Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> اکبر کہانیاں >> اکبر کہانی: چڑی گھر دی کہانی

اکبر کہانی: چڑی گھر دی کہانی

اکبر لہوری
March 29th, 2008
2 / 5 (1 Votes)

چڑی گھر گہما گہم وسدا سی۔ چڑیاں دیاں جالیاں، کبوتراں دیاں کابکاں ، بطخاں دیاں چھپڑیاں، لومڑاں، گدڑاں ، بگھیاڑاں، گھوڑیاں،باندراں تے لنگوراں دے کوٹھے، شیراں، چتریاں، سوراں تے رچھاں دے پنجرے، ہرناں، ہرنیاں، باراں سنگھیاں تے گونداں دے ولگن بھرے دسدے سن۔ ذراکو ٹھنڈی واء وگنی یاں بھوراکُو مینہہ دا چھٹا لگنا تے موراں نے نچ کھلونا۔ بلبلاں نے گاون لگنا۔ طوطیاں نے کھوڑاں وچون لال لال چنجھاں تے ہریاں ہریاں ہریاں سریاں کڈھکے بندیاں دیاں بولیاں بولن لگ پینا۔ چڑی گھر نوں بندہ اک واری ویکھ کے کدی نہیں سی بھل سکدا ۔ ایہدے رنگا رنگ نظارے تے ایہدیاں ان گنت بولیاں دی گھمکار ساری ساری عمر منوں نہیں سی لہندی۔ دور دیساں دے پردیسی اوہدے نظاریاں دا سواد لین تے اوہدیاں خوشیاں مانن لئی سدا آوندے رہندے سن۔ چڑی چڑیاں وچوں اک چڑی سونے دی چڑی سی۔ جیہدی دکھ ہیریاں نوں وی مات کردی سی۔ وڈے وڈے ہاتھیاں، شیراں، چیتیاں تے بگھیاڑاں دے ہندیاں وی ایس تھاں دا ناں چڑی گھر وجن دا کارن ایہو ای سونے دی چڑی سی۔

(2)

آہندے نیں ہونی نوں کوئی گھر سُکھی وسدا چنگا نہیں لگدا۔ اوڑک ہونی نے ایس گھر نوں وی تاڑ لیا تے آہندے نیں ہونی ہو کے رہندی اے ۔ ایسے لئی وسدے رسدے چڑی گھر تے وی ہونی دا ورتارا ورت گیا ۔

(3)

چڑی گھر وچ سیر مشکولے لئی دور دیساں دے جیہڑے پردیسی آوندے ، اوہ اپنے بال اپنے دیس دی واء دے بُلے وی لئی آوندے سن۔ پردیسی واء دے بُلیاں دا چڑی گھر وسنیکاں تے ایہہ اثر ہویا پئی پہلاں چڑی گھر دیاں بلبلاں چڑی گھر دی سلاہنا دے گاون گان لگ پئیاں تے طوطے پردیساں دی بولی بول کے پنجریاں دے بوہے کھلان دی منگکرن لگے پئے تے نت ٹکراں مار مار کے پنجریاں توں باہر آون لئی تڑفن کرلان لگ پئے۔

چڑی گھر وچ پنجرے کھلان دی منگ دا رولا اینا ودھیا پئی پنچھیاں تے جانوراں دے آگوواں نے کھان پین چھڈ دتا۔ جیہدے لئی کھانا دانا آونا اونویں دا اونویں ای پیا رہنا۔ چڑی گھر دے کئی وسینکاں، بھکھیاں تے تسیاں رہ رہ کے اپنے جوبن جوانی تے رنگ روپ گوا لے۔

(4)

شیر دا پنجرا بھانویں چڑی گھر دے سارے پنجریاں توں نویکلا تے اڈرا سی پر پھیر وی اوہدی بھب سارے چڑی گھر وچ گونجدی ہندی سی تے سارے وسنیک چراں توں اوہنوں اپنا آگو تے گورو مندے آئے سن۔ شیر نے پنجریاں دے بوہے کھلان دی منگ دے بارے چڑی گھر دے وسنیکاں نوں ایہہ صلاح دتی پئی میں بھانویں تہاتھوں دور تے نویکلاوسناں، پر ایہہ گل مینوں سپشٹ دسدی اے پئی پنجریاں وچ ڈکے تے سیکھاں اوہلے بیٹھے اک دوجے نوں کیریاں نظراں تے رتیاں اکھاں کھروے سبھا نال ویہندے رہندے نیں۔ گل گل تے کھورُو پاندے ، پوشلاں ہلاردےتے پوہنچیاں وچوں نوہندراں کڈھدے رہندے نیں۔ ایس لئی ویلے دی سبھ توں وڈی منگ تے کاہلی لوڑ ایہہ وے پئی پنجریاں دے بوہے کھلن توں اگیرے چڑی گھر دے سارے وسینک آپو وچ پیار تے صلح دی سونہہ چک لین تے جد توڑی سارے پنچھیاں تے جنوراں دی سونہہ تے کٹھ نہ ہو جائے کسے پنجرے دا بوہا نہکھلے۔

(5)

پر کرنا رب دا انج ہویا پئی پنجرے کھلان لئی طوطے انج کرلائے پئی ایہناں دیاں ہکاں دے لُوں سڑ گئے تے کلیجے پاٹ گئے ۔ بلبلاں نے اینے گاون سنائے پئی اوہناں دے سنگھ بہہ گئے تے پنجریاں دے وسنیکاں نے بھکھیاں تتیاں رہ رہ کے اینا چیک چہاڑا پایا تے ایس ہاہا کار نے اینا ٹل پھڑیا پئی اک دیہاڑی پنجریاں دے بوہے کھڑکھڑکے ہلے تے مُڑ اچن چیتی کھل گئے۔

(6)

شیر پنجریوں نکلیا تے اوہدا شکار کرن لئی دوروں دوروں شکاری دو نالیاں تان کے نسے۔ پر اوہ بھاگاں والا شکاریاں دیاں اکھاں وچ دھوڑ پاکے نس گیا۔ پھیر سنیا پئی ٹاپو دےجنگل وچ جتھے اوہدی جمن بھوں سی خیریں سلامتی جا اپڑیا ۔

(7)

اودھر چڑی گھر دے پنجریاں دے بوہے کھلے تے بوہے کھلدیاں ای رچھ، سوراں نال جٹ پئے۔ چترے چتریاں نال بھڑ پئے۔ بگھیاڑاں، گڈراں نوں چیر کڈھیا۔ لمے دند لمیاں دنداں نال جا پھسے تے ترکھے پوہنچے ترکھیاں پوہنچیاں نال جا اڑے ۔ ہرن، ہرنیاں، سہے سہیاں ساہناں دے بھیڑ وچ بوٹیاں وانگوں مدھے گئے کبوتراں دے آنڈے بھج گئے۔ ہنساں دے گاٹے لہہ گئے۔ لومڑ تے باندر بھجدیاں دے اگے تے ماردیاں دے پچھے رہ کے جند بچا گئے۔ پراں والے اُڈ گئے، بے پراں دی شامت آ گئی۔ ہاتھی وڈے جسے پاروں ڈھیر اوکڑ وچ جا پھاتھا۔ پر اوڑک ایس ڈھاؤ وِنجر وچوں لنگھ گیا۔ پچھے پُوچھل رہ گئی۔ ویہندیاں ویہندیاں چڑی گھر دی دھرتی لالو لال ہوگئی ۔ سکھنیاں پنجریاں تے لالو لال دھرتی دے بنا چڑی گھر دا کھوج کھرا نہ رہیا۔ ہر پاسے سُم ساٹ چپ چان ۔ نہ کُکڑ دی بانگ، نہ کوئل دی تان۔ دن، رات وانگوں تے رات قبراں تے مڑھیاں وانگوں ۔ ہن کدی کدی پرانے بوڑھ توں الو بولدا اے تے پچھدا اے دسو اوئے چڑی گھر والیو! پنجرے کھلاکے تساں کیہ کھٹیا اے ؟ اوہدی آواز پہاڑی وچوں گونج کے پچھانہہ پرتدی اے تے پرتدی گونج نال اک ہور آواز خورے کدھروں اُبھردی اے۔
"اوئے الو دیا پٹھیا!"

Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels