Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> وچھوڑے دے داغ >> وچھوڑے دے داغ: شاہوکارا

وچھوڑے دے داغ: شاہوکارا

شمشیر سنگھ
February 24th, 2008

عام گھرانے قرضہ لیندے سن۔ کُجھ کدی کدی تے کُجھ ساری عمر ہی قرضے وچ پھسے رہندے سن۔ پیسے دی لوڑ پیندی ہی سی جے ویاہ آ جاوے، پُتر جمّے، لمی بیماری آ جائے، فصل نہ ہووے، بیج خریدنا پوے، گھر بنانا پوے جاں کوئی آفت آ جاوے۔ کئی واری گھراں وچ دانے مُک جاندے سی تے دانے اُدھار لینے پیندے سی، ہتھو ہتھی۔ پنڈاں وچ بینک تاں کدی کسے نے ویکھے سُنے نہیں سی ہُندے۔ شاہوکار دی پناہ ہی لینی پیندی سی۔ علا قے وچ سبھ توں وڈے شاہوکار گھوکل تے وڈیاں گلوٹیاں دے سیٹھی پریوار سن۔ پنڈ وچ کرم سنگھ بھاٹیا، گنگا سنگھ بھاٹیا تے پوہلا سنگھ بھاٹیا آپنیاں دوکاناں توں چنگا جمیا ہویا کار ویہار کردے سن۔ سُود بڑا ودھ ہُندا سی پر پیسے واپس لینے وی سوکھے نہیں سن ہُندے۔ ایسے کرکے عام طور تے قرضے تے قرضہ دے دتا جاندا سی۔

ہتھو ہتھی تھوڑے چر واسطے دتے قرضے تے بیاج مہینے دا آنا روپیہ (١/١٦ = ٦.٢%) ہُندا سی۔ لمے چر واسطے لکھتی قرضے، خاص طور تے زمین گہنے پائی ہووے جاں عوضانے وچ زیور جمع کرائے ہون تاں بیاج پیسہ روپیہ (١/٦٤ ١.٥٦%) مہینے دا ہُندا سی۔ بیاج سُود در سُود ہُندا سی۔ مطلب بیاج تے وی بیاج لگدا سی۔ سمجھو، ہر سال چوتھا حصہ ودھ جاندا سی، شاہوکار لاگی وی لا لیندے سن۔ جیوں جیوں قرضے جمع ہُندے گئے تے زمیناں کاشتکاراں دے ہتھوں نکل کے شاہوکاراں دے ہتھاں وچ جان لگ پئیاں تاں لوکاں نے ہا ہا کار مچائی۔ پھیر ١٩١١ وچ سرکار نے لینڈ ایلینیشن ایکٹ پاس کیتا۔ پُرانے قرضے معاف ہو گئے تے ایہہ وی ہو گیا کے کاشتکار دی زمین غیر کاشتکار نہ خرید سکدا سی تے نہ آپنے نام کرا سکدا سی۔ پر کاشتکار نوں حق سی کہ اوس غیرکاشتکار دی زمین خرید لوے۔ ایس ایکٹ نے پنڈاں وچ زمیناں دی مالکی دا ڈھانچہ بدل دتا۔ پر نال نال وصولی وی بڑی اوکھی ہو گئی۔ سیٹھیاں دی کہانی نتارا کردی اے۔


سیٹھی
گھوکن تے وڈیاں گلوٹیاں دے سیٹھی، علا قے دے سبھ توں وڈے شاہ سن۔ نرنجن سنگھ ترلوک سنگھ گھوکن تے کاہن سنگھ ہیرا سنگھ وڈیاں گلوٹیاں۔ کئی پنڈاں وچ ایہناں دے لین دین دا جال وچھیا ہویا سی۔ بوہتے کاشتکار تے زمیناں دے مالک جٹ سن۔ اوہی وڈے قرضائی وی سن۔ لینڈ ایلینیشن ایکٹ دے پاس ہون توں پچھوں وصولی اوکھی ہو گئی۔ سیٹھیاں نے آپنے پیسے ہور پاسے لانے شروع کر دتے۔ کاہن سنگھ نے ڈسکے شہر دے ہسپتال دا سارا احاطہ خرید لیا۔ پُتر ہرچرن نوں کوئٹے بھیج دتا۔ ہیرا سنگھ دے پُتر امریک نے ڈسکے دوکان کھول لئی۔ ہیرا سنگھ اُچا لماں، رعب والا سوہنا جوان سی۔ ہمیشہ اچکن تے شلوار قمیض پاؤندا سی تے گھوڑی تے عام چھوٹیاں گلوٹیاں چوں لنگھ کے ڈسکے جاندا سی۔ مطلب، لوکاں وچ شاہوکار آپنی ڈیل ڈول پُورا قائم رکھدے سن۔


اک واقعہ دسدا ہے کہ وصولی کِِنی اوکھی ہو گئی سی۔ جٹّاں وچ اک خاصیت سی کہ اوہ قانون نوں آپنے ہتھ وچ لین لئی ہمیشہ تیار ہُندے سن۔ ١٩٣٥ وچ جدوں صوبیاں نوں خود مُختیاری ملی تے کُجھ لوکاں نوں خاص طور تے زمینداراں نوں ووٹاں دے حق مل گئے تاں جٹّاں دی راجسی طاقت بڑی ودھ گئی۔ اک جٹ نے ہیرا سنگھ دے چھوٹے بھرا وزیر سنگھ دا بوہت سارا قرضہ دینا سی پر آکڑ گیا۔ ڈسکے کیس چلیا۔ وزیر سنگھ جت گیا تے کچہری نے زمین دا اک ٹوٹا اوہدے نام تے کر دتا پر جٹ قبضہ نہ دیوے۔ جدوں سمن آؤن، ایدھر اودھر ہو جاندا۔ وزیر سنگھ نے گرفتاری دے آرڈر لے لئے۔ پولیس دے آؤن توں دو دن پہلوں دی گل اے۔ جیٹھ ہاڑ دے دن سن۔ وزیر دوپہرے منجی تے ٹاہنی تھلے سُتا پیا سی۔ بس، قرضائیاں نے چُپ چُپیتے آ کے وڈھ دتا۔ پولیس آئی، گرفتاریاں ہوئیاں، ضمانتاں ہوئیاں تے کیس چلیا۔ ڈردا مارا کوئی گواہی نہ دیوے۔ کیس دی پیروی دا کیہ نکلنا سی۔ قتل دا کیس وچے ہی رہ گیا۔

جیوں جیوں وصولیاں دی بپتا ودھ گئی تاں چھوٹیاں گلوٹیاں دے شاہوکاراں نے اپنا دھیان ہور پاسے لا دتا، بھاویں چھوٹا موٹا شاہوکارا جاری رکھیا۔ کرم سنگھ بھاٹیئے نے آپنے پُتراں نوں پڑھا لکھا دتا، ترلوک نوں دوکان کھول دتی، پریتم نوں بزازی وچ پا دتا۔ گنگا سنگھ نے آپنے پُتر لال سنگھ نوں ٹانگا خرید دتا تے کپاہ دے کاروبار وچ پا دتا۔ پوہلا سنگھ نے اوہ دُوکان چلائی کہ ساریاں مُسلمان زنانیاں اوہدے کولوں سودا خریدن آؤندیاں سن۔ ہولی ہولی آپ تے پُتر ویاس چلے گئے۔ پچھوں رہے اندر نے نویں مُحلے دیاں جٹیاں دا سارا گھیو خرید لینا تے آپنے ٹانگے تے جا کے گوجرانوالے ویچ آؤنا۔ چنگے اتبار والی سانجھ پے گئی۔

بھاٹیا ٹبراں چوں بھگت سنگھ جو بھگتو دے ناں تے مشہور سی، نے اک بالکل نواں راہ پھڑیا۔ زنانیاں نوں پیسے دی لوڑ ہووے تاں نہ کدھرے جا سکدیاں سن تے نہ ہی کوئی اوہناں دے گھر کُھلھ ڈُلھ نال آ جا سکدا سی۔ بھگتو نوں سُجھی کہ کیوں نہ زنانیاں دی لوڑ نوں پُورا کیتا جاوے۔ بھگتو اک تُردا پھردا زنانیاں دا بینک بن گیا۔


زنانیاں دا تُردا پھردا بینک
بھگتو اک عجیب غریب چلدا پِھردا بینک سی۔ پنڈو پنڈ تے گھرو گھریں جاندا، چھوٹے موٹے زیور لے آؤندا، پیسے دے آؤندا تے ویلے سر زیور واپس کر آؤندا تے پیسے لے آؤندا۔ نہ کوئی ہے ہے، نہ کھہ کھہ۔ بھگتو دی میلی کُچیلی فتُوحی دیاں اندرلیاں، باہرلیاں جیباں پیسیاں، کانٹیاں، مُندریاں، ونگاں وغیرہ نال سُجّیاں ہُندیاں سن۔ جہڑی چیز دی لوڑ ہووے اوس نوں بغیر پھولا پھولی دے کڈھ لیندا سی۔ بھگتو دا ورتاؤ صرف، عورتاں دے نال ہی۔ اوہدی ذات تے کسے وی مرد تیویں نوں شک نہیں سی ہُندا۔ اوہنوں کسے وی گھر وچ آؤن جان توں کدی وی کوئی نہیں روکدا۔ اوہدے چال چلن تے ہر اک نوں اتبار سی۔ ہر عورت جاندی سی کہ بھگتو کدی ٹھگی نہیں کریگا تے لوڑ ویلے ضرور پہنچ جاوےگا۔

بھگتو کدی وی کسے وی آدمی نوں قرضہ نہیں سی دیندا۔ اک واری دیوان سنگھ تے ٹھیکے دار نے بھٹھے واسطے کولے دی گڈی چھُڈانی سی۔ دو سو روپیہ گھٹدا سی۔ فٹافٹ چاہیدا سی۔ بھٹھے تے بیٹھے ٹھیکے دار نے آپنے پُتر کرتار ہتھ بُلا بھیجیا۔ بھگتو سمجھ گیا کیونکہ پنڈ وچ عام پتہ سی کہ کولے دی گڈی گوجرانوالے سٹیشن تے آئی ہوئی اے۔ گھُمیار تیار بیٹھے سن۔

بھگتو آیا تاں ٹھیکے دار نے آکھیا مینوں دو سو روپیہ چاہیدا اے۔ بھگتو نے جھٹ ہی ساریاں دے ساہمنے کہہ دتا کہ نہیں، میں بالکل نہیں دے سکدا۔ ٹھیکے دار نے اس وچ آپنی بے عزتی سمجھی۔ تھاڑ کر کے بھگتو نوں چپیڑ ماری۔ بھگتو دی پگ ڈگ پئی تے نوٹ کھلر پُلر گئے۔ دس دس روپئے دے ٢٠ نوٹ۔ بھگتو پیسے تے لے کے آیا سی کیونکہ اوہدا ٹھیکے دار نال چِراں دا ذاتی تعلق سی پر اوہدا دماغ شش وپنج وچ پیا رہیا کہ آپنے اصول توڑے جاں نہ توڑے۔ ایہہ اکو اک قرضہ سی جو بھگتو نے ساری عمر وچ کسے آدمی نوں دتا ہووے۔

بھگتو دا حساب کتاب سارا مُنہ زبانی ہُندا سی۔ اوہنے کدی وی کُجھ کاغذ، کاپی جاں پرچی تے نہیں سی لکھیا۔ اوہدی یاداشت اینی تیز سی کہ اوہنوں پتہ ہُندا سی کہ کیہڑی چیز کس توں کیہڑے مہینے گہنے لئی۔ واپس دین ویلے اوہی نکی موٹی چیز کڈھ کے لے آؤندا۔ سُود دا حساب وی مُنہ زبانی لا لیندا۔ اوہنے ہر اک دی چیز گھر دیاں وکھو وکھ گُٹھاں وچ رکھی ہُندی سی۔ مشہور سی کہ اوہناں ای گُٹھاں وچ سپ وی رہندے نیں تے پوری پہرے داری کردے نیں۔

قرضے معاف ہون دا تے زمیناں دی قرقی نہ ہو سکن دا اک نتیجہ ایہہ ہویا کہ ہُن شاہوکار قرضہ گھٹ ہی دیندے سن۔ کساناں نوں پیسے دی لوڑ تاں رہندی ہی سی۔ اس لوڑ نوں پُورا کرن لئی اک نویں جماعت اُٹھی۔ ایہہ سن جٹ شاہوکار۔

کساناں نوں کسان بھرا شاہوکار تے بوہتا اتبار سی۔ سارے لوڑمند ایہناں دے کول آ وڑے۔ کھتریاں وانگ ایہہ پڑھے لکھے نہیں سن پر اوہناں دوکانداراں نوں وہی کھاتہ رکھن واسطے نال لا لیا۔ جٹشاہوکاراں نے اک نویں تے سوکھی رِیت چلا دتی۔ کنک قرضے تے لؤ تے کنک ہی واپس کر دیو۔ کساناں نے ایہدی سلاہنا کیتی کیونکہ اس نوں سمجھنا سوکھا سی، بھاویں گُجھا سُود پہلے نالوں ودھ ہی سی۔ جیوں جیوں جٹ شاہوکار بن گئے، پنڈ دی مالی طاقت کھتریاں دے تھاں جٹاں دے ہتھ وچ آ گئی۔ جٹاں دا بول بالا ودھ گیا۔


تخت سنگھ : پنڈ دا نمبردار تخت سنگھ دُور دی سوچن والا سبھ توں پہلاں جٹ شاہوکار نِتریا۔ ایہہ کساناں دیاں رگاں نوں سمجھدا سی تے اوہناں دیاں زمیناں دا قبضہ قانونی طور تے لے وی سکدا سی۔ ہولی ہولی تخت سنگھ نوں لنبڑداری نالوں شاہوکارے نال بوہتا پیار ہو گیا لنبڑداری وڈے پُتر نوں دے دتی۔ فیر آئے دن گھوڑی تے پنڈو پنڈ جاندا، کھیتاں دے چکر لاؤندا تے نویں گاہکاں نال تعلق پیدا کردا۔ جدوں کسے دے دانے مُک جان تاں اوہناں نوں کنک بھیج دیندا تے فصل آؤن تے حساب چُکا لیندا۔ حویلی اوہدا شاہوکارے دا اڈا سی۔ ڈنگر وی ایتھے بدھے ہُندے سن، سوندا وی ایتھے سی، دانے وی ایتھے رکھدا سی تے آئے گئے نوں ملدا وی ایتھے سی، صرف روٹی کھان گھر جاندا سی۔ دن ویلے ویہلا ہوئے تاں منجی تے ڈبیاں والا کھیس وچھا کے بہہ جاندا۔ آس پاس ہور منجیاں آؤن جان والیاں لئی۔

زیور لے کے قرضہ دینا سِدھا پدھرا کم سی۔ حساب کتاب وی سادہ۔ گل بات توں پچھوں تخت سنگھ اک پرچی تے پیسے، مہینہ تے سُود لکھدا تے گہنیاں نوں پرچی سنے اک پوٹلی وچ دو گنڈھاں مار کے بنھ دیندا۔ پوٹلی نوں بوری وچ پا دیندا تے قرضے دے پیسے دے دیندا۔ قرضہ لین والے دی ذُمے واری سی کہ وقت نال آ کے گہنے چھُڈا لوے۔ شام نوں بوری گھر لے جاندا تے پچھلی کوٹھڑی وچ اک ٹرنک وچ رکھ کے جندرا مار دیندا۔
جدوں کوئی زمین گہنے پاؤن آئے تاں کاتب نوں نال بٹھا کے سودا پکا کر لینا۔ وہی وچ کھاتہ کھول کے زمین دا حدود اربعہ لکھنا۔ نال ہی قرضے دی رقم، سُود تے معیاد لکھنی۔ تھلے آپ دستخط کر دینے، قرضہ لین والے انگوٹھا لا دینا تے کاتب نے گواہی پا دینی تے نال ہی اک آنے دی ٹکٹ لا دینی۔ قرضہ لین والے نوں پیسے مل جاندے سی پر اوہدے کول لکھتی کُجھ نہیں سی ہُندا۔ جے قرضہ لین والا پیسے نہ موڑے سکے تاں اوس توں اشٹام لِکھوا لینا۔ تحصیلے جا کے رجسٹری کرا لینی تے جے لوڑ پوے تاں کچہری وچ مقدمہ کر کے زمین قرق کر لینی۔ تخت سنگھ نے مالک بن جانا تے مالک نے مزارع بن کے رہ جانا۔ پر ایہہ وارتا گھٹ ہی آؤندی سی۔ جھگڑے وچ پین دی تھاں ہور رستے لبھے جاندے سن۔

کدی کدائیں تخت سنگھ گھوڑی تے جا کے قرضائی دا حال چال پُچھدا، فصل ویکھدا تے پھیر واڈھیاں ویلے جا کے سُود تے کُجھ اصل دے عوض فصل دا حصہ لے لیندا۔ جاں فیر کُجھ نقدی تے کُجھ گہنے ٹُومباں۔ فصل دے ویلے ہر پاسیوں کنک دے بورے، جاں فیر کُجھ نقدی تے زیور آؤندے۔ ہر تیجے سال تخت سنگھ دے پیسے دُونے ہو جاندے۔ عام طور تے گہنے پئی زمین دے ٢٠٠ روپیہ ایکڑ دا قرضہ دتا جاندا سی۔ جدوں زمین دی قیمت تِن گُنا ہُندی سی۔ بوہت سارے کسان زمین نوں چھُڈا نہیں سن سکدے۔ تخت سنگھ دی مالکی آلے دوالے دے پنڈاں وچ ودھدی جاندی۔ چھیتی ہی تخت سنگھ امیر بن گیا تے علا قے وچ بڑا مشہور ہو گیا۔

اک دن ہونی آفت بن کے تخت سنگھ دے گھر آ وڑی۔ جوان تے ہونہار ٣٥ سال دا پُتر، جس نے شاہوکارا تے زمیناں خریدن دا کم سنبھال لیا ہویا سی، ١٩٢٦ وچ اچانک ہی ٣٥ سال دا پُتر چڑھائی کر گیا۔ تخت سنگھ ایہہ صدمہ برداشت نہ کر سکیا تے سال دے اندر ای آپ وی چڑھائی کر گیا۔ نال ہی شاہوکارے دا وڈا راج بھاگ ختم ہو گیا۔ ٹبر نہیں سی چاہوندا کہ اوہناں دی نونہہ ایشر کور شاہوکارا چلاندی جائے۔ منگل سنگھ دا وڈا پُتر راجندر اجے عمر دا چھوٹا سی تے اوہنوں پیسے سنبھالن نالوں پیسے خرچ کرن دا بوہتا شوق سی۔

بھاگ سنگھ : جدوں تخت سنگھ دی گُڈی چڑھی تاں بھاگ سنگھ نے وی اوہدے پیراں تے چلنا شروع کر دتا۔ بھاگ سنگھ اک سادہ کسان سی پر اندروں کھچرا سی۔ بھاگ سنگھ نے شاہوکارا شروع کرن لئی راس کتھوں لائی ؟ تخت سنگھ وانگر پہلوں سوکھا تاں ہے نہیں سی۔ عام مخول دے طور تے کیہا جاندا سی کہ جدوں سِکھاں دا راج پلٹیا تاں خزانہ لہوروں خُفیہ تھاں ول جا رہیا سی۔ وچوں اک خچر نس کے لانبھے نوں گواچ گئی۔ بھاگ سنگھ دے پیو نے آپنے کُھوہ نوں ول لئی۔ پر اصل گل سی کہ شروع شروع وچ بھاگ سنگھ نے ڈسکے دے اک شاہوکار کولوں پیسے لینے تے اگوں قرضے تے دے دینے۔ کِرسی بندے نے ہولی ہولی آپنا دھن اکٹھا کر لیا۔ شروع توں ای بھاگ سنگھ زیور لے کے پیسہ سُود تے نہیں سی دیندا۔ ایہہ کم اوہدے سادہ من واسطے گُنجھل دار کم سی۔ صرف زمین لکھوا کے ہی قرضہ دیندا سی جاں فیر سونے چاندی دے زیور لے کے۔ گھر ولوں بھاگ سنگھ نوں کوئی فکر فاقہ نہیں سی۔ ووہٹی گُزر گئی ہوئی سی تے بھاگ سنگھ دا کسے وی زنانی ول دھیان نہیں سی جاندا۔ نہ کوئی شوق سی۔ چار جوان پُتر واہی کردے سن۔ چھڈی ہوئی بھین نال رہندی سی تے دِنے راتیں گھر وچ دبے ہوئے مال متّے دی راکھی کردی سی۔ دھیلا وی کسے لوڑوند نوں نہیں سی دیندا۔ گُردوارے جاں سکول نوں چندہ وی رو دھو کے دیندا سی۔ بس پیسہ اکٹھا کرن نال لگن سی۔

عام طور تے چھوٹے کساناں کول فصل توں پہلوں دانے مُک جاندے سی تے نویں فصل آؤن تک قرضہ لیندے سن۔ بھاگ سنگھ نوں کمال دی سُجھی۔ کیوں نہ کنک دِتی جاوے تے کنک ہی واپس لے لئی جاوے؟ کم وی سوکھا تے ان پڑھ کساناں نوں سمجھ وی آ جاوے۔ بھاگ سنگھ نے گھوڑی تے چڑھ کے دس میل آلے دوالے وچ چکر لاؤنا، جس نوں وی کھان واسطے جاں بیج واسطے دانیاں دی لوڑ ہونی اوہدے گھر دانے پُچا دینے۔ جدوں فصل آؤنی تاں ڈیوڑھے لے آؤنے۔

بھاگ سنگھ دا کنک دا بینک پھلدا پُھلدا گیا۔ واڈھیاں توں پِچھوں، ہر رات خچراں دیاں ٹلّیاں، سُنائی دیندیاں۔ گھُمیاراں کوٹھڑیاں وچ دانے سُٹ جانے ۔ وساکھ دے اخیر تک کوٹھڑیاں بھر جانیاں۔ جس دی فصل ماڑی ہووے تاں اوس توں زمین لکھا لینی تے فیر اوسے کسان نوں واپس ٹھیکے تے دے دینی۔ بھاگ سنگھ نے بوہتی کنک ویچ دینی تے کُجھ حصہ صاف کرکے رکھ لینی۔ گرمیاں توں پچھوں جہنوں لوڑ پوے اوہنوں کنک پُچا دینی۔
پنڈ وچ بھاگ سنگھ بندیاں وچ رل کے گھٹ ہی بہندا سی۔ جے پنڈ وچ اوہدا کوئی مِتّر نہیں سی تاں دُشمن وی نہیں سی۔ اوہنے آپنے پنڈ وچ اک کنال وی زمین نہ لئی تے نہ دتی۔ پنڈ وچ نہ ہی کسے نوں روپیہ قرضہ دتا تے نہ ہی منگیا۔ اوہدی پالیسی سی :


سخی نالوں شُوم چنگا، تُرت دیوے جواب
بھاگ سنگھ پنڈ وچ سبھ توں امیر بن گیا۔ کیہا جاندا سی کہ بھاگ سنگھ کول چاندی دا اک لکھ روپیہ ہے جیہڑا گھر دے کچے کوٹھیاں وچ دبیا ہویا سی۔ بچے سُندے سن پر کسے نوں پتہ نہیں سی کہ لکھ روپیہ کنا ہُندا ہے۔ نہ ہی عام بندے نوں ایہدا کوئی گویڑ سی۔ جے پُچھو تاں ایہہ ہی کہندے سن کہ اک لکھ دا ڈھیر لاؤ تاں کُتا اوہدی چھاویں بہہ جاندا۔ اک گل پکی سی۔ اک لکھ نال ١٥٠-٢٠٠ کِلّے ودھیا زمین خریدی جا سکدی سی۔ سمجھو اک نکا جیہا پنڈ۔ پر ایہہ گل فرضی سی کیونجے سارے علا قے وچ اینی زمین وکاؤ کوئی نہیں سی۔


جندہ : پنڈ وچ اکو ہی عورت زندہ سی جس نے کُجھ سماں شاہوکاری کیتی۔ جندہ خوبصورت جوان سی، گھروں ویہلی سی کیونجے اجے کوئی بچہ نہیں ہویا بھاویں ویاہ نوں کئی سال ہو گئے سن۔ گھروں سوکھی وی سی تے سی وی فراخ دل۔ جندہ نوں شوق آ گیا کہ کیوں نہ ہور زنانیاں دی مدد کرے۔ جندہ نے لوڑمند زنانیاں نوں قرضے دینے شروع کر دتے۔ سُود تھوڑا لوے، غریب توں نہ وی لوے۔ محلے وچ اوہدی بڑی عزت سی۔ ایرکھا نہیں سی۔ جندہ نے کدی وی کسے بندے نوں قرضہ نہیں سی دتا۔ بس اک واری کسے ہور زنانی دے کہن تے جندہ نے اک آدمی نوں قرضہ دتا۔ اوہدے نال ہی پیار پے گیا۔ حاملہ ہو گئی۔ شاہوکاری بند ہو گئی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels