Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> ناول >> لڑھدی پئی نسل >> لُڑھدی پئی نسل

لُڑھدی پئی نسل

منیر احمد مانک
December 18th, 2007
5 / 5 (1 Votes)

دستور موجب باہرگھمن پھرن لئی نکلیا ہے۔ اجرک لیڑے پاکے، شام دا سواد لین لئی۔ شام: اخیری ساہ لیندے ہوئے سورج دے گولے وچوں سُنہری کرناں دے تڑکے۔ ہر پاسے سفیدی کھلررہی ہے، ٹھنڈی ٹھنڈی، نکھری ہوئی اتے نتریاں ہویاں کرناں۔ جیویں سورج دا گاڑھا اتے سونے ورگا لشکارے ماردا ہویا رنگ کائنات نوں دھوکے، سفید اتے نتار کے، اوہدے وچ بھریا گیا ہے اجیہا نور: جیہڑا سُست ذہن اتے ٹٹے ہوئے پنڈے وچ بے فکری اتے اپنے آپ وچ گواچ جاون دی دبی ہوئی تاہنگ نوں اُبھارن دا کارن بندا ہے، اتے اوہ کارن بندا ہے مٹھی مٹھی پیڑا اتے اُداسی وچ اپنا آپ گنوا کے اک عجیب قسم دا سرور لین دا۔ کسے ویلے توں مگروں، شام۔ سفیدی دی تھاں تے کالے رنگ دی چادر پاکے، پہلاں سانولا، پھیر گوڑھا کالا۔ اوس سیاہی(کالک) وچ حیدرآبادا دا شہر سج سنور کے جھومدا ہے۔

نتری ہوئی اتے صاف شام توں مگروں کالی سیاہ رات۔ پر بندےاں دی بنائی ہوئی شیواں نے قدرت نوں مات دے کے، کالی رات نوں دن توں وی بوہتا سجایا ہے۔ (قدرت دی ہار، بندے جی جت)۔ اتے اُتوں اسمان وچ ٹم ٹم کردے اتے لشکارے ماردے ہوئے تاریاں نال بھری ہوئی لوئی دے تھلے کائنات وچ زندگی دا سواد لین لئی جوت جگدی ہے۔ اُتوں، مقدس سندھو دریاء دے کنڈھے تے وسدے ہوئے شہر حیدرآباد دی رات وچ اک وکھرا اتے مدہوش نیناں ورگا نشہ سمایا ہویا ہے۔ پھیر جے جوبن(بھری جوانی) اتے رسیلی رات والا نشہ لبھے تے کسے دی وی حیاتی وچ اک نویں حیاتی اتے اک نویں روح سماجاندی ہے۔

سارے دن دا اُتاولا پن صرف شام دا سواد لین لئی ہی ہوندا ہے۔ دن دی گھانی وچ پھسے ہوئے وجود، اوس وجود دا نچوڑیا ہویا ذہن، سست پنڈا اتے مردی ہوئی روح، شام دی حیاتی بخش نتری ہوئی سفیدی وچ کجھ گھڑیاں لئی ڈب جاندی ہے: کلیاں وچ، ہوٹلاںدے بناں چھت والے کوٹھیاں تے، ہوٹلاں دے اندر مسنوئی بنائے ہوئے رومینٹک محول وچ، پارکاں وچ، شہراں دے روڈاںاتے گھراں وچ، سینمیاں وچ گیتاں دیاں کوکاں وچ، جیم خانیاں اتے کھیڈاں دے میداناں وچ، گھراں دے ساہمنے تھڑیاں تے، ٹیرس اتے بالکونیاں وچ، اتے بازاراںوچ۔۔۔۔ اتے ہر تھاں، ہر وجود، اپنے وجود توں بے خبر۔

تلک چاڑھی: موٹراں، رکشیاں، اسکوٹراں،بساں، جیپاں کسے اُچے تھاں توں تھلے گڑ گڑ کرکے ویہندی ہوئی آبشار وانگوں تھلے ویہہ رہیاں ہین۔ پیادے: تھلیوں اُتے جاندیاں لک اگانہہ نوں کرکے لوکی چھیتی چھیتی پیر پُٹدے ہوئے اگے ودھ رہے نیں۔ اتے اُتوں تھلے ڈھلن والے تیزی نال ٹپے ماردے ہوئے تھلے ڈھلدے آرہے نیں۔ ہر پاسے چرپر(ہلچل) ہے۔ زندگی دی چلت ہے۔ اتے زندگی دا احساس ہے ایس چرپر(ہلچل)وچ۔ ایہہ وی اوہناں وچوں اک تھلے جارہیا ہے۔ اوس آواجاوی اتے حساس حیاتی دا اک انگ۔ اپنی وکھری ہستی رکھدیاں وی، آلے دوالے کھلری ہوئی ہلچل کرن والی حیات اتے مستی بھری زندگی دا اجوڑ (اٹوٹ)انگ۔ ساریاں دا انگ۔

تھلے ڈھلدا جارہیا ہے۔ اوہدیاں نظراں اوہدے وانگوں تھلے ڈھلدے ہوئے لوکاں دے پیندیاں ہین۔ اُٹھدیاں ہین اتے کجھ لوکاں تے تھوڑے کُو چر لئی اوہدیاں نظراں کھلوجاندیاں ہین:
ہلکی سانولے رنگ دی اُتے جاندی ہوئی اک سوہنی جوان مُٹیار مِنی اسکرٹ پائی ہوئی سی۔ اوہدے کُولے اتے تلکنے (چکنے) ننگے موڈھے۔ اوہ اوتانہہ نوں جارہی سی اتے اوہنے اپنے آپ نوں تھوڑا جیہا اگانہہ نوں جھکایا ہویا سی ایس لئی اوہدا پچھلا انگ تھوڑا کُو باہر نکلیا ہویا سی۔
جوان جوڑے۔ اوہناں کولوں مٹھی مٹھی خوشبو آرہی سی، کالی پینٹ، چٹے کُڑتے وچ سوہنا گبھرو مرد۔ زنانی دے گورے گورے پنڈے تے گلابی رنگ دی ساڑھی بڑی جچ رہی سی، اوہدے پنڈے دا رنگ ہی اینا سوہنا سی کہ کوئی وی رنگ اوہدے تے بڑا ہی سوہنا لگدا۔ دوہیں اک دوجے دے اینے نیڑے سن، کہ اوہناں دے پنڈے اک دوجے نال لگ رہے سی۔

اگوں آؤندیاں ہویاں دو جوان مُٹیاراں۔اوہناں نے کالے رنگ دے برقعے پائے ہوئے سن۔اوہناں وچوں اک مُٹیار دا مونہہ برقعے دے پتلے پردے وچوں صاف نظر آرہیا سی اوہدی صورت من کھچویں(دلکش) سی اتے اوہدا پنڈا بھریا ہویا سی۔ اوہنے اپنے بھرے ہوئے بُلاں تے گُلابی رنگ دی لپ اسٹک لائی ہوئی سی۔ دوجی دی شکل بڑی من موہنی سی اوہد مونہہ دا رنگ بڑا ہی صاف اتے نتریا ہویا سی۔ صاف ستھرا رنگ اتے صاف سُتھری مُٹیار۔ اوہدا طوطے ورگا نک۔نکے نکے بُل بڑے سوہنے سن اوہناں دا قدرتی رنگ سوہا(لال)سی، اوہنے اکھاں تے سُنہری رنگ دا چشمہ پایا ہویا سی۔
فٹ پاتھ تے، بجلی دے پول تھلے بیٹھی ہوئی اک بُڈھی اتے میلی فقیر زنانی،
تھلے نوں جاندی ہوئی کار وچ پچھلی سیٹ تے بیٹھی ہوئی اک جوڑا۔ زنانی جوان، سوہنی اتے چنچل۔(لگ رہی سی یاں انجے ہی جاپدی پئی سی) اک دوجے نال گل بات کردے ہوئے، ہسنا، تھوڑی تھوڑی مستی،
چٹے رنگ دی ویگن، جوان کُڑیاں نال بھری ہوئی سی،
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

اکھاں تکدیاں نیں، ذہن سوچدا ہے۔ احساس دیاں تاراں وچ آوا جاوی(حرکت) ہوندی ہے اتے اوہ آوا جاوی روح دی سُکی ہوئی ریت تے پیندی ہے، کوک۔ ۔۔ روح دی جھوک وچوں، روح دی جھوک وچ۔ جتھے صرف کھنڈر ہین: کواری چاہتاں دے، کوارے جذبیاں دے، کواری تاہنگاں دے۔ کنواری اُمنگ، کوارے جذبے، جنہاں نوں کدی کسے نے ہتھ نہیں لایا سی اتے اوہناں نوں کدی کسے دا ہتھ وی نہیں لگنا چاہیدا۔ پر اوہ روح دی جھوک وچ ہین، کھنڈر ہی کھنڈر: تاہنگاں ، آساں دے، حسرتاں دے، نااُمیدیاں دے۔ پہاڑی تریہہ(پیاس) دی محرومیاں دے۔پہاڑی تریہہ(پیاس) جیہڑی ہرساہ لین والی شے نوں ورثے وچ لبھی ہے۔ اتے ہین صرف کھنڈر ہی کھنڈر، اُجاڑ ہی اُجاڑ، محرومیاں دے پھٹ، پھٹ اتے پیڑ دے عذاباں دے۔ اتے اوہناں تے ویلے دے چڑھے ہوئے کھرنڈ۔

انج دو نیناں (اکھاں ) نے ویکھیا۔ ذہن نوں جھٹکا لگا۔ احساس دی تاراں وچ چلت ہوئی۔ ترہائی (پیاسی) کواری آس جاگی۔ روح دی سُکی ہوئی جھوک وچ، محرومیاں دے پھٹاں تے، ویلے دے چڑھے ہوئے کھرنڈ کسے پرانی عمارت دی چبوتریاں وانگوں ڈھین لگ پئے۔ اتے انج ذہن دے پردے تے اوہناں پھٹاں نوں تسکین دین لئی جھڑن لگ پیندے نیں، اک نویں جھوک(نگری)، اک نویں حیاتی، نویں جھوک، جتھے ہر تمنا دی تکمیل ہے۔ نویں حیاتی، جتھے ہر چاہت دی تسکین ہے۔ تسکین دا سواد ہے۔ حاصل کرن دی تکمیل ہے۔ تکمیل دی تسکین(راحت) ہے۔۔۔۔۔

خوشحال۔ سوہنی جوان زنانی۔ پارک توں بنگلا۔ کار۔ نماشیں ویلے اپنے بنگلے دے پارک وچ سوہنی زنانی نال بیٹھا ہویا اے۔ بہہ کے حاصل کررہیا ہے اوس آدرشی(
Ideal) زندگی وچوں ، زندگی بخش سرور۔ پھیر، زنانی نال شہر دے روڈ تے سیر کردیاں، شاپنگ۔ راہیاں(مسافروں) دیاں رشک بھریاں اکھاں۔ تسکین، تسکین بھرا احساس برتری(فخر) نال۔۔۔۔
رولے دی آواز۔۔۔۔۔۔۔
پھیر آواز:'' او خنزیر کی اولاد۔۔۔ مادر چو۔۔۔۔ دیکھ کے چل۔''
تلک چاڑھی دی اخیر کول۔ واپس جاندے ہوئے اسٹیشن روڈ ول۔
دل دا دھڑکن۔ تکمیل دی انتہا تے اپڑی ہوئی زندگی اچن چیتی گواچ جاندی ہے۔ جیویں پہلاں تلک چاڑھی تے رُڑھدی ہوئی ہستی گواچی سی۔ احساس، پچھتاوے دا احساس، تلک چاڑھی تے ٹردے ہوئے وجود دا۔ (بھیڑی گاہل نال؟ یاں اوس وجود دے مُک جاون دے ڈر نال؟) شبہ، حیرانی، کٹھے کیتے ہوئے اتے آسے پاسیوں توں لنگھن والیاں دیاں اوہدے تے لگیاں ہویاں نظراں۔ لگدا ہے کہ اپنے آپ نوں عجیب عجیب۔۔
دور جاندے ہوئے رکشے ول تکدا ہے۔ زوری مونہہ تے لیاندی ہوئی کاوڑ اتے سوخ اکھاں نال: انھیاں وانگوں چلاؤندے ہو، بھڑوے، ڈگمگاؤندی ہوئی ہستی نوں سانبھن دا جتن۔
چلو جی چنگا ہویا کہ جوان بچ گیا ایں۔ اگوں آلے دوالے ویکھ کھ ٹریا کر، کسے نے ہمدردی کردیاں ہوئیاں اوہنوں آکھیا۔
''اوس بندے دا نشہ ٹٹ گیا سی۔'' کسے دوجے نے آکھیا۔
ٹردا ہے اگے اسٹیشن روڈ ول۔ ٹرن وچ بدلی۔ شبہ دا عجیب عجیب احساس۔ اوہدے متھے تے مُڑھکا آگیا۔ کسے ویلے اوہدا وجود ڈانوا ڈول ہوندا ہے۔
اسٹیشن روڈ دا لما اتے اتے وڈا حصہ آیا ہے، خیال: کتھے جاون دا۔ (ویلے نوں مارن دا) اوہدے پیر ڈھلے پے جاندے نیں۔ کتھے؟۔۔۔۔ کتھے جاواں؟ زندگی نوں کھپاون (
Consume) دا فرض پورا کراں،

اچن چیتی خیال فلم ویکھن دا، اتے اوہدے پچھے تاہنگ دا دبا۔ اوہنوں فلم دا خیال آیا۔ حساب کردا ہے: ترے روپے۔۔۔ اج تے 23 تاریخ ہے۔ پھیر تاریخ نال میرا کیہہ؟ کسے کولوں منگ وی تے نہیں سکدا۔ اتے منگنا وی نہیں چاہیدا، اخیر کلرک بھرا تے ہے نہ۔ تاہنگ دا ودھنا: چنگا فلم ویکھدا ہاں۔ باقی اک ہفتہ ہے؟؟؟، ذہن وچ صلیب دا سوال، اتے اوہدے آلے دوالے چنتا ۔ ''جاواں ؟ یاں نہ جاواں۔'' دی۔ چنتا ، بیوسی دی۔ ''کیہہ پتہ نوکری لبھ جاوے۔ نہ لبھے؟ خورے۔۔۔ پر ایس ملک وچ، میرے ورگے بندے لئی پُراُمید ہوکے سوچنا، کہ نوکری لبھے گی، کنی مورکھتا ہے۔ تاہنگ دا ٹٹ جانا۔ (ٹٹ جانا، یاں بیوسی دے بھار تھلے دب جانا) انج ہوندیاں وی، ہلکی، دھندلی فلم ویکھن لئی۔

جاواں نہ جاواں۔ جاواں نہ جاواں بڑے ویلے تیکر کوئی وی فیصلہ نہ کرسکیا۔
'نہیں ویکھدا۔۔۔' کئی فیصلے کررہیا سی۔''پھیر؟''
اچن چیتی''جاکے گلشن ہوٹل وچ گون سناں گا''(اپڑن دی بےوسی دی جت۔ پھیر وی چون کردا ہے۔)
پچھے مُڑدا ہے، گلشن ہوٹل ول۔ اوہ مُڑ اوتھے جارہیا ہے۔ ریشمی گلی دی چاڑھی کول، اک عجیب وچار: گلشن وچ سُناں، یاں جبیس وچ؟۔؟۔ جبیس مہنگا پے جاوے گا۔ سٹھ پیسے فی کپ۔ اتے نالے یونیورسٹی دے جانو سنگیاں دا ڈر۔ سوچدے سوچدے ریشمی گلی والی چاڑھی ول ودھدا وی ریہندا ہے۔ پھیر، ذہن ہر خیال اتے چنتا توں ویہلا(خالی)۔

ریشمی گلی:کھلو۔ اک دوجے نال لگدے ہوئے موڈھے اتے پنڈے۔ نظراں دی اپڑ، جوان مُٹیاراںتائیں۔ پھیر نظراں کجھ لبھ رہیا ہین۔ جیویں ترہائیاں (پیاسی)اکھاں کجھ لبھدیاں ہین، کسے آس نال۔ اوہناں جوان مُٹیاراں دیاں اکھاں وچ، مونہہ وچ، اوہناں دی ہک اتے تھلے۔۔۔ چھلکدے ہوئے پنڈیاں تے۔ پھریاں ہویاں کالیاں چادراں دے اندر۔ اتے پھیر انجے اک پنڈے توں دوجے پنڈے تائیں اوہدیاں نظراں کجھ لبھ رہیاں سن۔ نظراں دا کھیڈ پنڈیاں نال۔ پنڈے کجے ہوئے، پر نظراں ننگم ننگیاں اتے تیز۔ ترہائیاں(پیاسی) ننگم ننگیاں نظراں، چادراں اتے لیڑیاں نال کجے ہوئے پنڈیاں دا ایکس رے کررہیا سن۔

اینے چر وچ اوہدیاں نظراں ساہمنے کسے تے پے گیاں۔ اگوں آون والے اک چہرے تے: اوہدیاں گَلاں اگے نوں ابھریاں ہویاں سن۔ جپانی مُٹیاراں وانگوں۔ نین کٹارے ، وڈے اتے چوڑے، اتے اوہدیاں اُگھڑویں(نمایاں) پلکاں۔ اکھاں دا رنگ بلوری، دوروں کالیاں نظر آرہیاں سن۔ اوہدے بُل، رس بھرے سنگترے دی پھاڑیاں وانگوں۔ اُتلے بُل تے تھوڑے جیہی وال۔ رنگ، سانولا رنگ۔ پنڈھ سوہنا۔ اتے اوہ وی بڑی سوہنی لگ رہی سی اتے اوہدا رنگ بالکل صاف ستھرا نظر آرہیا سی۔کالے سیاہ اتے لمے وال، اوہدے وال بڑے لمے سن پر پھیر وی ہر وال وکھرا وکھرا سی۔ اوہدے وال ہوا نال کدی ایدھر نوں اُڈدے اتے کدی اودھر نوں، بیل باٹم: پچھوں سوڑا، اتے پچھوں بالکل چنبڑیا ہویا، اُتوں سوڑا اتے تھلیوں چوڑا۔ ٹردیاں ہویاں اوہدیاں ستھراں دا سائز صاف نظر آرہیا سی۔ اوہدے لسے(ملائم) موڈھے۔ اکھاں وچ، گلہاں(گال) وچ، مونہہ وچ، نظراں ووچ، پنڈے دی ہر چرپر(ہلچل) وچ غضب دی اتے بھرپور کھچ(کشش) سی۔۔ ہر کوئی اوہنوں گھور گھور کے ویکھ رہیا سی۔

کیہہ جاپدا ہے: اوہدا سوہنا، ٹائٹ اتے تلکنا (ملائم) اتے نالونال ، کولا(نرم)، تلکنا(پھسلنا) اتے اوہدے نال، نویں اُبھردی ہوئی جوانی والے پنڈے دا۔ اتے میریاں اکھاں ایکس رے: سینہ، ٹھوس تلکنا۔ لک،تلکنا، بے داغ کُولا(نرم) اتے تھلڑا پنڈہ۔۔۔۔

''نہیں۔۔ فیشن ایبل ہے۔ ہیئر رموونگ کریم لاندی ہووے گی۔، ایکسرے تصویر وچ، فوکس ہوئے تھاں نوں آپوں ہی رد کردا ہے، نہیں اجے، ریشم وانگوں کُولے(نرم) ہوون گے۔ اجے تے بالکل کچی(
Untouch) لگدی ہے۔''اوتھے لگیاں ہویاں نظراں نال، بڑا کجھ تکن نوں لبھ رہیا سی:اک کمرہ جیہدے وچ تھوڑا ہنیرا اتے تھوڑی جیہی لو سی۔ ہر پاسے خوشبو ہی خوشبو کھلری ہوئی سی۔اوہ ننگم ننگا، اوہدے نال اوہ وی ننگم ننگی۔ سفید، دُدھ ورگی چادر تے۔ تھلے نرم، اسپنچ ورگے گدے۔ چمیاں چاٹے۔ جپھیاں، بُلاں دا بُلاں دے نال لگنا۔ اتے وکھ ہوجانا۔ چوپے۔ ہتھاں دا تلکنا(پھسلنا)، اتے بڑا کجھ جاپدا ہے، اوہ ودھدے جاندے نیں اتے ہور وی بڑا کجھ کردے ریہندے نیں، اتے اوہناں دے دل دی دھڑکن عجیب عجیب۔

ٹھا۔ آکے ٹکرایا اک کھڈونیاں دی گڈی نال۔ احساس، شاہی بازار وچ اپڑ کے، اپنے ہلدے ہوئے وجود دا۔ تھوڑا شبہ، اپنے ولوں۔ شاہی بازار وچ انج دھکے لگدے ریہندے نیں، ایس لئی احساس دے ردعمل دے کرکے بھگتدا نہیں۔ اوہ سنبھل کے ٹرن دا خیال کردا ہے۔ ٹردا ریہندا ہے، تیز تیز، لوکاں کولوں بچدا بچاؤندا، وتھیاں وچوں نکلدا۔ گلشن ہوٹل ول۔

گلشن ہوٹل: کسے پرانے ہندوستانی گیت دی کوک اوہدے ذہن وچ سماجاندی ہے۔ اوتھے بیٹھے ہوئے سارے لوکی اوس کوک (گونج)وچ گواچے ہوئے نیں۔ اپنے وجود توں انجان۔ اوہ گیت اوہناں دی پسند دا ہے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels