Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی :بھیڈو

اکبر کہانی :بھیڈو

اکبر لہوری
March 24th, 2008

بھیڈو

اوہدا ناں تے کجھ ہور ہونا اے کیوں جے بندہ بھانویں پھسے متھے والا تے کلے وانگوں ٹھک موتی دھون والا ہووے اوہدا ناں بھیڈو نہیں ہو سکدا ۔ انج جاپدا اے اوہنے اپنے وسبیں آپ ای بھیڈ وناں دھرلیاتے ہر کسے کولوں بھیڈو ای اکھوایا۔ انج کلا بھیڈو ای نہیں اوہدے سارے یاراں بیلیاں کول اٹھن بیٹھن والیاں رل کے پھرن ٹرن وی ماں پیو دے دتے، ناں خبرے کیہڑے کھوہ وچ ڈوب دتے سن کہ اوہناں دے ماں پیو دا دھریا ناں کوئی نہیں سی لیندا، کوئی نہیں سی جاندا۔ اوہدا اک یار ریتی سی۔ اوہدا جثہ لوہے دی آہرن وانگوں سی، جیہنوں بھانویں ودان دیاں سٹاں مارونہ اوہ لفداسی ، نہ اوہ جھوندا سی۔ ترامے یاں کینہہ دی نگر ریتی ہار۔ اوہنوں کسے ماریاں سٹ نال چب نہیں پیندا۔ اوہدا دوجا یار پھرکی سی۔ سو بندہ راہ ڈکن لئی کھلوتا ہووے اوس پھرکی وانگوں پھرکے تے لاٹو وانگوں بھوں کے کھلوتے ہوئے بندے دیاں ٹنگاں وچوں نکل جاندا۔ اوہدا تیجا یار گھوڑا سی جس ہتھ تے ہتھ مار کے بھجنا پھیر کسے گھوڑے سوار نوں وی ڈاہی نہ دینی۔ اوہدا چوتھا یار بلا سی جیہنوں نھیرے وچ وی کوئی نہیں سی پھڑ سکدا ۔ بندے ڈگدے ڈھیندے اوہدا پچھا کردے پر انھیرے وچ اوہدیاں لاٹاں وانگوں بلدیاں اکھاں بنا ہور کوئی شے نہیں سی دسدی تے اوہ اک کوٹھے توں دوجے کوٹھے تے، تے اک رکھ توں دوجے رکھ دے ٹاہن تے چھال ماردا ہویا چھلاوے وانگوں اکھوں اوہلے ہو جانداسی۔ اوہدا پنجواں یار گٹو سی۔ گٹے ہوئے وجود والا۔ ایہہ منڈاکسے پکیرے رکھ دے گٹو وانگوں سی، جیہدے وچوں نہ کجھ نکلداسی تے نہ کجھ پنیداسی۔ کتے کوڈی پنیدی ہووے یاں چھنج، اوتھے ہر پاسے گٹوای گٹو دسداسی ۔ اوسے دا ای ناں وجداسی تے اوسے دیاں ای اڈیکاں رہندیاں سن۔ اوس بڑے بڑے دھنتر سورمیاں دی کوڈی پٹھ لائی تے کدی کسے نوں کھڑی مالی نہ لے جان دتی ۔ مکدی گل ایہہ وے کہ بھیڈو ایہناں یاراں دا یارسی تے ایہناں یاراں دی شہ تے ہمیشہ مرن مارن نوں تیار سی۔ آلے دوالے دا وکوئی ٹرنے سر بندہ اجیہا نہیں سی جیہنوں بھیڈونے ٹکر نہ ماری ہووے ۔ بھیڈو بارے ایہہ گل بڑی اچرج سی کہ لوک اوہدی ٹکر دا نظارہ انج کردے سن جیویں ڈاڈھا ودھیا تماشا ہووے ۔ جس بھاگاں سڑے تے کرماں مارے نوں ایہہ ٹکر وجدی سی
اوہدا ککھ نہیں رہندا۔ ڈگ پیاں دا کجھ نہیں سی رہندا، سٹ لگیاں کوئی کول نہیں سی بہندا۔
جیہدی شامت آوندی اوہ بھیڈو کولوں ٹکر کھاندا۔ پلک جھلک وچ اوہدا مونہہ مہاندرا، پت پوزیشن گھٹے کوڈیاں رل جانداتے مڑاوہ پیراں تے کھلونہ سکدا۔
بھیڈو دے چاچے نے پیلی ٹھیکے تے دینی سی۔ اوس پٹواری نوں آکھیا نمبرلاہ دے۔ پٹواری نے ہر ہر نمبر لئی مونہہ بولی رقم وی لے کے بوجھے پالئی ۔ بھیڈو دے چاچے نوں پھیروی نمبر لاہ کے نہ دتے۔ اوہ اڈیکداسی کہ پیلی ٹھیکے تے لین والی اسامی وی ہر ہر نمبرلئی کجھ چڑھاوا چاڑھے۔ایسے لئی اوہ بھیڈو دے چاچے نوں ڈاہی پھڑاہی نہیں سی بہندا۔ چاچا پٹوار خانے جائے تے پٹواری تحصیلے اپڑیا ہووے۔ چاچا جتیاں توڑدا تحصیلے جائے تے پٹواری نائب صاحب نال دورے چڑھیا ہووے۔
اک دن چاچا پٹواری نوں لبھدا ستیا کھپیا آیا تے بھیڈو نے اوہدے ٹٹیاں کھسیاں ہون دا کارن پچھیا۔ چاجے آکھیا پتر کیہ دساں ایہہ پٹواری وی بج چمبڑ گئی اے۔ اتوں ٹھیکے دا سما نکلدا جاندا اے، اید ھروں پٹواری ہوری ساڈا مال کھا کے کتے پہاڑیں جا چڑھے نیں تے اوتھے جا کے اگالی پئے کردے نیں۔ چاچا ایہہ گل پیا کردا سی کہ پٹواری پٹوار خانے توں جاندا اگوں دی لنگھ ٹریا۔ بھیڈو اوہنوں ساہمنے آوندیاں ویکھ کے پچھلی پیریں ہٹیا، جیویں لمی لمی پلانگھ والے حبشی بولر گیند نوں سٹن توں پہلاں لمی واٹ توں ہٹ کے پچھانہہ پر تدے
نیں۔ انگوٹھیاں دے نال دیاں دونویں انگلیاں دونہاں کناں وچ دے کے گولی وانگوں نک دی سیدھے نٹھیا۔ تاہئیں خبرجے پٹواری ہوراں نوں متھے تے ٹکر وجی۔۔۔۔۔۔ٹھاہ۔۔۔۔۔ نک مونہہ اکھاں سبھ کجھ اکو مک ہو گیا۔ کئی دند جھڑ کے سنگھ وچ جا پھسے۔ نک جیویں ایٹھے ہوندا ای نہیں سی۔ متھے دے رو بڑے اکھاں اتے اتر گئے تے پتہ نہ لگا کہ اکھاں بچیاں کہ نہ بچیاں۔ پٹواری ہوراں دی لوتھ نوں چک کے ہسپتال لے گئے تے مڑ اوہناں دی خیر خبر نہ آئی۔ سنیاسی ایس ٹکر نال اوہناں دی کھو پری وی ہل گئی اے تے ہن ٹکانے دی گل اوہناں دے مونہوں نہیں نکلدی۔ ہاں کدی کدی اوہ اپنی جمن بھوں دا ناں لیندے سن ایس واسطے سجن اوہناں نوں اوتھے چھڈ آئے نیں۔ پٹواری
ہوری تے تکر کھا کے جتھوں چلے سن اوتھے ای جا پہنچے۔ پچھے اوہناں دا بدلہ لین والا وی کوئی نہ رہیا۔ کیوں جے پٹواری ہوراں دا بدلہ بھیڈو کولوں اوہ لوے جیہنے آپ ٹکر کھانی ہووے۔
اک وڈے نے اپنے کنگال ہالی نوں کٹ کٹا کے پیلی وچوں کڈھ دتا۔ کسے آکھیا رب توں ڈرو، کتے تہانوں وی پٹواری وانگوں بھیڈو دی ٹکر نہ کھانی پئے۔ ۔وڈیرے آکھیا۔ اسیں پٹواری وانگوں پردیسی تے نتھانویں نہیں۔ محل ماڑیاں، تھانواں ٹکانیاں والے آںِ ٹبر ٹور تے ذات برادری والے آں ۔ بھوئیں بھانڈے تے مال مالکی والے آں۔ بھیڈو ساڈے ول مونہہ کرے تے سہہی اسیں دو نالی دیاں دوویں گولیاں اوہدیاں ناساں وچوں دی لنگھا دیئے۔ وڈیرے دے مونہوں ایہہ بول نکلے ای سن خبرے بھیڈو اچن چیتی کتھوں آگیا۔ اوس ہٹ کے وڈے نوں ٹکر ماری تے وڈیرا جیہڑا کھوہ کڈھدا سی پیا، پچھلے پیریں اوسے وچ جا ڈگا۔ بھیڈو تے نہ کوئی بندوق چلی تے نہ ای کسے اگانہہ دوھ کے بھیڈو دار اہ ڈکیا۔
بستی دا شاہو کار اپنے آپ نوں بستی دا راجا جاندا سی۔ جیہڑا کپڑا ہووے، گہنا گٹا ہووے، آٹا دال ہووے، مرچ مصالحہ ہووے، گڑ شکر ہووے، مٹی دا تیل ہووے، ایتھوں تیک کہ تیلیاں دی ڈبی ہووے، ہر شے اوہدے قبضے وچ سی۔ اوہد ے ہتھاں ہیٹھاں ای نہیں سگوں اوہدے پیراں ہیٹھاں سی۔ کسے نوں نقد روپیے پسیے دی لوڑ تھوڑ ہووے بس اوسے نوں پوری ہو سکدی سی۔ اوہ ہتی بند کرے تے لوکاں دا ساہ بند ہو جاوے۔ ایس بل تے ایس بلکار پاروں لوک اوہنوں نیوں نیوں سلاماں کردے سن تے ایہناں سلاماں پاروں شاہو کار دے آٹے وچ نت گھٹا رل جاندا۔ لیڑے کپٹے دے بھا اسمانیں چرھ جاندے۔ مرچاں وچ پیٹھیاں اٹاں دا رلا جا پنیدا۔ مینہہ وسے نہ وسے اوہدیاں شکر کھنڈ دیاں بوریاں نوں سلھ چڑھ جاندی۔ قرضے دا بیاج دونا تینا ہو جاندا۔ متی دے تیل وچ پانی پے جاندا۔ تیلیاں دیاں ڈبیاں پر لا کے اڈ جاندیاں۔۔۔۔۔ حقی سچی گل ایہہ وے کہ بھیڈ و نے شاہو کار نوں ٹکر نہیں سی مارنی۔ کیوں جے اوہ شاہو کار دی کرنی نوں پر کھن دی سمجھ مت نہیں سی رکھدا۔ اوہ تے صاف آہندا ہوندا سی آٹے وچ گھٹا، مرچاں وچ اٹاں دی کٹی ساڈے بھاگاں سیتی پیندی اے۔ قرضے دا بیاج سرکار دے حکم سیتی ودھدا اے۔ مٹی دے تیل وچ پانی پچھوں ای پے کے آوندا اے تے تیلیاں دیاں ڈبیاں ایس
لئی نہیں لبھدیاں کہ تیار کرن والے کار خانے ای بند ہو گئے نیں۔ بھاگاں دا لکھیا کوئی نہیں موڑ سکدا۔ ایسے طرح شاہو کار دے بھاگاں دی ٹکر وی کوئی نہیں مور سکدا۔ شاہو کار دی کرنی پاروں بستی وچ ہاہا کار مچ گئی۔ ایانے تے گبھرو ہر پاسے رولا پاندے
نسے:

ایتھے نہیں سی کوئی گرانی
کھلی دھرتی، واندا پانی
ایسے نے پائی ویرانی
ایسے دے نیں بچے موئے
شاہو کار دی اوئے اوے!
پچھے کتے اگے ٹوئے
منڈیو ذرا کمال وکھاؤ
ایہنوں ایتھوں کڈھ نساؤ
ایہدے پچھے پھکڑی لاؤ
ایتھوں جائے شکل لکوئے
شاہوکار دی اوئے اوئے!
پچھے کتے اگے ٹوئے
رولا پان وچ بھیڈ و دے یار ریتی، پھرکی ، گھوڑا ، بلا، گٹو، وی سن۔ اوہناںدی سمجھ مت وچ ایہہ گل نہیں سی آہندی کہ کال سکال تے رب دے ہتھ وچ ہویا۔
شاہو کار دے ہتھ وچ کیویں ہویا۔۔۔۔؟ پر اوہ لوکاں دی ویکھو ویکھی جلسیاں جلوسیاں دے کاکو رولے وچ جا رلدے سن۔ کوئی جھنڈا چک لیندا سی تے کوئی اک ہتھ وچ لیوی دا چھنا بھر کے تے دوجے موڈ ھے تے پوری چا کے دن رات اک کر کے کندھاں نال اشتہار
لاندا پھردا سی تے کوئی اوہ اشتہار لاہن والیاں دا سر جھسدا سی۔ ایسے رولے گولے وچ شاہو کار نوں کسے مونہہ تے جا کے آکھیا۔ توں وی بھیڈو دی ٹیر دا پورا پورا حقدار ہو گیا ایں۔ کرماں مارے شاہو کارنے گل مونہوں کڈھن توں پہلاں ذرا ہن سوچیا تے جھٹ بک دتاجس دن مینوں بھیڈو نے ٹکر ماری میں اوہنوں بکرے وانگوں پٹھا ٹنگا دیاں گاتے اوہدی کھل لیا دیاں گا۔ اگلے دہاڑے شاہوکار ہٹی دے تھڑے تے بیٹھا سی کہ اوہنوں بھیڈو دی ٹکر وج ای گئی۔ پر شاہو کار دی ہٹی دے جنگلے نے بڑا کم دتا۔ٹکر بچاویں لگی۔ سگوں جنگلے نال وج کے بھیڈو دا اپنا متھا پاٹ گیا۔ لیڑے لہو نال رنگ گتھے ۔ شاہو کاراں دی بانہہ کنی لمی ہندی اے۔ ایہدا پتہ لوکاں نوں اودوں لگا جدوں حاکماں نے بستی تے دوالے چوالے دیاں بستیاں دے سارے گبھروواں نوں چن چن کے پھڑ منگایا۔ جیہدے جسے تے ماس ودھیرا ڈٹھا، جیہدی دھون آکڑی ڈٹھی اوسے نوں بکرے وانگوں پٹھا ٹنگ دا۔ بھیڈو دے یاراں ریتی، پھرکی، گھوڑے، بلے تے گٹو نوں وی بنگ لیا۔ اک بھیڈو ای
کتے پرلا کے اڈ گیا سی۔ لوک جیویں بھیڈو کولوں ٹکراں کھان والیاں تے مونہہ متھا بھنان والیاں دا تماشا ویکھیا کردے سن، اونویں ای بھیڈو دے یاراں دے کٹ کھان دا تماشا ویہندے سن۔ اٹھ اٹھ پہر شدائیاں تے بو نتریاں وانگوں منڈیاں دے کٹیجن دا نظارہ
لیندے سن۔
ایسے سارے رولے گولے وچ کسے نوں چنتا تے اندیشہ سی تے اوہ اکلے بابو ہوراں دی ذات سی۔ بابو چنگا پڑھیا لکھیا تے سوجھ بوجھ والا بندہ سی۔ اوہ دیس بدیس دیاں خبراں رکھدا سی تے جنتا دے ہر دکھ سکھ نوں عقل دی تے دل دی کسوٹی تے پر کھدا سی۔ اوہ ہر اچی نیویں تھاں تے اپڑن والا سی تے سنیا اے وڈے حاکم دے گھر وی اوہدا آون جاون سی۔ کیوں جے اوہ حاکم دے پتر نوں پڑھایا کردا سی تے حاکم نوں پوری امید سی کہ پڑھائی پاروں میرا پتر کسے دن وڈا افسر بن جاوے گا۔ کیوں جے بابو دے چنڈے کئی منڈے وڈیاں وڈیاں کرسیاں تیک اپڑ گئے سن۔ ہندیاں ہندیاں ایہہ خبر بستیاں وچ کھنڈ گئی کہ بھیڈو نوں بابو نے کتے لکایا ہویا اے۔حاکماں دے بے لحاظ ہون نوں کیہڑا نہیں جاندا۔بابو دے بارے ایہہ خبر کھنڈدیاں ای شہر دے وڈے حاکم نے اکھاں متھے تے دھر لئیاں۔ بابو نوں بنھ منگایا تے کڑک کے بولیا کیوں اوئے چٹ کپڑیے بد معاش توں وی بد معاشاں دا تھا موتے سانبھو نکلیا ایں۔ دس بھیڈو نوں کتھے لکایا ای؟ بابو نے کوئی جواب نہ دتا۔ حاکم دے حکم نال بابو نوں پٹھا ٹنگ دتو نیں تے مار مار کے اوہدی کھل ادھیڑن لگ پئے۔ مارن والے مار مار کے تھک گئے تے بابو دا شاگرد تے حاکم دا پر اوہدے کول آیا تے آکھن لگا بابو جی تہاڈے ایس حال تے مینوں بڑا ترس آوندا اے پر میں کجھ نہیں کر سکدا۔ کیوں جے میں تہاڈا حمایتی بن کے کوئی بول مونہوں کڈھیاتے مینوں افسری کرسی نہیںملنی۔ بابو آکھیا توں اپنے پیو دا حلال دا پتر ایں۔ تساں پیوپتراں نوں ہر شے توں ودھ کرسی پیاری اے۔ پر مینوں اج دے حاکماں تے کل دے ہون والے حاکماں نالوں اپنا بھیڈو پیارا اے۔ میری جند جائے تے جائے میں اپنے بھیڈو نوں اپنے ہتھیں قصائیاںدے حوالے نہیں کرنا۔ شاگرد نے پچھیا ایہہ تاں دسو کپتا بھیڈو تہاڈے ورگے بھلے مانس نوں کیوں اینا پیارا اے۔ بابو آکھیا نہ تینوں ایس گل دی سمجھ آونی اے تے نہ تیرے پیو نوں۔ پر میں سچی گل ظاہر کرن نوں رب دی بندگی جانناں ایس واسطے تینوں دسناواں کہ اک وڈیرے دا منڈا جیہڑا شاہو کار دے گھر منگیا ہویاسی ۔ دنے راتیں میری جوان دھی نوں چھیڑن لئی ساڈے گھر اٹاں وٹے وگاندا رہنداسی ۔ میں گوانڈھیاں اگے رویا، حاکماں اگے پٹیا۔ وڈیریاں دے ترلے پائے پر شاہوکار تے وڈیرے سبھ توں ودھ اوس اتھرے منڈے توں دردیاں کسے میری بپتا ول دھیان نہ کیتا۔ مینوں جیہڑا دارو دسیا گیا اوہ روگ توں وی بھیڑاسی۔ پہلاں اپنی بے دوش دھی نوں کچہری چاڑھاں تے اپنی لہائی تے نموشی دی گندی گل دا تھاں تھاں کھلاراں تاں جے اخباراں وچ چھپن لئی تے لوکاں دے سواد لین مسالا ہتھ آوے تے اساں پیو دھی دے نال ساڈے بے دوسے کوڑمے دی پت وی گلیاں وچ رلے۔ مینوں چپ چاپ ویکھ کے بھیڈونے آکھیا بابو جی تہانوں کیہ چنتا اے ؟ میں ساری گل بھیڈو دے کنیں پادتی۔ اوس اتھرے منڈے دی شامت جو آئی اوسے ویلے بھیڈو دے اگوں دی لنگھ ٹریا۔ بھیڈو پچھانہہ پرت کے اک ٹکر
اکھاں ای نہ رہیاں جیہڑیاں میرے گھر ول جھاتی ماردیاں تے وٹے پواندیاں سن۔ اوئے احمق پیو دیا پترا تسیں بھیڈو دی ٹکر دی سار کیہ جانو۔ جے ایس دھرتی تے ٹکر مارن تے ٹکر لین والا کوئی نہ رہیا۔ ایس دھرتی تے رحمان دی تھاں شیطان دا راج ہو جاوے گا تے ایہہ بستی چولاں دا ستھان بن جاوے گی پر توں تیرا پیو ایہناں ریتاں اکھاں والیاں دی ٹکر دی سار کیہ جانو ، جیہناں دے ڈیلے بگے ہوگئے نیں تے جیہناں دیاں اکھاں وچ انکھ دا لال ڈور ای نہیں ۔ بابو ایہہ گل کرداسی۔ کہ اتوں منڈے دا پیوآگیاتے آکھن لگا ہٹ جا اوئے منڈیا ایہدے کولوں ۔ ایہہ بابو بھلا مانس نہیں ۔ ایہہ کھردیاں ، دھون اکڑاندیاں تے آنے کڈھدیاں بدمعاشاں دا یار اے۔ منڈا جھٹ لانبھے ہوگیاتے ٹنگے ہوئے بابو دی کنڈتے بیت کھڑکن لگ پئے۔ بابو بے ہوش ہوگیا۔ پانی دا چھٹا اوہدے مونہہ تے ماردیو نیں تے ہوش آوندیاں ای بابو دے ہونٹوں بس ایہہ نکلیا:
ربا ! میرے بھیڈو دی خیر، بھیڈو دی ٹکردی خیر۔




Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels