Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی :ماں

اکبر کہانی :ماں

اکبر لہوری
March 26th, 2008

ماں

اوہ وکدی وکاندی ایتھوں تیک اپڑی سی تے ہن اوہنوں ایہہ وی یاد نہیں سی پئی اوہ پہلی وار کدوں وکی سی۔ خبرے اوہ پرانیاں گلاں نوں کھوترنا وی نہیں سی چاہندی ۔ گوہے تے گند دے ڈھیر نوں جنا کھوتریے اوہدے وچوں گند ای نکلنا اے ۔ گند دے ڈھیر دی
ڈونگھیائی وچ جان دی کیہ لوڑ اے ، اوہدے اتلے پاسے ای نک نہیں ڈاہیا جاندا۔ اوہ پچھلیاں گلاں نوں ایتھوں تیکدسن لئی تیار سی پئی چھیکڑلی واری اوہ اک پنیجے دے ہتھ وکی سی۔پینجا ذات دا کشمیری سی تے سٹھاں پینٹھاں ورھیاں داہندیاں وی اوہ ہٹا کٹاتے ساٹھا باٹھاسی۔ نہوند ہتھوں ہن تیک اوہنوں زنانی نہیں سی لبھی تے ہن اوہنوں ویاہ کرن دا چاء وی نہیں سی۔ اچن چیتی ایہہ وکاؤ شے اوہدے پنڈ وچ آئی تے اوہنے اپنے کوٹھے دی اک گٹھ وچ دبی ہوئی پرانی ہانڈی وچوں چاندی دے پورے پنج سو روپے کڈھ کے اوہدا مل تار دتا۔ ایتھے اوہدی ککھوں اک منڈا جمیا، جیہدا ڈیل ڈول اوہدے پیو وانگوں کھلاسی تے ہڈی پسلی کرڑی تے پکی سی پر مکھڑا گول مول تے ماں وانگوں سوہنا سی۔ پینجا سیال وچ گھروں دور جانداتے پنڈو پنڈ لیف سرھانے گدے تے رضائیاں بھرن دا کم کردا رہندا۔ ایہہ کٹھے دو دوچار دن گھروں باہر رہندا۔گرمیاں وچ اوہ قصائیاں دے نال بکرے چھترے ُمل لین لئی منڈیاں وچ پھرداتے کئی کئی دن گھر نہیں سی وڑیا
کردا۔
اوہدی گھر دی نوں پچھلیاں وادڑیاں تے سر جادڑیاں وانگوں گھیریا ہویا سی۔ پیشہ کئی زنانیاں دا کاروبار ہووے گا پر اوہدی لوڑ بن چکاسی۔ ایسے لئی اوہ کھسم دے گھر نہ ہندیاں جو جی چاہے کردی سی۔ مشکی ہوئی کتی وانگوں اوہدی بو چار چوفیرے کھلر جاندی سی تے پینجے دے گھروں باہر جاندیاں ای اوسے پنڈیاں کسے نیڑے پنڈ دا کوئی کتا دیسی شراب دی بوتل کچھے مار کے اوہدے کول اپڑ جاندا۔ بوتل دا کاک اڈاکے تے اوہنوں انج لگدا جیویں حالی وی چبارے تے بیٹھی اے تے کسبی نوچی یاں خانگیاے۔ پنیجے دا کوٹھا سائیں دے تکیے کول پنڈوں ہٹواں سی۔ ایس لئی ایہہ گل عام لوکاں دیاں نظراں توں ٹکی ہوئی سی۔ پنیجاوی کئی کئی دن گھروں باہر رہن کارن ایہناں گلاں نوں نہیں سی۔جاندا۔ پنیجے داپترسی۔پنجاں ورھیاں دا ہوچکاسی تے ن مدرسے جان لگ پیاسی۔ ماں دی حیاتی وچ پہلاتے انوکھا تجربہ سی پئی اوہ پتر دی ماں ہندیاں اوہنوں روز تیار کرکے مدرسے گھلے۔ اوہ اوہدے لئی رنگ رنگ دیاں پوشاکاں بناندی ۔ اوہدے لئی سویٹر، جراباں تے گرم ٹوپی اُندی۔
سیال واسطے چھوٹا جیہا کوٹ تے نکی جیہی پتلون تے گرمیاں واسطے ٹینس کالر، قمیض تے نکر ،پیراں وچ گرمی سردی دا لحاظ کر کے ہاف بوٹ یاں سینڈل۔سرتے ہیٹ ، گل وچکتاباں دا بیگ۔ پنیجے دا پتر ایس طرح سج بن کے سکول جاندا جیویں کسے لمبردار دا پتر ہووے۔ جدوں مدرسیوں پرتداتے اوہنوں ٹکر کھوان توں پہلاں شربت یاں چاہ ضرور پیاندی۔ پیونوں آکھ کے اوہدے لئی اک جیہی کرسی تے میزمنگائی تاں جے اوہ میز کرسی لاکے بہوے۔ آہندی سی ایہنے وڈیاں ہوکے باؤبننا اے۔ ایہنوں ہن توں ای مزکرسی ورتن دی جاچ نہ آئی تے مڑکدوں آوے گی۔اوہ آپ چٹی ان پڑھ سی۔ پرمدرسیوں پچھے ایہدا سبق سندی تے روزسون توں پہلاں اوہنوں گنتی تے پہاڑے سناون نوں آہندی۔ اوہ جاتک دی پڑھائی تے پالن پوسن وچ اینی رجھی رہندی سی پئی پنڈ دا نمبردار اوہنوں ویکھ ویکھ کےاندرو اندر ای سڑدا رہنداسی کیوں جے اوہدی اپنی لمبردارنی پتر نوں گھر دے کم دھندے وچ لائی رکھدی سی تے اوہنوں روزسبزی ترکاری لین لئی پیودے پچھے کھوہ ول ٹور دیندی سی۔ پنیجے دے گھر والی اپنے بچے دی ویکھ بھال تے اہودی پڑھائی لکھائی ول دھیان وی کردی سی پر نال نال لفنگیاں تے شوہدیاں نال وی گوڑھیاں پائی رکھدی سی۔
اک دن جدوں اوہ تے اوہدے ساتھی شراب دے نشے وچ گٹ موج میلہ کر رہے سن پینجا گھر پر تیاتے جے اوہناں لفنگیاں شوہدیاں دا ڈر بھونہ ہونداتے اوہ ضرور زنانی دے ٹوٹےکردیندا۔
پر اوس نرا انج ای کیتاپئی اوہنوں گتوں پھڑکے رات دے انھیرے وچگھروں کڈھ دتاتے جدوں اوہدانشہ اتریا تے اوہ اڈدی جاندی ریل وچکسے اوس پاسے ول جا رہی سی جیہدے حدبنے دا اوہنوں کوئی پتہ نہیں سی تے دو مشٹنڈے اوہدے سجے کھبے انج بیٹھے سن جیویں اوہ بند یوان ہووے تے اوہنوں جیل ول لئی جارہے ہون۔ ایس بازار وچ آکے اوہ فیروکی۔ پرچھتی مل لین والیاں توں چھٹکارا پا لیا تے اپنے لئی ایس
بازار وچ اک وکھرا ٹکانا بنا لیا۔ ایہہ ٹکانا بنالیا۔ ایہہ ٹکانا اک اجیہی کوٹھڑی سی جیہنوں میونسپل کمیٹی والیاں خطرناک آکھ کے ڈھان دا حکمدتا ہویاسی زور دیاں بارشاں نال اوہدے نال دے کوٹھے ڈھے چکے سن تے اوہدیاں کبیاں کندھاں تے پرانی چھت کسے ویلے بھوئیں تے آ
ڈگن دا اشارہ پئیاں بھالدیاں سن۔ جدوں اوہنے کوٹھڑی دے تھڑے تے کھلوکے سیونک کھاہدے بوہے نوں دھکادتا تے اک تاک اندر لے پاسے ڈگ پیا۔ بوہے تے کوئی کنڈی جندرا نہیں سی۔ ایہہ تاکاں نوں کسے طرح بھیڑ کے بہہ گئی تے جدوں مالک مکان نے دسیا
پئی ایہہ کوٹھا ڈھیہن والا اے تے اوہنے آکھیا میں وی خود کشی کرن دینیت نال ایتھے آبیٹھی آں ۔ سمجھدار مالک نے اوہدے کولوں کرایہ اگاؤ لے لیا تے اوہنے اپنا دھندا شروع کردتا۔ تھوڑے دناں وچ ای اوہنے پانی پین دی مٹکی ، فرشی دریم اک منجی، کپڑیاں دی الماری ، صندوق، سنگھار میز تے اپنی لوڑ دیاں چیزاں مل لے لئیاں تے کندھاں نال پرانے کیلنڈر تے سینما دیاں اشتہاری چیزاں لاکے کوٹھڑی نوں سجایا ۔ پہلاں وی دسیا گیااے پئی پیشہ ایس بازا دیاں ہور زنانیاں دا کاروبار ہووے گا پر پیشہ اوہدی لوڑ سی۔
ا وہدی کوٹھڑی وچ ہر ویلے کوئی نہ کوئی آیا ای رہنداسی۔ اک دن بیٹھیاں بیٹھیاں خبر سنی ، اوہنوں کیہ ہویا پئی اوہ اپنے مکان دے تھڑے توں چھال مارکے نکل آئی۔
کوٹھڑی ول مونہہ کرکے دونویں ہتھ سروں اچے کرکے بزار والیاں نوں آکھن لگی : لٹ ،لوو، لٹ لو و،جو کجھ ایس کوٹھڑٰ وچہے لٹ لوو۔ مینوں کسے وی شے دی لوڑ اے لے جاو۔
اوہدا ایہہ آکھناسی کہ کسے نے کجھ نہ سوچیا۔ سجیوں کھبے کسبیاں دے نوکر ، بزار دے دکاندار ، سگوں راہ چلدے بھلے مانس کوٹھڑی وچوڑگئے تے ویہندیاں ویہندیاں اوہدی کوٹھڑی نوں گنجے دے سروانگوں رڑا میدان کر گئے۔ ایتھوں تیک پئی اوہدی مٹکی دی گھڑونجی تے اک نکروچ لگا ہویا کموڈ وی سرتے چاکے لے گئے۔ کسے نوں اوہنوں ایہہ نہ پچھیا توں کیوں جان بجھ کے سبھ کجھ پئی لٹانی ایں۔ تیرا سرتے نہیں پھر گیا تیری مت تے نہیں ماری گئی ۔
اپنا سبھ کجھ لٹاکے اوہ ایس بازار وچوں نکل گئی ۔
بزار دے دوجے بنے بھلے مانساں دے مکان سن۔اوہناں مکاناں چوں اک وچاک کوچوان رہنداسی۔ جیہڑا ایس محلے سبھ توں کمینہ شوہدا تے سبھ توں بھیڑا لفنگاسی۔اوہنے جھٹ اوہدے نال نکاح کرلیا۔ اوہ اوہنوں روز ماردا کٹدا تے پھیہندا ۔ روں وانگوں پنج کے رکھ دینداسی۔ کئی واری کرودھ دا بھریا ہویا اوہنوں دھکے مار کے گھروں کڈھ دیندا۔ کوٹھے نوں جندرا لاکے گھروں ٹر جاندا۔
چوکھی رات لنگھن پچھوں گھرولے مونہہ کردا۔ پر اوہ اوہنوں مکان دے اگے گلی وچ بیٹھی مل جاندی ۔ اوہ نشے وچ سرت ہوندا۔ ایہہ اوہدے بوجھے وچوں کنجی کڈھدی، سہارا دے کے اوہنوں اندر لے جاندی ۔ ساری ساری رات مٹھیاں بھردی رہندی۔ کئی واری اوہدے مڑ آون توں اگیرے گوانڈھیاں کولوں منگ تنگ کےااوہدے کھان لئی روٹی وی تیار رکھدی ۔ ایہ ناٹک ہرروز کھیڈیا جاندا۔ پر ایہہ اوہنوں چھڈکے نہ جاندی ۔لوکی حیران سن۔ ایس بزار دی چنگی کھاندی پیندی تے کئیاں دے دل داچانن کسبی زنانی کیوں اپنا دھندا چھڈ کے اک ایسے بندے دے لڑ لک گئی اے، جیہڑا اوہدا رتاوی قدر نہیں کردا۔
سگوں اوہدے نال پشوواں ورگا سلوک کردا اے۔
اک دن اوہ ایس طرح مار کھا کھا کے گھر دے ساہمنے گلی بیٹھی ہوئی سی۔اوہدے اڈے ہوئے رنگ تے سکے ہوئے بلھاں توں پتہ لگداسی پئی اوہنوں بڑی بھکھ لگی ہنوئی اے ۔میں کبابیے توں چار نان تے پنج سست کباب لے کے رومال وچ بدھے تے بڑی منت سماجت نال آکھیاکجھ کھالے انج جاپدا اے توں کجھ نہیں کھادا ۔۔ اوہ دوپٹے نوں سرتوں مونہہ تے کھسکاوندی ہوئی بولی بھراجی تسیں کھیچل نہ کرو میں آپے کھالاں گی۔
اوہ ہنے آوندے ای ہون گے ۔میں چنگی طرح جانداساں آون والانت وانگوں رات دے پچھلے پہر ای آوے گاتے اوہنوں روٹی کھوان دی تھاں اوہ آپ اوہدی روٹی دا متھاج ہووے گا ۔ میں اوہنوں آکھ آکھ کے روٹی پھڑائی ۔کبابیے توں پانی دااک گلاس لے آیا۔ اوہنے اک روٹی اک کباب اپنے لئی رکھ لیاتے رہندے لویٹ کے وکھرے کر لئے ۔ مینوں سمجھ آگئی پئی ایہہ آون والے دی ٹہل سیوا دی تیاری ہو رہی اے۔ اوہ کوٹھے دی تھڑی تے بہہ کے نیویں پاکے سوچ سوچ کے برکیاں بھنن لگ پئی۔ میں اوہدے نیڑے ای تھڑی تے بہہ گیا۔ میں اوہدے کولوں جھٹ پٹ اٹھ کے ایس بن مانس تے ایس گوریلے دے قبضے وچ آجان دا کارن پچھناچاہندا ساں۔ جدوں اوہ روٹی کھاکے ، پانی پی کےاللہ تیرا شکر اے آکھ کے بہہ گئی تے میں اوہدے کولوں پچھ ای لیا۔
ہوکے بھرکے بولی پچھ کے کیہ کرو گے۔ میں آکھیا:
ایویں اپنے دل نوں تسلی دین واسطے ۔ جدوں کجھ پچھن نوں جی کرداہووے تے نہ پچھن توں کجھ پچھ لینا چنگا ہوندا اے۔ اوسے طرح ای اکھاں نیویاں کر کے بیٹھی رہی تے اپنی کہانی سناون لگ پئی ۔ گل کردیاں اک وار رک گئی تے ایس طرح بک بک رون لگی جیویں کوئی سجرا پھٹ لگا ہووے ۔ میں اوہنوں تسلی دتی تے گل اگانہہ ٹورن لئی آکھیا۔ آکھن لگی ہن اوہ موڑ آوندا اے جس دے کارن میں بازاروں اٹھ کے ایتھے آگئی ،پچھلا دھندا مکادتا ۔ میری باری اگے مدرسے دے کجھ منڈے لنگھیا کردے سی۔جیویں مدرسے دے منڈیاں دی وادی ہندی اے ، اوہ آوندے جاندے نیویں کوٹھے والیاں کسبیاں نوں چھیڑیا کردے سی۔ کدی مٹی دی پڑی بنھ کے ساڈی کوٹھڑی وچ سٹ جانی۔ کدی روڑ ا مار کے پانی والی گھڑی بھن جانی۔کدی نظربچاکے حقے نوں چلم لاکے، ایہہ جا، اوہ جا۔ ایہناں منڈیاں وچ اک منڈا اجیہا وی سی جیہڑا شرارتی نہیں سی۔ اوہ ہورناں منڈیاں وانگوں ساڈی کوٹھڑی وچ مٹی دی پڑی نہیں سی سٹدا ہوندا، نہ ای ساڈی گھڑی بھنداسی ۔نہ ای ساڈے حقے توں ٹوپی لاہ کے نسدا ۔ اک وار میں اوہنوں سینت نال اپنے کول سدلیا۔ پہلاں تے اوہ نہ آیا ۔ پر جدوں میں دو اک واری سینت ماری تے جدوں سارے منڈے اگانہہ ٹرگئے اوہ میرے کول کھوگیا ۔میں پچھیا کیہڑی جماعت وچ پڑھنا ایں ؟ آکھن لگا
نانویں وچ اوہ دوہرے پنڈے داسی تے قد بتولوں سوہل جاپداسی ۔ مونہہ بھولا بھالا،گول مٹول ۔ مینوں انج لگا جیویں اوہدا مونہہ مہاندرامیرے پتر نال میل کھاندا ہووے ۔اوہدیاں اکھاں ذرا چھوٹیاں تے نک ذرا پھیہناسی۔ میرے پتر دیاں اکھاں وڈیاں وڈیاں
تے چمکیلیاں سن تے نک کھلاتے پتلا جیویں تلوار دھار ۔ میں اندرو اندری حساب لایا پئی میرا لال وی ہن نانویں وچ ہووے گا۔ ایس منڈے نوں ویکھ کے مینوں انج لگا جیویں ددھ میرے تھناں وچ مڑآیا ہووے۔ میں آکھیا کجھ کھاپی لے ۔آکھن لگا نہ۔ ایہہ آکھ کے چلا گیا۔ میں جاندیاں اوہدی کنڈ ول تکدی رہی ۔ جدوں تیک اوہ میری نظراں توں لک نہ گیا، میں نظراں اودھرں نہ ہٹائیاں ۔ اگلے دہاڑے اوہدے آون توں پہلاں میں کجھ مٹھائی منگا کے رکھ لئی ۔ اوہنے لنگھدیاں میرے ول ویکھیا تے میں اوہنوں کول سدلیا۔ اوہنے کھلوتیاں کھلوتیاں مٹھائی کھالئی تے چلاگیا۔ ہن میں اوہنوں اڈیکن لگ پئی۔ روز اوہدے کھان پین لئی کجھ نہ کجھ تیار رکھدی۔ کدی کوئی میوہ، کدی کوئی مٹھائی ۔ کدی شربت دا گلاس ، کدی چاہ دی پیالی ،بسکٹ یاں کیک پیسٹری ۔
اک وار میں اوہنوں چھٹی دے دن سدیا۔ میں اوس دن بڑی خوش ساں۔ سویرے نہا دھوکے کپڑے پائے۔ دو رکات نمازپڑھی ۔ بزاروں سودالیا کے اوہدے لئی کوفتے بنائے۔ آنڈیاں دا حلوہ تیار کیتا۔ خمیر ی روٹی پکائی۔ ددھ ، دہیں ، مکھن تے بدام ، بھجا ہویا پستا اوہدی توضع لئی تیار کیتا۔ اوہ آیا تے میں بوہا ڈھولیا تے اپنے ہتھ نال برکیاں اوہدے مونہہ وچ پاندی رہی ۔اوس رج کے سبھ چیزاں کھادیاں تے ہسدا
گڑ کدا چلا گیا۔ مینوںانج لگاجیویں میں اپنے پتر دی روٹی ورج کے پکائی ہووے۔ جیویں مینوں پیرا پتر چراں پچھوں ملیا ہووے۔اوس دن میں کپڑیاں وچوں باہر نکل نکل پیندی ساں ۔ بزار دیاں دوجیاں کسبیاں مینوں پچھدیاں،کیہ گل اے ؟ اج تے تیرا مونہہ سرخیوں بنا لال تے چھاتیاں انگیوں بنا اٹھیاں ہوئیاں نیں ۔ میں آکھیا میں تہانوں دس وی دیواں تے تہانوں سمجھ نہیں آونی۔
اوہ ایسے طرح ای روز آونداسی تے مینوں مل کے چلیا جانداسی ۔ اپنے ساتھیاں توں اڈ اوہ جان بجھ کے اوہناں توں پچھے رہ جانداسی ۔ تاں جے اوہناں توں ویہلا ہوکے میرے کول کجھ ویلے لئی ٹھہر سکے۔اک واری اوہ روز وانگوں دن ویلے نہ آیا۔ میرا دل جیویں ڈب گیا۔ قسم قسم دے وہم سرنوں چکراگئے۔ ربا میرے لال دی خیر! مالکا اوہدا تے وال ونگانہ ہووے ۔ میں اوہدے لئی ہزاراںدعاواں کر چھڈیاں ، سینکڑے منتاں من چھڈیاں۔ شام ویلے اوہ آیا تے اک پھلانگ نال تھڑاٹپ کے کوٹھڑی وچ آگیا۔ میں اوہدے پچھے آئی ۔ اوہنے آپ بوہا ڈھویا۔ اوہ گھابریا ہویاسی۔ مونہہ دا رنگ پیلاپے گیاسی تے ہونٹھ کنبدے سن۔ میں اوہنوں ہتھوں پھڑکے کرسی تے بہایا۔ اوہدا ہتھ برف وانگوں گلاتے ٹھنڈا جاپداسی ۔ میں اوہدے سرتے ہتھ پھیریاتے اوہنوں سینے نال لاکے پچھیا لال تینوں رب دیاں رکھاں ، خیرتے
ہے ؟ تیری کسے گڈی نال ٹکرتے نہیں ہوگئی ۔ مینوں ہو بہو انج جاپداسی جیویں اوہ کسے حادثے توں بچ کے آ رہیا ہووے، ماں دی گودی وچ لکن واسطے ۔ پر اوہنے کنبدی ہوئی
بانہہ نال مینوں دور ہٹا دتا۔کرسی چھڈ کے میری منجی تے بہہ گیا۔ چپ کر کے، چاہ دانی وچ گرم چاہ دی پیالی ہیگی سی۔ میں چاہ پیالی وچ پاکے اوہدے مونہہ نوں لادتی۔ اوہ اکے ساہے ڈک ڈک پی گیاتے اوہدے ہتھاں دا کانبا بند ہویا ۔انج جاپداسی اوہدا ڈرتے دھڑکو
ہولی ہولی گھٹ رہیا اے ۔ اوہنے مینوں منجی تے آ جان لئی آکھیا۔ اوہنے پہلاں کدی انج نہیں سی کیتا۔اوہ کدی میری منجی تے نہیں سی بیٹھا۔ میں منجی تے بیٹھی ہندی تے اوہ کنی کتراکے نکل جاندا، میرے نیڑے نہ آوندا۔ میں حیران ساں اج کیہ گل اے ۔ خبرے اوہ
تھک گیا اے اتے آرام کرنا لوڑدا اے۔ خبرے اوہدا جی کردا اے کہ میں اوہدا سر گھٹاں ۔ پر میری کرماں سڑی دی حیرانی دی کوئی حد نہ رہی جدوں اوہنے بوجھے وچوں گچھا مچھا کیتا ہویا پنجاں روپیاں دا اک میلادھوا کھیا ہویا نوٹ میرے ہتھ وچ تھمادتا تے نال ای میرے
نالے نوں ہتھ پایا۔ میں تڑف کے اوہدے توں دور ہوگئی ۔ بے حیا آکھن لگا کیوں ؟ میں مرد نہیں ؟ میں اوہنوں دھکا مار کے تھڑیوں ہیٹھاں سٹ دتا۔ اوہ مونہہ بھار ڈگدا ڈگدا بچیا ۔نس گیاتے پچھانہہ مڑکے وی نہ ویکھیا ۔ اوہدے پچھے میں کوٹھڑیوں نکل آئی تے
چور چوپٹ بوہا کھول کے لوکاں نوں اواز دتی۔ لٹ لوو، لٹ لوو ایہہ چیزاں میرے کسے کم دیاںنہی۔
بھرا جی ! ایہناں گلاں وچ میں اپنی جوانی لٹا دتی۔ اپنا حیالٹا دتا۔ پر ہن میں ڈٹھا بزار وچ بہہ کے میرے اندرلی ماں وی لٹ گھتی اے۔ جیہنوں میں پتر سمجھیا اے ، ایس بزار وچوں مینوں اوہ وی ماں نہیں سمجھدا۔ صرف اکرن سمجھدا اے ۔ اک کسبی، اک خانگی جاندا اے ۔ لوکی سمجھدے ہون گے پئی کسبی دی بے عزتی نہیں ہو سکدی۔
خانگی دی پت نہیں لہہ سکدی ۔ پر ایس گل نوں سچ سمجھنا اوس دن توں کسبی دی پت لہہ گئی ، خانگی دی بے عزتی ہوگئی۔
میں آپنے آپ نوں آکھیا مکالیے ! تینوں مونہہ کالا کردیاں اینا ویلا لنگھیاسی پر اصلی مکالاتیرا اج ہویا اے۔ اج تیرا ککھ نہیں رہیا۔ نکل ایس بزار وچوں۔
میں اوس بزار وچوں نکل آئی تے ہن اک کھسم دی ہوکے رہنی آں۔ ایتھے روز مینوں مار پیندی اے۔ پر ایتھے مینوں کوئی ماں آکھ سکدا اے ، کوئی مینوں بھین سمجھ سکدا اے ۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels