Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> وچھوڑے دے داغ >> وچھوڑے دے داغ: بھوت پریت، وہم

وچھوڑے دے داغ: بھوت پریت، وہم

شمشیر سنگھ
March 30th, 2008
5 / 5 (2 Votes)

بھوت پریتاں دا ڈر بھو سماج دے نال نال پرچھاویں وانگر تریا آ رہیا سی۔ کسے دا یقین ہووے جاں نہ ہووے، کوئی ٹبر وی ایہناں دے دائرے توں باہر نہیں سی۔ ایہناں دیاں آپنیاں آپنیاں رہن دیاں تھاواں، آپنے آپنے ناں تے آپنی آپنی طاقت ہندی سی۔ چڑیل نویاں ویاہیاں کڑیاں نوں چنبڑدی سی، جن بھوت نوجوان منڈیاں نوں تے ڈَین نکے منڈیاں دا کلیجہ کڈھ کے لے جاندی سی۔ دینت زنانیاں چک لے جاندے سن۔ دیو جہڑا ہتھ آوے اوہنوں کھا جاندے سن۔ جادوگرنیاں بھولیاں نوں بچان لئی اوہناں دا روپ بدل دیندیاں سن۔ جنگل وچ اجڑے ہوئے محلاں و چ رہندے دیؤ تے اوہناں دیاں قابو کیتیاں سندر تے جوان جادوگرنیاں دیاں کہانیاں بچیاں نوں بڑیاں چنگیاں لگدیاں سن۔

بھوت پریت ہے کہ نہیں؟ اس دا کوئی ثبوت نہیں سی۔ یقین دی گل سی۔ کوئی آکھے سچ اے، کوئی آکھے بکواساں۔ بحث ہو گئی۔ اک منڈا بولیا کہ رات نوں قبراں و چ بھوت نکلدے نیں۔ جے توں نہیں منندا تاں رات نوں کلی ٹھوک کے دس۔ دوجا منڈا کلی لے کے ہنیرے پئے چلا گیا۔ روڑا پھڑ کے، اوہ قبر دے کول کلی ٹھوکی۔ واپس مڑیا تاں پچھوں کسے نے اوس دی لکدی کھچ لئی۔ گھابر کے دؤڑیا۔ لنگوٹی اوتھے ہی رہ گئی۔ بوندلیا ہویا گھر آیا۔ ساہ و چ ساہ نہ آوے۔ زنانیاں اکٹھیاں ہو گئیاں۔ کہن کہ بھوتاں نے اس نوں کٹیا اے۔ اگلی سویرے کسے نے قبر دے کول لنگوٹی پئی ہوئی ویکھی۔ اک کونے و چ کلی ٹھکی ہوئی سی۔ نویں بحث شروع ہو گئی۔ ہنیرے و چ کیہ منڈے نے آپنی چادر و چ آپنی کلی ٹھوک دتی جاں بھوتاں نے اوس دے ہتھوں زبردستی کلی ٹھکوائی ؟ سچ جھوٹھ کون نتارے۔

بھوت پریت کتھے رہندے نیں؟ عام کہندے سن کہ چڑیلاں محلاں تے ٹیلیاں وچ رہندیاں نیں تے بھوت قبراں وچ جاں کسے اجڑے ہوئے کھولے وچ۔ ایہناں دی وکھری وکھری دنیا اے۔ رات نوں جاگدے نیں تے دنے سوندے نیں۔ کدی نظر نہیں آؤندے۔ رات نوں چڑیلاں صاف ستھرے پکے تھاں تے اکٹھیاں ہو کے نچدیاں نیں۔ بھوت چڑیلاں گھنے جھنڈ دے تھلے اکٹھے ہو کے نچدے تے مستیاں کردے نیں۔ لوکیں ڈردے رات نوں ایہناں تھانواں تے گھٹ ہی جاندے سن۔ جے کوئی دخل اندازی کرے تاں اوس نوں پھڑ لیندے سن۔ پنڈ و چ کئی واقعیات ہوئے سن۔ ایہناں وچوں تن اکھیں ڈٹھے ایہہ سن۔

چمبیلی : ہر اک نوں پتہ سی کہ ملھے جاں ٹبے تے اگی ہوئی چمبیلی دے پھل نہیں توڑنے تے نہ ہی اوتھے پیشاب کرنا اے۔ ایہہ کسے نہ کسے بھوت پریت دا باغ اے۔ اک شام منڈیاں دا ٹولا میٹی کھیڈ رہیا سی۔ ننگے پیریں کھیتاں وچ دوڑدے، واری نال کسے ہور نوں پھڑن دی کوشش کردے۔ دوڑدے دوڑدے مہیندر تے شیری اک ملھے دے پچھے لک گئے۔ سبھاوک ای مہیندر نے پھلاں دیاں ڈوڈیاں توڑ لئیاں۔ فٹ ہی ہوّا نکل پیا۔ دوویں ڈر کے دوڑ اٹھے۔ کھیت و چ کٹی ہوئی منچھٹی دی کلی شیری دے پیر دی تلی و چ کھب گئی۔ خون وگدا، نس کے گھر آ گیا۔ ماں نے پہلوں ہلدی نوں گھیو و چ ساڑ کے پٹی بنھی۔ پھیر مرچاں وار کے چلھے و چ سٹیاں۔ بلا ٹل جاوے۔ مہیندر نوں گھر پہنچدیاں ہی تاپ چڑھ گیا۔ اوس دی ماں تن دن پاٹھ کردی رہی۔ پھیر جا کے تاپ اتریا۔ ساریاں منڈیاں نوں کن ہو گئے کہ جنگلی چمبیلی دے پھل کدی نہیں توڑی دے۔

نواب بی بی : نویں نویں ویاہی نواب بی بی دا حسن ڈلھ ڈلھ پیندا سی۔ کھوہ تے گئی نوں چڑیل چنبڑ گئی۔ گھر آ کے اوہنے طوفان مچا دتا۔ کدی منجیاں الٹائے، کدی آپنے والاں نوں روں دے چھوپیاں دے نال سجائے۔ گھر والا کھیتاں توں واپس آوے تاں اوس نوں گالھاں کڈھے۔ کدی ہار شنگار پا لوے، پچھلے جنم دیاں کہانیاں دسے۔ کدی دب کے ہسے، دال وچ لون دا بک پا دیوے۔ ایہہ سلسلہ کئی دن چلدا رہیا۔

سارا ٹبر بڑا پریشان مولوی صاحب آ کے کن و چ کلمہ پڑھیا، آؤندے جاندے فقیراں نے روٹی دی تھالی تے ہتھ رکھ کے رب دی مہر منگنی تے پھیر روٹی نواب بی بی نوں دینی۔ کوئی وی فرق نہ پیا۔ کدی چڑیل پچھلے جیون دیاں کہانیاں سناوے، کدی رولا پاوے، تے کدی دیوی بن کے چپ بیٹھی رہے۔ اخیر تے گھر والیاں نے چڑیلاں کڈھن والے ماہر نوں بلایا۔ حُکما اوہدا ناں سی۔ پکا رنگ، لال اکھاں، لمکدیاں جٹاں، چولا پایا ہویا۔ حکمے نے آ کے ویہڑے و چ ڈیرہ لا لیا۔ دو دن لگاتار چڑیل دے نال گلاں کردا رہیا۔ اوہنوں خوش کرن لئی کڑاہ پوڑی بنوا لئے، کدی نین توں اوہ والاں دیاں سوہنیاں میڈھیاں گندیاں جان۔ جے چڑیل آکھے نہ لگے تاں حکما اوہنوں جتیاں نال جاں چمٹیاں نال مارے۔ اخیر چڑیل وس و چ آ گئی تے دسیا کہ اوہ کون اے، کیوں نواب بی بی نوں چنبڑی تے ہن چھڈن دیاں کیہ کیہ شرطاں نیں۔

چڑیل کہن لگی کہ میں وی نواب بی بی وانگ اک بڑی خوبصورت کڑی ساں۔ نانوکے ویاہی گئی۔ ہر اک دی اکھ میرے تے سی۔ ٹبر دے جی مینوں تلیاں تے چک کے رکھدے سن۔ میں ماں بنن والی ہو گئی۔ میرا روپ ہور نکھر آیا۔ میری اڈی نہیں سی لگدی، میں اسمان تے چڑھی ہوئی ساں۔ منڈا جمیا۔ میں سوتک و چ مر گئی۔ منڈے نوں گھٹ کے جپھی وی نہ پائی۔ جدوں بلونگڑا ماں دے دودھ نوں رووے، میری روح دیاں وی چیکاں نکل جان۔ میری ولکدی روح پنڈ دے آلے دوالے چکر لاؤندی رہی۔ دور نہیں سی جانا چاہندی۔

حکما پچھدا گیا، چڑیل بولدی گئی۔ نانوکے دی حد دے نال لگدا ارائیاں دا کھوہ سی۔ صاف ستھرا، بوٹیاں دیاں کیاریاں، مینوں چنگا لَگیا۔ کھوہ دے اک پاسے وڈا سارا ملھا سی۔ میں اوتھے آپنا مزار بنا لیا۔ میں کسے نوں کجھ نہیں سی کہندی تے نہ کوئی مینوں چھیڑدا، منڈے آ کے ملھے توں بیر توڑ کے لے جاندے۔ مینوں چنگا لگدا۔ اک دن لوڈھے ویلے نواب بی بی ٹہلدی آئی، ملھے دا چکر لایا تے پھیر ملھے دے اک اوہلے تھاں تے بیٹھ کے پیشاب کرن لگ پئی۔ اوہ میرا مزار سی۔ میرا پارہ اسمان تے چڑھ گیا۔ نواب بی بی اجے چار قدم ہی گئی سی، میں کڑک کے بجلی وانگ اوہنوں چنبڑ گئی۔ پٹکا کے ماریا چیکاں ماردی نوں میں آکھیا کہ ہن میں تینوں نہیں چھڈنا۔ بوندلی ہوئی گھر آ گئی، ہن میں اس دی ساتھن آں۔ حکمے نے چھڈن دیاں شرطاں پچھیاں۔

چڑیل کہن لگی کہ پہلوں میرے مزار تے جا کے سترنگی چنی چاڑھو۔ پھیر گھر و چ دعوت کرو اس طرحاں ہی کیتا گیا۔ سس نے جا کے چنی چڑھائی۔ دعوت دا سدا پتر دتا گیا۔ حلوائی آئے۔ ویہڑے و چ دریاں وچھیاں۔ آئے پروہنے جتیاں لاہ کے دریاں تے بہہ گئے۔ گوانڈھیاں دے سارے منڈے کڑیاں بنیریاں تے ویکھن لئی ٹک گئے۔ پسار دے اندر حکما تے چڑیل سمجھوتے دیاں گلاں کردے رہے۔ نواب بی بی دی جٹھانی بھین کول بیٹھی رہی۔ چڑیل کہن لگی کہ ہن مینوں شانتی آ گئی اے۔ میں چلی آں۔ حکمے پچھیا کہ جان دی نشانی کیہ دیویں گی۔ چڑیل نے آکھیا کہ جاندی وار بروہاں دے کول پئی اک جتی نوں الٹا دیاں گی۔ انج ہی ہویا۔ اک چیک وجی۔ جتی الٹ گئی۔ جٹھانی بھین دی بانہہ وچ بانہہ پائی، مسکراؤندی ہوئی، ادھا گھنڈ کڈھی، نواب بی بی باہر آئی۔ سس نوں متھا ٹیکیا۔ فیر گھر والے دے پیریں ہتھ لائے۔ اینی خوش، اس طرحاں لگے جویں اس نوں کدی کجھ ہویا ہی نہیں۔ سبھ پاسے ودھائیاں۔ سورج ڈھل گیا سی۔ دعوت کھا کے لوکیں تُر گئے۔ حکما وی ریجا اتے پیسے لے کے چلا گیا۔

بازی : چھوٹے قد دی سڑی، سکڑی، بازی دے بڈھے ہون توں پہلوں ای صرف چار ساہمنے دند رہ گئے سن۔ پنڈ و چ پھردی تردی، عام لوکاں وانگر نظر آؤندی سی پر زنانیاں اوس نوں کدی گھر نہیں سن وڑن دیندیاں۔ اوس بارے کئی گلاں ہندیاں سن۔ جدوں بازی تے بھوت سوار ہو جائے تاں اوہ ڈین بن جاندی سی۔ فیر کاہلی کاہلی تردی سی۔ وا ورولا تریا جاندا لگدا سی۔ کہندے سن کہ اوس حالت وچ اوس دے پیر پچھے نوں مڑ جاندے سن۔
اک واری سویرے سویرے کھوہ پیا چلدا سی۔ بھولا گادھی تے بیٹھا سی۔ بھولے نوں جھولا پیا کہ کوئی زنانی، دوویں ہتھ چکی اوس دے پچھے پچھے تر رہی اے۔ تربک کے اٹھیا۔ جھٹ ہی ڈگ پیا۔ بلد کھلو گئے۔ کھوہ وگنا بند ہو گیا۔ کامے دوڑے آئے۔ بھولے نوں چک کے کھڑا کیتا۔ بھولا عجیب بولیاں بولن لگ پیا کسے نوں کجھ سمجھ نہ آوے کیہ آکھدا اے۔ گھر لے آئے۔ سیوا کیتی۔ محلے دیاں زنانیاں حال پچھن آئیاں۔ کجھ دا کجھ بولی جائے۔ ہر اک نے قیافہ لایا کہ ایہنوں بھوت چنبڑ گیا اے۔ پچھے ترن والی ضرور بازی ہی ہونی اے۔ ہر کسے نے اُپاء دسے۔

مولے ناں دا جامکے پنڈ دا اک مشہور آدمی سی۔ اوس نوں بھوت وس کرنے آؤندے سن۔ گھوڑی بھیج کے مولے نوں لیاندا گیا۔ اوس نے تن دن گھر ڈیرہ لایا۔ مولا تے بھولا دن رات گلاں کرن۔ جے بھوت آکڑے تاں مولا اوہنوں جتیاں نال کٹے۔ جے اگوں گالھاں کڈھے تاں مولا اوس نوں چمٹیاں نال مارے۔ آکھے کہ جے توں جان بچانی آ تاں بھلی پرکار تردا ہو۔ تیجے دن بھولا کھیڈن لگ پیا، مطلب مولے دے وس پے گیا۔ فیر بھوت نے کہانی دسی۔ راتیں اوہ قبراں دے چھپڑ تے رنگ رلیاں مناندے سن۔ اک چاننی رات اوس نے کپڑے دھو کے اک جھاڑی دے اپر سکنے پا دتے تے جا کے سوں گیا۔ اک دن لنگھدا لنگھدا بھولا آیا۔ جھاڑی دے کول کھلو کے میرے لیڑیاں نوں لیراں سمجھ کے اوہناں اتے پیشاب دیا دھاراں مار دتیاں۔ اگلی رات جدوں ناپاک ہوئے ہوئے کپڑے دسے تاں مینوں بڑا طیش آیا۔ رات بھر سنگھدے سنگھدے میں بھولے دا کھرا لبھ لیا۔ منہ ہنیرے میں بازی نوں آکھیا مینوں لے چل کھوہ تے۔ میں کلیاں نہیں سی جا سکدا، آپنی حد توں پار سی۔ گادھی تے بیٹھے نوں میں بوچ لیا۔ مولے نوں آکھے ہن میں تیرا مرید بن گیا ہاں۔ جو توں آکھیں، میں کراں گا۔ مولے نے اُچی اُچی ہیک نال گاؤنا شروع کر دتا تے بھوت نوں حکم دتا کہ توں چپ چپیتا چلے جا۔ بھوت ہوا ہو گیا۔ بھولا بالکل ٹھیک ہو گیا۔ خوش خوش مولا دانیاں دی گٹھڑی تے نواں کھیس لے کے جامکے واپس چلا گیا۔ مولے دی بلے بلے تے ٹبر راضی۔

بری نظر : لوکاں نوں نظر لگ جان دا بڑا ڈر ہندا سی۔ عام آکھیا جاندا سی بری نظر والے، تیرا منہ کالا۔ نظر دی طاقت صرف پیار نال ویکھن والیاں و چ ہندی سی۔ عام طور تے آدمیاں و چ۔ ماواں بچیاں دے گلاں و چ کالا دھاگہ بنھ دیندیاں سن۔ نواں گھر بنن توں پچھوں مستری مٹی دی ٹنڈ دے پچھلے پاسے رنگ برنگا، لمی جیبھ والا منہ بنا دیندے سن۔ نظر گھر تے نہ پوے، اوہدے اتے پوے۔ مجھاں دا ہوانا بھریا ہووے، تے جے تیز نظر والا کولوں لنگھ جائے، تاں زنانیاں مجھ توں لال مرچاں وار کے اگ و چ سٹدیاں سن۔ نہیں تے مجھاں دودھ نہیں سن چون دیندیاں۔ عام سی کہ پھلکاری جاں باغ کڈھ کے عورتاں اک کونے و چ نظر پٹو بنا دیندیاں سن۔ ہور وی بڑے اپاء ہندے سن۔

نویں محلے والیاں دا بابا، ووہٹی دے مرن توں بعد کدی پنڈ نہیں سی آیا۔ جوان پتر واہی کردے سن۔ آپ دن رات کھوہ تے کوٹھڑی وچ عبادت کردا۔ نونہاں اوہدی روٹی وی دروازے دے کول رکھ دیندیاں۔ جدوں جی آئے کھا لوے۔ صرف سویرے منہ ہنیرے تے رات نوں جنگل پانی لئی باہر آؤندا سی۔ جے کوئی اوس دا بوہا کھڑکائے تاں گالھاں کڈھدا سی۔ پنڈ والیاں نوں اوہدی روحانی طاقت تے بڑا یقین سی۔ جدوں کدی نظر لگن کرکے اتھری مجھ ددھ ناں دیوے تاں زنانیاں کسے دے ہتھ آٹے دا پیڑا بابے کول بھیجدیاں۔ بوہا کھڑکان والے نوں دو چار گالھاں کڈھدا پر التجا سن کے باہر آ جاندا۔ پیڑا لے کے کلمہ پڑھدا، فیر پھوک ماردا۔ پیڑا مجھ نوں دتا جاندا۔ شرطیہ مجھ ٹھنبر جاندی تے ددھ دین لگ پیندی۔

اک واری تتلیاں توں بلاکا سنگھ پنڈ آیا۔ منجی تے بیٹھا سی۔ شہروں آئے ٹانگے توں اوس دا سالا اتریا۔ سفاری سوٹ پایا ہویا سی۔ بلاکا سنگھ نے خوشی دی نظر بھر کے ویکھیا۔ واپس تتلے جا کے ووہٹی نوں کہن لگا کہ تیرا بھرا بڑا افسر لگدا سی۔ اوس نوں فکر لگ گیا کدھرے میرے بھرا نوں نظر نہ لا آیا ہووے۔ گھوڑی لے کے فٹ پنڈ آ گئی۔ واقعی بھرا نوں بڑا بخار چڑھیا ہویا سی۔ بھین نوں جھاڑا کرنا آؤندا سی۔ نواں مٹی دا کُجا لے کے اوس و چ کتے دیاں لینڈیاں پائیاں تے اوہناں نوں دھکھایا۔ تن واری بھرا دی منجی دے آلے دوالے دھواں دتا۔ نال نال منہ وچ کجھ بولدی گئی۔ ویکھدیاں ویکھدیاں ہی بھرا دا بخار ٹٹ گیا۔ راضی ہو گیا۔

جادو ٹونے : کجھ لوک ایرکھا نال بھرے ہندے سن۔ آنڈیاں گوانڈھیاں تے شریکاں دی خوشی دا ساڑا اوہناں نوں کھاندا سی۔ جے کوئی گوانڈھی نواں مکان بنائے، تاں ساڑا۔ جے شریکن دے گھر پتر ہون تے آپنے گھر نہ ہووے، تاں ساڑا۔ جے کسے دا کاروبار جاں فصل بوہتی چنگی ہووے، تاں ساڑا۔ بھاویں کہندے سن کہ ہانڈی اُبلے گی تاں آپنے کنڈھے ای ساڑے گی، پر ایرکھا توں بچ کے رہنا اوکھا سی کیونجے کئیاں دا دل سڑ کے اینا راکھ ہو جاندا سی کہ اوہ رنگ و چ بھنگ پاؤن لئی کجھ نہ کجھ کر دیندے سن۔ آدمی آپنے سکھ لئی سکھنا تاں سکھدے، پر دوجیاں دے کشٹ دی منگ وی کردے۔ زنانیاں عام طور تے ٹونے کردیاں۔ قسم قسم دے ٹونے ہندے سن تے ہر اک دا اپاء وی ہندا سی۔

تردے پھردے فقیر نے آؤنا۔ گھر والی نے آٹا دینا تے کہنا کہ مینوں تویت بنا دے۔ گل سن کے فقیر نے کاغذ دے پرزے اتے کجھ سدھا پٹھا لکھ دینا جس نوں کوئی نہ پڑھ سکے۔ کئی واری ایویں ای جھریٹاں مار دینیاں۔ پرزے نوں مرنڈ کے دو چار پھوکاں مارنیاں تے آکھنا کہ جہڑے گھر ٹونا کرنا اوس دی کندھ دی کسے موری و چ پھسا دے۔ نالے دسنا کہ اینے دناں بعد گھر تے کوئی آفت آ جاوے گی۔ ہور آٹا لے کے تُردے ہونا۔ کسے گھروالی نے جدوں کدی پرزہ ویکھ لیا تاں اوس رولا پا دینا۔ کسے نکُھٹے نے کیہ کر دتا اے! گالھاں کڈھنیاں، زنانیاں اکٹھے ہو جانا۔ کسے نے اپاء دس دینا جاں کسے فقیر نے آ کے اپاء دس دینا۔ کیہ پتہ فقیر وی اکو کلب دے ہون کیونجے عام اپاء تاں ایہہ ہندا سی کہ کسے مزار تے کپڑا جاں روٹی بھیج دیو۔
نواں مکان پیا بندا سی۔ ایرکھا والا کسے ویلے آیا۔ کنگریاں والی ٹٹی ہوئی ٹنڈ دے پچھے کجھ لیکاں مار کے، ٹنڈ مودھی کرکے ڈیوڈھی و چ رکھ گیا۔ سارے کہن کسے نے ٹونا کر دتا اے۔ گھروالی ٹنڈ نوں توڑ کے روڑی دے اتے سٹ آئی تے ٹنڈ والے تھاں تے اگ بالی۔ سمجھو، ٹونے نوں ساڑ دتا۔

سوکھا علاج

اک واری پلیٹھی دا منڈا بالٹی و چ بیٹھا، پانی نال کھیڈ رہیا سی۔ بڑا منموہنا پیا لگدا سی۔ کوئی زنانی آئی، چکر لا کے چلی گئی۔ منٹاں و چ ہی منڈا سُن ہو گیا۔ رولا پے گیا۔ محلے دیاں زنانیاں اکٹھیاں ہو گایا۔ اک نے ماں نوں آکھیا کہ تینوں پتہ ہے کون آئی سی۔ توں اوہدے گھر جا، کوئی چیز منگ کے لیا تے منڈے نوں دے، ٹھیک ہو جاوےگا۔ گھابری ہوئی ماں اوس ویلے دوڑی دوڑی گئی۔ اوس زنانی دیاں منتاں ترلے کیتے کہ مینوں آپنے گھروں کوئی خاص چیز دے۔ ٹال مٹول کرن توں بعد من گئی۔ اندروں اک چونڈی پیسے ہوئے کچھوپر دی لیا دتی۔ ماں نے آ کے منڈے دے منہ و چ پائی۔ گود و چ لے کے بہہ گئی۔ ترنت ہی منڈا ٹھیک ہو گیا۔ ساریاں آکھن : شُوم نے اکو چونڈھی دتی۔ جے ودھ دے دیندی تاں منڈے نے بڑا ڈاکٹر بن جانا سی۔

مسلمان منڈیاں نے عام تے کسے کسے سکھ منڈے نے چاندی دا تویت پایا ہندا سی۔ پہلوان تاں عام سارے ہی تویت پاندے سن۔ سمجھدے سن کہ بری نظر نہیں لگدی۔ ویسے چاندی دے تویت سوہنے وی لگدے سن۔ پنڈ و چ جاں نیڑے تیڑے جادوگرنی کوئی نہیں۔ اوہناں دا ذکر صرف بچیاں دیاں کہانیاں وچ ہی آؤندا سی۔ پنڈ وچ مزار دی کوئی نہیں سی۔ نہ ہی پنڈ و چ کوئی ٹیوا نال والا سی۔ جے کسے جنم پتری بنوانی ہووے تاں گوجرانوالے پنڈت کول جانا پیندا سی۔ پنڈ و چ ہتھ ویکھن والا وی کوئی نہیں۔ پر وڈیاں گلوٹیاں دے بھاٹڑے لنگھدے جاندے ہتھ ویکھ دیندے سن۔ ہتھ وکھان دا سواد ہر اک نوں سی۔ کئیاں نوں ہتھ ویکھن دا سواد وی سی۔ پر ایہہ بہتا شغل ہی سمجھیا جاندا سی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels