Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی : جد عورت بدلہ لیندی اے

اکبر کہانی : جد عورت بدلہ لیندی اے

اکبر لہوری
March 18th, 2008

جد عورت بدلہ لیندی اے

آہندے نیں "گلاں کرن سوکھالیاں جد ہون پرائیاں "گلاں کرن والیاں نے اوہدے بارے وچ کیہ کجھ نہ آکھیا۔ لکھن والیاں نے اوہدے بارے کیہ کجھ نہ لکھیا۔ جدوں اوہنوں پلس پھڑکے لے گئی ، اوس ویلے توں لوک دنے راتیں اوہدے لئی رنگ رنگ دے ناں گھڑدے رہے تے سواد لے لے کے آہندے رہے ۔ اخباراں نے اوہنوں "ڈین"تے "چڑیل"لکھیا۔ اوہدا مقدمہ پلس دی پڑتال توں لے کے سیشن دے سپرد ہون تے چھیکڑ لے فیصلے توڑی ساریاں پوڑیاں لنگھیاتے ہر پوڑی تے ونو ون دیاں گلاں کھلیاں پر لوکاں دی زبان نے اوہدے بارے وچ جو کجھ مڈھوں اچریاسی اوہدے وچ کوئی فرق نہ پیا۔ جی کھول کے اوہدی نندیا کردے تے ڈھڈ بھر کے اوہنوں مندا بولدے رہے۔ بھری کچہری وچ اجیہے گواہواں نے اوہدے بارے وچ اکھیں ڈٹھیاں گلاں دسیاں جیہناں نوں اوہدیاں اپنیاں اکھاں نے پہلی وار کچہری وچ ای ڈٹھاسی۔ پر اوس مڈھ توں لے کے چھیکڑ توڑی چپ وٹی رکھی۔ جیویں اوہدا ایس مقدمے نال کوئی وہار سمبندھ ای نہ ہووے۔ کچہریوں اوہدے لئی وڈی توں وڈی سزا بول گئی ۔ اپنے ڈھڈ دے جمے نوں اپنے ہتھیں مار مکا ن والی ڈین تے ترس کون کھائے۔
(2)
جد میں اوہدی ملاقات کرن لئی عرض دتی تے جیل دے داروغے نے حیران ہوکے میرے ول ڈٹھا۔ اوہدے نال ملاقات نال ملاقات کرن لئی ہور کسے نے وی نہں سی آکھیا۔ اپنے بچے دی رت پین والی چڑیل نوں ملن کون آوے؟
(3)
اوہ لوہے دیاں سیخاں پچھے بت بنی بیٹھی بت بنی بیٹھی سی۔ اوہدے مونہہ تے ڈر بھودا کوئی نشان نہیں سی۔ نہ اوہدی کھلڑی وچ کوئی خوف جاپداسی۔ میں اوہدی کوٹھڑی اگے کھلوندیاں ای آکھیا۔
"میں بھینا! تیری ملاقات لئی آیاواں۔"
اوس سدھریاں وچار توں سکھنے مونہہ مہاندرے تے میری گل سندیاں ای جویں روحانگی جیہی آگئی تے ذرا دی ذرا دی ذرا حیاتی دا لہو لشکن گل پیا ۔ اوہ ٹھ کھلوتی تے آکھن لگی۔
"ہاں میں میرے تیرے نال گل کراں گی۔ تینوں دل دا بھیت کھول کے سنادیادں گی۔ کچہری وچ کیہ آہندی۔ اوتھے ایہو جیہیاں گلاں کون سندا ای؟ تے نالے اوس ویلے میں اپنے آپ وچ نہیں ساں۔ سزا بول گئی اے تے سزا دا حکم سن کے دل نوں ذرا کھلیر ہوگئی اے۔ ہن مین تیرے ساہمنے اپنے دل دی ہواڑھ کڈھاں گی۔ سچی گل ایہہ وے پئی ایس ویلے میرا اندرلا وی ایہو لوڑدا سی پئی میں کسے اگے ساری گل اپنے مونہوں کھول دیاں۔ "
میں آکھیا "بہہ جاتے بہہ کے گل کر۔ "
اوہ بہ گئی تے آکھن لگی۔
" اسیں ذات دے بروالے ہنے آں۔ میرا ویاہ ساڈی برادری دے چودھری دے وڈے پتر نال اوس سمے ہویا جدوں سانوں دونہاں نوں اجے ایہہ وی نہیں سی پتہ پئی ویاہ کیہ ہوندا اے۔ مینوں اوس ویلے دی کوئی سمھال ای نہیں۔ اوہ سناوندے ہوندے سن پئی جدوں جنج ساڈے گھروں ٹری سی تے میں اپنے پیو نوں آکھیاسی "باپو میں دی جنج نال جانا اے، مینوں کتے چھڈ نہ جائیں ۔"ایہہ گل سن کے میرا وڈا بھراتے چاچے کھڑکھڑ کرکے ہسے سن تے جدوں جنج رات نوں تہاڈے گھر ڈھکی تے توں ستی ہوئی سیں۔ تینوں ستی ہوئی نوں اک زنانی موڈھے نال لاکے لیائی سی۔ اسیں دونویں اکٹھے ای پلے تے کٹھے ای جوان ہوئے تے سانوں کٹھیاں ای ایس پیار دی اصلیت دا پتہ لگا پئی اسیں تیویں خوند آں۔ آکھن نوں اوہ بروالے سن تے پنڈدے چوکیدار۔ پر جدوں وی اوہناں نوں پنڈ دی کسے پنچایت وچ ڈٹھا اوہ کھلوتے ہوئے پنڈ والیاں دے راجا جاپدے سن۔ لمی پوری دے گبھرو، چوڑی شینہہ ورگی ہک، کھلا متھا، لاٹاں ماردیاں موٹیاں موٹیاں اکھاں ، بھرویں بھروٹے ، سوہنے چھتے۔ ۔۔۔۔"
ایہہ آہندیاں اوہدیاں اکھاں وچوں ہنجو ڈلھ کھلوتے تے اوہدیاں اکھاں تاڑے لگ گئیاں۔ انج جاپداسی پئی ہوا وچ کسے شے نوں پئی ویہندی اے۔۔۔ جھٹ کو چپ رہن پچھوں اوہ پھیر بولی۔
"اصل وچ جدوں اوہناں دی پیاری مورت دھیان وچ آوندی اے۔ اوہ مینوں ساہمنے کھلوتے جاپدے نیں۔ حیاتی اوہناں بنا اوکھی تے موت سہل ۔ میں ہنے پئی آہندی ساں اوہ پنچایت وچ کھلوتے راجا جاپدے سن۔ ایہہ سچی گل جے۔ میں آپ پنڈ دے بندیاں بڈھیادںدی زبانی سنیاسی پئی ایہہ جوان پچھلے جنم وچ راجا ہونا اے۔ اچیاں ذاتاں دا کوئی جوان اوہناں دیاں اکھاں وچ اکھاں پاکے نہین سی ویکھ سکدا۔ بگدار چکن ، منگلی پھیرن ،بھنگڑا مارن تے شکار کھیڈن وچ اوہ سارے پنڈ دے گورو سن۔ پنڈوں جد کدی واہر نکلی اوہناں بنا نہیں نکلی۔ جد کدی اوکڑ بنی اوسے جوان نے موڈھا دتا۔
اک واریویہندیاں ویہندیاں نیں دا پانی دوروں چاندی وانگوں لشکن تے ناگ وانگوں شوکن لگ پیا۔ لوک گھابر کے گھراں توں باہر نکل آئے پئی ہڑھ چڑھیا آوندا اے، پنڈ دوالے بنھ مارن دی ویلھ نہیں دے گا۔
مینوں یاد اے اوہناں نے پلک وچ اپنے گھر دیاں ، لمبرداراں دیاں تے ہور پنڈ والیاں دیاں توکاں دیاں جوڑیاں پٹ لئیاں تے اوہناں نوں پنڈ دے دوالے گڈ کے نال مٹی پانی شروع کردتی۔ بنھ نوں بنھن دا کم چالو ہوگیا۔ پنڈ والے اوہناں دے آہر نال ہمت کرکے اٹھے۔ ایہہ ساری رات کہی لے کے کدی ایدھر تے کدی اودھر مٹی پٹ پٹ کے بنھ بنھدے تے بنھ بنھن والیاں نوں آہر دیندے رہے۔ ساری رات لہو مڑھکا اک کرکے بنھ بجھیا۔ سورج دی ٹکی اگدیاں ای ہڑھ آگیاتے پانی بنھ نال کھیہن لگ پیا۔
سارے لوک ایہہ مندے سن پئی جے ایہہ گبھرو کلا بنھ بنھن لئی نہ کھلو جانداتے ہورناں دے سراں تے آہردی پرانی نہ ہلارداتے ایڈا لما چوڑا بنھ راتوں رات کدی نہ بجھ سکداتے جے بنھ نہ بجھداتے پھیر خبرے پنڈ دا کیہ بندا۔
ضلعے دا وڈا افسر بیڑی تے چڑھ کے ساڈے پنڈ کولوں لنگھیاتے پنڈ والیاں نوں آکھ گیا پئی تہاڈا بنھ ہورناں پنڈاں دے بنھاں نالوں پکیرا اے۔ اسیں ایہہ ویکھ کے بڑے راضی ہوئے آں۔ اوس دن سارے پنڈ والیاں دی اکع بولی سی پئی صاحب ! ایہہ سبھ ساڈے چونکیدار دی ہمت دے کارن ہویا جے۔ اوتھے ای کھلیاں کھلوتیاں صاحب نے بوجھے وچوں دس روپے دا نوٹ کڈھیاتے اوہناں نوں انعام دتا۔ اوس دہاڑے میں پھل پھل کے لیڑیاں وچوں باہر پئی پیندی ساں ۔ سارے پنڈ دیاں مٹیاراں میرے ماہی ول سک نال پئیاں ویہندیاں سن تے مینوں انج جاپداسی جیویں میرا پیر بھنجے نہیں پینداتے میں انبر ولے اڈی جانی آں۔
(4)
پنڈ دا چودھری سٹھاں پینٹھاں ورھیاں دا بڈھاسی۔ اوہ ایس پنڈ وچ تے دوالے چوالے دیاں پنڈاں وچ اپنیاں بھیڑیاں وادیاں کارن چوکھا بدنام سی۔ اوہنے اتوڑتی کئی قبیلے کیتے پر رب نے اوہنوں اولاد دے لائق نہ جانیا۔ لوکاں دی زبان تے ایہو گل سی پئی ایہہ ٹھیک ای ہویا اے۔ اجیہے بدتے اجیہے چندرے دی نسل اگے نہیں ٹرنی چاہیدی۔ چنگا ہویا ایس برے دا بی اگوں نہیں پھٹیا۔ سپ دا بچہ وی اوڑک سپ ای ہوندا اے۔
چودھری کدی کدی اوہناں نوں سدن کوان لئی ساڈے بوہے تے آوندا۔ میں بوہا کھولدی تے مینوں اوہدے آنیاں توں تے اوہدے ویکھن ولوں ویکھ کے ڈر آوندا۔ سارا پنڈ جانداسی پئی کسے ماڑے دی پت ایہدے ہتھوں نہیں بچ سکدی ۔ پر سبھ چپ سن۔ کن نہیں سن پھرکدے۔ اچی ساہ نہیں سن کڈھدے ۔ سرکار لکھ قانون بنائے پر اصل وچ دھرتی تے جس قانون دی بادشاہی اے اوہ دقانون اے طاقت دا قانون۔ تگڑے دا پاپ ای پن اے تے ماڑے دی چیک وی گستاخی اے۔
میں اک وار اوہناں نوں آکھیا "مینوں چودھری دیاں اکھاں وچ بھیڑ جاپدا اے ۔ ہس کے ہولی جیہی میرے مونہہ تے چپیڑ ماری تے آکھیا۔
"بھولیے گڈیے! توں کیہ جانین پئی تئرے کھسم ہتھوں چودھری دے پران کیویں کنبدے نیں۔ اوہنوں چنگی طرح پتہ اے پئی جے میں کدی بھیڑی نیت نال ایس گھر ول مونہہ کیتاتے اک پیر ایس بوہے دے اندر ہووے گاتے دوجا اگلے جہان، دوزخ دی اگ وچ۔"
انج اک وار میریاں سہیلیاں تے پنڈ دیاں وڈ وڈیریاں نے مینوں آکھیا"نی ویہنی ایں، اپنیاں نکرمیاں دی حیاتی ساڑکے ہن ایہہ بڈھڑا تیرے تے اکھ رکھی بیٹھا ای۔ "
پر میں ایہہ گلاں ہاسے وچ اڈا دیندی ۔ میں شینہہ دے سائے ہیٹھ وسن والی ہرنی ساں مینوں گدڑ دیاں لالاں تے سینتاں دی کیہڑی چنتا سی۔
(5)
اوہناں دہاڑیاں وچ ہر پاسیوں ڈاکیاں دیاں خبراں آوندیاں ہندیاں سن۔ سندے ساں کہ ہر پاسے ڈاکو ہرل ہرل کردے پھردے سن۔ ڈاکو سرکار نوں تنگ کرن لئی تے سرکاری بندیاں دا تراہ کڈھن لئی ڈاکے ماردے سن۔ ایہہ تلواراں ، بندوقاں تے پستولاں نال لیس ہوکے آیا کردے سن سارا دیس ایہناں دے ڈر نال سہمیا رہنداسی۔ جتھے پیندے سن پنڈ والیاں نوں گولیاں نال اڈا دیندے سن۔ ایہناں توں بنا ڈنگراں دے چور انھیریاں راتاں وچ پھردے ہوندے سن۔ ایہناںنال بھیڑ ہووے تے پنڈ والے سینہ ڈاہ کے بھڑدے سن۔ کیوں جے ایہناں کول دارو سکہ نہیں سی ہوندا۔ ڈانگاں چھویاں ای ہندیاں سن۔ ساڈے پنڈ والیاں نے کئی وار ڈنگراں دے چوراں نوں ما ر نسایا تے اوہناں دی مدد نال ڈنگر وی چوراں کولوں کھوہ لئے۔
اسوں دا مہینہ سی۔ حالی ڈنگر وچھا باہر ای ہونداسی ۔ اندر بنھن دا سما نہیں سی آیا۔ لوک ویہڑیاں وچ ای سوندے سن۔ پہر رات لنگھی سی پئی لمبردار نے اوہناں نوں بندہ گھل کے سدیا۔ ایہہ ڈانگ لے کے نکلے تے جاندیاں جاندیاں مینوں آکھ گئے پئی ڈنگراں نوں چور پئے نیں۔
میں حالی بوہا ڈھوکے منجی تے پئی ساں گولیاں چلن دی آواز آئی۔ لوکاں دے رولے گولے وچ اوہناں دے کڑکے نترکے سنے جاندے سن۔
ہندیاں ہندیاں پتہ لگا پئی ڈاکو پنڈ دیاں گلیاں وچ آگئے نیں۔ لوک کوٹھیاں تے چڑھ گئے پر پھیر ڈردیاں ماریاں ہیٹھاں اتر گئے۔ کیوں جے ڈاکو کوٹھیاں ول نشانہ بنھ کے گولیاں ماردے سن۔
ایڈا کاکو رولا مچیاپئی کسے نوں سرت نہ رہی ۔ انج جاپداسی پئی اج ای سبھ دی حیاتی دا خیری دن اے۔ پر موت سبھ دے واسطے کتھے۔ اوہ تے چن چن کے سورمیاں نوں لیندی اے۔ میرے بھیڑے لیکھ انت نوں پج گئے۔ میرے شیر نوں پھٹاں نال پھسیاتے لہو وچ نہاتا منجی تے پاکے لیائے۔ مینوں ایدوں ودھ یاد نہیں پئی اوہناں ویہڑے آوندیاں ای دم دے دتا۔ اک رات وچ میرا سہاگ لٹیا گیا۔
دن چڑھیا تے میں منجی تے پئی ہوئی ساں ۔ دوالے چوالے پنڈ دیاں وڈ وڈیریاں سن۔ میں اوس بچے دی ماں بن چکی ساں جیہدے پیو نوں چار پہر پہلاں اگلے جہان دا پنیڈا پیش پے گیاسی۔
(6)
ایس چوٹ دی یاد بس اینی کو رہ گی گی اے پئی اوہناں نوں پھٹاں نال کسیا پھسیا ویکھیا۔ پھیر کسے دی زبانی سنیا پی پنڈ دا شہر ٹھنڈا ہوگیا۔ مڑاکھ کھلی تے نظر اوس شیر دے بچے تے پئی۔ دل وچ آکھیا اوہناں کولوں تیتھوں وکھ کد رہیا جانداسی ۔ لے ویکھ لے اک ہور روپ وچ تیری راکھی لئی آگئے نیں ۔ بچے نے تے اجے دو مہینیاں نوں جاکے جمناسی ایڈی کاہل کیویں ہوئی ! اوہ اپنی داسی نوں کدی نہیں سن بھل سکدے ۔ میں جیوں جیوں بچے نوں ویہندی ساں میرا ایہہ وچار پکا ہونداسی۔ اوہو ای نک سک، اوہو ای مونہہ مہاندرا، اوہو ای کمیاں دے پھلاں ورگے نین ، اوہو ای چوڑا متھا۔ ایہہ پت نہیں پتی اے۔ کون آہندا اے میرا سہاگ لٹیا گیا۔ میں ہن وی اپنے سراندھے وچ سندھور ڈولھاں گی۔ میں ہن وی سہاگن اکھواواں گی۔ اوہ ایڈی چھیتی ودھیا کہ میں ویکھ ویکھ کے حیران ہندی ساں۔ اوہ اپنے ہان دے سارے ایانیاں توں پہلاں گلاں کرن لگ پیا۔ اوس ایڈی چھیتی ٹرن سکھ لیاپئی گوانڈھی ویکھ ویکھ کے آہندے۔
"ایہہ بال بڑا ہنڈر ہیل اے۔ "
میں آہندی کیوں نہ ہووے۔ ایہہ پہلاں وی گبھرو سن۔ ہن پھیر جوانی دی منزل ول چلے نیں ۔ مسافر جتھوں آیا ہووے مڑ اودھر نوں جاندا ہویا جھبدے ٹردا اے۔ اودھر میں رنڈیپے دے دکھ نوں بھل کے مڑ سہاگ دے چاء وچ پھردی ساں اودھر چودھری نے مینوں پدھریاں کرن لئی تے اپنے ڈھب تے لیاون لی دن رات اک کر دتا۔ پہلاں تے میں انج سمجھدی ساں پئی اساں ماڑیاں ول اوہدا دھیان ایس لئی اے پئی میرے خوندنے پنڈ دی سیوا وچ اپنی جان گوائی سی۔ آٹے دیاں بوریاں ، گھیو دے پیسے ، لیڑے لتے برابر گھلاندا رہنداسی تے میں انج جاندی ساں پئی چودھری پنڈ دے سیوادار دے گھر دی تے اوہدے بچے دی پالنا پیا کردا اے پر ہولی ہولی میرے اتے اصلیت کھلن لگ پئی۔ ساڈی اپنی برادری دیاں وڈ وڈیریاں تے چودھری دے لگے لانیاں دیاں زنانیاں روز دہاڑی میرے کول آکے بہن لگ پئیاں تے کئی ولاں پھیراں نال اپنا مطلب کہن لگ پئیاں۔ کوئی آہندی "انئیے ! تیرے بھاگ جاگ پئے نیں۔ چودھری تیرے تے مردا ای۔ ہن توں رانی بن کے رہیں گی۔ ویکھ لئیں توں اوہدے گھر پیر پایا تے اوہدے گھر دیوا جگیا۔"
کوئی آہندی "اوڑک کد تیکر مرن والے دا سوگ پائی رکھیں گی۔ بھولیے ! کدی کوئی مرن والیاں نال مریا وی اے ؟ ایہہ تے سمجھ پئی جے اوہدی تھاں توں مرجاندیوں تے اوہ کنا کوچر رنڈا بیٹھا رہندا؟"
میں سوچدی جے میں مرجاندی تے جنجال نہ کٹے جاندے!! میری جیہی بھاگاں سڑی نوں موت کتھے ۔ ایہو جہیاں گلاں سن سن کے کلیجہ پاٹداسی۔ ایس سنسار والے ماڑیاں دی خوشی نوں ویکھ نہیں سکدے، اوہناں نوں اپنے مویاں تے رون وی نہیں دیندے۔
(7)
چودھری نے جان لیاسی پئی جے پہلاں اوہدے راہ نوں پیو ڈکی کھلاسی تے ہن اوہدی تھاں پتر نے مل لئی سی۔ دسن والیاں اوہنوں دس دتا پئی ایس گاں نے وچھے دے ہندیاں ددھ نہیوں دینا۔ اوہنے وچھے نوں بچڑاں دے حوالے کرن دا متا پکا لیا۔ اک دن ترکالیں گوانڈھی دا منڈا نٹھا آیا۔ ساہ اوہدی کھلڑی وچ نہیں سی میوندا۔ اوہنے روندیاں ہوکے بھردیاں دسیاپئی میرا لال دریا وچ ڈب گیا۔ اوہ چودھری دے نوکر نال مجھ نوں نہاندا پیاسی۔ مجھ دا رسا اوہدے ہتھ وچ سی تے نوکر مجھ دا پنڈا پیا ملداسی۔ اچن چیتی مجھ ڈرکے نسی تے ڈونگھے پانی ول چلی گئی ۔ منڈا اپنا ہتھ رسے دے ول وچوں نہ کڈھ سکیاتے ڈب گیا۔
(8)
کجھ چر پچھوں سارے پنڈ والے ایہہ سن کے حیران ہوگئے پئی میں اچن چیتی چودھری نال ویاہ کرالیا۔
(9)
چودھری وچوں منڈا ہویا۔ لوک اوہنوں میرا بچہ ای آہندے سن پر وچار کرو اوہدی ماں بنن وچ میرا حصہ کنا کوسی۔ ایہہ تے میرے نال دھکاسی۔ ۔۔۔ نرا دھکا۔۔۔ تے پھیر بچے نوں ویکھیا جے۔ اوہو ای چودھری دا کالا رنگ ، افیم دا ماریا ہویا۔ جیویں توے تے وسار ڈلھی ہووے ۔ بھینگیاں اکھاں ، کبیاں لتاں، سارے لنگ گوڈے بے ڈول، سار ا جسا بے ڈھنگا۔ سپ تے اوہدے بچے وچ رتی رواں دا وی تے فرق نہیں سی۔ اوہو نحس مہاندرا، اوہو بھیڑی بوتھی ۔ میں اک دہاڑی وہ اوہنوں ہک نال لاکے ددھ نہیں دتا۔ میریاں چھاتیاں وچ ددھ لہو بن چکاسی۔
(10)
چودھری دی جیویں کایا کلپ ہوگئی ۔ جتھے پہلاں اپنیاں زمیناں دھڑا دھڑ ویچی جانداسی۔ ہن ہر ویلے کتوں نہ کتوں بھوئیں لین دا جتن کردا رہنداسی۔ کوء نہ کوئی انتقال ہوندا ای رہنداسی۔ گہنے ہووے بھانویں بیع ہووے، کسے نہ کسے طرح مالکی ودھاندا ای رہنداسی۔ لوک آہندے سن، کیوں نہ ہووے اوڑک ایہناں زمیناں دا وارث جو جمیا اے۔ پرانے کوٹھے نوں ڈھوا کے نواں کوٹھا پوایا۔ نویں دیوان خانے، نویں مہمان گھر۔ گھوڑے ای اک چھ ڈدو سن۔ ہن شہروں جاکے بگھی وی لے آیا۔ پتر نوں لے کے سیر نوں جانداتے منگتے دعاواں دیندے۔ "پتر دا ویاہ کریں ۔ پوتریاں دیاں خوشیاں ویکھیں لاڑیا!"سن کے خیراتاں کردا۔ پہلاں منگتیاں دے ہتھ ڈنڈے مار مار کے بھن دیندا ہونداسی۔ میریاں خوشیاں دے محل نوں ڈھاون والا موذی ہن اپنیاں آبادیاں دے سفنے ویہندا سی۔ عورت دے بدلے دا پتہ نہیں ساسو۔ حیرانی دی گل اے، ہر اپرادھی کسے طرح سمجھدا اے پئی جے لوک میتھوں گھٹ اپرادھی ہون گے۔ ایس لئی آپ اپرادھ کرکے اوہدے بدلے ولوں بے دھیان تے ویسرا ہو جاندا اے۔
(11)
سپ دے پتر دی اٹھویں ورھے گنڈھ سی۔ میرے لال نوں وی ٹھیک اٹھواں ورھا ای لگاسی پئی اوہنوں ڈوب دتو نیں ۔ لوک سمجھدے نیں پئی میں اوہدی موت دا کارن سمجھی نہیں ساں۔ اپرادھ نوں جنا اوہ سمجھدا اے جیہڑا اپرادھ دی چھری ہیٹھاں آوندا اے اونا ہور کوئی کیہ سمجھ سکدا اے ۔ مینوں پتہ سی پئی میرے سردا تاج کس ہتھ نے کھوہ کے دور وگاہیا اے۔ مینوں پتہ سی پئی ایدوں پچھے کیہنے میرے کلیجے نوں ہتھ پایا اے تے کیہے میرے لال نوں ڈوب کے ماریا اے۔ میں اوہدے کالجے نوں پیراں ہیٹھاں ماننا لوڑدی ساں۔ میں اوہدیاں آساں تے سدھراں دے گاٹے تے چھری چلانا چاہندی ساں۔ میں اوہنوں وی اپن ے وانگوں برباد تے تڑفدا ویکھنا چاہندی ساں۔ مینوں ہن پتہ لگا پئی میں اک ایسی عورت دے ساہمنے آں جیہنے قتل کیتا ہویا اے۔ انج جاپداسی پئی جے چودھری اوس ویلے اوہدے ساہمنے ہونداتے اوہدی ہک وچ اپنے نہوں گڈ دیندی تے اوہدا کلیجہ کڈھ کے کھاجاندی۔ "
اوہنوں گلاں کردیاں ساہ چڑھ گیاسی۔ اوہدیاں مٹھاں بند سن۔ اوہ انج بولدی سی پئی جیویں ساری دنیا نال ٹکر لین نوں تیار ہووے۔
"میں نیاں مگندی ساں۔ میں آپ نیاں کرلیا۔ جیہڑے نیاں لوڑدے نیں اوہ لوکاں دے نیاں دے بیٹھے نہیں رہندے ۔ میں چودھری دے پتر نوں پروہنیاں دے کٹھ وچوں کڈھ کے دریا تے لے گئی۔
پتہ نہیں چودھری نے میریاں اکھاں وچوں کجھ ڈٹھا یاں اپنا کیتا اوہدیاں اکھاں اگے آ گیا۔ اوہ میرے پچھے نسیا۔ میں اوہدے توں پہلاں دریا تے اپڑگئی ساں۔ جدوں اوہ کنڈھے تے اپڑیا تے میں اوہدے پتر نوں دونہاں ہتھاں نال پانی ہیٹھاں دبی کھلوتی ساں۔ اوہدا ہتھ پیر مارنا مک چکاسی۔ پانی ہیٹھا اوہدا جثہ موء ہوئی مچھی وانگوں ٹھنڈاتے لجلجا ہو چکاسی۔ جدوں میں چودھری نوں دوروں اوہدیاں سدھراں تے آساں دی لوتھ وکھادتی تے اوہدا مونہہ مہاندرا ہور دا ہور ہوگیا۔ اوہدے تڑفدے جسے، اوہدیاں ڈراونیاں اکھاں تے اوہدیاں پھرکدیاں ناساں ویکھ کے مینوں انج جاپیا جیویں اک بڈھا سور گولی کھاکے اک پاسے کتیاں تے اک پاسے شکاریاں وچ گھریا کھلوتا ہووے۔ اوہدی ایس در دشا نوں ویکھ کے مین سمجھ لیاپئی مینوں میرانیاں نل گیا اے۔ میں انیائی سنسار کولوں اپنا نیاں کھوہ لیا اے، کھس لیا اے۔
مینوں آہندے نیں میں اپرادھی بیوی آں۔ میں اپنے لاڑے دے مرن پچھوں تیویں رہی کدوں ساں۔ جس مینوں زورا زوری تیویں بنایا ایہہ اوہدی بھل سی۔
مینوں آہندے نیں مین اپرادھی ماں واں۔ اپنے لال دے مرن پچھوں میں رہی کدساں؟ جس دھکو دھکی مینوں ماں چابنایا ایہہ اوہدا اپرادھ سی۔ "ایہدے پچھوں اوس اپنا مونہہ دروازے دیاں سیخاںولوں پھیرلیا۔ میں کجھ چر بہہ کے چلیا آیا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels