Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی : چودھری دی دھی

اکبر کہانی : چودھری دی دھی

اکبر لہوری
March 25th, 2008
1 / 5 (1 Votes)

چودھری دی دھی

پہر رات بیت چکی سی۔ میں ہیرا منڈی دے اک چوبارے دیاں پوڑیاں اگے لوکاں دی بھیڑڈٹھی ۔ میں اپنے اک جانو پاناں والے نوں جیہڑا ہیٹوں اتر کے ایس بھیڑ وچ جا کھلوتا سی ، پچھیا یارا ایہہ کیہی بھیڑاے؟ اوہنے کوئی کھل کے گل نہ کیتی ۔ ہوٹھاں وچ بڑ بڑکردیاں اینا دسیا چوبارے والی دی اجیہی چیک سنی پئی جیویں کوئی اوہدا گاٹا وڈھدا ہووے، یاں جیویں اوہ کسے دا گاٹا وڈھد ہووے۔ ایدوں پچھے انج لگا جیویں پٹاکا چل گیا ہووے۔ ودھیا سوٹ پائے ہوئے اک گبھرو نوں دھون پرنے پوڑھیاں چوں رڑھدا ڈٹھا۔ پاناں والے توں اینی گل سن کے میں بے وسا اگانہہ ودھیا۔ کیہ ویہناں پئی ڈگن والا رڑھ کے دھون پرنے پیا ہویا اے ۔ اوہدے متھے دیرت سڑک تے جم گئی اے۔ چنگی پوشاک تے پوزیشن والے کجھ لوک ، جیہناں وچ اک دونے وردی وی پائی ہوئی سی ، نیویں پاکے تے پوزیشن والے کجھ لوک ،جیہناں وچ اک دو نے وردی وی پائی ہوئی سی ، نیویں پاکےکھلوتے ہوئے نیں۔ انج جاپداسی پئی کسے نوں ایہہ نہیں سجھدا پئی ہن کیہ کرے۔ اینے وچ چوباریوں اک زنانی دی گونجدار آواز آئی ایس سور دی لوتھ نوں ایتھوں چا لوو، نہیں تے ہن کڑھدے تیل وی کڑاہی تہاڈے تے ڈوہل کے تہانوں تماش بینی داسواد چکھائی آں ۔"
اوہدے کولوں ایہہ جھاڑ سن کے اوہ بھیڑ انج کھنڈ گئی جیویں اسمان توں پیندی بجلی دے ڈر توں لوک بھج وگدے نیں ۔ چٹ کپڑے ساتھیاں نے ڈگے ہوئے گبھرونوں ہتھو ہتھ چکیاتے ذرا دریڈے کھلوتی ہوئی لمی جیہی موٹروچ جا پایا۔ انج جاپداسی پئی اوہدی جندتے بچ گئی اے پر چوباریوں ڈگدیاں تے پوڑیاں چوٖں الٹ بازیاں کھاندیاں تالونے سڑک نال اجیہی ٹکر کھادی اے پئی سردی ساری رت نچڑ گئی اے۔ اوہدے ساتھیاں وچ سرکاری بندے وی سن۔ پر ایس ویلے نہ کسے دے مونہوں شکایت دا حرف نکلیانہ کسے نے اچی ساہ کڈھیا۔
مارے انگ ساک پھاہے لگے دی لوتھ نوں لے کے جیل دے پھاٹکوں دریڈے کھسک جاندے نیں۔ میرے یار پاناں والے نے میرے لئی پان لاندیاں ہویاں آکھیا ویکھو جی کنی اچنبھے دی گل اے پئی عاماں لوکاں نوں بھیڈاں بکریاں وانگوں کوہ دین والے تے گائیاں
مہیاں وانگوں کٹ کڈھن والے ایتھے آکے آپ دنبیاں وانگوں کسدے جے تے بھوہ وانگوں کٹیندے جے تے کوء اچی ساہ نہیں جے لیندا ۔روز دہاڑی ایس بزار وچ ایہو تماشا ہوندا جے۔ نلجیاں موری دی اٹ ورگیاںدو کوڈی دیاں کنجریاں تے اوہناں دے
گنڈے نوکراں توں مار کھان والے اُچی ساہ نہیںجے لیندے تے مونہوں آواز وی نہیں جے کڈھدے ۔ جویں کوئی مردہ قبر وچ منکر نکیر توں ہڈبھنا رہیا ہووے۔ "
میں آکھیا یار ایہہ کوٹھاتے ایہہ چوباراتے شہر دی مشہور گان والی دا اے۔ ایتھوں تے کدی ایہو جیہا رولا گولا یاں لڑائی ہنگامہ کدی نہیں سنیا۔ ایس بزار وچ کئی عزت دار چوبارے نیں جیہناں وچوں ایہہ چوبارا ایس گاون والی دااے۔ ایتھے اج ایہہ کیہ نویںچوبارے نیں جیہناں وچوں ایہہ پتہ لانا چاہیدا اے۔"
پاناں والے نے آکھیا تے پھیر ڈھل کاہدی۔ بھیڑ کھنڈ گئی اے ۔ رولا گولا مک گیا اے ۔ گھٹ وس ہٹی اے ، اگانہہ ودھوتے دل دی کھت کھتی نوں مکالوو۔ مینوں اوہدی گل نال کجھ حوصلہ ہویاتے میں چپ چپیتا پوڑھیاں چڑھ گیا۔کوئی اکی بائی پوڑھیاں ہون گیاں جیہناں وچ موڑ کوئی نہیں سی۔ میں ایتھوں جاچ کیتی پئی ڈگن والے دا جوڑ جوڑ پھس چکا ہووے گاتے اوہدا پلیتھن ہوگیا ہووے گاتے جیوندا وی بچیاتے گھٹو گھٹ چھی مہینے پلستر دی کڑکی وچ کسیا رہے گا۔ پائدان نال بوٹ رگڑدیاں ہویاں میں پچھیا کہ میں اندر آسکنا واں ؟ "
دوہرے جثے دی تے لمی پوری دی ساؤلی سلونی مٹیار ، پھٹڑ شیرنی وانگوں لمیاں لمیاں بلانگھاں بھردی تے پیرزوریں دھرتی تے ماردی کمرے وچ پئی پھر دی سی۔ اچن چیتی کھلو گئی تے آکھن لگی نہیں اج نہیں پھیر کدی ۔
میں تپائی دے رکھے ہوئے جگ وچوں برف دا ٹھنڈا پانی گلاس وچ لددیاں ہویاں آکھیا لوو تھوڑا جیہا ٹھنڈا پانی لوو۔ ایہدے نال طبیعت نوں کھلیر ہو جائے گی۔ کیہ اک بندے دی جان لے کے وی تہاڈے غصے دی اگ ٹھنڈی نہیں ہوئی ؟ کندھاں نال لگےبندے دی جان لے کے وی تہاڈے غصے دی اگ ٹھنڈی نہیں ہوئی ؟ کندھاں نال لگے ہوئے صوفے تے ڈگدی ہوئی بولی کیہ اوہ مر گیا اے ؟میں آکھیا مویا تے نہیں ۔ پر میں اوہدے ساتھیاں نوں ویکھیا اے پئی اوہنوں سہارا دے کے موٹر دی پچھلی گدی تے پئے لٹاندے سن۔ پر ڈگدیاں سٹاں اینیاں لگیاں نیں پئی چھیاں مہینیاں تک منجیوں نہیں اٹھ سکن لگا۔ آکھن لگی مروی جاندا میں آہندی دھرتی دا بھار ہولا ہو گیا اے۔ ایہو
جیہے کئی مردود شراب دے نشے وچ گٹ بھوانٹلی کھا کے پوڑیاں توں ڈگدے نیں تے ہڈیاں پسلیاں بھنا بہندے نیں ۔ میں آکھیا ایہو جیہیاں گلاں تے روزویہنے آں ۔ پر تہاڈے چوبارے توں کسے بندے دا ایس طرح ڈگنا بڑی اچنبھے دی گل اے۔ آکھن لگی ہاں میریاں پوڑھیاں توں کسے پروہنے دا نج مونہہ بھار ڈگنا اچنبھے دی گل اے ۔ میں آکھیا ایس اچرج گل دا کارن پچھن لئی تے میں آیا واں۔ برف والے پانی دا گلاس آپ بھرکے پیندی ہوئی بولی نہیں اج نہیں پھیر کدی آونا۔ میں سبھ کجھ تہانوں ویردا کر کے دساں گی۔ میں اوہدے کولوں ویلا پچھ کے اپنے ڈیرے آگیاتے دسے ہوئے ویلے تے جاکے اوہدے کولوں اوس گل دا ویروا چاہیا۔ اوہ مینوں نویکلی کوٹھڑی وچ لے گئی۔ میرے لئی چاہ بنائی تے پھیر ویہلیاں بہہ کے اپنی کہانی انج سنائی۔
ایس شہر توں سہ کوہ تے ساڈا ٹبر اک پنڈ وچ رہنداسی۔ ایہہ پنڈ بہت وڈاتے نہیں سی پر ایڈا چھوٹا وی نہیں سی پئی ایہدے وچ گاون بولن والے دو چونہہ ٹبراں دا گزارانہ ہو سکے۔ اسیں لوک گاون وجاون دا دھندا کردے ساں۔ اوہناں دناں وچ کوئی وی جنج مجریوں بنا نہیں سی ڈھکدی ہندی۔ ووہٹی دی ڈولی ویڑھے وڑدیاں ای مجرے دی محفل سجائی جاندی سی تے ایہہ گل وی پنڈ وچ راٹھا چاری یاں سوکھے گھر دی پچھان سمجھی جاندی سی ایسے لئی میری ماں نوں جیہڑٰ اوس ویلے دی مشہور گاون والی سی، دوروں دوروں سائیاں آوندیاں ہندیاںسن ۔ ایہناں دناں وچای پنڈ دے نمبردار دا میری ماں کول بہن کھلون ہوگیا۔ نمبردار دا بڈھڑا پیو جیونداسی پر اوہنے نمبردار دے کماں وچ دخل دین دی لوڑ نہ سمجھی تے دخل دیندا وی تے کس طرح ، اوہ آپ وی اپنے ویلے بڑا شوقین تے عیشی پٹھا رہ چکیا سی۔ ہندیاں ہندیاں چودھری تے میری ماں اک دوجے دے ڈھیر نیڑے ہوگئے۔ ایتھوں تیک پئی چودھری دا روپیہ تے وڈے مل دیاں چیزاں وستاں میری ماں کول ای رہن لگ پئیاں ۔ اوہناں دہاڑیاں وچ ای، چودھری نے میری ماں نوں ایہہ وی آکھیا پئی ایہہ اوگنہار حیاتی چھڈ کے میری سوانی بن جا۔ پر میری ماں نے ایہہ گل نہ منی۔ دنیا جاندی اے پئی پیار تے ویر اکدوجے توں بہتے دور نہیں ہوندے ۔ دونہاں
وچ گنڈھے دی چھلڑ دا پردہ ہوندا اے۔ ایہہ دونویں اک دوجے دے اینے نیڑے ہوندے نیں پئی وچوں وال وی نہیں لنگھ سکدا۔ تھوڑے دن پہلاں چودھری میری ماں نوں ویکھ کے جیونداسی پر ہن اوہدی جان داویری ہوگیاسی۔ سرکارے دربارے اوہدی پہنچ تے اوہدے دھاسے توںڈردیاں ہویاں ساڈے ٹبرنے پنڈ چھڈ دتا تے ایس شہر وچ آ کے لکے۔ دلاں دیاں اوہ مالک ای جاند ا اے ، جیہنے دلاں نوں سرجیا اے تے دلاں دا سرجنہار ای جانے پئی اوہناں دے اندر کیہ کارخانے لگے ہوئے نیں ۔۔۔۔۔۔
دل دریا سمندرودں ڈونگھے کون دلاں دیاں جانے
چودھری سمجھداسی پئی ہن اوہنوں میری ماں نال پیار نہیں سی رہیا ۔ پر وچلی گل ایہہ سی پئی اوہنوں اپنے دل دا آپ وی پتہ نہیں سی۔ ایسے دل دے ہتھوں ست کے تے بے چین ہوکے اوہ شہر آگیا تے آکے میری ماں دے پیراں تے سر رکھ دتا۔ پرانا پیار پھیر جاگ پیا۔ بہن کھلون شروع ہوگیا۔ میں کرماں ماری ایسے بہن کھلون دی پیداوار ہاں۔ میرے جمن تے چودھری نے چاندی دے ہزار روپیے کٹھے پواکے میری ماں دی جھولی پوائے۔ ایدوں پچھے ایہہ پکی حویلی بنا کے دتی۔ میرا بالپنا چودھری دے لیاندے کپڑیے ، گہنیاں تے کھڈونیاں وچ لنگھیا ۔ جیوں جیوں میں سیانی ہندی گئی چودھری اپنا بہتا ویلا ساڈے گھر رہن لگا۔ اوس کئی واری میری ماں اگے سوال پایا پئی اوہ مینوں اپنے گھر لجا
کے رکھن دی حامی بھر لئے ۔ پر میری ماں نے اوہدی ایہہ گل نہ منی ۔ اوہ ایس گل تے اڑی رہی پئی توں ایس کاکی نوں ویکھ کے اپنیاں اکھاں ٹھنڈیاں کر لے ۔ پر میں ایہدے توں ماں دا حق چان لئی کدی تیار نہیں ہونا۔ کیوں جے ایہہ کنجری دے کوٹھے تے جمی اے ایس لئی ایہدے پیو نوں ، پیو نوں ، پیو ہندیاں وی پیو دا قانونی حق مل سکدا۔ میری ماں اے ایس لئی گنی تے ہوشیار استاد نوکر رکھے ۔ اوہناں گنی استاداں دی چنڈی ہوئی میں نے میرے لئی گنی تے ہوشیارا ستاد نوکر رکھے۔ اوہناں گنی استاداں دی چنڈی ہوئی میں اپنی ماں وانگوں مشہور گاون والی بن گئی تے سنگیت کلادی پچھان والے دوروں دوروں میرے لئی سائیاں دین آون لگے۔ قدرت نے عجیب لوڑھا ماریا سی پئی میں مونہہ مہاندرے ، گل بات تے رنگ روپ ولوں اپنے پیو دی مورت ساں۔ مینوں سینکڑیاں وچ کھلوتیاں ویکھ کے چودھری دی اوپری سہان رکھن والا بندہ وی بے وسا مینوں چودھری دی دھی آکھ دینداسی تے جیوں جیوں میریاں دھماں دور دور کھلریاں گئی ۔ ہندیاں
ہندیاں ایہہ گل چودھری دے کن تیک اپڑی پئی جدوں مینوں چودھریاں دیاں جنجاں وچ سددے نیں تے چودھری تے اوہدے پیو دادے دے ویری ہسدے گڑھکدے تے کھلی مارد ے نیں پئی ایس جنج تے فلانے چودھری دی کڑی دا مجرا ہووے گا۔ چودھری ایہناں گلاں نوں سنداتے اندرے اندر کڑھدا۔ میرے ویہندیاں ویہندیاں اوہدا ڈیل ڈول تے قد بت ادھاوی نہیں سی رہیا۔ میں وی اہنوں ویکھ ویکھ کے اندرے ای اندر کڑھدی رہندی تے کئی وار میرا سرھانا ستیاں پپیاں ہنجوواں نال بھج جاندا۔ چودھری نے میری ماں اگے اپنی منگ پھیردہرائی ۔ میری ماں نے آکھیا توں نرا احمق ایں۔ میری دھی نے تہاڈے سماج وچ نہ کھپنا تے نہ راضی رہنا۔ چودھری نے ویلے دے بدلدے رنگ، لوکاں دی نویں روں تے اگانہہ ودھدی سوچ دا واسطہ دتا پر میری ماں تے ایہناں گلاں دا رتا اثر نہ ہویا۔ اوڑک اک دہاڑے چودھری دو تولے افیم کوڑے تیل نال لنگھان لگاسی پر میری ماں نوں پتہ لگ گیاتے اوہنے افیم باریوں باہر گلی وچ سٹ دتی تے رو رو کے چودھری توں اپنی جان نہ گوان دی سونہہ لے لئی۔ چودھری دی اکو ای شرط سی پئی میری دھی نوں میرے نال گھل دے۔ میری ماں نے بے وسیاں ہوکے ایہہ شرط من لئی تے مینوں ودعیا کرکے آپ سر پھڑ کے بہہ گئی۔اوسے ای دن توں تگڑی نہ رہی تے ہندیاں
ہندیاں روگ اینا ودھیا پئی کوئی دوا دارونہ پھریا تے منجی نال منجی ہوگئی۔
چودھری بڑے لاڈتے چاء سبھا نال مینوں نال لے کے خوشی پند آیا۔ ایتھے مینوں وکھری حویلی وچ اتاریا۔ میری سیوالئی نوکر چاکر تے کم کرن والیاں مائیاں کٹھیاں کر دتیاں ۔ پنڈدیاں مٹیاراں چھوہریاں۔ بڈھڑیاں تے چودھرانیاں تے مائیاں مینوں ویکھن لئی ہم ہما کے آئیاں ۔ ہاں چودھری دی اپنی چودھرانی دی اپنی چودھرانی تے اوہدے پتر دی ووہٹی میتھوں دور ای رہیاں۔ زنانیاں دی بھیڑ وچ ایہہ گل مڑ مڑ سنی جاندی سی۔ انی ویکھ تے سہی ایہہ چودھری دی دھی کیوں نہیں ۔ اوہو ای نقشہ ، اوہو ای رنگ ڈھنگ ، اہو ای پوری ورگا قد، اوہو ای کھلے ہتھ پیر، اوہو ای مونہہ مہاندرا۔ چودھری دی جیوندی جاگدی مورت جے۔ ایہدا رنگ تے ایہدے بھراتوں وی بہتا اگھڑدا تے صاف اے، ہو بہو چودھری دے رنگ وانگوں ! جتھے اینیاں زنانیاں کٹھیاں ہون اوتھے گھردی ستویں کوٹھڑی وچ آکھی ہوئی گل وی لکی نہیں رہ سکدی ۔ ہندیاں ہندیاں مینوں پتہ لگ گیا پئی چودھر ی دا پتر میرے ایتھے لیاون تے بڑا طیش وچ اے۔ اوہنے مینوں جان توں لنگھان دی سونہہ کھادی اے۔ اوہدی ماں ہور نہیں تے خصم دی خاطر ای مینوں ویکھن لئی ضرور آوندی ۔ پر پتر نے اوہنوں کھول کے ٹھاکیا کہ جے توں اوس کنجری نوں ویکھن گئیوں تے پھیر کدی اپنے وڈیاں دے قبرستان وچ نہیں دبن دینا تے جے چودھری نے برادری دے زور نال تینوں میرے دادے تے دادی دے کول دبیا تے میں ویلا تاڑ کے تیریاں ہڈیاں نوں سور دے ہڈاں وانگوں پٹ کے باہر وگاہواں گا۔ ماں دا دل ایہہ گلاں سن کے دہل گیا۔ اوہ سہمی ہوئی اپنے گھر وچ لکی پئی اے۔ مینوں کیہ ، کسے نال وی نہین ملدی ۔ کسے دے متھے نہیں
لگدی۔ چودھری نال وی کدے کدے میل ہوندا اے۔ کیوں جے اوہ ہمیشہ اوس حویلی دی بیٹھک وچ ڈیرا لالئی رکھدے سن جیہدے چوبارے وچ میرا اتارا کیتا گیاسی۔
میں پہلاں وی دس چکی آں پئی دل دیاں گلاں دلاں نوں بناون والا ای جاندا اے۔ چودھری دے پتر دیاں ڈراونیاں گلاں سن سن کے میں اندرے ای اندر سہمی تے رہندی ساں پر اک شئے جیہڑی اج تیک میری حیاتی وچ نہیں سی وڑی ہن چپ چپیتی میرے دل وچ گھر بنان لگ پئی سی۔ اوہ شے سی بھردا دا پیار۔ اوہ جدوں اودھروں لنگھدا میں اوہنوں دروں ویکھ کے صدقے قربان پئی ہندی ۔ میرا اوہدا مونہہ مہاندرا اینا رلداسی پئی سانوں کوئی پردیسی وی ویکھ لینداتے جھٹ بھین بھراآکھ دیندا۔ میں نمازاں پڑھ پڑھ کے دعاواں منگدی ۔ پاک پروردگارا! میرے بھرادے دل نوں بدل دے ۔ جے اوہدے دل وچ میرا پیار نہیں جم سکدا تے گھٹو گھٹ اوہنوں اینی ہمت دے پئی اوہ پیو دے لہودی خاطر میرے ہون نوں ایس بستی وچ سہہ جائے ۔ایانیاں داتے سنسار ای وکھرا اے۔ اوہدا چاراں پنجاں ورھیاں دا بال بھجا بھجا آوندا، دادے دی گوری وچوں نکل کے آہندا میں پھپھی کول جانا اے۔ دادا اوہنوں گودی وچ چا کے میرے کول آونداتے میرا روح کھڑ جاندا۔ اوہدا سر مونہہ چمدی ، اوہنوں کلیجے نال لاندی ، اوہدے لئی سوادلے پکوان پکاندی تے اوہنوں گودی بہاکے کھواندی ۔ اوہدا وڈا بھرا تیجی چوتھی جماعتے پڑھداسی۔ لک لک کے مینوں ملن آوندا ۔ میرے گل وچ بانہواں پا دینداتے آہندا ویکھ لئیں پھپھی اک دن تینوں مناکے لے جاوے گا۔ توں ساڈی پھپھی ایں نا ! ساڈی ہور کوئی پھپھی نہیں ۔ اسیں اپنی پھپھی نوں باہر نہیں کڈھنا۔پھپھی داویاہ ایسے ای پنڈ وچ کرنا اے۔ میں اپنا پھو پھڑوی ڈٹھا ہویا اے۔ میں ایہہ گلاں سن سن کے راضی وی ہندی تے اچنبھے وی پے جاندی ۔ ایس بال دیاں گلاں توں پتہ لگداسی پئی چودھری دی بیٹھک وچ میرے ویاہ دی گل بات چھڑدی رہندی اے۔۔۔۔۔ ویاہ۔۔۔۔۔ ایہہ کنا سوہنا لفظ اے۔ پر اساں بزار وچ بہن والیاں دی حیاتی وچوں ایہہ من موہنا تے پاک لفظ اینا ای دور اے جنا کسے کنجری دے گھر توں زم زم دا کھوہ ۔ میں سوچدی میرا ویاہ کیہدے نالہووے گا ؟ سوچدی سوچدی میں تاریاں دی دنیا وچ اپڑ جاندی۔ اوتھے اک چن دے متھے والا وڈا سارا تارا لشکدا ڈلھکاں ماردا ویہندی ۔اوہدے تیک اپڑن لئی اڈدی اڈدی ہتھ ودھاندی ۔ پر میں جنا اگانہہ ودھدی اوہ اونا ای دور ہو جاندا۔ پر اوہدی ٹھنڈی روشنی نال اکھاں نوں ٹھنڈ تے دل نوں کھلیر ملدی ۔ میں سوندی جاگدی اپنے دن رات تاریاں دے سنسار وچ پئی لنگھاوندی ساں ۔ہاں کدی کدی اک جھٹکا اجیہا لگداسی پئی بدلاں دی اچائی توں دھرتی دی جھلن وچ جا پیندی ساں۔ پیر کھوبھے وچ پھس جاندے سن تے ڈگدیاں جیہڑیاں چھٹاں اڈدیاں سن اوہ میری صاف پوشاک تے ان گنت دھبے چھڈ جاندیاں سن۔ میں تہانوں اک اجیہے جھٹکے دا حال دسنی آں ۔ میری گل تے یقین کرنا۔ مینوں ایہہ جھٹکا بجلی دے جھٹکے توں ڈھیر ودھ جاپیاسی ۔ میں اک وار بجلی دے جھٹکے دا دکھ سہہ چکی آں۔ ڈاکٹر دا خیال اے کہ ایہہ جھٹکا لگاتے انج جاپیا کہ ایہہ جھٹکا جان ای لے کے ٹلے گا۔
میں آکھیا کیہڑا جھٹکا؟"
آکھن لگی۔ میرا بھرا کدی کدی حویلی دے اگوں لنگھدا ہونداسی ۔ اوہدے گھروں نکلدیاں پیلی نے پھیرا مارن لئی ایہہ ای راہ نیڑے سی۔نہیں تے اوہ ایس راہ نوں ای چھڈ جاندا۔ اک دہاڑے اوہدا نکا منڈا مینوں مل کے باہر حویلی دے بوہیوں پیا نکلداسی۔ پیونے ویکھ لیا۔ بال نوںپچھیا کتھوں آیا ایں اوئے ؟ جے اوہ آکھ دیدا دادے کولوں آیا آں تے خیر ہندی ۔ پر اوس آکھیا اپنی پھپھی کولوں آیا آں ۔ میری پھپھی بڑی چنگی اے۔۔۔۔ اینا آکھنا سی پئی بھرا ہوری غصے نال پاگل ہوگئے ۔ مار مار کے ایانے نوں لہو لہان کردتا۔ اوہدی ہڈی پسلی توڑ کے رکھ دتی ۔ دادے نے چھڈانا چاہیا پر پتر نے دھکا دے کے اوہناں نوں ڈیگ دتا۔ ڈگدیاں اوہناں دی پگ موری وچ جاپئی۔ میں ایہہ سبھ کجھ اپنیاں اکھاں نال ڈٹھا ۔ میرا دل کرداسی اوتھوں ای سر بھار ڈگ کے جان دے دیاں۔ میتھوں اپنے بڈھے پیو دی لہائی ویکھی نہیں سی جاندی ۔ بھرا ہوری چیک چیک کے پئے آہندے سن ساری عمر کنجر خانے وچ گزری سو۔ ہن گھر نوں وی کنجر خانہ بن دتاسو۔ وڈا آیا ای دھی دا پیو۔ بھوئیں دی پیدا نال ڈھڈ نہیں سو بھریا۔ ہن پنڈ وچ پیشے دی کمائی کھان لئی نوچی لے آیا جے۔ پیو کھلوتا کنبداسی پیا۔ ایہہ گل سندیاں ای پچھلے پیریں ڈگاتے دندن پے گئی۔ بھرا ہوری پتر نوں گھسیٹدے ہوئے جا چکے سن۔ اسی ٹبردیاں تن پشتاں میرے ایتھے آن نال مصیبت تے دکھ وچ پھس گئیاں سن میں سوچدی ساں پئی کیہ میرے پیو دا ایہہ وچار نرا وہم تے نکھا کھرا جھوٹھ تے نہیں پئی اوہنے اپنی دھی نوں بزار وچوں اپنے وڈیاں دے پنڈ وچ لیا کے نیکی کیتی اے۔ جے نیکی ایہو ای اے تے ایہدا باہرلا روپ بدی توں وی ڈھیری بھیڑی صورت والا اے۔ گلی وچ تل دھرن نوں تھاں نہیں سی۔ سارا پنڈ ساڈی حویلی تے چڑھ آیا سی۔ زنانیاں تے بندے ، بال تے بڈھے اُچی اُچی بولدے سن۔ اوہناں دیاں گلاں وچ اک گل سانجھی سی پئی اوہناں نے اپنی حیاتی
وچ پہلی وار چودھری نوں روندیاں تے پچھلی پیریں کنڈ بھار ڈگدیاں ڈٹھا اے۔
ایہو جیہے ویلے ہون تے لوک پرانیاں پرانیاں گلاں یاد کردے نیں ۔ ایس پنڈ دی مشہور لڑائی دا ناں لیندے سن۔ جدوں سوڈا انگاں چودھری تے اکو وار ورھیاں سن تے چودھری دے سردے تونبے اڈگئے سن تے اوہنے اپنے سرتے جنے پھٹ لگے سن اوہو ای عدالت
وچ اوہدے صاف بری ہون دا کارن ہوئے ۔ کوئی آہندایا رو اوہ ویلا ہورسی ۔ اوس ویلے چودھری اینا بڈھا نہیں سی۔ کوئی آہندا ویری داوار سہن دا بل اوہدے وچ حالی وی ہے ،حالی وی اوہ مویا نہیں جے۔ عمر دا بڈھا پر حوصلے دا جوان جے۔ اج دی سٹ اوہنوں اپنے پتردے ہتھوں لگی اے ۔ اوہ وی جثے تے نہیں جان تے لگی اے۔ اوہدی غیرت دی ہک لہو لہان ہوگئی جے۔ کوئی آہندا چھڈو یار ! ساری عمراں اوس بڈھی کنجری نال مونہہ کالا کردا رہیا۔ ہن مکالے دے پھل نوں دھی بناکے ایتھے لے آیا جے۔ مسلمان پتر ایڈا انھیر کیویں سہہ سکدا اے ۔ جنے مونہہ اونیاں گلاں۔ پر ایہناں ساریاں گلاں توں ودھ دل دکھان والا چودھری دا اپنا حال سی۔ میں کامیاں کولوں حویلی دا بوہا بھڑا دتا۔ دیوان خانے چوں سبھ لوک کڈھا دتے تے پیو دی سیوالئی آپ چوباریوں تھلے لہہ کے دیوان خانے آگئی۔ اوہ ورھیاں دا روگی جاپداسی ۔ اوپرے کواہرے تے تکھے ویر نال بھرے ہوئے بول اک جیوندے جاگدے ساؤ بندے نوں کیوں سل جاندے نیں، ایہہ شے میں اپنی اکھیں اوس دہاڑے ڈٹھی ۔ پندراں ویہاں دناں پچھوں چودھری وچکتے اینی آنکس آئی پئی اوہ بیٹھکوں نکل کے حویلی ویڑھے وچ ٹہل سکے ۔ حکیم صاحب دے جواہری خمیرہ گاؤ زبان ، یا قوتیاں ، دوالمسک ، معجوناں ،چار مربیاں تے ان ودھ موتیاں دے نسخیاں نے کتے
جاکے اینا اثر کیتا پئی دھڑکدے دل نوں کجھ دھرواس ہوئی۔ بدام روغن تے کدودیاں مالشاں نال اوہدے پٹھیاں نوں گرمی اپڑی ۔ پر اوہدا ہر ویلے ہائے ہائے کرناتے ہوکے نہ مکنے سی، نہ مکے۔ بھکھ جیویں پر لا کے اڈ گئی سی۔ ۔۔۔۔۔ میتھوں اوہدا ایہہ حال ڈٹھا نہیں سی جاندا۔ اوہ ہن میرے نال بہتیاں گلاں وی نہیں سی کردا۔ ہر ویلے ہنگارے بھردا رہندا سی۔
اک دن جدوں اوہدی طبیعت سنبھلی۔ اوہنے نال دے پنڈ توں اپنے یار مرزے ہوراں نوں سدا گھلیا۔ مرزے ہوری پلس وچ ڈپٹی سن تے ہن پنشن پاکے اپنے پیو دادے دے پنڈ وچ آرہے سن اک عزت دار سوچ سمجھ تے پہنچ والے بندے سن۔ چودھری ہوراں دے پگ وٹ بھرابنے ہوئے سن۔ چودھری ہوراں ایہناں دے کن وچ کجھ گلاں کیتیاں ، اوہ اپنے نوکر نوں اوتھے چھڈ کے چپ چپیتے باہر نکل گئے ۔ شام دا ویلا سی، میں سمجھیا نماز پڑھن لئی مسیت تیک گئے نیں ۔ پر اوہ گھنٹے ادھے گھنٹے تک پرت آئے۔ اوہناں دے نال اک گبھروسی، چنگی پوشاک تے پوزیشن والا۔ میں اوہنوں پہلاں دی دیوان خانے وچ چودھری ہوراں نال گلاں کردیاں ویکھیا ہویاسی تے اج اوہ خوب بن سج کے آیا سی جیویں جنج وچ لاڑا لوہوندا اے۔ سنہری کلے تے مشہدی لنگی، زری دی اچکن ، چٹی دھڑ دھڑ کردی سلوارتے پیریں زری دا کھسا۔ میں چخ پچھے بیٹھی بڑے دھیان نال ایہہ سبھ کجھ ویہندی ساں تے گل گل نوں کناں وچ پئی پاوندی ساں ۔ پتہ لگا پئی ایہہ گبھرو چودھری ہوراں دا سکا بھترئیاسی ۔ اوہدے پیو دے مرن پچھوں چودھری ہوراں نے اوہنوں پالیا پوسیاتے پڑھایا لکھایا سی تے اپنے پیو دادے دے نیک کماں دا واسطہ دے کے سرکار کولوں اوہنوں تحصیلدار دی نوکری دوائی سی تے آپ ای مرزا صاحب دے آون
توں پہلاں اوہنوں اکھوا بھیجیاسی پئی چنگی پوشاک پاک ےتیار رہویں ۔ تینوں خاص کم واسطے بلانا واں۔ ایہہ ساریاں گلاں اوسے ویلے میں چودھری دی زبان وچوں سنیاں۔ میں سوچدی ساں پئی چودھری ہوری ایہدے نال کیہ گل کرن گے۔
چودھری ہوراں نے ہن گل بات چھوہی ۔ پر جیویں کوئی ڈر ڈر کے بولے۔ پترا میں ہن تیکر تیری جنی سیوا کیتی اے تے ہن تیک تیرے کم ول جنا دھیان دتا اے ،اج میں تیرے کولوں اوہدا مل منگناں تے آس اے توں ایہدا مل پاویں گاتے میری گل موڑیں گا نہیں۔ میں اپنی دھی دا نکاح تیرے نال کرنا لوڑناں ۔ تے ہنے ای ، ایسے ویلے۔۔۔۔۔
ایسے واسطے میں ڈپٹی صاحب نوں تکلیف دتی اے۔۔۔"
گبھرو بولیا، اوہدی اواز وچ کرودھ دبیا ہویاسی پر چاچا اوہ تے کنجری دے پیٹوں اے۔ چودھری دا رنگ پیلا پے گیا۔ اوہنے سرھانے نال ڈھوہ لاندیاں وادیاں جانناں ۔ گھر دیاں جمیاں دے دند کسے نہیں گنے، ورھے ای گنے ہوندے نیں تے میں تیرے بھلے برے نوں وی جاننا آں تے میں تینوں کوئی مندا کم کرن لئی آکھ وی نہیں سکدا ۔ اوہ میری دھی اے، پڑھی لکھی ، سگھڑ سچجی ۔ اوہ پیار دی پتلی اے۔ میں صرف اوہدے دم بدلے اپنی حیاتی دا لما حصہ اوہدی ماں دے کوٹھے تے لنگھایا اے۔ سدا ایہدی پچھ پرچول رکھی اے۔ اپنیاں اکھاں اگے اوہنوں لکھایا پڑھایا تے پالیا پوسیا اے، ایسے دن لئی ۔ ویکھ تے کن کھول کے سن ، میں تیرے اگے اک گل مرداں والی کرن لگاں۔ توں ڈپٹی ہوراں نال میری دھی نوں شہر لے جا۔ وڈی توں وڈی اعتبار والی لیڈی ڈاکٹر توں ایہدا ملاحظہ کرا۔ جے تیری تسلی دے لائق ایہہ سرٹیفکیٹ مل جائے پئی میری دھی نوں حالی کسے مردنے ہتھ نہیں لایا، اوہدی چنی پھل وانگوں بے داغ اے تے میری دھی نوں حالی کسے مردنے ہتھ نہیں ، اوہدی چنی پھل وانگوں بے داغ اے تے میری خاطر ، ہاں میری خاطر ایہدی ماں دے سمبندھ نوں بھل جاتے چپ کرکے ایہدے نال نکاح پڑھالے ۔ تیرا بڈھا چاچا تیرے اگے اپنی حیاتی دی اخیرلی منت کردا اے ۔ ایدوں پچھوں تیرے بڈھے چاچے نے کدی کجھ نہیں آکھنا۔ کدی کوئی تکلیف نہیں دینی تے سن میں اپنی ادھی جائیداد بھوئیں ، بھانڈا ایس کم دے بدلے تیرے ناں لانا آں۔
گبھرو اٹھ کھلوتا تے گج کے آکھن لگا میں اک سترے بہترے بڈھے دے پاگل پنے اُتے اپنی حیاتی دی قربانی دین لئی تیار نہیں۔ "
چودھری نے اپنی چٹی پگ لاہ کے اوہدے پیراں وچ رکھ دتی ۔ ایہہ ویکھ کے اوہناں دے پگ وٹ بھرا مرزے ہوراں دی چیک نکل گئی ۔ اوہنے دل دے درد ہتھوں چیک مارکے آکھیا اوئے ظالما! رب واسطے ایہہ تاں سمجھ پئی تیرے پیراں وچ اج اوس مرد نے پگ لاہ کے رکھی اے جیہدے لئی سر لہانا سوکھا ای تے پگ کسے دے پیراں تے رکھنا اوکھا ای ۔ میں ایہدی رگ رگ دا جانو آں۔ توں ایہدی گل من لے ۔ میں وی تیری ایہہ نیکی ساری حیاتی نہ بھلاواں گا۔ پر اوہ گبھرو پگ نوں پیراں وچ رولدا باہر نکل گیا۔ ہن چودھری ڈگ گیا۔ کسے خمیرے گاؤ زبان ، کسے یا قوتی، کسے ٹکی ، کسے ان ودھ موتیاں دے نسخے تے کسے سکے۔ٹیکے نال اوہدے دل نوں سہارانہ مل سکیا تے نہ ای ہنجو اوہدیاں اکھاں چوں سک سکے ۔ اوہ پارے وانگوں تڑفداسی تے کدی ایدھر پاسا پرتداسی تے کدی اودھر پاسا پر تداسی۔ ہوکے بھرداسی تے آہنداسی ۔اوئے بڈھیا درفٹے مونہہ ای۔ اوئے بھیڑیا لیکھاں دیا تیری چٹی پگ تیرے پترنے موری وچ سٹ دتی۔ تیرے دل نوں تیرماریا۔ رہندی کسر بھتریئے کڈھ دتی آ ۔ تیر پگ نوں پیراں تھلے رولدا ٹرگیا ای۔ اک پھٹ پتر ہتھو لگاسی۔ بھتریئے نے اخیرلی سٹ اوہ لائی آپئی توں مرگیا ایں۔ ہن کیہ اڈیکنا ایں قبر وچ کیوں نہیں لہہ جاندا ۔ اوئے ایس چندرے مونہہ تے مٹی کیوں
نہیں پین دیندا، تاں جے ہن تیرا بھیڑا مونہہ کوئی نہ ویکھے ۔ "
مرزے ہوری اک پل وی اوہدے سرھانیوں لانبھے نہیں سن ہوندے ۔ پگ وٹ بھرا دا لفظ لوکاں توںتوں سنیاوی اے تے کتاباں وچ پڑھیا وی اے۔ پر اوہدا ارتھ مرزے ہوراں نوں ویکھ کے سمجھ وچ آیا۔ چودھری پندراں ویہہ دن اڈیاں رگڑرگڑ کے ایس سنسار نوں چھڈ کے اوس سنسار وچ چلا گیا جتھے کوئی کسے دی چٹی پگ نوں نہیں رول سکدا۔ اوہنوں دب کے تے اوہدا تیجا کرکے مرزے ہوری اپنی موٹر لے کے آئے تے میری پیودی وصیت د اپالن کردیاں ہویاں ، مینوں موٹر وچ بٹھا کے پھیرایتھے ای چھڈ گئے ، میری ماں دی حویلی وچ، جیہڑی میرے پیونے میری ماں لئی بنائی سی۔ تھوڑے دن ہوئے اک بڈھا سرکاری اہلکار ایہہ آکھ گیاسی ساڈے تحصیلدار ہوراں نوں وڈا عہدہ لبھا اے اوہ مال افسربن گئے نیں ۔ اوہ اپنے یاراں نال ایتھے آن کے موج میلا کرن گے تے اراگ رنگ دی محفل سجان گے۔ میں پیسے مکاکے وقت دے دتا۔
جدوں میں پروہنیاں دے سواگت لئی بوہے تے گئی چودھری دا اوہو بھتریا کھلوتا ہویا دندپیا کڈھداسی۔ اوہنوں ویہندیاں ای میں کس کے لت ماری جیہدا نتیجہ تسیں ویکھ ای لیاسی۔ مینوں پتہ نہیں پئی اوس ویلے دند کڈھنا اوہدا اخیری دند کڈھنا بنیا یاں نہ بنیا پر اینی گل ضرور اے پئی جس دغا باز ، نمک حرام کتے نے میرے بڈھے پیو دا مان توڑیاسیاوہدی اوگناں بھری دھی نے اوڑک اوہدے تے اپنا غصہ کڈھ لیا۔ مینوں پورا یقین اے کہ میرے ایس کم تے جنت وچ میرے پیودی روح نوں ضرور خوشی نصیب ہوئی ہووے گی۔



Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels