Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی: کُبّا

اکبر کہانی: کُبّا

اکبر لہوری
March 27th, 2008
5 / 5 (2 Votes)

اوہدا ناں تے کجھ ہور سی پر اوہدے کسباں ہتھوں سارے اوہنوں کُبّا آکھ کے بلاوندے سن تے اوہنوں وی کُبّا اکھوان وچ کوئی لج لہائی یاں بے ابروئی نہیں سی جاپدی۔ سگوں کُبّا اکھوا کے اوہ آکڑدا سی تے تڑدا سی۔ کسے اوہنوں کُبّا آ کھ کے بلاونا تے اوس سینہ پھلاندیاں، ڈولے پھڑکاندیاں، دھون اکڑاندیاں، موڈھیاں اُتوں تُھکاں سٹدیاں، کھبی اکھ بند کر کے تے سجی نوں حدوں ودھ اگھیڑ کے، ٹھوڈی نوں سینے نال لاکے بتی دے بتی دند وکھاندیاں ہویاں بڑے لاڈ نال آکھنا دس اوئے کیہ آہنا ایں؟ بھین دینی آ کُبّے نوں؟ چھوہارا لاونا ای کُبّے نوں؟ گل گل تے گال کڈھنا تے گل گل تے تُھکاں سٹنیاں تے گل گل تے کھورو کڈھنا، آوندے جاندے ڈنگراں تے بندیاں نوں شوشکاں مارنا اوہدی پکی وادی بن چکی سی تے ہن آنڈھ گوانڈھ تے محلے دار ایہہ گل چنگی طرح سمجھ گئے سن پئی اوہنوں کوانا یاں اوہدے نال گل کرنا پنجانہہ دا گھاٹا اے ۔ اوہدے نال تے گل اوہ کرے جس پان پت لہانی ہووے یاں پھیر جیہدی ہڈی لوندی ہووے یاں جیہدا مار کھان تے جی کردا ہووے ۔ کسے اوہدے پیو دی بابت پچھنا ہووے پئی گھراے کہ نہیں تے کُبّے کولوں پتہ کرلوے۔ ایس بوہے تے واج مارنا ایڈا اوکھا سی جیویں اندر بُولھی کُتا بجھا ہووے۔ سنگل تڑاکے باہر نس وگن دا ڈر ہووے ۔

(2)

کُبّے دے پیو پٹواری نوں لوک اپنے کمیں کاجیں ملن آوندے ای رہندے سن تے اوہدے پیو دا گلی محلے وچ چوکھا کھڑکا دھڑکا سی۔ روپے پیسے ولوں وی پٹواری تے رب دا فضل سی۔ پنج سو دی گھوڑی تے بُوری لویری ہمیش توں اوہدے بوہے تے بدھی دسدی سی۔ کوئی اوہدی گل نہیں سی اتھلدا۔ اوہنوں وی کدی گھاٹ پیندی تے اپنے پتر وریام ولوں جیہڑا اوہدا آکھیا کدی نہیں سی مندا۔ پیو کدی مت دی گل کر بہوے تے سنیاں بناسر نوں آوندا سی تے ہن سگوں پیو، پتر کولوں کنی کتران تے بچ کے لنگھن لگ پیا سی۔ پیو نے پتر نوں دوروں آوندیاں ویکھنا تے اوہدا پاسا چھڈ کے لاہنبے ہو جانا۔ تاں جے مینوں کوئی اوہدا الاہما نہ دے۔ پہلاں پہلاں پتر دے الاہمے سن کے پیو نے اپنی پیوواں والی دھونس ٹھیک جمائی سی۔ پر ہولی ہولی پتر ہوری اجیہے ہتھوں نکلے کہ ایہہ گل دور دور تیک کھنڈ گئی پئی پٹواری ہوری باہر بھاویں پنج ہزاری ہون پر گھر دے اندر اوہناں دی وٹک دھیلے دی وی نہیں۔ چن پُتر پیو نوں انج چھنک کے بہا دیندا سی جیوں کوئی منگتے نوں جھڑک کے بھجا دے۔ ایہہ پٹواری داکلا پتر سی تے اوہ وی پچھلے ویلے دا۔ ماسٹر دی چنگی مرمت کر کے مدرسیوں اٹھ بیٹھا تے ماں نے آکھیا سی "ساڈے کیہڑے دس باراں نیں، سکھ نال اکو پتر اے سُکھّیں لدھا۔ نہیں پڑھدا تے نہ پڑھے۔ سبھ کجھ ایسے دا ای اے نا!"

سیانے آہندے نیں پرھیا دے شیر گھردے اندر اپنی سوانی اگے بلی وی نہیں ہوندے!پٹواری ہوراں ڈردیاں ڈردیاں آکھیا " کجھ پڑھ لکھ جاندا تے چنگی گل سی۔" سوانی کڑک کے آکھیا " تے تسیں وی تے مڈل پاس ای او نا! میرا پتر تے سکھ نال ناویں توں اٹھیا اے ۔ تہاڈے سارے کم سودھ گئے نیں تے میرے پتر نوں کوئی دھی نہ دے گا۔" چند دے گوانڈھ وسن نوں وی تیار نہ ہووے گا۔ پر سوانی اگے دم نہ مار سکدے ۔ ہیٹھلیدندی ہیٹھ تے اتلی دندی اتے سرسٹ کے گھروں باہر نکل جاندے ۔

(3)

ماں دی شہ، پیو دی چپ تے گلی محلے والیاں دی کمزوری نے رل مل کے منڈے نوں پکا پیٹھاکیتا تے حدوں ودھ اتھرا تے سکے بند کُبّا بنا دتا۔ اکھاڑے جا کے ڈنڈ بیٹھکاں کڈھدا، بھلواناں نال زور کردا، سالم سالم مجھ چُنگھدا، بھونویں گوشت کھاندا چنگا گبھرو تے نگھر جنا بن گیا تے ہٹکن ہوڑن دے نہ ہون کارن سبھاؤں ڈاڈھا کپتّا، تتا تے کاہلا ہوگیا ۔ ہر ویلے کسے نہ کسے نوں گھسن کے انگوٹھا ٹھانسی رکھدا۔ نان ، کباب ، ددھ ، دہیں ، پھل فروٹ دیاں دکاناں نوں اوہ پیو دادے دیاں دکاناں سمجھدا سی تے دکانداراں نوں گھردے نوکر چاکر جاندا سی۔ ایسے لئی جتھے بہندا سی رج کے اٹھدا سی ۔ دِہڑی والے بزاز کولوں بوسکی دیاں دھوتیاں، ودھیا ریشمی کپڑے دیاں قمیضاں، چھبی تے پٹکے لہائے تے مُل دی تھاں اوہنوں مُکا وٹ کے وکھاندا راہی ہوگیا۔ اوہ اپنا گھاٹا ہس کے پی گیا۔ پئی ایس آفات نال متھا لایا تے ایس محلے وچ کاروبار بند کرنا پئے گا۔ کُبّا ہر دوجے تیجے دہاڑے کسے نہ کسے داکُھناکھولی رکھدا سی تے اوہدیاں شکایتاں تھانے تیک وی اپڑن لگ پئیاں سن۔ پر جدوں دی تھانیدار دے سالے ہوراں واہی بجائی واسطے ایتھے بھوئیں لئی سی، پٹواری دے پتر نوں تھانیوں وی کوئی سدا نہیں سی آوندا۔

(4)

رب دیاں قدرتاں پئی جیہڑا سب کسے ماندری دی کیل وچ نہیں سی آوندا تے جیہڑا شینہہ کسے پنجرے وچ نہیں سی پیندا، اوہنوں سانبھن والے تے اوہنوں واک وچ لیاون والے وی ایسے ای محلے وچ پیدا ہوگئے۔ ایہہ انہونی کیویں ہوئی ؟ ایہدا ویروا وی سن لو ۔ سڑکوں پار دوجے بنے، پٹواری ہوراں دے مکان دے ساہمنے مولوی ہوری رہندے سن۔ مولوی عمر دا وڈیراتے نہیں سی۔ مسیت وچ بانگ آکھن تے نماز پڑھان لئی اک مٹھ تے دو انگل داڑھی رکھن کارن شکلوں بزرگ ای جاپدا سی۔ کلے دو کلے بندے نوں کوئی محلے وچ رہن تے نہیں دیندا ، کیوں جے ایتھے سبھ دھیاں بھیناں والے وسدے نیں ۔ پر مولوی ہوراں دے کلیاں ایتھے رہن تے کسے مونہہ نہ وٹیا۔ کیوں جے اوہ مسیتے اذان آکھدے ، نماز پڑھاوندے ، لوکاں دے نکاح پڑھدے ، نویں جمے دے کن وچ بانگ آہندے ، مردے نوں غسل دیندے، جنازہ پڑھاوندے تے اوہدا گور کفن کردے سن۔ ایہہ کسب مولوی ہوراں دا جدی ورثہ سی۔ ایس ٹابری دے سارے بندے کتے نہ کتے مسیتاں ملی بیٹھے سن۔ صرف ایہناں مولوی ہوراں اپنے ولوں پیو دادے دا کم چھڈکے دفتری نوکری کرن دا جتن کیتاسی۔ شہر جاکے نہردے محکمے دے بابو ہوگئے سن۔ پر بابو پنا اوہناں نوں ڈاڈھا مہنگا پیاسی۔ اوہناں دے دفتر دے نیڑے شہروں موکلی، نکی آبادی وچ رہن لئی دو کوٹھڑیاں ، اک برانڈے تے چھوٹے جیہے ویڑھے والا مکان کرائے تے لیا پر ایتھے آوندیاں ای جیویں پنڈ ولوں اوہناں تے پروہنیاں دے کٹک نے چڑھائی کردتی۔ تایا تے تائی، چا چا تے چاچی ، ماما تے مامی ، ماسٹر تے ماسی ، بھراتے بھرجائی ، پھپھی تے پھپھڑ ، سالا تے سالے ہار نت ایانیاں سمیت شہر آکے اوہناں دی خیر سرت پچھن آوندے رہندے۔جس رشتے دار نوں شہر نکا جیہا کم وی ہوندا اوہ وی بابو ہوراں کول رات رہیاں بنا نہ مڑدا۔ لوک سوچ سوچ کے شہر آون دے عذر بھالدے۔ کوئی آہندا شہر آیا ساں ایتھے صابن ڈاڈھا کھرا لبھدا اے۔ پنڈ دی ہٹی دا صابن تے نرا کھنگر ہوندا اے۔ ہٹی والا تول وچ وی ڈنڈی مار لیندا اے۔ شہروں اک چاکی لے جاؤ تے بھانویں گنڈھڑی لیڑیاں دی دھو لوو۔ چاچے ہوری آہندے شہردا مہندی وسمہ ڈاڈھا کھرا ہوندا اے۔ اک واری لایاں مہینہ پار ہو جاندا۔ ایسے طرح اک قمیض دے کپڑے ،اک ڈنگ دیاں سیویاں، اک پائیا کھنڈ تے اک شیشی خوشبو والا تیل لین لئی دوروں نیڑیوں سبھ رشتے دار شہر نوں دھابی کردے سن تے ڈٹکے دو دن بابو ہوراں دیاں روٹیاں تے بوٹیاں توڑدے رہندے سن۔ اپنے سجناں دی مہربانی نال چھیاں مہینیاں وچ بابو ہوراں دا گھور نکل گیاتے اوہناں دا وال وال قرضے نال بجھ گیا۔ بابو ہوری دفتر جاندے تے اوتھے اوہناں دا پروہنا منڈے نوں کالج داخل کراون لئی اوہناں توں سفارش کراون واسطے اپڑیا ہوندایاں کوئی بیمار نوں ہسپتال داخل کراون دی وڈی پاوندا۔ کوئی بابو ہوراں نوں آہندا پئی کپتان پلس نال ساڈی ملاقات کرادیو، تاں جے کسے وقت ایہہ ملاقات کم آوے۔ بابو ہوری لکھ سرپٹدے پئی سجنو میں شہر وچ کوء لاٹ تے نہیں آلگا۔ میں تے نہردے نکے جیہے دفتر دا چھوٹا جیہا بابو آں ۔ پر ایتھے کون سنداسی تے کون منداسی۔ مطلبی لوک بابو دی ایس گل توں ایہہ مطلب لیندے سن پئی اوہ جان بجھ کے اوہناں دی امداد کرن توں انکاری پیا ہوندا اے۔ نہیں تے شہر رہندیاں تے شہر وچ وسدیاں کون اوہدا جانو نہیں تے کون اوہدی گل نوں موڑ سکدا اے۔ دفتروں پر تداتے سجن پہلاں ای گھر وچ چھاونی پاکے بیٹھے ہوندے ۔ گھر وڑدیاں ای اوہدی مت ماری جاندی تے اوہ پروہنیاں دی دھاڑ واسطے ہمسایوں منجیاں تے
وچھائیاں منگدامنگدا پھاوا ہو جاندا۔ ہن تے گوانڈھی وی اوہدے تے اوہدے پروہنیاں ہتھوں کاہلے پے گئے سن۔ پنڈوں جیہڑا پروہنا آونداسی اوہدے انج حکومت چاڈھدا سی جیویں بابو اوہدا سکا سوھدرا ہووے، یاں بابو اوہناں دے خاندانی نوکر دا پتر ہووے۔ اوہدے پنڈ دا نمبر دار تے تھانا کچہری آوندیاں اپنے نال دو لاگیاں یاں یاراں بیلیاں نوں نال اساں سکھنی چاہ سکنے بسکٹاں نال نہیں جے پینی۔ سانوں تے ددھ پھیونیاں منگادیو۔ تے بابو دا دل رکھن لئی ھس کے آہندا پترا توں بھانویں شہر دا بابو ای ایں پر ساڈے لئی تے لاٹ ایں۔ ساڈے لئی تے تیرے آون نال شہروس پیا اے تے جے کوئی بھال مانس رب دے خوف توں چودھری ہوراں نوں ڈکداپی غریب بابو تے اینا بھار نہ پاؤ پئی اوہدا لک ٹٹ جائے تے چودھری ہوری نک چاڑھ کے آہندے تینوں نہیں اوئے پتہ وڈیا باؤ دی خیر خواہی کرن والیا! اوہدے پیو دادے ساڈے بوہیاں تے ٹکیاں منگدے موئے تے ہن ایہہ شہر آکے پیسہ جوڑ لوے تے امیربن کے ساڈی برابری کرن لگ پئے اسیں ایہہ نہیں ہون دینا۔ اسیں ایہہ نہیں ویکھ سکدے ۔ کنگالاں دے پتراں نوں کنگال ای رہنا چاہیدا اے۔ نہیں تے ایویں سرتے پئے چڑھدے نیں، حدوں پئے لنگھدے نیں۔

اودھر باؤ اندر و اندر ڈبدا جاندا۔ سچ مچ پنیڈو پروہنیاں دے ایس کڑکٹ نے اوہدی ہوش بھلادتی سی تے تنخواہ تردیاں ای اوہدے بوجھے وچ آیاں بنا آٹے ، دال، کھنڈ تے گھیوتے ددھ پھیونیاں والے دکانداراں دی جھولی جاپیندی سی تے مہینہ چڑھدیاں ای اوہدے پلے مکان دا کرایہ دین جوگے پیسے وی نہیں سن رہ جاندے۔ اوڑک لہن داراں تے رشتے داراں دا ستایا ہویا باؤ نوکری چھڈ کے چپ چپیتا شہروی چھڈ گیا تے ایتھے آکے مڑپیو دادے وانگوں مسیت سانبھ لئی۔آخربچہ مولیا! توں ہٹی بہنا۔ تے ہن جے کوئی ٹاواں ٹاواں پروہنا ایتھے وی آ اپڑداسی تے مولوی اوہدے اگے مسیت دیاں روٹیاں رکھ دینداسی پئی کھاتے رب دا شکر ادا کر ۔۔۔۔۔۔ سگوں کسے آئے گئے نوں مردے دے لتھے پتھے لیڑے وی پوادینداسی تے ہن بھانویں کوٹ پتلون دی تھاں اک مٹھ دو انگل داڑھی تے گٹیوں اُچا تہمت اوہدے پلے رہ گیاسی۔ پراوہدی گزراگے نالوں ڈھیر سوکھی ہندی سی۔ محلے دے لوکاں وچ وی اوہداچوکھا مان سی تے اوہدا چنگا آدر بھاسی۔ سگوں اوہ کلا کلاپا تے چھڑا چھانڈ ہندیاں وی پٹواری ہوراں دے گھر دے ساہمنے والے مکان وچ عزت آبرو نال ٹکیا ہویاسی۔

(5)

مولوی چار دہاڑے شہر رہ آیا سی ایس لئی شہر دیاں چاہ تے سگرٹ پین دیاں وادیاں توں ودھیک روز اخبار پڑھن دی عادت وی نال لے کے آیا سی۔ ایس لئی جدوں اوہ مسیت وچ اپنے وڈیاں دے دسے ہوئے پرانے خطبے سنانداسی، اوہدے نال نال اخبار دیاں خبراں دس دس کے اوہناں اتے وی گل بات کرنا اپنا فرض سمجھداسی۔ جدوں شہر وچ پیشے بیٹھیاں زنانیاں نوں بزاروں اٹھاکے نیک پاک بنان تے شریفاں وانگوں حیاتی گزارن دی لہر اٹھی ۔ مولوی ہوراں وی مسیت وچ ایس لہر دی چوکھی سلاہنا کیتی تے سینے تے ہتھ مار مار کے، منبر نوں کنبا کنبا کے آکھیا جیہڑے مومن ایہناں بدنصیب تے بے آسرا زنانیاں نوں گناہ دے انھیرے دے انھیرے وچوں کڈھ کے نیکی دے چانن وچ لیاون گےاوہ رب دی جناب وچوں وڈے درجے پاون گے۔ رب جانے مولوی ہوراں دے بعضے گوانڈھیاں نوں چھڑے چھانڈ مولوی دا محلے وچ وسنا بھیڑا لگداسی یاں اوہ دلوں چاہندے سن پئی مولوی نوں وی رب دی جناب وچوں وڈا درجہ ملے۔ اوہناں نے رل مل کے اک پیشہ کردی زنانی مولوی ہوراں نوں لیا دتی بئی حضرت ایس بے آسرا غریب نال شریعت دے موجب نکاح فرماؤ تے ایہنوں گناہ د ے انھیرے وچوں کڈھ کے نیکی دے چانن وچ لیاؤ۔

(6)

پتہ نہیں اوہ چانن نیکی داسی یاں کسے ہورشے دا۔ پر ایہہ نظارہ سبھ نے ڈٹھا پئی جد دا اوس بھاگوان نے مولوی ہوراں دے ویڑھے پیر پایا مولوی ہوراں دا انھیرا گھر جگمگ جگمگ کر اٹھیا۔ اوہنے آوندیاں گھر وچ نویں سفیدی کرائی ۔ مالک مکان توں پچھیاں بنا پرانے اچے نیویں کھنگرالیاں اٹاں دے فرش نوں پٹاکے نواں بجری تے چپس والا فرش پوایا۔ غسل خانے دیاں کندھاں اچیریاں کرکے اوہنوں ٹھیک کرایا۔ بھوئیں بہہ کے اگ بالن والے چلھے نوں کھوتر کے باہر وگایا۔ اندر دلان دے اک بنے دوہری انگیٹھی والا پکا چلھا بنویا، جہدے وچ لک لفائیاں بنا کھلیاں کھلوتیاں کھانا تیار ہو سکداسی۔ مولوی ہوراں دیاں گھٹے کھادیاں کتاباں نوں باری وچوں چک کے جھاڑیا تے صفائی نال الماری وچ سجایا۔

باری دی کھڑکی کھول کے اوہدے اگے چک لمکائی ۔ ویڑھے وچ پام دے بوٹے تے رنگ برنگے پھلاں دے گملے سجائے۔ مولوی ہوراں دی پرانی تے کسیوں بنا کھوہی منجی دی کانوں کڈھا کے اوہنوں کسیاتے ڈھول بن دتا تے اوہنوں لاہنبے وچھا کے اوہدی تھاں شیشے دی ڈھوہ والا نواری پلنگ وچھایا۔ پلنگ اتے گداتے چٹی چادر وچھاکے سنبل سرھانہ رکھیا۔ پواندی پھلاں والی ریشمی رضائی تہہ کرکے ٹکائی۔ سارے اندر وچ اسمانی رنگ دی دری وچھاکے اتے قالین دا بانکا ٹکڑا وچھایا ۔مٹی دے تیل دا ٹین دا کالا دیوا پچھواڑے سٹ دتا تے انگیٹھی تے دوہری بتی تے گلوب والا لیمپ ٹکادتا ۔ ٹٹے بھجے تے بے قلعی بھانڈے گھروں کڈھ دتے تے اوہناں دی تھاں لشکاں ماردا مراد آبادی سیٹ منگوایا ۔ چینی دے سیٹ تے بلوری سیٹ اوہناں توں اڈ سجائے۔ مولوی صاحب لئی پلنگ نال میزتے آرام کرسی لادتی۔ بوہیاں کرسی لادتی۔ بوہیاں اتے جھالر والے ریشمی پردے لٹکادتے۔ تھاؤں تھائیں چلمچیاں تے اگالدان رکھ دتے تے ہن سچ مچ مولوی صاحب دے گھر وچ تھک سٹن دی تھاں نہ رہی۔

مولوی صاحب دی رہتل بدلی تے نال ای اوہناں دی پوشاک وی بدلی۔ کھڑ کھڑ کردا پاجامہ ، استری کیتی اچکن ، کنگھی کیتے لشکے پشکے والاں اتے قراقلی دی ٹوپی۔ پیریں جراباں تے پالش کیتی گر گابی۔ گھروں پان کھا کے نکلدے تے لوک سینتاں مار کے اک دوجے نوں آہندے واہ بھئی واہ! مولوی دی جون ای بدل گئی اے۔ رب ایہو جیہا ڈھو سبھ نوں لائے۔

(7)

پھل کھڑدا اے تے اوہدی باشنا چار چوفیرا مہکا دیندی اے۔ گوانڈھن دا روپ نہیں آونداتے چج آ جاندا اے۔ کھرک کھادیاں ، رسیاں پھسیاں گوانڈھناں نوں وی ملوانی دا رنگ چڑھ گیا۔ بہتیاں نوں متھے تے کنڈل پان ، ربن نال بنھ کے کنڈتے کھلے وال چھڈن ، چن کے دپٹا گل وچ پان ، نمھا نمھا سراما ٹمکان ، ہو ٹھاں تے سرخی دسن ، گلاب دی خوشبو والا پوڈر ملن، ست رنگی انگی اتے بنیان پتلی قمیض پھبان دی جاچ آگئی۔ پر چال دی مستی ، آواز دا لوچ ، گردن دی حرکت تے نیناں دے تیر اجیہیاں چیزاں نہیں جیہڑیاں جھٹ پٹ کوئی کسے نوں پھڑادیوے ۔ بانکی ملوانی سارے محلے وچ اپنی چھب تے شوبھ سج دھج تے بانکپن پاروں محلے دا شنگارسی تے عمر وچ اوہدے توں ڈھیر چھوٹیاں کولوں وی اوہدے حسن دی جھال نہیں سی جھلی جاندی تے کئی نت رب کولوں دعائیں منگدیاں رہندیاں سن پئی کتے اوہناں دے خصماں دی نظر بانکی ملوانی تے نہ جاپوے۔بعضاں شوقناں ہر گل وچ بانکی ملوانی دی نقل کرن دیریجھ رکھدیاں سن۔ پر کوئی فنکار دا رنگ دہاڑی وچ سکھ لوے تے فنکار نوں فنکار کون آکھے ۔ بانکی ملوانی نویں نمونے دا فیشنی برقعہ پاکے اپنے حسن دے سارے ابھار انج اجاگر کر جاندی سی پئی کوئی ہور کپڑے لاہ کے وی انج نہ کر سکدی ۔ ایہہ اپنا اپنا کسب اے یاں جیہنوں مولا دے۔ جیہڑی خوشبو لاکے ملوانی ایس محلے وچ آئی سی تے جیہدی مہک محلے والیاں نوں ایتھوں دور جاکے وی کئی کئی دناں توڑی نہیں بھلدی تے جس خوشبو نال ملوانی دے آون جاون دا پتہ انج لگداسی جیویں سویر دی ہوا بغیچیاں وچوں ہوکے آئی ہووے۔ اوس خوشبو دی بابت تے اوہ کسے نال گل نہیں سی کردی پئی ایہہ کتھوں آوندی اے تے کس مل وکدی اے۔ زنانیاں آہندیاں سن پئی ایس خوشبو دا بھیت اوہ کسے اگے نہیں بھنے گی، بھانویں اوہدی نکھیڑویں شخصیت اے ۔ آوندیاں ای ملوانی دے آون دا پتہ لگ جانداسی ۔ جیویں بادشاہ زادی دے چوبدار پکار پکار کے با ادب با ملاحظہ ہوشیار آکھ رہے ہون۔

(8)

پر بانکی ملوانی دا ایس محلے تے سبھ توں وڈا احسان ایہہ سی پئی جیویں اوس نے جادو کر کے کُبّے دے کب نوں جن وانگوں قابو کر لیا ہووے ۔ کُبّا بھانویں کنا کب کھلاردا ہووے ملوانی دے اکھ دے اشارے نال انج دھون سٹ لینداسی جیویں کوئی اصیل گھوڑایاں پالتو کتا ہووے ۔ اوہ بلی وانگوں چوہے دے مگر نس رہیا ہووے ۔ ملوانی دی تاڑی دی اواز تے اپنے شکار نوں چھڈ کے خر خر کردا اوہدے پیراں وچ لیٹنیاں لین لگ پینداسی۔ ملوانی نال اوہدا پہلاں پہل ٹاکرا اودوں ہویاسی جدوں نال دے گھر ویاہ سی تے چودھویں دے چن دی چاننی وچ مٹیاراں کوٹھے تے ڈھولکی نال پئیاں گاوندیاں سن۔ کسے نوں گاون دا ول نہیں سی۔ نہ کسے گیت دے دو بول سوادلے یاد سن۔ ایدھروں اودھروں کسے گیت دا اک ٹکڑا بول کے کڑیاں ہسدیاں ہسدیاں اوہ بول چھڈ کے دوجا چھوہ لیندیاں سن تے مڑاک دو بولاں مگروں پھیر نویں بول چھوہندیاں تے پھیر نس کے اک دوجی تے ڈگ پیندیاں سن۔ کڑیاں دے اولے گولے تے چیک چہارے وچ بانکی ملوانی دی اواز انج اگھڑی جیویں ٹڈی ول توں اچی اڈدی کونج نے اواز دتی ہووے :

"چھڈو نی میں دساں ول تہانوں ڈھولکی وجان دا۔"

بانکی ملوانی نے ڈھولکی اپنے گوڈیاں تھلے لے آندی۔ مہندی رنگے ہتھاں دے اک اشارے نال ڈھولکی دی موئی کھل نوں چھیڑیا تے ڈھولکی وچوں اواز انج نکلن لگ پئی جیویں موئی کھل وچ جان پے گئی ہووے تے ڈھولکی پکار پکار کے پچھدی ہووے۔
سانوں اگلے جہان گیاں نوں کس پچھانہہ موریا اے ۔ اوہ کون اے ؟ اوہ کون اے ؟ تے جیویں ڈھولکی دی تسلی لئی وجان والی نے آکھیا :

عشق دے مارے ہوئے نی کد مردے نیں
عشق دے ویریاں کولوں پردے کردے نیں
وچ محبت سبھ کجھ سر تے جرنا اے
سبھ کجھ ایتھے کرنا اے پر نہ مرنا ایں

گاون والی دی اواز دیاں لہراں اتے تردی ، چٹی چاننی وچ دور دور تیک کھلر گئی۔ لوک کوٹھیاں تے کھمبا وانگوں اٹھ کے بہہ گئے۔ ایس اواز دی مٹھاس ، سردے لوچ تے راگ دے رس نے جویں چار چوفیرے جادو کھلار دتا ہووے۔ اوہ تھوڑا چر گوں کے اچن چیتی چپ کر گئی تے اوس جادو دا اثر ڈھیر چر پچھوں تیکر رہیا۔ کسے مٹیار نوں ہمت نہیں سی پیندی پئی ڈھولکی ملوانی دے گوڈیاں تھلوں کڈھ کے آپ گیت چھو ہوے۔ سبھ دور دور ہٹ کے بیٹھیاں سن کہ ملوانی کجھ ہور مہربانی کرے ۔ اینے چر وچ کُبّا نال دے کوٹھیوں آیا تے آکھن لگا ماسی میں روڑا ماراں ۔ ملوانی کھڑ کھڑ کر کے ہسی ۔ اوہناں دے وچوں اک سوانی بولی جاوے رناں وچ دھنا کُبّا کسے پاسے دا۔ تے کُبّا انج پاسے ہٹ گیا جیویں کسے کجھ پیا دتا ہووے ۔ ملوانی نے اوہنوں گٹوں پھڑکے کول بہا لیا تے آکھیا
دس کیہ سناواں ؟
کُبّے دی ملوانی نال ایہہ پہلی ملاقات سی تے ہن جیویں ایہہ خبر بن دسیاں سبھ گھراں اپڑ گئی پئی ایہہ سپ جے کسے ماندری دی کیل وچا آوندا اے تے اوہ ملوانی اے۔ ایہدوں پچھے کُبّے نے ماں نال کھروا ہوکے بولنا تے اوس ملوانی نوں سد گھلنا پئی ویکھ تیرے ایس سکے سوہدرے نے کیہ کپت پایا ہویا اے تے ملوانی دی اکھاں دی اک ڈانت نال کُبّے نے سدھے راہ تے آ جانا ۔ پیو پٹواری نے جدوں ڈٹھا پئی ایسناگ دا منتر لبھ پیا اے۔ اوہ وی کُبّے دی ملوانی ولے آون جاون تے راضی ہون لگ پیا۔ خبرے کُبّا ایہدے راہیں مڑ مدرسے جان لگ پوے تے بھیڑیاں عادتاں چھڈ دیوے ۔ ہر پاسیوں بھیڑا بھیڑا اکھوا کے، مگر کتے لواکے کُبّا جد کدے ملوانی دے گھر آوندا تے اوہ آہندی لوک ایویں کردے نیں۔ کُبّے وچ کوئی کب نہیں ۔نقص ایہناں وچ اپنا اے پئی اوہ ایس شیر دیاں عادتاں نوں نہیں پچھاندے تے ایہدیاں صفتاں نوں نہیں پچھاندے تے ایہہ آہندیاں آہندیاں اوہ کُبّے نوں سینے نال لا لیندی تے دب کے گھٹدی تے جے کدی کُبّا آپ اوہدے ول ودھے تے چھنک کے بہا دیندی :
بوہ وے کاہنا ! نالے ماسی نالے چونڈھیاں !

(9)

مولوی ہوری چنگی طرح کُبّے دے کب نوں جاندے سن۔پر اوہ حیران سن پئی جیہڑا رچھ کسے دے واک وچ نہیں سی اوہناں دی ملوانی اگے کیوں بلی وانگر خر خر کردا رہندا اے۔ سگوں اوہناں نوں ویکھ کے نیوں نیوں کے سلامان کردا اے۔ پر فیر اوہ اپنے دل نوں ایہہ سمجھا کے چپ کر جاندے سن پئی ایہہ سبھ پاک محبت دا کرشمہ اے ۔ ایس زنانی ساڈے گھر وچ چانن لایا اے، کُبّے دے انھیرے سینے وچ وی نیکی دا دیو ا بال دیوے گی۔ پر اک دن فجر نمازپڑھ کے مولوی ہوری مسیتوں پرتے ۔ گھر دا بوہا چھوپٹ کھلا سی۔ ملوانی روپیا پیسا، زیور کپڑے سبھ کجھ ہو نجھ ہاجھ کے لے گئی سی تے اوہدا لاڈلا کُبّاوی کتے نظرنہیں سی آوندا پتہ لگا پئی دونویں کٹھے کسے دا ول مونہہ کر گئے نیں ۔

مولوی نے سرتے دو ہتھڑ مار کے آکھیا ہائے اوئے لوکو میں لٹیا گیا، کُبّا میری رن کڈھ کے لے گیا۔
پٹواری نے اپنے کوٹھے تے چڑھ کے ڈھاہ ماری :
اوئے لوکو! مولوی دی رن میرے پترنوں کڈھ کے لے گئی جے ۔۔۔۔۔،،


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels