Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی : بھاگوان

اکبر کہانی : بھاگوان

اکبر لہوری
March 21st, 2008

بھاگوان

میں کہانی لکھن بیٹھا تے بھاگوان دی گل بدو بدی، دھکو دھکی تے زورو زوری میری سوچ تے چھا گئی ۔ کیوں جے بھاگوان دی گل حیاتی دے ورقے تے اجیہی لیک بن گئی اے جیہڑی کدے نہ بجھے گی تے سنن والیاں نوں سدا اجیہیاں سوچاں وچ پائی رکھے گی جیہناں نوں حرفاں دے لیڑے پواندیاں اج ڈر آوندا اے تے نالے کجھ گھاٹا وی دسدا اے۔
اوہ حالی ایڈی کو ہوئی سی جس عمرے بالڑی نے لال لیڑا نہ پایا ہووے تے اوہری نظرے ایہہ پتہ نہیں لگداپئی ایہہ کاکا اے کہ کاکی۔ اوہ ماں پیو نال شہر رہندی سی۔ ایتھے ای جمی پلی سی۔ اوہدا ماما پنڈ وسداسی تے واہو کھاندا پینداتے سوکھا زمیندارسی۔ بھین لئی عید لے کے آیاتے بھین ماں جائے نوں ویکھ کے نہال ہوگئی۔ ادھی راتیں اٹھ کے سرگھی تیک بھین بھرانواں دیاں گوڑھیاں گلاں ہندیاں رہیاں تے اوڑک بھرانے بھین اگے سوال پا ای دتا پئی کاکی دا ساک میرے کاکے لئی دے چھڈ۔ کاکا ایہدا ہانی اے۔ مدرسیوں تے اٹھ کھلوتا اے پر اساں بہتا پڑھاکے کیہڑی اوہدے کولوں نوکری کرانی اے اوہنوں بابو بنانا اے۔ رب نے بھوئیں دے چار مرلے دے چھڈے نیں۔ کھان
پین لئی بہتیرے دانے ہو جاندے نیں۔ بوہے تے لویرا وی سدا رہندا اے ۔گنا ، گلی، چول جھسول ، ستو تے بوہلیاں ، گندلاں دے ساگ ۔ جیہڑیاں شئیاں شہر وچ سوغاتاں سمجھیاں جاندیاں نیں ساڈے گھریں پیراں وچ پئیاں رلدیاں نیں۔ تیری دھی ساڈے گھر گئی تے گھردیاں مکھناں نال پل کے تے کھلی جوہ وچ اڈاریاں مار کے کوڑی ول وانگوں پسرے گی تے ہرنی وانگوں لشک پوے گی ۔ رب دے فضل نال سرکار دربار اتے وی اج کل واہی واناں دا قبضہ اے ۔ اپنی جنس جس بھا چاہیے ویچیے، کوئی پچھن ہٹکن والا نہیں۔
توڑی دانیاں دے بھا دینے آں تے دانے مکھانیاں دے بھاء یچنے آں۔ سما انج ای لگا رہیا تے شہنشاہ ہوجاں گے۔ مڑ کوئی ساڈی ہوا ول نہیں تک سکے گا۔
بھین آکھیا بھراجی ! کاکی تہاڈی اپنی دھی اے ۔ میرا مونہہ ہور کیہ منگدا اے ۔ ایہہ تہاڈے گھر چلی جائے گی تے میں آکھاں گی پیڑھیوں اٹھ کے پلنگ تے جا بیٹھی ۔ پر ویکھو نا! اوڑک شہر وچ جمی اے ۔ جٹاترے دے ورتارے تے پنڈاں دی وسوں نوں نہیں جاندی۔ جتھے دن دیویں نھیرا ہو جاندا اے۔ اودھروں شام پوے تے گلیاں سنجیاں ہو جاندیاں نیں ۔ انھیرے وچ دو پلانگھاں نہیں پٹیاں جاندیاں۔ اک پل میہنہ وسے تے اٹھوارا اٹھوارا چکڑ کھوبھا مگروں نہیں لہندا۔ تسیں انج کرو پئی کاکی نوں مدرسیوں وڈے دناں دیاں چھٹیاں نیں ، اوہنوں نال لے جاؤ۔ جے اوہدا جی اوتھے لگ گیاتے اوہنوں تہاڈے گھر دی بھو منا پے گئی تے میں پچھانہہ پرتدیاں اوہدا جی اوتھے لگ گیاتے اوہنوں تہاڈے گھر دی بھومنا پے گئی تے میں پچھانہہ پر تدیاں اوہدی کڑمائی تہاڈے منڈے نال کر دیاں گی۔ پھیر جدوں تسیں آکھو گے اوہدا ڈولا وی ٹور دیاں گی۔ "
بھین بھرانوں پتہ نہیں سی پئی اک دی دھی تے دوجے دی بھنیویں سکھ نال جاگدی اے تے چپ کیتی اوہناں دیادں گلاں پئی سندی اے۔
دن چڑھیاتے ماں نے دھی نوں مامے نال ٹور داتا۔ ماں تے مامے نے سوچیا سی پئی ایس گؤ نوں جدھر ہک دیاں گا اودھر چلی جائے گی تے جس کھرلی نال بنھ دیاں گے اوتھے ای پٹھے پئی کھائے گی۔ پر چھیتی ای دونہاں نوں تھاؤں تھائیں مت آگئی ، مامی نے سویرے مونہہ انھیرے اگ بالن توں پہلاں سواہ کڈھن لئی چلھے وچ ہتھ ماریا تے سارا ہتھ گونہہ نال بھر گیا۔ اوہ وضولئی پانی تان بیٹھی ، سگوں جی نماز ولوں وی اٹک گیا۔ اٹھ کے کاکی نوں پیار نال سمجھایا پتر جنگل پھرنا ہووے تے باہر جائی دا اے، پیلیاں وچ۔ گھر دی چلھ جنگل بہن دی تھاں نہیں ہندی۔ "
اگلے دہاڑے مامی نے ڈٹھا پئی بیٹھک دے وچکار دری دے اتے دھڑی دا پھوس لگا پیا اے ۔ مامی نے فیر کڑی نوں موڑیا پئی بیبا ! ایہہ گل چنگی نہیں۔ پر اٹھاں دناں دے اندر اندر مامے دے گھر دا کوئی تھاں پسار، ولگن ، ڈیوڑھی ، جھلانی گھڑونجی اجیہا نہ رہیا جتھے پھوس نہ وجا ہووے ۔ سارے اندراں وچ بو کھلر گئی کتے نک نہ ڈاہیا جائے ۔ مامے آکھیا بابا چھٹیاں مکیاں تے میں کاکی نوں آپے اوہدے گھر چھڈ آواں گا ۔۔۔۔ "
مامی آکھیا نابینا ساتھوں ایہہ بج اک پل نہیں سہاری جاندی ۔ جے تینوں ایڈا ای بھین دا مونہہ ماردا اے تے آپ جاکے اوتھے متھے مار کے آواں گی۔ ایس سہاگ نالوں میرا منڈا رنڈا ای چنگا اے۔ اسیں رہے ایس ساکا داری توں۔ "
اوڑک مامے ہوری جھنج مار کے کاکی نوں دو دہاڑے اگیترے ای بھین دے بوہے چھڈ آئے تے پھیر بھین دے گل لگنوں کیہ متھے لگنوں وی گئے۔
دھی دی ایس کرتوت توں ماں دا جی اجیہا سڑیا پئی اوس اپنے پیکیاں ول ایس دھی دا ناں لین دی سونہہ کھالئی ۔ پیو نے آکھیا نانکے نہ سہی دادکے ای سہی۔ پتر بادشاہاں دے بیٹھے رہندے نیں،دھی فقیر دی وی نہیں بیٹھی رہندی۔ اسیں دھی نوں اپنے کوڑمے
وچ ویاہواں گے۔ "
اوہدے کوڑمے دا اک منڈا پنڈوں آکے شہر وچ ٹانگہ واہنداسی۔ دوروں نیڑیوں اوہدا چاچے دا پت بھرا لگداسی۔ پنڈوں شہر آیا سی تے گامے شاہی جتی پائی ہوئی ساسو۔گل پاسے دے گلمے والا کھدر دا کڑتا ۔ تیڑ نیلی تہمتی تے اتے رونٹا جیہڑا دوالے دی چادر تے سر ڈھکن دے لیڑے دونہاں دا کم دینداسی۔ پر شہر آکے تے منڈے دی جیویں جون ای بدل گئی۔ گل بوسکی دی قمیض جیہڑی وڈے بازار دے سائیں درزی کولوں پنج روپے دے کے سوائی سی۔ سائیں درزی قمیضاں دا استاد منیا ہویاسی ۔ اوہدی سیتی ہوئی قمیض جسے تے کوٹ وانگوں فٹ آوندی سی۔ لک بوسکی دی دھوتی تے پیریں باٹا دی ودھیا مکیشن ۔ انگریزی بودے جیہناں نوں تیل لا کے لشکائی رکھداسی۔ سرتے ڈب کھڑبے دنبے دی کھل دی ٹوپی۔ ٹانگیاں دے جمعدار نے کئی واری ٹوکیا پئی منڈیا ٹانگے والیاں دی خاکی وردی پایا کر ۔ پلس نے وی ایس پاروں کئی واری چالان کیتا پر اوہ خاکی وردی ٹانگے دی پچھلی سیٹ ہیٹھان لکائی رکھدا۔ جے کوئی سپاہی بہتا ای کھیہڑا کرے تے دکڑی اوہدی مٹھ وچ تھمانداتے جے پھیر وی نہ منے تے چالان کرانا منظور ، جرمانہ بھرنا منظور ، اپنی ٹیس نہیں چھڈنی۔ خاکی وردی نہیں پاونی۔ لیڑے اوہو بانکیاں والے پاونے نیں۔ بوسکی دی قمیض، بوسکی دی دھوتی جیہڑی گٹیان توں تھلے پئی لمکے تے سرتے ڈب کھڑبے دنبے دے کھل دی ٹوپی ۔ گٹ تے گھڑی تے باٹے دی مکیشن۔ اکھاں وچ سرمہ، مونہہ وچ پان۔ اک ہتھ سگرٹ ، دوجے ہتھ گھوڑے دیاں راساں ۔ چل تیری یاری ، کدی بھاٹی تے کدی لوہاری۔
ایہہ شوقین منڈا جد کدی ایدھر آوندا ، گاوندا گاوندا اندر وڑدا۔ کسے فلمی گاون دا کوئی ٹوٹایاں ہیر دی کتاب دا کوئی بیت ۔ کاکی دے پیونے حالی ایہدے نال دھی دے ساک دیگل بات نہیں سی چھیڑی ۔ پر رب جانے ایہہ ایانے ایہناں گلاں دے کنے سیانے ہوندے نیں ۔ اک بنے ٹانگے والا گبھروجی وچ ایہ دھاری بیٹھا سی پئی کاکی اوہدی منگ اے تے اوڑک اوسے دی ووہٹی بننا سوتے دوجے بنے کاکی اپنے جی وچ ایہہ دھار بیٹھی سی پئی موہرا کھانا منظور اے، ایس دوانی دے چھلے دے لڑلگنا نہیں منظور۔جیہڑا پنڈوں آوندیاں اپنی اوقات بھل بیٹھا اے تے گل گل تے بھراواں نوں آہندا اے پئی بھائی جان تہاڈی رہتل بڑی گھٹیا تے نیویں اے ۔ وڈے لوکاں دے چالے پھڑو۔ وڈا لون نہ چاڑھیا کرو۔ تہانوں تے بکرے دنبے نالوں وی ودھ کے سگوں روز ککڑ دا لون پکاونا چاہیدا اے۔ بھابی ہوراں دا لیڑا کورے لٹھے دا نہیں بوسکی دا ہونا چاہیدا اے تے کاکی دے دوالے کپڑے ڈھلے ڈھلے تے سوتری نہیں ہونے چاہیدے ، ریشمی تے کسے کسے ہونے
چاہیدے نیں، جیویں شہردیاں ٹیڈی کڑیاں پاندیاں نیں۔ ٹانگے والے گبھرو دی جیہڑی گل کاکی نوں اکا نہیں سی سکھاوندی تے ہن اوہدی اکھ دا ککر ا بن گئی سی، ایہہ سی پئی جدون ماسٹر اوہنوں پڑھاندا ہووے تے ٹانگے والا اتوں آجائے تے آوندیاں ای ماسٹر نوں ڈولیوں پھڑکے اٹھادینداتے آہندا ماشٹر جی اٹھو چھٹی کرو تے جے ماسٹر آہندا بھائی میں ہنے ای سبق چھوہیا اے تے کڑی دے امتحان نیڑے نیں۔ اوہنوں اج کل سگوں بہتاجی لاکے پڑھنا چاہیدا اے تے ٹانگے والا ہچھ ہچھ کرکے اوہدے گل پے جاندا۔ بہواوئے ماشٹر ا! کڑی نوں سگوں بہتا جی لاکے پڑھنا چاہیدا اے۔ کتے توں وی بہتا جی نہ لابہویں۔ اوئے اساں تے اوہ ماشٹر ویکھے نیں پئی جیہناں نوں اک چھٹی سرکار ولوں ہووے تے ہورچار چھٹیاں منا لیندے نیں۔ کدی سر پیڑتے کدی ڈھڈ پیڑ۔ کدی سس دا سوگ تے کدی سوہرے دی موت۔ تینوں آکھیا اے چھٹی کر، مگروں لہو۔ توں تے کھلوتا دندیاں پیا کڈھناایں۔سگوں جی لاون دیاں نصیحتاں پیا کرنا ایں۔ اوئے جھلیا ! اساں کڑی نوں نوکری کرانی اے۔ بس بڑا اے جنا پڑھ لیاسو۔ تینوں اک وار جو آکھیا اے چل چھٹی کر۔ ایہہ ڈرامہ ایس گھر نت ہونداتے ایہہ ڈائیلاگ نت بولے جاندے ۔ جدوی ماسٹر کڑی نوں پڑھاندا تے ٹانگے والا گبھرو اتوں آجانداتے اوہ پڑھدی کڑی نوں اٹھا
لینداتے ماسٹر نوں آہندا چل چھٹی کر۔
ماں نے کاکی دیاں گلاں ول بہتا دھیان کرنا اودوں دا چھڈ دتاسی جد دا اوہدے بھرانے اوہنوں ردیاسی تے پیو کدی ویکھ لینا تے ٹانگے والے بھرا نوں آکھنا منڈیا! چار حرف پڑھ لین دے سو۔ آہندے نیں علم بڑی دولت اے تے ایہہ دولت اوڑک گھر دیاں
دے کم آوے گی۔ "
پر جد دا ٹانگے والا پنجاہ پنجاہ تے سو سودے نوٹ آکے اوہدے کول امانت رکھن لگ پیا سی تے جد دی ایہہ امانت دی رقم چار پنج ہزار توڑی اپڑ گئی ۔ پیونے ٹانگے والے نوں ہٹکنا موڑنا بند کردتاسی۔ ہن بھانویں اوہ پڑھدی دھی دی چنی کھچ لوے یاں اوہنوں گٹوں پھڑ لوے، دھریکدا ہویا دور لے جاوے ۔ پیو ہسدا گڑھکدا ای رہنداسی تے اوہنوں جھڑکدا ٹھاکدا نہیں سی۔ پر ٹانگے والے دیاں حرکتاں تے بہتا تپدی سی کاکی یاں کاکی دا ماسٹر ۔
ماسٹر قوم دا پٹھان سی۔ گورا چٹا ہندڑ ھیل، لپر کسے غریب گھر داسی۔ دس پاس کرکے شہر آیاتے کسے دفتر وچ بابو ہوگیا۔ تھوڑی تنخواہ وچ دساں ویہاں روپیاں دا وادھا کرن لئی اک دو ٹیوشناں کرلیندا جیہناں وچوں اک ٹیوشن ایس گھر دی سی۔ اوہنوں ٹانگے والے دی ایہہ حرکت پئی جدوں آئے اوہنوں پڑھاندیاں نوں ڈولیوں پھڑکے اٹھادیوے، بہت بھیڑی لگدی سی۔ پ بابو لوکاں نوں افسراں دیاں جھڑکاں جھنباں سہہ کے ویلا پٹان دی ڈاڈھی جاچ آ جاندی اے۔ اوہ ٹانگے والے دے ساہمنے تے کجھ نہیں سی آہندا پر اگلے دہاڑے کاکی نال دکھڑا پھولداسی تے آہنداسی ایہہ گوار پنیڈو علم دی سار کیہ جانن۔ میری ساری برادری ڈانگری اے۔ اپنے نگر دے پٹھاناں وچوں میں کلا ای داہ پاس آں (ماسٹر دس نوں ہمیشہ داہ آہندا ہونداسی تے ایہہ حرف اوہدے مونہوں ڈاڈھا سجداسی ) تے ایسے لئی شہر آکے بابو وی بن گیاواں تے کڑیاں منڈے پڑھاکے وی چوکھی گوڈی کر لینا واں۔
کاکی نوں ٹانگے والے دیاں حرکتاں تے آپ بڑا اندر وہ آونداسی پر اوہ ماں پیو نوں ویہندی سی پئی اوہ سبھ کجھ ویکھ رہے سن پر گل نہیں سن گولدے ۔ ایسے لئی اندرے اندر تپدی تے ماسٹر نوں دسدی سی پئی ماسٹر جی ایس ٹانگے والے نوں گولدے۔ ایسے لئی اندرے اندر تپدی تے ماسٹر نوں دسدی سی پئی ماسٹر جی ایس ٹانگے والے نوں سر پرنے ہولین دیوتے ماپیاں نوں وی ایہدی حمایت کرلین دیو۔ ایہدی مراد کدی نہیں پجنی ۔ ایہدے سفنے سدا سفنے ای رہن گے ایہہ ماں پیودے موڈھیں چڑھیا ہویا اے۔ چڑھیا رہن دیو سو۔ جدوں ڈگیا دن دیویں تارے نظرین آجان گے۔
تے ٹانگے والے دے دن دیویں تارے ویکھن دا ویلا چھیتی آگیا۔ اینی چھیتی پئی اوہ ٹانگے والا ہندیاں ہویاں وی گل نوں پانہ سکیا۔ انج وی اوہ شیخی ماردا ہونداسی تے کاکی دی ماںآہندا ہونداسی "بھابی! اسیں ٹانگے والے آں ، راہ تے ٹوئے ٹبے جاننے آں۔ انھیر سویر دی رمز پچھاننے آں ۔ اک وار بندہ اکھاں ہیٹھوں لنگھ جائے ، اک نگاہ نال اوہدا آندر پیٹا ویکھ لینے آں پئی کنے کوپانی وچاے تے نال ای وارث شاہ دا ایہہ مصرع پڑھدا:

سارے ملک توں ودھ کھچروٹ پالی، بھیڈاں بار وچ جیہناں چاریاں نیں

پر سڑک دے بنے بیٹھے ہوئے رملیے وانگوں لوکاں دے نصیب تے اوہناں دے آندر پیٹے دا حال دسدیاں ہویاں ہویاں وی اوہ اپنی تقدیر ولوں کورا انجان رہ گیا۔ اکا ایہہ نہ سمجھ سکیا پئی اوہدے نال کیہ ہو رہی اے تے کیہ بیت رہی اے۔
اوہ اپنی ماں نوں سدکے لیایا پئی جیویں ساؤ ساؤاں کولوں ساک منگدے نیں ، بھراتوں کاکی دا ساک منگ۔ ماں ایس پوڑی آچڑھی ۔ اوہدے ولوں سوال پان دی ڈھل سی۔ ماں پیونے اوہدے بول بچن نوں سرتے چالیا۔ کیوں جے اگے ای اوہناں دے سرتے ٹانگے والے دا پنج ہزاراں دا بھار چڑھیا ہویاسی۔ ٹانگے والے نے پنڈ دی گل سک وی لیا کے ایس کڑمائی تے لادتی۔ کاکی نوں زری دا جھولی لئی چاندی دا پنج سو روپیہ کھٹے پواکے آندا۔ نال کوتر سوکھوپا۔ دھڑی چھوہارے ، اکی سیر بالو شاہی۔ ون ون دا پھل ٹوکریاں مونہیں۔
تولے تولے دیاں دو چھاپاں ۔ گل لئی رانی ہا ر۔ ویکھن والے حیران سن پئی جس کڑمائی نے اینا کھلارا کھلر گیا۔
خیریں مہریں ویڑھے پھردی تے دوڑنگے ماردی کڑی اچن ٹردی ٹردی بہہ گئی نی ماں ! مینوں اٹھائیں خبرے کیہ ہوگیا اے ، اٹھیا نہیں جاندا ۔ ماں پیڑھی بیٹھی دند کڈھدی رہی تے کڑمنی دے ویہندیاں ویہندیاں آکھن لگی کوٹھے جیڈی ہوگئی اے حالی وی بالاں وانگوں لاڈ کردی اے۔ آہندی اے ماں نی مینوں اٹھائیں ۔ ہنے کول جاواں گی تے کھڑ کھڑ ہس پئے گی۔۔۔ پر کڑی کھڑ کھڑ نہ ہسی تے سارے ٹبر نوں رونا پے گیا۔ کڑی آکھے میرے گوڈے نوں ہتھ نہ لاؤ۔ انج جاپدا اے جیویں نالوں ای لہہ گیا اے، کسے کاتی چا ماری اے۔ کڑمنی کڑمنی نے رل کے چکیا تے منجی تے لیا پایا۔ کڑمائی دا میل ہم ہماکے منجی دوالے آکھلوتا۔ دیگاں چڑھیاں رہ گئیاں۔ کسے نوں سرت نہ رہی ۔ پکان والیاں نوں پکان دی نہ کھان ولایں نوں کھان دی۔ ہر مونہہ تے ایہو گل پئی ایہہ کیہ ہویا۔ ٹانگے والے گبھرونے اواز کڈھی اوہ ڈاکٹر لیاؤ جیہڑا سبھ توں ودھ فیس لیند ا اے۔ وڈی عقل تے وڈی فیس وچ ہندی اے۔ فکر چنتا دی گل نہیں ۔ علاج لئی پیسہ ہونا چاہیدا اے۔ ہنے ہچھی ہو جاوے گی۔ پر چھیتی ہچھا ہو سکدا اے، جے رب دا فضل نہ ہووے ۔ وڈی فیس والے ڈاکٹراں توں پچھوں وڈی فیس والے حکیماں دی واری آئی۔ پھیر ہومیو پیتھی والیاں نوں ازمایا گیا۔ مڑ جراحاں مگر بھجے ۔ نائیاں کولوں پچھ لوائے۔گگڑیاں کولوں جوکاں سنگیاں ، کوئی دارو، کوء ٹونا، کوئی ٹوٹکا نہ رہن دتا۔ مولویاں دعاواں، ماندریاں دیاں پھوکاں ، فقیراں دے تویت ، سنیا سیاں دے گٹکے سبھ ازما ڈٹھے ۔ دور تک درگاہواں، آستانیاں تے مزاراں تے حاضری دے ڈٹھی پر اوڑک ٹانگے والے نے ویکھ لیا پئی ڈگے نال ٹٹو چل سکدا اے پر پیسے نال ہرشے نہیں ہوسکدی تے نہ ہر روگ دا دارو لبھ سکدا اے۔ اوس پہلاں تاں کڑی دے پیو نوں سینے تے ہتھ مارکے آکھیا سی پئی جی کھول کے پیسہ لاؤ۔ میرے پنج ہزاراں وچوں خرچ کرو، میں ٹانگہ گھوڑا پھوک دیاں گا پر اپنی منگنوں ضرور راضی کرکے چھڈاں گا۔ پر اوڑک ہار گیاتے ہارے ہوئے جواریے وانگوں اک دن کڑی دے پیو توں پچھن لگا بھائیا ! میرے پنج ہزاراں وچوں کنی رقم بچ رہی ہووے گی ؟ پیونے آکھیا کملیا! اوہ پنج ہزارتے کد دے مک مکا گئے نیں۔ ہن تے میں چک چک کے پیا لاوناں ۔ سگوں ہزار دے ہیٹھاں آگیاں ۔ تے ایہہ گل سن کے ٹانگے والے دی چیک نکل گئی۔ اوہنے ایس ساک توں ای جی چک لیاتے جدوں کڑیدے ماں پیو نے منڈے دی ماں نوں آکھیا بھین اپنے نگدے ساک ہور کاہدے لئی ہوندے نیں۔ میری لنگی دھی نوں جے تسیں گل نہ لاؤ گے تے ہور کون لائے گا ؟ اوڑک
تہاڈی منگ اے تے منڈے دی ماں نے منڈے نال گل بات کرکے ٹھوک کے جواب دے دتا پئی اپنے گھر نونہہ لیاونی اے اوتری بیماری داٹوکر اچک کے نہیں لیاونا تے اودوں پچھے کڑماں کڑماں دی بس ہوگئی ۔ سگوں سنیا پئی ٹانگے والا اپنی پنج ہزار دی امانت بارے وکیلاں توں صلاح لیندا پھردا اے۔
کجھ چر پچھوں شہردیاں ہمسائیاں تے پنڈدیاں ساکاں دے پیراں تھلیوں بھوئیں نکل گئی جدوں اوہناں سنیا پئی گورے چٹے بابو ماسٹر نے اوہ بیماری دا ٹوکرا چک کے اپنے سرتے رکھ لیا اے تے لنگی کڑی دا نکادح اوہدے نال ہوگیا اے۔
پر ایس اچرج سنسار وچ اچرج توں اچرج کم ہر چڑھدے چن نال ہوندے ای آئے نیں تے سدا ہوندے ای رہن گے۔ جس لنگی کڑی نوں ماں پیونے باہیں چک کے ڈولی پایاسی اوہ پہلے پھیرے پیکے آئی تے خیریں مہریں دو لتاں نال ٹردی سی۔ اپنے لاڑے نال چھم
چھم کردی گلیوں لنگھی۔ کڑیاں منڈے ، بال ایانے ، بیبیاں بندے ہم ہماکے آئے تے سبھ نے انگلاں دنداں وچ پالئیاں پئی لنگی دا لنگ ساہورے جاندیاں ای انج دور ہوگیا جیویں ایسے ای دن نوں پیا اڈیکداسی۔
کڑیوں ووہٹی بنی تے جس گھر گئی اوس گھر دی کایا پلٹن ول لگ گئی۔ بابو نوں آکھن لگی ـ"منڈے کڑیاں پڑھان ول نہ لگے رہو جی اپنے آپ نوں وی پڑھاؤ۔ لوکی بی اے، ایم اے پاس کردے نیں ، تہاتھوں بی اے، ایم اے نہیں کیتا جاندا؟ گھر دے خرچ دا کیہ اے اسیں موٹا پالاں گے تے سستا کھالاں گے۔ ہن ٹیوشناں پڑھان نہ جایا کرو۔ آپ پڑھ کے تے دہ پاس دے چکڑ گاریوں نکلو۔ "
بابو آکھیا نوکری تے غریباں نوں مڑدی دفتر دی لبھنی اے ۔ نہ کوئی ساڈی پہنچ نہ کوئی ساڈا اپڑا۔ ساڈے نال کنے بی اے پاس وی بابو لگے ہوئے نیں تے دھکے پئے کھاندے نیں۔ "
ووہٹی آکھیا ایہہ جیہڑا ساڈے گونڈھیاں دا منڈا امتحان پاس کرکے ڈپٹی بن گیا اے،اوہ کیویں بن گیا اے ؟ "
بابو آکھیا کملیے ! ایہہ سروس دے امتحان وی جوا ہوندے نیں۔ جوئے وچ ہر بندے دا تے ہتھ نہیں نا وجدا۔ ووہٹی آکھیا پر ہتھ وجدا اوسے دا ای اے جیہڑا ایہہ جو کھیڈے ۔ میں تہاتھوں ایہہ ضرور کھڈاواں گی۔ ویکھ لینا تہاڈا ایس جوئے وچ ہتھ نہ وی وجا تاں وی ایس بابو پنے
دے چکڑ وچوں ضرور نکلاں گے۔ "
ووہٹی دے آکھن ویکھن نال بابو جی دھیر آیا تے اوس رڑھ کھڑھ کے بی اے پاس کر لیا۔ ایدوں حوصلہ ودھیا تے ایم اے وی ہوگیا۔ ہن ووہٹی نے اوہنوں ڈپٹی دے امتحان ول لایا۔ اوہ گرمی دیاں راتاں وچ ساری ساری رات اوہنوں پکھا جھلدی تے اوہ پڑھدا۔ سیال وچ اوہدے لئی اگ بال بال دیندی تے پڑھدا چاہ تتی کرکے دیندی تے اوہ پڑھدا۔ سدا آہندی ویکھ لینا تسیں اک دن ڈپٹی ضرور بنوگے تے اوہ جی دھر آونداتے محنت کیتی جاندا۔
پر بابو ڈپٹی کیہ بنیا ، اک ہور چن چڑھ پیا۔ وزیر دی دھی نال ٹینس کھیڈن لگ پیا۔ ہندیاں ہندیاں دونہاں دا پیار اینا ودھیا پئی کڑی آکھیا ڈیڈی میں ایسے ڈپٹی نوں اپنا جیون ساتھی بنانا لوڑنی آں تے ایہدے بنا رہ نہیں سکدی ۔ وزیر آکھیا دھیے ! مینوں ایس شرط نال ایہہ ساک منظور اے جے ایہہ اپنی پہلی ووہٹی نوں چھڈ دے ۔ حاکم لوک اپنیاں دھیاں دوہا جواں نوں نہیں دیندے پے جے توں کھیہڑے ای پے گئی ایں تے ڈپٹی نوں میری ایہہ شرط مننی پوے گی۔ "
بابو ڈپٹی نے ہن اپنے گھر نویں چالے پھڑلئے۔ ہن اوہ گل گل تے ووہٹی نال کھڑبنلگ پیاسی۔ ہن اوہنوں ایہو گل یاد آوندی سی پئی اوہدی ووہٹی اوہدے نال ٹینس نہیں سی کھیڈ سکدی تے اوہ عورتاں دی کسے انجمن دی سکتر وی نہیں بن سکدی۔ اوہنوں ایہہ وی دسداسی پئی اوہ اُچی سوسائٹی وچ نہیںبہہ سکدی ۔ اوہنوں دسداسی پئی جے میں وزیر دا جوائی بن جاں گاتے میرے خاندان دا آدر مان ودھ جائے گاتے مینوں ملکوں باہر جان تے دنیا ویکھن دے موقعے وی لبھ جان گے۔
اوڑک اوس اپنی ووہٹی نوں چھڈ دین دا متا پکا لیا۔ اک دن اوہ اپنی ووہٹی نال لڑپیاتے آکھن لگا نکل جا میرے گھروں بس ہنے نکل جا ! "
ووہٹی گج کے آکھیا وے کیویں نکل جا ایس گھر وچوں ؟ وے توں کیہ لگنا ایں ایس گھر دا ؟ جدوں میں ایتھے آئی سی ، ایہہ گھر ایس طرح سی ؟ ایتھے جو کجھ بنایا اے میں بنایا اے۔ ایس گھر دی سوئی توں لے کے ایس گھر دیاں کندھاں توڑی میرے لہو مڑھکے دیاں بنیاں ہوئیاں نیں۔ تے جا میں نکل جانی ایس گھر چوں ۔ توں مینوں اوسے طرح دا کردے جیویں میں ایتھے آئی ساں۔ توں اج وی نہاتا دھوتا گھوڑا ایں۔ پر میں ٹر جانی آں۔ "
ایہہ آکھ کے اوہ بھبھاں مارکے روئی تے پچھن لگی تیرے ایہہ دوایانے میں پچھوں لا کے نہیں سن آندے جیہناں نوں توں اپنے لال، اکھاں دا چانن ،کلیجے دی ٹھنڈ آہنا ایں۔ ایہہ لال میرے آون توں پہلاں وی تیرے کول ہیگے سن ؟ "
ڈپٹی نوں وزیر دی دھی دے چا دا نشہ چڑھیا ہویاسی۔ اوہ آکھن لگا جا اپنے کتوریاں نوں وی نال لے جا، مینوں کوئی پرواہ نہیں ۔ ووہٹی آکھیا بلے وے پٹھانا ! چنگا ویکھ لویں کون رہندا اے ایس گھر وچ تے کون نکلدا اے ایس گھروچوں ۔ "
دو دن لنگھے تے شہر دے چنگے ابرو والے پرچے وچ وزیر، وزیر دی دھی تے ڈپٹی صاحب دیاں تصویراں نال ایہہ کہانی چھپ گئی پئی ڈپٹی اپنی ووہٹی تے ایانیاں نوں چھڈکے وزیر دی دھی نال ویاہ کرن والا اے تے نال ای ایہہ حال وی چھپیا پئی کیویں بابوہوراں نوں اوہدی گھر والی نے گرمی دیاں راتاں وچ پکھے جھل جھل کے، سیال دیاں راتاں وچ سیک دا سکھ دے دے کے تے ہرویلے ہمت دوا دواکے، پڑھا کے ایہہ کجھ بنایا اے۔
شہردیاں عورتاں دی انجمن نے ایس سوال نوں چایا تے دوجے دہاڑے وڈیاں وڈیاں بیگماں دے بیان ایس ہون والے اتیا چار بارے چھپے پئی اسیں ایہہ انھیر نہیں ہون دیاں گے۔
اخبار والیاں نے وزیر نوں جا کے پچھیاتے اوس آکھیا ایہہ ساڈا گھر دا معاملہ اے۔ تسیں کسی قومی معاملے بارے مینوں پچھ سکدے او۔ گھر دے بارے کوئی گل پچھن دسن دا تہانوں کوئی حق نہیں ۔ "
اخبار والیاں وزیر دا ایہہ بیان وی ایسے طرح چھاپ دتا۔
اگلے دن وزیر ہوری دفتر گئے تے اک عورت جیہڑی کسے چنگی گھر دی جاپدی سی،اوہناں دی موٹر تھلے آگئی تے اوہدے دو ایانے موٹر تھلے آوندے آوندے مساں بچے۔ اخباراں لکھیا پئی ایہہ اوہو بی بی سی، وزیر صاحب دی دھی جیہدی سوکن بننا لوڑدی اے تے ایہہ ایانے اوسے ڈپٹی دے سن جیہنوں اوہدی ووہٹی اپنی ہمت نال ڈپٹی بنایاسی۔ دوجے دہاڑے اخبار وچ خبر چھپی پئی صدر صاحب نے وزیر نوں سد گھلیا اے تے نال ایہہ خبردی آگئی پئی ڈپٹی صاحب نوں لاٹ صاحب نے سد گھلیا اے۔ صدر صاحب نال وزیر دی تے ڈپٹی صاحب نال لاٹ صاحب دی جو گل بات ہونی ہووے اوہداتے پتہ اوہناں نوں ہووے گایاں اوہناں دے رب نوں پر اینی گل ضرور اے ایہدے پچھوں نہ ڈپٹی صاحب وزیر دی دھی نال ٹینس کھیڈ دے ویکھے گئے،نہ ڈپٹی صاحب نے ای کچہریوں بنا گھروں باہر پیر کڈھیا۔
تے جدوں ہسپتال وچ اخبار والیاں نے ڈپٹی صاحب دی ووہٹی نوں ودھائی دیندیاں آکھیا پئی توں بڑی بھاگوان ایں تے اوس آکھیا بیبا کوئی بندہ گھر بیٹھا بیٹھا بھاگوان نہیں بندا۔ بھاگ اپنے ہتھیں بنائے جاندے نیں تے نالے میرا ایہہ سندیس دیس پردیس دے ساؤاں تے سوانیاں نوں نا دیو سگوں اخبار وچ چھاپ دیوپئی جے بندے دے دل وچ اپنے گھر دا پیار ہووے تے اوہ اوس پیارے واسطے سختیاں جھلن دی دڑھتا اپنے اندر رکھدا ہووے تے اپنے گھروں وانجیاں جان نوں اپنی تے اپنے خاندان دی لہائی جان لوے تے کوئی اوہنوں اوہدے گھرون کڈھن والا نہیں جمیا۔ اپنے گھروں اوہو بے ابرو نتھانویں تے نتانے نکلدے نیں جیہناں دا کوئی اگا، کوئی کوئی پچھانہ ہووے۔ جیہناں دی کوئی انکھ آن نہ ہووے ۔جیہناں دا اپنے گھر نال بس اینا پیار ہووے پئی رہے تے رہے نہ رہے تے نہ رہے بھڑوے یار کس کے ، بھس کھا کے کھسکے تے جیہڑا اپنے گھر وچ رہن لئی جان دی بازی لا دیوے اوہنوں کوئی ماں دا لال گھرون نہیں کڈھ سکدا۔ سگوں ویری دے بگانے وی اوہدے ول دے ہو جاندے نیں تے گھردے پیار پاروں اوہنوں پیار کرن لگ پیندے نیں۔ پرجے کوئی اوہدی گل نہ وی سنے پھیروی بے ابروئی نال اپنے گھر وچ، باہر نسن نالوں ایہہ گل سو حصے چنگی اے پئی بندہ اپنے گھر وچ مار کھاکے مرجائے ، جیوندی
جانے اوتھوں نہ نکلے۔ اج ساری دنیا مینوں بھاگوان آہندی اے پر اپنے بھاگ بنان لئی جو سڈا میں وکھایا اے ایہہ سڈا کرکے ہور لوک وی بھاگوان بن سکدے تے بھاگوان اکھوا سکدے نیں ۔
تے جیہناں دے بھاگ دھروں سڑگئے ہون تے جیہناں دی چوگ ربوں نکھٹ گئی ہووے ، سبھ توں پہلاں اوہناں دے دل وچوں گھر دی محبت نکل جاندی اے تے اوہ ایس گل نوں اپنا دھرم بنا لیندے نیں پئی ایتھے نہیں تے کتے ہور جا رہاں گے۔جیویں لنڈے ڈھگے نوں کسے آکھیاسی۔ تینوں چور لے جان ۔ تے اوہ آکھن لگا یاراں پٹھے ای کھانے نیں۔"


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels