جوش بھریاں لوکاں نے ایس خونی انھیردے نال رل کے اوس بستی اتے دوزخ دی اگ وانگوں کھلر گئے ۔ کجھ وقت کسے نوں کوئی ہوش نہ رہیا پئی ایہہ کیہ پیا ہوندا اے۔ جدوں سویر ہوئی تے لوکاں نے ڈٹھا جتھے بڈھے دا کوٹھاسی اوتھے سواہ دے ڈھیر تے ٹٹے کھسے کھلوتے نظریں آئے۔ دائرے دا بوڑھ تے مسیت دا پپل جڑاں پٹ انھیری نے باہر سٹے جتھے عزت نال وسدی تے خوشی نال ہسدی وسوں دا واساسی اوتھے مڑھیاں دی خاموشی تے قبراں دی ویرانی ڈیرے لائی بیٹھی سی۔

(6)
لوک لبھدے سن اوہ بڈھا کدھر گیا۔ اوہناں نوں یقین سی پئی اوہ کسے ڈھنگ نال اوتھوں نکل کے ضرور نسن وچ کامیاب ہوگیا ہووے گا۔ پر لوکاں دا تپدا کلیجہ تے تاں ٹھنڈا ہونداسی پئی جے اوہدی اولاد دیاں کرتوتاں دا بدلہ اک اوسے دی جان توں لیا جائے۔ غصے نال پاگل ہوئے سیانے پکار پکار کے آہندے سن "یارو کملے نوں نہ مارو، کملے دی ماں نوں مارو ، ایسے طرح پئی کملے جمن اگن توں بند ہو جان۔ "پر لوک افسوس کردے سن پئی بڈھاتے ویلا دونویں ہتھوں نکل گئے۔ وچوں کسے پچھیا "یارو بڈھا کتھوں آیاسی؟ ایہہ کیہڑے تھاں داسی؟ اوہنوں اوہدے اصل تھاں مکان توں جا پھڑیے۔ "جواناں نے سواہ دے ڈھیراں تے سڑی ہوئی چھت دیاں کڑیاں تے اٹاں روڑیاں نوں لانبھے کرکے اک صندوقڑی لبھی جیہدے وچ اک تعارفی کاٹ تے صرف بڈھے دے ناں دا پتہ لگا۔ پہلی واری بڈھے دا ناں ویکھ کے بھیڑ انج پچھانہہ ہٹ گئی جویں اوس ڈھیر وچوں کالا ناگ نکل آیا ہووے۔ اوس کاٹ اتے بڈھے داناں صرف ایہہ لکھیا ہویاسی "مذہب۔"


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels