Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی :گھگو

اکبر کہانی :گھگو

اکبر لہوری
March 23rd, 2008

گھگّو

میں گھگو نوں پہلے پہل بلے جھیور دے تندورتے ڈٹھا سی۔ اوہ روٹیاں لوان آیاسی تے گھڑی مڑی بلے نوں چھیتی پاونداسی تے ایہہ آہنداسی پئی پہلاں ساڈیاں روٹیاں لادے۔ انج تے بلے دے تندورتے ہر ویلے ای بھیڑ رہندی سی پر اوہ ویلاتے اکا ای بڑے گاڑھ داسی۔ کیوں جے ایہہ ویلا بابو لوکاں دے دفتر جان داسی تے ہر بابو دا نوکر پہلاں روٹیاں لوان لئی کاہلا ہونداسی ۔ پر گھگو دی کاہل ہورناں کولوں وکھری تے اچرج جاپدی سی۔ جیوں جیوں بلا ہورناں دیاں پراتاں ، کنالیاں تے تھالیاں نوں دھریک دھریک کے اپنے اگے کردا گھگو جھٹ اپنی پرات اوہناں توں وی اگیری ٹکادینداتے بلا اوہنوں ہٹکدا موڑداپئی جیون جو گیا توں کل وی ہورناں دی واری لے گیاسیں تے اج وی آپ توں پہلاں آیاں ہویاں نوں پچھانہہ پیا سٹنا ایں۔ بلیا! ساڈی دکانداری ہوئی ۔ اسیں ہمیش دے لوکاں نوں پچھانہہ نہیں ناسٹ سکدے۔ تینوں ہر ویلے کیہے اچڑ پیڑے لگے رہندے نیں ؟پر گھگو کسے دی گل نہیں سی سندا۔ جیویں کجھ پیتا ہووے۔ ہر تھالی ، ہر کنالی تے ہر پرات دے ویہلیاں ہون پچھوں اپنی پرات اگانہہ ودھانداسی پئی ہن ساڈیاں روٹیاں لا وی۔ اینا چر کیوں لادتا ای ، ساڈے بابو نوں دفتر لیٹ کرانا ای ۔ بی بی ہوری گسے ہون گے۔ "
انج اوپری نگاہ نال ویکھن والے نوں وی گھگو دی پرات وچ ہور ناں نالوں وکھرا سہپن جاپداسی ۔ کیوں جے ایہہ لشکی پشکی پرات اجیہے ست رنگیے ریشمی رومال نال ڈھکی ہندی سی پئی اوہدے ساہمنے ہورناں دے پونے تے قندوریاں کڈھی ہوئی کشمیری چادر لاگے کھدر دی میلی صافی جاپدے سن۔ ست رنگیے ریشمی رومال وچوں اچرج خوشبو وی چوفیرے کھلر جاندی سی تے اوہدے ہیٹھاں ددھ ورگے چٹے آٹے دے پیڑے اجیہے سچج نال اکو جیہے بنائے ٹکائے ہوندے سن جیویں سنیارے دی تکڑی تے تول کے بنائے ہون۔ دوجی گل جیہڑی اوپری نگہ ویکھن والے دی نظریں پے جاندی سی ایہہ سی پئی گھگو دا چھیتی پان یاں کاہل کرن دا ڈھب عاماں لوکاں دیاں عام نوکراں والا نہیں سی۔ اوہ گھڑی مڑی بلے جھیور نوں انج کاہل پانداسی جیویں اوہدی اپنی جند نوں کاہل پئی ہووے۔ اوہ دندیاں ولکدا، منتاں کردا، کدی غصے نال ناساں بھڑکاوندا پئی میریاں روٹیاں چھیتی لگن تے میری جند عذابوں چھٹے۔ کئی نوکراں ویکھنا پئی گھگو دی جان تے بنی ہوئی اے تے اوہناں ترس کھا کے آپ ای اپنی واری گھگو نوں چا دینی تے بلے نوں آکھنا توں ساڈی پرواہ نہ کر، وچارے گھگو دی جند خلاصی ہون دے۔ ساڈا کیہ اے، اسیں تھوڑا چر ہور اڈیک کے روٹیاں لوا لاں گے۔۔۔۔ تے اجیہے سخی داتیاں والے گھگو نے انج ویکھنا جیویں پانی دا ترہایا تے جیٹھ ہاڑ دی دھپ دا پھنڈیا شربت دے ٹھنڈے گلاس ول ویکھدا اے۔ روٹیاں لگ جانیاں تے گھگو نے بلدی بلدی پرات ٹونی تے ٹکا کے گھوڑے وانگوں نسنا تے گھر جاکے ساہ لینا۔
گھگو جیہناں لوکاں دا بن تنخواہوں نوکرسی اوہ محلے وچ سوہنے لوک اکھواندے سن۔ آہندے نیں ایس گھر وچ حسن دی فوج اتری ہوئی سی ۔ حسن دے کٹک چڑھے ہوئے سن، اک توں اک ودھ۔ گھروں جاندیاں یاں گھر نوں پرتدیاں لوک ایہناں دی اک جھلک نوں ترسدے سن۔ پر ایہہ جھلک کسے بھاگاں والے دے حصے آوندی سی، جیہڑا نت قد میں لگے پتھراں وانگوں حسن دے سورج دا تاء مانداسی۔ خبرے ایس امید وچ پئی کدی ایس تاء نال اوہدی حیاتی دا کالا پتھر ہیرا، پکھراج نیلم یاں گھٹوگھٹ عقیق ای بن جاوے۔ اوہ سروں پیروں لاہ کے سوہنیاں دی سیوا وچ لگا ہویاسی تے ایس سیوا وچ نہ اوہ تھکداسی تے نہ اکداسی تے نہ ای مزدوری منگداسی ۔
بوہکر اک تیرے دم بدلے میں سارے ٹبردی نوکر
کسے پیسے دی شے منگائی ہووے تے گھگو اوہدے لئی کوہ پندھ جان لئی تیار سی۔ کوہ پندھ کرکے آوے تے مڑدھیلے دی شے لئی پچھلی پیریں نس جان لئی تیار سی۔ گولی کیہدی تے گہنے کیہدے ۔ انکاریاں ادھار تے اک بنے گھگو ہوراں اکو خوشی نوں اپنی جند جان جاتا ہویاسی پئی کوئی ساڈے چم دیاں جتیاں سوالے پر اک وار اپنے مونہہ نال آکھ دیوے وے گھگو اساں تیری کھل دی گر گابی پاونی اے تے پھیر بھاویں کھل دی گر گابی بناون پچھوں گھگو دے گوشت دا قیمہ کٹ کے کوفتے بنالوے۔ گھگو ہر گل تے راضی سی۔ گھگو جوان سی پر اوہنوں ایہہ پتہ نہیں سی پئی میں جوان آں۔ ایسے طرح جیویں گھگو انسان سی، پر اوہنوں پتہ نہیں سی پئی میں انسان آں۔ اوہ تے اپنے آپ نوں گھوڑایاں کھوتا یاں کوئی ہور لادو جانور سمجھداسی ، جیہداسی ، جیہدا کم ای اے لدا چکناتے لدے ہیٹھ سی نہ کرنا۔
سوہنے تے رہے اک بنے، اوہناں دا ناں لے کے وی کوئی گھگو نوں وڈی پانداسی تے گھگو اوویں ای اوہدا حکم وی بجا لیانداسی تے اجیہیاں وڈیاں گھگو نوں نت پئیاں ای رہندیاں سن۔ کوئی اوہنوں ٹور دیندی پئی جا مشینوں دانے بھنا لیا، کوئی آہندی جا منجی ٹھکا لیا۔ کوئی آہندی جا ایانے نوں چونڈھی پوالیا۔ ایتھوں تیک پئی محلے وچ موت وفات ہو جاوے تے قبر کڈھن لئی گور کن والے وی گھگو نوں ٹور دیندے سن تے گھگو ولوں انکار دی کدی اواز نہیں سی آوندی ۔ جیویں مویاں وچوں کوئی اواز نہیں نکلدی ۔ سیانے آہندے سن پئی جے گھگو ساڈے محلے وچ نہ ہووے تے سرو گڑے کم وگڑے ای رہن، کدی نہ سورن ۔ مینہ پوے لگن توں اگے مسیت دیاں پھوہڑیاں ولھیٹ کے گھگو بنا کون اندر رکھے۔ کسے سوانی نے ہسپتال جانا ہووے تے اوہدی سل پتھر دھی نوں گھگو بنا کون کندھاڑے چاڑھ کے نال لے جائے۔ کسے کلے کلاپے انگیں ساکیں ملن جانا ہووے تے چوراں اچکیاں توں راکھی کرن لئی گھگو بنا کون اوہدے سنجے ویڑھے وچ منجی ڈاہ کے سوویں ۔ سچ اگے گھگو دا دم سوہنیاں لئی ای نہیں محلے دے کوجھیاں لئی وی انملی شے سی۔ پر گھگو کولوں اک کم لوکاں دی مرضی نہ ہویا۔ اوہ ایہہ پئی سبھناں توں اپنی لمی حیاتی دیاں اسیساں لینداس ہویا وی گھگو لمی حیاتی نہ مان سکیا۔ ایویں تن دن تگڑانہ رہیاتے چوتھے دن اچن چیتی فوت ہوگیاتے جیہڑا لوکاں دیاں منجیاں چک کے قبرستان لجاندا ہوندا سی اوہنوں اک دن آپ لوکاں دے موڈھیاں تے قبرستان جانا پیا۔
پرانج جاپدا اے گھگو مرن والا نہیں سی یاں جیہنوں اسیںمنجی تے پاکے قبرستان دب آئے ساں اوہ گھگو نہیں سی، اوہ کوئی ہورسی۔ کیوں جے میں اگلے دہاڑے گھگو نوں نوبر نوچنگا بھلا جیوندا جاگدا ڈٹھا اے۔
ریل دے ڈبے وچ اینی بھیڑسی پئی بندے اک دوجے دی ہک نال ہک لا کے تے اک دوجے دے مونہہ نال مونہہ لاکے کھلون تے مجبور سن۔ بندیاں وچوںواء نہیں سی لنگھ سکدی ۔ کوئی اتر سکداسی نہ کوئی چڑھ سکداسی۔ دوجے بنیوں گرمی نے حد نوں ہتھ لایا ہویاسی۔ اک بندے نے چیک مار کے آکھیا یارو کوئی ریل دیاں حاکماں نوں نہیں آہنداپئی ہوش کروتے ساڈے نال بندیاں والا سلوک کرو۔ ایس سڑے ڈبے نال اک ادھاڈبا ہور جوڑو تاں جے لوکاں نوں چج نال بہن کھلوون دی تھاں لبھے۔ اسیں تے ایتھے انج ڈکے ہوئے آں جیویں ذبح ہون والیاں ککڑیاں نوں ویہنگی تے پاکے لیاوندے نیں ۔ کولوں ای اک بندہ بولیا حاکماں نوں ہور کم تھوڑے نیں جے اوہ ساڈی تھوڑی جیہی تکلیف ول وی دھیان دین ۔ میں دھیان نال ڈٹھاتے ایہہ گل آکھن والا بندہ گھگوسی۔ گھڑیا مچھیا ہو بہو اوہو گھگو جیہڑا ساڈے محلے وچ سوہنیاں دا بن تنخواہوں نوکرسی۔
ایسے ای طرح چراغاں دے میلے اتے کسے شکایت کیتی پئی ہمیشہ توں ایس میلے والے دن شالا مار باغ کھلا رہنداسی۔ لوک مادھولال حسین دی درگاہ تے دیوے بال کے شالا باغ وچ وڑدے سن تے میلے دی بہار ویکھدے سن۔ گرمی توں ستے ہوئے، پھوہاریاں دی ٹھنڈ
تے پھلاں دی موج ماندے سن۔ ایسے لئی مدتاں توں چراغاں دا میلا شالا باغ دا میلا اکھواندا رہیاسی۔ ہن ایہہ کیہ ہویاپئی کسے لوکاں دے ایس پرانے حق نوں اچن چیتی کھوہ لیاتے چراغاں دے میلے والے دن شالا باغ دا بوہا بند کردتا۔
کولوں ای اک بندہ بولیا کیوں نہ بند کرن اوہ بوہا۔ عاماں دے پیراں نال باغ ویران ہو جاندا اے۔ ایہہ شاہی باغ اے، ایتھے باہروں آون والے شاہاں تے سرکاراں داسواگت ای ہونا چاہیدا اے۔ میلیاں پیراں والے عاماں لوکاں نوں ایتھے آکے باغ دے سہپن نوں وگاڑن تے اجاڑن دی اجازت نہیں دتی جا سکدی ۔ دھیان نال ڈٹھا تے ایہہ گل آکھن والا گھگوسی۔ ہو بہو گھگو ۔ رتی فرق نہیں سی۔ جیویں ہنے ای قبروں نکل کے آیا ہووے۔
اک بندہ اُچی تھاؤں ٹکا ٹکاکے پیا بولداسی ایہہ کیہ دھاڑ پئی اجے کل تیک ساڈا ایس اناج دا گودام اکھوانداسی۔ اسیں باہرلے ملکاں نوں اناج پچاندے ساں ۔ ہن ایتھے وی کنک اینی مہنگی ہوگئی اے پئی غریباں دا گھور نکل گیا اے۔ آٹا ہتھ نہیں لاون دیندا۔ ساہمنے بیٹھیاں ہویاں وچوں اک جنے نے اٹھ کے آکھیا ایتھے آٹے دا کوئی توڑا نہیں ۔ اپنے گوانڈھی دیس ول جھاتی پاؤ۔ آٹے دا توڑا اوتھے ہووے گا۔ ساڈے دیس وچ آٹے دا کوئی گھاٹا نہیں ۔ ذرا دھیان نال ڈٹھاتے ایہہ گل آکھن والا گھگوسی۔ ہو بہو گھگو۔ اوہو مونہہ ، اوہومہاندرا، اوہو ای متھا، جیویں جن پہاڑوں لتھا ۔
پھیر دوجے بنیوں آواز آئی شاوا اوئے گھگو جیوندا رہیں ، اوئے گھگو۔ کیا گل کیتی آجنیا! تیرے ہندیاں شکایتی لوکاں دا کدے کجھ نہیں بنیا۔ جیون جوگیا ! توں سدا ای جیوندا رہو۔ جیویں بلے جھیورنے آکھیاسی، جیہدے تندورتے تون سوہنیاں دی روٹیاں لوان جاندا ہوندا اسیں تے جیہناں سوہنیاں دا توں بن تنخواہوں نوکر سیں۔ بلے اوئے گھگو۔
جیوندا رہو اوئے گھگو ۔ زندہ باد اوئے گھگو۔۔۔۔ !


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels